VI SA/Wa 2804/24

VI SA/Wa 2804/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Aneta Lemiesz /przewodniczący/
Justyna Żurawska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1047
art.130a
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant ref. Robert Mirończyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2025 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi B. w K. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu.
Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy:
W dniu [...] sierpnia 2023 r. na podstawie art. 130a ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.), dalej: "p.r.d.", funkcjonariusz Policji wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (dyspozycja nr [...]) marki [...] nr rejestracyjny [...] (dalej: "pojazd") z ul. [...] w okolicy ul. [...] w W. z powodu pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Tego samego dnia pojazd został usunięty z drogi i umieszczony na wyznaczonym parkingu strzeżonym. W dniu [...] września 2023 r. pojazd został odebrany z parkingu.
Pismem z dnia 13 października 2023 r., doręczonym w dniu 24 października 2023 r., Prezydent [...] zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego, z urzędu, w związku z koniecznością ustalenia opłaty za usunięcie w dniu [...] sierpnia 2023 r. ww. pojazdu i jego przechowywanie na parkingu wyznaczonym. O wszczęciu postępowania został zawiadomiony również A. J.
W dniu [...] kwietnia 2024 r. Prezydent [...] (dalej także "organ I instancji") wydał decyzję [...] ustalającą wysokość opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu na kwotę 2 374,00 zł, w tym:
- 606,00 zł za usunięcie pojazdu w dniu [...] sierpnia 2023 r.
- 1 768,00 zł za jego przechowywanie w okresie [...] sierpnia - [...] września 2023 r. (34 doby).
Do zapłaty solidarnie organ I instancji zobowiązał Spółkę jako właściciela pojazdu oraz A. J. jako jego faktycznego użytkownika. Wskazał nadto, że powyższą kwotę należy wpłacić na wskazany w rozstrzygnięciu rachunek bankowy w terminie 30 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja ustalająca jej wysokość stała się ostateczna oraz iż w przypadku braku wpłaty w wyznaczonym terminie, zostaną naliczone odsetki ustawowe za opóźnienie.
Podstawę prawną decyzji stanowił m.in. art. 130a ust. 1-2, ust. 10h, ust. 10j oraz ust. 6 i ust. 6a p.r.d. (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.) oraz uchwała Rady Miasta Stołecznego Warszawy nr LXX/2302/2022 z dnia 8 września 2022 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu: (Dz.Urz. Woj. Maz. z 2022r. poz. 9751).
Odwołanie od powyższej decyzji, w ustawowym terminie, wniosła Spółka domagając się odstąpienia od obciążenia opłatami. Wskazała, że nie przyczyniła się bezpośrednio do powstania okoliczności wymagających holowania i przechowywania pojazdu. Porzucenia pojazdu dopuścił się A. J. (dalej: "Użytkownik"), zaś zawiadomienie Policji o utracie pojazdu nastąpiło dnia 8 sierpnia 2023r. Spółka została poinformowana o miejscu znajdowania się pojazdu przed dniem [...] września 2023 r.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2024 r., zaskarżoną w sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej także: "Kolegium", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 115 ze zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymało w całości zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że stan faktyczny został przez organ I instancji ustalony prawidłowo. Spółka jako właściciel pojazdu i A. J. jako jego użytkownik prawidłowo zostali zobowiązani do solidarnego uiszczenia opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu. Ustalenie kosztów na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d. ma charakter obiektywny, nie zależy od stopnia zawinienia, ani co do zasady od okoliczności powodujących konieczność usunięcia pojazdu z drogi. Właściciel pojazdu, który poniesie koszty określone decyzją, będzie uprawniony do wystąpienia z roszczeniem regresowym do użytkownika pojazdu, opartym na normach prawa cywilnego. Również wysokość kosztów została, w ocenie Kolegium, ustalona prawidłowo.
Skargę od powyższego wyroku wywiodła Spółka, domagając się odstąpienia od jej obciążenia opłatami za usunięcie i przechowywanie pojazdu.
W uzasadnieniu Spółka powtórzyła, że nie przyczyniła się bezpośrednio do powstania okoliczności wymagających holowania i przechowywania przedmiotowego pojazdu. Pojazd został nielegalnie przewłaszczony przez Użytkowania, obywatela Gruzji, który aktualnie – wedle oświadczenia pracownika Spółki, również obywatela Gruzji – przebywa w Gruzji. Użytkownik w dniu [...] sierpnia 2023 r. bezprawnie wykorzystał pojazd do celów prywatnych. W związku z doprowadzeniem do wypadku drogowego pojazd ten został przez niego porzucony. Zdaniem Spółki Kolegium dopuściło się poważnego naruszenia przepisów postępowania, gdyż skierowało decyzję adresowaną do Użytkownika na adres w Polsce, podczas gdy winno skierować na adres w Gruzji. Tym samym Użytkownik nie został skutecznie powiadomiony o decyzji. Dalej Spółka wskazała na brak swojej winy w doprowadzeniu do zdarzenia skutkującego odholowaniem pojazdu i jego przechowywaniem. Podniosła, że Policja zwlekała z przekazaniem informacji o miejscu przechowywania pojazdu, co skutkowało naliczeniem wyższej opłaty.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.) dalej "p.p.s.a.". Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą opłatę za usunięcie i przechowywanie pojazdu w wysokości 2 374 zł. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 130a ust. 1-2, ust. 6, 6a, 10h i 10j p.r.d. tj. ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.).
W ocenie Sądu, wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W sprawie niniejszej stan faktyczny nie jest sporny. Jak prawidłowo ustaliły organy, a co wynika z akt sprawy, w dniu [...] sierpnia 2023 r. w związku z pozostawieniem pojazdu w miejscu, w którym jest to zabronione i utrudnia ruch bądź w inny sposób zagraża bezpieczeństwu, została wydana przez funkcjonariusza Policji dyspozycja usunięcia pojazdu z drogi (ul. [...] w W.) i umieszczenia go na wyznaczonym parkingu strzeżonym. Bezspornie bowiem pojazd po zdarzeniu drogowym został pozostawiony przez Użytkownika. W dniu [...] września 2023 r. pojazd został odebrany przez upoważnioną osobę. Na parkingu wyznaczonym pojazd przebywał 34 doby. Stan faktyczny sprawy został ustalony w oparciu o: dyspozycję usunięcia pojazdu nr [...], zezwolenie na odbiór pojazdu datowane na 3 września 2023 r., upoważnienie z dnia 7 września 2023 r., potwierdzenie wydania pojazdu z parkingu strzeżonego, umowy na k. 7, danych z CEPiK, oświadczenia właściciela.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z poszanowaniem przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Stosownie do art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem a następnie, zgodnie z art. 80 k.p.a., ocenić na postawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Decyzja została także należycie uzasadniona, stosownie do art. 107 § 3 k.p.a.
Stosownie zaś do art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d. pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku: pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje, w sytuacji o której mowa w ust. 1, policjant, co też w sprawie miało miejsce (zob. dyspozycja usunięcia pojazdu z drogi nr [...]).
Z kolei art. 130a ust. 10h p.r.d. stanowi, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Zaznaczyć przy tym należy, że kompetencje starosty wykonuje Prezydent m.st. Warszawy, co wynika z art. 1 ust. 1 ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy, który stanowi, że stolica Rzeczypospolitej Polskiej miasto stołeczne Warszawa jest gminą mającą status miasta na prawach powiatu, w związku z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1526), który określa, że funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje: 1) rada miasta; 2) prezydent miasta.
Stosownie do art. 130a ust. 10i "Jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h.". Termin płatności należności ustalonych decyzją, o której mowa w ust. 10h, wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Odsetki ustawowe za opóźnienie nalicza się od dnia następującego po upływie terminu płatności (art. 130a ust. 10j p.r.d.).
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, zasadnie opłatami za usunięcie i przechowywanie pojazdu obciążono właściciela, czyli Spółkę oraz faktycznego użytkownika pojazdu solidarnie. Rację ma także Kolegium, że ww. przepisy nie uzależniają obowiązku poniesienia ustalonych kosztów od kwestii zawinienia właściciela. Organy zastosowały także właściwe stawki kwotowe, ustalone w oparciu o treść uchwały (i załącznika) Rady m.st. Warszawy nr LXX/2302/2022 z dnia 8 września 2022 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu z drogi na rok 2023 (Dz.Urz. Woj. Mazowieckiego z 20.09.2022 r. poz. 9751), zgodnie z którą wysokość opłaty za usunięcie pojazdu, którego dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5t wynosi 606 zł, zaś wysokość opłaty za jego przechowywanie wynosi 52 zł za każdą dobę, co oznacza, że wysokość nałożonej opłaty w łącznej kwocie wynosi 2 374 zł.
Odnosząc się zaś do zarzutów skargi, Sąd wskazuje, że stanowisko Spółki, oparte o informacje uzyskane od innej osoby fizycznej, że wedle jej wiedzy Użytkownik nie zamieszkuje pod ustalonym adresem w Polsce, zasadniczo nie podważa prawidłowości doręczenia korespondencji w toku postępowania. Ponadto, zdaniem Sądu, tylko podmiot, którego prawo do czynnego udziału w postępowaniu mogło zostać naruszone, może skutecznie powołać się na tę okoliczność (por. wyrok NSA z 24.01.2019 r. II OSK 489/17).
Bezspornie decyzja zaskarżona zobowiązuje zarówno Spółkę jak i Użytkownika do poniesienia ustalonych kosztów solidarnie. Natomiast okoliczność który z podmiotów (czy też oba) faktycznie wykona zobowiązanie pozostaje poza granicami sprawy niniejszej. Jest to kwestia rozliczeń pomiędzy zobowiązanymi solidarnie. Ustalenie kosztów na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d. ma charakter obiektywny, nie zależy od stopnia zawinienia, ani co do zasady od okoliczności powodujących konieczność usunięcia pojazdu z drogi.
W odniesieniu do zarzutu, że właściciela nie powinny obciążać koszty, które są wynikiem zaniechania czy bezczynności organu administracji, Sąd wskazuje, że z akt sprawy nie wynika by w tej sprawie organom administracji można było przypisać opieszałość w zawiadomieniu właściciela o miejscu znajdowania się pojazdu. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] sierpnia 2023 r. została wydana dyspozycja usunięcia pojazdu, zezwolenie na odbiór pojazdu zostało wystawione w dniu 3 września 2023r., zaś w dniu [...] września 2023 r. pojazd został odebrany przez upoważnioną przez Spółkę osobę, w oparciu o upoważnienie udzielone dnia 7 września 2023 r. Nie był to zatem nadmiernie długi okres, który wyczerpywałby znamiona bezczynności organu. Zdaniem Sądu, Strona została obciążona kosztami uzasadnionymi, bo będącymi normalnym skutkiem pozostawienia pojazdu w miejscu gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch, lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. W tym miejscu zauważyć należy, że usunięcie pojazdu z drogi z przyczyn o których mowa w ust. 1 art. 130a p.r.d. jest obligatoryjne. Właściwy organ ma obowiązek usunąć pojazd w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniającej usunięcie. Decyzja wydawana na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d. ma charakter związany, co oznacza, że w każdym przypadku ziszczenia się przesłanek wskazanych w tym przepisie właściciel pojazdu będzie obciążony kosztami związanymi m.in. z usuwaniem i przechowywaniem pojazdu (por. wyrok WSA w Krakowie z 23.05.2024 r. III SA/Kr 274/24, nieprawomocny).
Sąd nie podzielił zatem stanowiska Spółki, że została obciążona kosztami nieuzasadnionymi.
Podsumowując, zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym przepisów zarzuconych przez Spółkę we wniesionej skardze.
Mając na uwadze powyższe, w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji o oddaleniu skargi.