VI SA/Wa 335/19

VI SA/Wa 335/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-05-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 1291/19 - Wyrok NSA z 2023-04-14
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2200
art. 32
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2019 r. sprawy ze skargi S.Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy oraz zawieszenia wydawania przedsiębiorcy nowych świadectw kierowców 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz S.Z. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD"), na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 32a, art. 32f ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200), dalej "ustawa", art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U.UE.L.2009.300.72), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez stronę od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2018 r. o cofnięciu świadectwa kierowcy o numerze [...] udzielonego w dniu 10 lipca 2017 r. dotyczącego kierowcy P. T. oraz zawieszenia wydawania przedsiębiorcy – S. Z. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą P." ("strona", skarżący", przedsiębiorca") nowych świadectw kierowców przez okres jednego roku - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
GITD wskazał, że wniosek o wydanie świadectwa kierowcy złożył pełnomocnik skarżącego w dniu 7 lipca 2017 r. Do wniosku dołączył zaświadczenie ZZ z dnia 6 lipca 2017 r., w którym przedsiębiorca będąc świadomy grożącej odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia - oświadczył, że ww. kierowca spełnia wymagania określone w art. 39a ustawy.
Organ podniósł, iż z dokumentów przedłożonych na wezwanie organu z dnia 29 stycznia 2018 r. wynika, że skarżący nie spełniał warunków do otrzymania świadectwa. W załączeniu do tego pisma pełnomocnik strony przedłożył jedynie dokument ZUS P ZUA - zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego ww. kierowcy z dnia 3 lipca 2017 r. oraz dokument ZUS P ZWUA - zgłoszenie o wyrejestrowaniu z ubezpieczenia społecznego wymienionego kierowcy z dnia 1 sierpnia 2018 r.
Organ zatem uznał, że w dniu złożenia wniosku strona nie spełniała warunków do otrzymania świadectwa o numerze [...], bowiem nie przedłożyła ani dokumentu potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji wstępnej lub ukończenia szkolenia okresowego oraz orzeczeń potwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy przez ww. kierowcę.
Tym samym GITD uznał, iż zaświadczenie ZZ z dnia 6 lipca 2017 r. złożone przez skarżącego, w którym oświadczył, że kierowca spełnia wymagania określone w art. 39a ustawy, zawierało nieprawdziwe informacje.
Organ analizując konsekwencje niespełniania warunków do otrzymania świadectwa kierowcy lub podania we wniosku o to świadectwo nieprawidłowych informacji powołał się na art. 7 ust. 2 lit a) rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 i art. 32f ust 2 ustawy, zgodnie z którymi stanowi to podstawę do cofnięcia świadectwa kierowcy, a także zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowcy na okres jednego roku.
Zdaniem GITD postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wypełnienie obowiązków wynikających z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. i zgromadzenie w aktach sprawy dowodów niezbędnych do prawidłowego jej rozstrzygnięcia. Organ podniósł, że dokonał wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i analizy całokształtu materiału dowodowego a swoje rozstrzygnięcie oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, S. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Podniósł zrzuty naruszenia:
1) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu fatycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w wyniku czego organ arbitralnie przyjął za udowodnione okoliczności faktyczne istotne dla niniejszej sprawy, tj. nieistnienie stosownych uprawnień wymaganych ustawą;
2) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i arbitralne stwierdzenie, że strona skarżąca wskazała nieprawdę w oświadczeniu o spełnieniu warunków wymaganych przez ustawę, podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika, że strona ze względu na ograniczenia ustawowe nie mogła archiwizować przedmiotowych dokumentów;
3) art. 32f ust. 2 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zawieszenie wydawania skarżącemu nowych świadectw kierowców na okres jednego roku, podczas gdy z powyższego przepisu wynika uprawnienie organu jedynie do cofnięcia świadectwa kierowcy i zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowcy, którego dotyczy postępowanie, a nie świadectw kierowców in gremio oraz niewłaściwe zastosowanie ww. artykułu i cofnięcie świadectwa kierowcy w niniejszej sprawie podczas gdy przepis wyraźnie stanowi, że podstawą sankcji administracyjnej jest ustalenie niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy, podczas gdy w niniejszym stanie faktycznym kierowca nigdy nie rozpoczął wykonywania pracy, a w związku z tym nie mogło dojść do wykorzystywania świadectwa niezgodnie z przepisami;
4) art. 39l ust. 1 pkt 3 ustawy w związku z art. 94 pkt 9a ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. 2016, poz. 1666) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że na gruncie postępowań wszczętych w związku z ustawą istnieje obowiązek przechowywania po okresie zatrudnienia: świadectw kwalifikacji zawodowej, orzeczeń lekarskich i psychologicznych, podczas gdy ustawodawca wyraźnie stwierdza przez cały okres zatrudnienia, a nie jak próbuje wywodzić organ - także później, pomimo braku podstaw do przetwarzania danych osobowych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
skargę należało uwzględnić.
W tej sprawie organ uznał, że skarżący dopuścił się naruszenia opisanego w art. 32f ust. 2 pkt 2 ustawy i nałożył na przedsiębiorcę sankcję administracyjną określoną w tym przepisie.
Dla porządku wskazać należy, że przepis ten stanowi, że w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy, właściwy organ, o którym mowa w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowcy przez okres roku.
W myśl zaś art. 32b ust. 1 ustawy, GITD, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia wydania, zmienia albo cofa świadectwo kierowcy. Świadectwo kierowcy wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, posiadającego licencję wspólnotową (art. 32b ust. 2 ustawy). Świadectwo kierowcy wraz z wypisem ze świadectwa kierowcy wydaje się przedsiębiorcy na okres do 5 lat (art. 32b ust. 3 ustawy).
Od dnia 4 grudnia 2011 r. do świadectw kierowcy stosuje się bezpośrednio przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U. UE. L. 2009.300.72), dalej "rozporządzenie (WE) nr 1072/2009".
Stosownie do art. 3 ww. rozporządzenia, wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, świadectwo kierowcy jest wydawane przez państwo członkowskie każdemu przewoźnikowi, który:
a) jest posiadaczem licencji wspólnotowej;
b) albo legalnie zatrudnia w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (13), albo w sposób legalny korzysta z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim: (i) na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych; oraz, w odpowiednich przypadkach, (ii) na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim.
Świadectwo kierowcy jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE i jest przez tego przewoźnika legalnie zatrudniony, lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu tej dyrektywy. Każde świadectwo kierowcy poświadcza, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 (art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009).
Wobec brzmienia art. 32f ust. 1 ustawy, nie budzi wątpliwości Sądu, że organ w każdym czasie może kontrolować prawidłowość wykorzystywania wydanego świadectwa kierowcy. Ustawa definiuje przy tym pojęcie niewłaściwego wykorzystywania świadectwa kierowcy jako niespełnianie warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy oraz podanie nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy (32f ust. 2 ustawy).
Organ może zatem wezwać przedsiębiorcę do przedstawienia dokumentów stanowiących podstawę wniosku o wydanie świadectwa kierowcy. Ww. uprawnienie organu sprzężone jest z obowiązkiem przedsiębiorcy posiadania - w celu przedstawienia organowi - dokumentu (dowodu) potwierdzającego spełnianie przez kierowcę wymagań z art. 39a [Warunki zatrudnienia kierowcy], o którym mowa w art. 32b ust. 5 ustawy.
Organ może żądać przestawienia dokumentów, o których wyżej mowa, z zastrzeżeniem (i uwzględnieniem) art. 39l ust. 1 pkt 5 ustawy, który - z chwilą rozwiązania stosunku pracy - nakazuje przedsiębiorcy zwrócić (przekazać) kierowcy kopie orzeczeń i świadectw, o których mowa w pkt 3 (tj. świadectwa kwalifikacji zawodowej oraz orzeczeń lekarskich i psychologicznych).
Wywód organu o możliwości pozostawienia przez przedsiębiorcę kopii dokumentów, których dotyczy art. 39l ust. 1 pkt 5 ustawy, w pracowniczych aktach osobowych, do prowadzenia których przedsiębiorca jest zobowiązany jako pracodawca na podstawie art. 94 ust. 9a kodeksu pracy, należy uznać prawidłowe.
Uzupełniając jedynie ten wywód - w związku z argumentacją zawartą w skardze - wskazać należy, że na gruncie ustawy (wobec kategorycznego brzmienia art. 39l ust. 1 pkt 5) rzeczywiście istnieje nakaz zwrotu kierowcy przez przedsiębiorcę z chwilą rozwiązania stosunku pracy kopii orzeczeń i świadectw, o których mowa w pkt 3 ww. przepisu (tj. świadectwa kwalifikacji zawodowej oraz orzeczeń lekarskich i psychologicznych), niemniej ust. 3 art. 39l ustawy wprost stanowi, że spełnienie przez przedsiębiorcę lub przez inny podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b (tj. skierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne), uznaje się za równoznaczne ze spełnieniem obowiązków pracodawcy w zakresie wykonywania wstępnych i okresowych badań lekarskich, o których mowa w art. 229 § 1 i 2 kodeksu pracy. Obowiązkowi pracodawcy przeprowadzenia badań profilaktycznych towarzyszą powinności biurokratyczne polegające na tym, że orzeczenia lekarskie będące wynikiem badań wstępnych, okresowych i kontrolnych mają być włączone do akt osobowych pracownika (por. obowiązujący w dacie wezwania przez organ z dnia 28 września 2017 r. i wydania zaskarżonej decyzji - § 6 ust. 2 pkt 2 lit i rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika, Dz.U. z 2017 r., poz. 894).
Zgodnie zaś z § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia pracodawca może żądać od osoby ubiegającej się o zatrudnienie złożenia m.in. dokumentów potwierdzających kwalifikacje zawodowe, wymagane do wykonywania oferowanej pracy (pkt 3), które wchodzą skład prowadzonych akt osobowych pracownika w ich części A (por. § 6 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia).
W dacie wydania zaskarżonej decyzji regulacje zawarte w kodeksie pracy nie określały czasu, przez jaki pracodawca zobowiązany był do przechowywania dokumentacji pracowniczej. Niemniej czasowe ograniczenia wynikały pośrednio z innych aktów prawnych, w tym z art. 51u ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, zgodnie z którym dokumentacja związana z zatrudnieniem pracownika musi być przechowywana przez pracodawcę przez okres 50 lat, liczony od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy - dla dokumentacji osobowej, od dnia wytworzenia - dla dokumentacji płacowej.
Tak więc ww. przepisy prawa pracy to podstawa prawna do przechowywania przez przedsiębiorcę istotnych w sprawie dokumentów. Przedsiębiorca usprawiedliwiając brak ww. dowodów nie mógł zatem skutecznie powoływać się na art. 39l ust. 1 pkt 5 ustawy.
Przechodząc zaś do kontroli wykładni art. 32f ust. 2 ustawy dokonanej przez organ przypomnieć należy, że w tej sprawie organ - w ramach nałożonej sankcji - m.in. zawiesił wydawanie przedsiębiorcy nowych świadectw kierowców na okres roku.
Skarżący wskazuje, że takie działanie GITD nie ma podstaw prawnych, bowiem sankcją za niewłaściwe wykorzystywanie świadectwa kierowcy, które nie ma charakteru poważnego, może być zawieszenie wydawania nowych świadectw tylko dla tego kierowcy, którego dotyczy świadectwo zakwestionowane przez organ.
Do takich wniosków doprowadziła skarżącego treść art. 32f ustawy, w którym (w odrębnych jednostkach redakcyjnych) uregulowano dwie formy naruszenia przepisów o świadectwie kierowcy, tj. w ust. 2 - mowa o zwykłym (podstawowym) naruszeniu tych przepisów, zaś ust. 3 odnosi się do bardzo poważnego naruszenia w ww. zakresie. Naruszenia te skutkują nałożeniem różnych sankcji przez organ, który odpowiednio - zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowcy przez okres roku (i cofa świadectwo kierowcy) oraz zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku (i cofa 1 wypis z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy).
Punktem odniesienia dla ww. przepisów (przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji) są regulacje wspólnotowe, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U.UE.L.2009.300.72), gdzie w art. 7 ust. 2 wskazuje się, że właściwe organy cofają licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy, gdy posiadacz:
a) przestał spełniać warunki określone w art. 4 ust. 1 lub te, o których mowa w art. 5 ust. 1; lub
b) podał nieprawidłowe informacje we wniosku o licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy.
Do zastosowania surowszej sankcji dochodzi w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009. Przepis ten stanowi, że w przypadku poważnego naruszenia, obejmującego wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika, który dopuścił się takiego naruszenia, nakładają na niego odpowiednie sankcje, takie jak:
a) zawieszenie wydawania świadectw kierowców;
b) cofnięcie świadectw kierowców;
c) uzależnienie wydania świadectw kierowców od dodatkowych warunków w celu zapobieżenia niewłaściwemu wykorzystaniu;
d) czasowe lub trwałe cofnięcie niektórych lub wszystkich uwierzytelnionych wypisów z licencji wspólnotowej;
e) czasowe lub trwałe cofnięcie licencji wspólnotowej.
Sankcje te mogą być określone po podjęciu ostatecznej decyzji w danej sprawie i uwzględniają wagę naruszenia, którego dopuścił się posiadacz licencji wspólnotowej.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że przepisy rozdziału 4a ustawy pt. "Świadectwo kierowcy), obejmujące art. 32a-32e, weszły w życie z dniem 27 grudnia 2003 r. Do ustawy zostały dodane na mocy art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 211, poz. 2050 ze zm.). Jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy zmieniającej (druk sejmowy nr 2029), wprowadzenie rozdziału 4a do ustawy miało na celu dostosowanie przepisów prawa krajowego do prawa wspólnotowego, w związku z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 484/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 1 marca 2002 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 881/92 i (EWG) nr 3118/93 w celu wprowadzenia zaświadczeń dla kierowców (Dz. Urz. WE L 76 z 19.03.2002).
Motywy wydania rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 (mającego zastosowanie w niniejszej sprawie) ujawnia pkt 1 jego preambuły, w którym wskazano, że w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium państwa członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej państw członkowskich, w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3118/93 z dnia 25 października 1993 r. ustanawiającym warunki wykonywania w państwie członkowskim usług krajowego transportu drogowego rzeczy przez przewoźników nie mających siedziby w tym państwie oraz w dyrektywie 2006/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia wspólnych reguł dla niektórych rodzajów drogowego przewozu rzeczy należy wprowadzić szereg istotnych zmian. Dla uproszczenia i zapewnienia przejrzystości akty te należy przekształcić i zawrzeć w jednym rozporządzeniu.
Stosując w sprawie przepisy rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 należało uwzględnić Tabelę korelacji, stanowiącą jego załącznik nr IV.
I tak, w dacie zmiany przepisów ustawy dostosowujących ją do rozporządzenia (WE) nr 484/2002, przepis art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 (zmieniony rozporządzeniem (WE) nr 484/2002), stanowił, że:
1. Jeżeli warunki ustanowione w art. 3 ust. 2 lub te, określone w art. 3 ust. 3, nie są spełnione, właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika odrzucają wniosek o wydanie lub odnowienie licencji wspólnotowej lub zaświadczenia dla kierowcy, w formie uzasadnionej decyzji.
2. Właściwe władze cofają licencję wspólnotową lub zaświadczenie dla kierowcy w przypadku gdy posiadacz:
- przestał spełniać warunki ustanowione w art. 3 ust. 2 lub te, określone w art. 3 ust. 3, lub
- przekazał nieprawidłowe informacje w odniesieniu do danych niezbędnych do wydania licencji wspólnotowej lub zaświadczenia dla kierowcy.
3. W przypadku poważnych naruszeń lub powtarzających się mniejszych naruszeń przepisów dotyczących przewozów, właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika, który dokonał takich naruszeń, mogą, między innymi, czasowo lub częściowo cofnąć poświadczone za zgodność z oryginałem kopie licencji wspólnotowej oraz cofnąć zaświadczenia dla kierowców. Sankcje te określa się uwzględniając stopień naruszenia, dokonanego przez posiadacza licencji wspólnotowej i uwzględniając całkowitą liczbę poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii licencji, posiadanych przez niego w odniesieniu do transportu międzynarodowego.
4. W przypadku poważnego naruszenia lub powtarzających się mniejszych naruszeń dotyczących wszelkich przypadków niewłaściwego wykorzystywania zaświadczeń dla kierowców, właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika, który dokonał takich naruszeń, nakładają na niego odpowiednie sankcje, takie jak:
- zawieszenie wydania zaświadczeń dla kierowców,
- cofnięcie zaświadczeń dla kierowców,
- uzależnienie wydania zaświadczeń dla kierowców od warunków dodatkowych w celu zapobieżenia niewłaściwemu wykorzystaniu,
- czasowe lub częściowe cofnięcie poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii licencji wspólnotowej.
Sankcje te określa się uwzględniając stopień naruszenia, którego dokonał posiadacz licencji wspólnotowej.
Zgodnie z Tabelą korelacji odpowiednikiem art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 (zwykłe - mniejsze - naruszenie) jest art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, zaś odpowiednikiem art. 8 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 (dotyczących poważnych lub powtarzających się mniejszych naruszeń) jest - odpowiednio - art. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009.
W tak kształtujących się w niniejszej sprawie ramach prawnych organ w swoich rozważaniach pominął zasadę bezpośredniego skutku rozporządzeń unijnych i obowiązek wykładni przepisów ustawy zgodnie z zasadą efektywności prawa wspólnotowego (A. Wróbel w: red. A. Wróbel "Stosowania prawa Unii Europejskiej przez Sądy" Zakamycze 2005 s. 95-96; D. Miąsik- tamże s. 311-342).
Przypomnieć należy, że rozporządzenie, ze względu na jego szczególny charakter oraz miejsce w systemie źródeł prawa wspólnotowego, jest bezpośrednio skuteczne ze skutkiem natychmiastowym i przyznaje podmiotom indywidualnym prawa, które sądy krajowe mają obowiązek chronić. Bezpośrednie stosowanie rozporządzenia oznacza, że jego wejście w życie oraz stosowanie na korzyść lub przeciwko tym podmiotom jest niezależne od przyjęcia jakiegokolwiek środka recypującego jego treść do prawa krajowego. Przepis prawa krajowego, który powtarza treść bezpośrednio stosowalnego przepisu prawa wspólnotowego, nie ma żadnego wpływu na bezpośrednie stosowanie tego przepisu lub na wynikającą z Traktatu jurysdykcję Trybunału. (...) - por. wyrok z dnia 10 października 1973 r. w sprawie C-34/73, Fratelli Variola S.p.A. przeciwko Amministrazione italiana delle Finanze, ECR 1973, s. 981, wyrok z dnia 26 lutego 1976 r. w sprawie C-65/75, Riccardo Tasca, ECR 1976, s. 291.
Zgodnie z zasadą effet utile (efektywności), także sądy krajowe są zobowiązane zapewnić skuteczność prawu wspólnotowemu.
Skoro zatem w prawie wspólnotowym sankcją za nieprawidłowe informacje we wniosku o świadectwo kierowcy jest cofnięcie tego dokumentu to organ nie mógł ponadto orzec o zawieszeniu wydawania świadectw także dla (innych) kierowców przez okres roku. Powyższe stanowi bowiem sankcję nakładaną w przypadku poważnego naruszenia, do którego to przypadku odwołuje się ust. 3 art. 32f ustawy. Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie nie zajmowało się zaś tą kwestią.
W ponownym postępowaniu organ dokonana oceny prawnej ustalonego - przy współudziale skarżącego - stanu faktycznego. Jeżeli skarżący nie przedstawi dokumentów, które dla wykazania prawidłowości informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy ma prawo i obowiązek posiadać zgodnie z tym, co wyżej powiedziano, organ rozważy nałożenie odpowiedniej sankcji za to naruszenie uwzględniając przy tym przepisy rozporządzenia (WE) nr 1072/2009.
Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302). O kosztach postępowania (tj. 200 zł - wpis sądowy, 480 zł - koszty zastępstwa procesowego oraz 17 zł - opłata od pełnomocnictwa) Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy w związku z art. 14 § 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).