VI SA/WA 2637/21

VI SA/Wa 2637/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-02-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Aneta Lemiesz /przewodniczący/
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Sygn. powiązane
II GSK 1394/22 - Postanowienie NSA z 2023-10-26
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lutego 2022 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę
Uzasadnienie
Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z [...] kwietnia 2021 r., nr [...], na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm., dalej: "P.w.p.") oraz art. 98 K.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p., po rozpoznaniu na rozprawie [...] kwietnia 2021 r. sprawy z wniosku [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "Wnioskodawca", "Uczestnik") przeciwko M. L. (dalej: "Uprawniony", "Skarżący") prowadzącemu działalność gospodarczą
pod firmą [...] z siedzibą w [...] o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "Gino Rossi" o numerze [...], unieważnił prawo ochronne na ten znak towarowy oraz przyznał Wnioskodawcy od Uprawnionego kwotę w wysokości 2697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji UP wskazał, że 30 listopada 2012 r. Wnioskodawca wniósł o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy GINO ROSSI o nr [...] udzielonego na rzecz Uprawnionego. Znak GINO ROSSI, jest znakiem słowno-graficznym i przeznaczony jest do oznaczania towarów w klasie 14 Klasyfikacji nicejskiej, to jest: zegary, zegarki, budziki, biżuteria, breloczki. Jako podstawę prawną wniosku Wnioskodawca wskazał art. 131 ust 1 pkt 1 oraz art 132 ust 2 pkt 2 i art 132 ust 2 pkt 3 P.w.p. W uzasadnieniu powołał się na przysługujące mu z wcześniejszym pierwszeństwem prawa wyłączne do następujących znaków towarowych: 1) słownego GINO ROSSI o nr [...] od 22 lutego 1994 r., dla towarów w klasach 18, 25 i 26, 2) słowno-graficznego GINO ROSSI o nr [...] od 29 czerwca 2001 r., dla towarów w klasach 18, 25 i 26, 3) słowno-graficznego RG GINO ROSSI o nr [...] od 16 lipca 2003 r., dla towarów w klasach 18, 25 i 26, 4) słowno-graficznego GINO ROSSI - CTM o nr [...] od 18 grudnia 2006 r., dla towarów w klas 18, 25 i 26, 5) słownego GINO ROSSI - IR o nr [...], dla towarów w klasach 18, 25 i 26, 6) słowno-graficznego GINO ROSSI - IR o nr [...], dla towarów w klasach 18, 25 i 26.
Podnosząc zarzut naruszenia art 131 ust 1 pkt 1 P.w.p. Wnioskodawca stwierdził, że ww. znaki towarowe Wnioskodawcy są jednocześnie znakami firmowymi, zatem są to znaki "mocne". W tej sytuacji posługiwanie się przez Uprawnionego znakiem identycznym fonetycznie jak znak Wnioskodawcy świadczy o podszywaniu się pod znak Wnioskodawcy, co powoduje zrażanie się do wyrobów opatrywanych znakiem GINO ROSSI, a tym samym narusza prawa majątkowe firmy [...]. Ponadto, współzałożycielem przedsiębiorstwa [...] jest osoba fizyczna, która sygnowała nazwę firmy swoim imieniem i nazwiskiem, dlatego też oznaczanie przez Uprawnionego towarów GINO ROSSI narusza prawa osobiste współzałożyciela przedsiębiorstwa [...]. Uzasadniając naruszenie art 132 ust 2 pkt 2 i pkt 3 P.w.p. Wnioskodawca dokonał oceny podobieństwa towarów oraz samych oznaczeń. Stwierdził, że towary chronione znakami towarowymi Wnioskodawcy i towary objęte ochroną spornego znaku są bezpośrednio używane przez osoby, i jeżeli będą usytuowane obok siebie, to na pewno są nie do odróżnienia. Stąd też istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd.
Organ wyjaśnił następnie, że decyzją z [...] stycznie 2015 r., działając w trybie spornym na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1, art 132 ust 2 pkt 2 oraz art 132 ust 2 pkt 3 P.w.p. oddalił wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "Gino Rossi". Wskazał dalej, że wyrokiem z 11 marca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1815/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję, uznając, że rejestracja znaku towarowego, odpowiadającego oznaczeniu innego przedsiębiorstwa, używanemu przez nie przed zarejestrowaniem znaku narusza prawa osobiste tego przedsiębiorstwa. Naczelny Sąd Administracyjny natomiast, wyrokiem z 28 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 4104/16, uchylił zaskarżony wy ok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. NSA podkreślił, że wbrew stanowisku WSA w Warszawie, o naruszeniu prawa do firmy nie może przesądzać samo zarejestrowanie (nawet późniejsze) znaku podobnego do nazwy przedsiębiorstwa. Wyłączność prawa do firmy (nazwy) nie jest zupełna, a jej granice wyznacza zasięg terytorialny, przedmiotowy faktycznej działalności używającego nazwy. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji w wyroku z 12 kwietnia 2019 r., sygn. VI SAWa 188/19, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że organ ustalił i porównał zakres przedmiotowy i terytorialny działalności Wnioskodawcy i Uprawnionego do znaku. WSA w Warszawie zaakceptował też stanowisko UP, że sporny znak towarowy nie narusza art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., gdyż Wnioskodawca nie wykazał istnienia niebezpieczeństwa wprowadzenia odbiorców w błąd co do źródła pochodzenia towarów. Dokonując oceny podobieństwa na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. Sąd I instancji stwierdził, że sporny znak towarowy oraz przeciwstawione mu znaki towarowe przeznaczone są do oznaczania niepodobnych towarów, które nie są względem siebie ani konkurencyjne ani komplementarne. Wykluczenie podobieństwa towarów wyłącza możliwość zastosowania art. 131 ust. 2 pkt 2 P.w.p. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art 132 ust 2 pkt 3 P.w.p. Sąd I instancji zgodził się z UP, że za podstawową przesłankę uznania znaku towarowego za renomowany traktuje się znajomość znaku przez znaczną część klientów, a ta okoliczność przez Wnioskodawcę nie została dowiedziona. Wyrokiem następnie z 6 lutego 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt II GSK 1286/19, uchylił zaskarżony wyrok z 12 kwietnia 2019 r., sygn. VI SA/Wa 188/19 oraz zaskarżoną decyzję UP.
Rozpoznając ponownie sprawę UP podkreślił, że na nowo dokonał wyczerpującej i wszechstronnej analizy materiału dowodowego, z uwzględnieniem oceny i wytycznych zawartych w prawomocnych wyrokach sądów, wydanych w niniejszej sprawie. Wyjaśnił, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 1286/19) przesądził, że na obecnym etapie postępowania nie podlegają ocenie zarzuty z art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. i art. 132 ust. 2 pkt 3 P.w.p., bowiem rozstrzygnięcie w tym zakresie, stwierdzające bezzasadność tych zarzutów nie zostało zaskarżone w skardze kasacyjnej więc jest prawomocne. Zatem przedmiotem obecnej analizy może być wyłącznie zarzut z art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p.
UP uznał następnie, że powołane przez Wnioskodawcę okoliczności świadczą o naruszeniu przez Upragnionego normy zawartej w art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., bowiem zgłoszenie spornego znaku towarowego nastąpiło z naruszeniem prawa do firmy Wnioskodawcy. UP podkreślił, że w tym zakresie NSA w wyroku z 6 lutego 2020 r. wskazał, że poza sporem jest tożsamość nazwy przedsiębiorstwa ze spornym znakiem, do którego - co również jest niekwestionowane - prawo powstało później, niż nazwa Wnioskodawcy.
UP stwierdził dalej, że przedmiot działalności stron jest zbieżny. Organ wyjaśnił, że dokonując takiego ustalenia kierował się oceną NSA, który przesądził, że dla oceny zarzutu naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p. decydujące znaczenie należy przydać charakterowi działalności obu przedsiębiorców, która dla wykluczenia naruszenia musi być całkowicie odmienna tzn. nie może być ani taka sama, ani podobna, ani dopełniająca się. UP, opierając się na wiążącym wyjaśnieniu NSA, że charakter działalności u uprawnionego do nazwy i uprawnionego ze znaku, stanowi kryterium mające znacznie bardziej ogólny charakter, niż to się dzieje w przypadku drobiazgowego porównywania konkretnych towarów na gruncie art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., nie podzielił stanowiska prezentowanego przez Uprawnionego, że zakres przedmiotowy stron postępowania jest całkowicie rozbieżny. UP uznał, że charakter działalności stron jest zbieżny, bowiem obie strony w dacie zgłoszenia spornego znaku działały na tym samym rynku. Mianowicie działalność Wnioskodawcy na rynku obuwia, odzieży albo szerzej ujmując mody, dotyczy tego samego rynku co działalność Uprawnionego, która jest związana z zegarkami, a także innymi towarami objętymi ochroną spornego znaku. Organ stwierdził, że materiał dowodowy, pomimo że pochodzi z 2014 r. wskazuje, iż także w przekonaniu samego Uprawnionego zegarki opatrzone spornym znakiem towarowym należą do rynku, na którym działa Wnioskodawca. Sugeruje on przy tym, że marka modowa [...] od kilku lat sprzedaje zegarki naręczne. Organ uznał zatem, że zakres działalności przedmiotowej obu stron, a także zakres działalności Wnioskodawcy względem towarów objętych ochroną spornego znaku jest zbieżny w rozumieniu art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., dotyczy bowiem tego samego rynku, ma przy tym charakter wzajemnie się uzupełniający.
Zdaniem UP, spełniona została także przesłanka terytorialnego pokrywania się działalności obu stron. Organ podkreślił, że jak wskazał sam Uprawniony na rozprawie przeprowadzonej [...] grudnia 2020 r. sprzedaje swoje produkty (tzn. zegarki) na całym terytorium Polski, co w sytuacji gdy również Wnioskodawca działa na obszarze Polski powoduje, że geograficzny zakres tej działalności pokrywa się. Organ dodał, że stanowiska w tym względzie nie zmienia powoływana przez Uprawnionego okoliczność, iż działa on wyłącznie hurtowo, natomiast nie sprzedaje detalicznie. Okoliczność ta nie ma bowiem, zdaniem UP, znaczenia z punktu widzenia końcowego odbiorcy. Istotne jest, że towary objęte działalnością obu stron, jak również towary objęte ochroną spornego znaku, należą do tego samego rynku, tej samej branży i mogły być dostępne w tym samych punktach sprzedaży detalicznej, przy czym jednocześnie krąg ich odbiorców jest zbieżny.
Analizując aspekt geograficzny UP wziął dodatkowo pod uwagę treść art. 153 K.p.a., zgodnie z którym uzyskanie prawa ochronnego na znak towarowy daje wyłączność używania tego znaku na terenie całej Polski. Powoduje to, że zakres ochrony spornego znaku niewątpliwie pokrywa się z zakresem działalności terytorialnej Wnioskodawcy, który również działa w Polsce.
Pismem z 17 września 2021 r. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UP z [...] kwietnia 2021 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie od UP na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 7, w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 252 P.w.p., poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zaniechanie wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonanie oceny prawnej bez uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego, przejawiające się w szczególności poprzez:
a) brak poczynienia ustaleń w przedmiocie faktycznego zakresu przedmiotowego działalności Skarżącego i Uczestnika w okresie relewantnym w niniejszej sprawie, tj. na 9 września 2008 r., a w konsekwencji także brak porównania zakresu przedmiotowego ich działalności, oraz poprzestanie na niepopartym stosownymi ustaleniami faktycznymi stwierdzeniu, że zakresy te są zbieżne i dotyczą tego samego rynku, podczas gdy ocena prawna dokonana przez organ winna być poprzedzona i poparta stosownymi ustaleniami faktycznymi, dokonanymi z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego, który oceniony winien zostać wszechstronnie i całościowo, z zachowaniem wiedzy, prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, czego jednak organ zaniechał;
b) ograniczenie postępowania dowodowego do przytoczenia danych opublikowanych na stronie internetowej [...], podczas gdy organ winien był przy ustalaniu stanu faktycznego istotnego w sprawie uwzględnić całokształt materiału dowodowego przedstawionego przez strony i nie mógł poprzestawać wyłącznie na jednym dowodzie - tym bardziej, że informacje zamieszczone na powyższej stronie internetowej nie pochodzą nawet od Skarżącego i nie mają żadnego znaczenia w niniejszej sprawie, albowiem to, w jaki sposób inne niż Skarżący podmioty reklamują wprowadzone przez niego do obrotu zegarki, jest irrelewantne, a subiektywne przeświadczenia i oceny podmiotu trzeciego co do tego, na jakim rynku działają strony, nie mogą być dla organu wiążące i nie mogą zastępować postępowania dowodowego w tym zakresie;
c) błędne ustalenie, że krąg odbiorców Skarżącego i spółki jest zbieżny, podczas gdy Skarżący operuje wyłącznie na szczeblu sprzedaży hurtowej i nie kieruje on swojej oferty do konsumentów, więc krąg odbiorców towarów jest inny niż w przypadku produktów spółki;
d) błędne ustalenie, że towary objęte działalnością obu stron należą do tego samego rynku, tej samej branży i mogły być dostępne w tych samych punktach sprzedaży, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w niniejszym postępowaniu nie dawał podstaw do poczynienia takich ustaleń i prowadzi do przeciwnych wniosków, albowiem towary te należą do całkowicie odrębnych rynków i innych branż (w szczególności z uwagi na - prawomocnie przesądzony – brak podobieństwa, a nawet komplementarności, towarów) i nie mogły być dostępne w tych samych punktach sprzedaży z uwagi na odmienny model prowadzenia działalności przez strony (wynikający zwłaszcza z odmiennych kanałów dystrybucji - spółka prowadzi działalność w znacznej mierze za pośrednictwem sklepów stacjonarnych i kieruje swoją ofertę do konsumentów, natomiast Skarżący nie posiada punktów sprzedaży i działa przez Internet, za pośrednictwem partnerów handlowych);
2) art. 8 § 1 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 252 i art. 255(8) pkt 8 P.w.p., polegające na nieprawidłowej redakcji uzasadnienia zaskarżonej decyzji poprzez brak należytego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej wydanego rozstrzygnięcia i ograniczenie uzasadnienia do zreferowania rozstrzygnięć dotyczących sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "Gino Rossi" z koroną (nr [...]), zacytowania fragmentów wyroku NSA z 6 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 1286/19 i informacji opublikowanych na stronie internetowej
[...]l oraz przytoczenia treści przepisów ustawy P.w.p, jak również ogólnikowych sformułowań, bez odniesienia ich do okoliczności niniejszej sprawy, skutkiem czego niemożliwa jest obecnie kontrola merytoryczna toku rozumowania organu, podczas gdy uzasadnienie powinno zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie powodów wydania rozstrzygnięcia określonej treści i być tak sporządzone, aby umożliwić stronom oraz sądowi administracyjnemu prześledzenie rozumowania organu, które doprowadziło do wyniku sprawy;
3) art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "P.p.s.a."), poprzez niezastosowanie się przez organ do wiążących wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z 6 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 1286/19, co do wskazań Sądu dotyczących dalszego procedowania w sprawie poprzez brak dokonania przez Organ oceny ewentualnego zakłócenia korzystania przez Skarżącego z prawa do firmy uczestnika z uwzględnieniem wszystkich dowodów łącznie i dokonanie oceny prawnej na podstawie wybiórczego materiału dowodowego, a dokładnie - w oparciu o jeden dowód w postaci wydruku ze strony internetowej, który nadto został błędnie oceniony;
4) art. 153 P.p.s.a., poprzez pominięcie wiążących wskazań wyrażonych w wyroku WSA w Warszawie z 11 marca 2016 r., sygn. akt: VI SA/Wa 1815/15, który prawomocnie przesądził, że towary stron nie są podobne nawet w znaczeniu komplementarności estetycznej, które to uchybienie skutkowało nieustaleniem przez organ, że w niniejszej sprawie me mamy do czynienia z tym samym rynkiem w aspekcie asortymentowym, a tym samym nie sposób mówić o naruszeniu prawa do firmy;
5) art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p. w zw. z art. 43(3) i art. 43(10) K.c., poprzez: a) błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym utożsamieniu pojęcia rynku, na którym działają dane podmioty z pojęciem sektora, a w konsekwencji błędne uznanie, że ochrona prawa do firmy rozciąga się na cały sektor (tu: sektor mody), podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów nakazuje przyjąć, że ochrona prawa do firmy nie ma charakteru zupełnego i jest ściśle powiązana z rynkiem, rozumianym jako rynek w aspekcie terytorialnym, jak i asortymentowym oraz czasowym, na którym działa dany przedsiębiorca, jak również b) jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zgłoszenie przez Skarżącego spornego znaku nastąpiło z naruszeniem prawa do firmy Uczestnika, podczas gdy w niniejszej sprawie brak jest okoliczności świadczących o tym.
W uzasadnieniu skargi Skarżący obszernie rozwinął zarzuty skargi.
W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja UP, którą organ unieważnił prawa ochronnego na znak towarowy "Gino Rossi" uznając, że zgłoszenie tego znaku towarowego nastąpiło z naruszeniem art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p. – prawa do firmy Wnioskodawcy.
Wyjaśnienia wymaga, że UP prawidłowo uznał, że przedmiotem obecnej analizy może być wyłącznie podniesiony przez Wnioskodawcę we wniosku z 30 listopada 2012 r., zarzut z art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., w związku z faktem, że Naczelny Sąd Administracyjny w wiążącym w niniejszej sprawie zarówno organ, jak i Sąd, wyroku z 6 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 1286/19 przesądził, że na obecnym etapie postępowania nie podlegają ocenie zarzuty z art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. i art. 132 ust. 2 pkt 3 P.w.p., bowiem rozstrzygnięcie w tym zakresie – wyrok WSA w Warszawie z 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 188/19 – stwierdzające bezzasadność tych zarzutów nie zostało zaskarżone w skardze kasacyjnej więc jest prawomocne.
Zgodnie z obowiązującym w dniu złożenia przez Wnioskodawcę 30 listopada 2012 r. wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy, mającego zastosowanie w niniejszej sprawie art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich.
Wnioskodawca zarzucił, że sporne prawo ochronne na przedmiotowy znak towarowy, poprzez jego używanie narusza prawa majątkowe Wnioskodawcy, który jako pierwszy używał na rynku nazwy "Gino Rossi" w swojej działalności gospodarczej.
Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wiążący w niniejszej sprawie wyroku z 28 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 4104/16: "(...) wyłączność prawa do firmy (nazwy) nie jest zupełna, a jej granice wyznacza zasięg terytorialny, przedmiotowy faktycznej działalności używającego nazwy. Tylko w tych granicach może dojść do kolizji pomiędzy podobnymi: nazwą przedsiębiorstwa i zarejestrowanym znakiem towarowym (zob. wyroki NSA: z 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt II GSK 31/06; z 17 września 2008 r., sygn. akt II GSK 406/08; z 28 października 2008 r., sygn. akt II GSK 400/08; z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 244/13; z 17 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 86/14, CBOSA)." NSA wskazał na również, że: "(...) prawo do firmy jest naruszone, jeżeli zarejestrowanie kolizyjnego znaku zakłóca korzystanie z tego prawa. To zakłócenie polega na wprowadzaniu w błąd co do tożsamości podmiotów, tj. występującego pod firmą i używającego spornego znaku towarowego (por. m.in. wyrok NSA z 15 stycznia 2008 r., II GSK 298/07, CBOSA). Jeżeli więc ze względu na odrębność zakresów działania uprawnionego do firmy (nazwy) i uprawnionego z rejestracji znaku towarowego nie istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia ich klientów w błąd co do tożsamości przedsiębiorstw albo też np. uprawniony z późniejszego znaku towarowego nie wykorzystuje renomy związanej z wcześniejszą (identyczną lub podobną) firmą (nazwą) przedsiębiorstwa, to trudno mówić o kolizji tych dwóch praw i w konsekwencji o naruszeniu wcześniejszego prawa do nazwy przez późniejszy znak towarowy (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt II GSK 31/06). Przy czym dla stwierdzenia naruszenia art. art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. nie ma znaczenia, czy wystąpiły konkretne fakty konfuzji w obrocie, tj. wprowadzenia klientów w błąd co do tożsamości firmy i znaku. Wystarczy tu ustalenie przez organ potencjalnej możliwości wystąpienia takiej konfuzji, która w sytuacji prowadzenia przez obydwie firmy identycznej lub zbieżnej działalności wydaje się nieunikniona (por. m. in. wyrok NSA z 30 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 3/06, LEX nr 197239)."
W kolejnym wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z 6 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 1286/19, NSA powtarzając cyt. stanowisko z wyroku z 28 listopada 2018 r., zobowiązał organ do ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, z zastrzeżeniem uwzględnienia przy rozpatrzeniu zarzutu naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p. wskazań zawartych w wyroku z 6 lutego 2020 r., oraz w wyroku z 28 listopada 2018 r.
Sąd stwierdza, że UP rozpatrując ponownie sprawę zastosował się do wskazań zawartych w wyrokach NSA z 6 lutego 2020 r. oraz z 28 listopada 2018 r. i dokonał analizy zakresu przedmiotowego i terytorialnego działalności Skarżącego i Uczestnika w celu ustalenia, czy istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia odbiorców w błąd co do tożsamości obu przedsiębiorstw.
Sporny znak towarowy jest znakiem słowno-graficznym i przeznaczonym do oznaczania towarów w klasie 14 Klasyfikacji nicejskiej, to jest: zegary, zegarki, budziki, biżuteria, breloczki. Wnioskodawca prowadzi natomiast działalność na rynku obuwia, torebek, galanterii skórzanej i wyrobów kaletniczych i rymarskich. Poza sporem jest, jak przesądził NSA w wyroku z 6 lutego 2020 r., tożsamość nazwy przedsiębiorstwa ze spornym znakiem, do którego prawo powstało później, niż nazwa firmy. UP, opierając się na wiążącej ocenie prawnej NSA zawartej w powoływanym wyroku, słusznie doszedł do wniosku o zbieżności przedmiotowego zakresu działalności stron w związku z działaniem obu przedsiębiorstw na tym samym rynku. NSA jednoznacznie przesądził, że obie firmy działają w sektorze mody, w którym odmienne ze względu na sposób używania towary będą dopełniać estetyczny, lecz także informacyjny wizerunek ich posiadacza co do jego statusu. NSA podkreślił, że: "Patrząc na charakter działalności uprawnionego do firmy i uprawnionego do identycznego z nazwą tej firmy znaku, nie można nie dostrzegać dyktowanych oczekiwaniami współczesnego rynku warunków, w jakich działalność ta jest prowadzona. Dotyczy to salonów w sklepach wielkopowierzchniowych czy też poza nimi, gdzie poza podstawową ofertą związaną z zasadniczą działalnością danej firmy, znajdują się towary ofercie towarzyszące, takie jak zegarki, breloczki czy drobna biżuteria, służące niewątpliwie dopełnieniu estetycznego wizerunku ich użytkownika." NSA dodatkowo zauważył, że: "(...) zarówno breloczki, jak i biżuteria mogą być wykonane ze skóry, tak jak ze skóry może być i najczęściej jest wykonany pasek do zegarka, co stanowi dodatkową płaszczyznę zbliżenia sprzedawanych towarów przez obu przedsiębiorców." NSA za wątpliwy uznał pogląd, który wyklucza możliwość uznania, że działalność Uczestnika jest związana z charakterem towarów spornego znaku.
Sąd stwierdza, że uwzględniając powyższą ocenę prawną NSA oraz dokonując oceny czy poprzez rejestrację spornego znaku towarowego zaistniało niebezpieczeństwo wprowadzenia klientów obu przedsiębiorstw w błąd co do tożsamości obu przedsiębiorstw, UP mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy doszedł do słusznego wniosku, że zakres działalności przedmiotowej obu przedsiębiorstw jest zbieżny w rozumieniu art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., dotyczy bowiem tego samego rynku, ma przy tym charakter wzajemnie się uzupełniający. Organ słuszne doszedł również do wniosku, że sprzedaż swoich produktów zarówno przez Skarżącego, jak i Uczestnika na całym terytorium Polski oznacza ten sam zakres terytorialny działalności obu podmiotów.
W tej sytuacji za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez UP art. 7, w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 252 P.w.p. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że UP nie dokonał ustaleń w przedmiocie faktycznego zakresu przedmiotowego działalności Skarżącego i Uczestnika w okresie relewantnym w niniejszej sprawie, tj. na 9 września 2008 r., a w konsekwencji także nie dokonał porównania zakresu przedmiotowego ich działalności, a poprzestał na niepopartym stosownymi ustaleniami faktycznymi stwierdzeniu, że zakresy te są zbieżne i dotyczą tego samego rynku. W uzasadnieniu skargi Skarżący dodał, że czym innym jest pojęcie rynku, na którym dany podmiot prowadzi faktyczną działalność, a czym innym pojęcie sektora (tu: sektora mody). Tylko to pierwsze pojęcie może być istotne dla ustalenia, czy zgłoszenie znaku nastąpiło z naruszeniem prawa do firmy Uczestnika, ponieważ zakres ochrony prawa do firmy jest ściśle powiązany z rynkiem, na którym działa przedsiębiorca domagający się tej ochrony. W zaskarżonej decyzji organ, jak wskazał Skarżący, w błędny sposób utożsamił jednak pojęcie rynku z pojęciem sektora.
Odnosząc się do powyższego stanowiska, należy podkreślić, że UP dokonując analizy zakresu przedmiotowego działalności obu przedsiębiorstw zastosował się ściśle do wiążącej w niniejszej sprawie oceny prawnej NSA, który w wyroku z 6 lutego 2020 r., dokładnie określił obszar w jakim organ ma dokonać ustalenia zakresu przedmiotowego działalności obu przedsiębiorstw. Niewątpliwie chodzi o porównanie asortymentu towarów – których dotyczy działalność tych podmiotów, a który NSA zaliczył do sektora mody – przy uwzględnieniu warunków współczesnego rynku w jakich prowadzona jest działalność obu przedsiębiorstw. NSA jednoznacznie uznał, że towary te mimo odmienności ze względu na sposób używania będą dopełniać estetyczny oraz informacyjny wizerunek ich posiadacza co do jego statusu. Opisując natomiast warunki współczesnego rynku NSA podkreślił okoliczność, że w ofercie danej firmy poza podstawową ofertą związaną z zasadniczą jej działalnością, znajdują się towary ofercie towarzyszące, takie jak zegarki, breloczki czy drobna biżuteria, służące niewątpliwie dopełnieniu estetycznego wizerunku ich użytkownika. Ponadto NSA wskazując na dodatkową płaszczyznę zbliżenia sprzedawanych towarów przez obu przedsiębiorców podkreślił, że zarówno breloczki, jak i biżuteria mogą być wykonane ze skóry, tak jak ze skóry może być i najczęściej jest wykonany pasek do zegarka. Według tych kryteriów wskazujących na dopełniający charakter asortymentu towarów znajdujących się w ofercie Uczestnika, jak i towarów do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak towarowy, UP uznał, że zakres działalności przedmiotowej obu przedsiębiorstw jest zbieżny w rozumieniu art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p. Jak natomiast wynika z wyroku NSA z 6 lutego 2020 r. przy badaniu naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., w związku z rejestracją znaku towarowego decydujące znaczenie należy przydać charakterowi działalności obu przedsiębiorców, która dla wykluczenia naruszenia musi być całkowicie odmienna tzn. nie może być ani taka sama, ani podobna, ani dopełniająca.
Z powyższych względów niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez UP art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p. w zw. z art. 43(3) i art. 43(10) K.c., poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym utożsamieniu pojęcia rynku, na którym działają dane podmioty z pojęciem sektora oraz jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zgłoszenie przez Skarżącego spornego znaku nastąpiło z naruszeniem prawa do firmy Uczestnika.
UP, wbrew stanowisku Skarżącego dokonał porównania zakresu przedmiotowego działalności obu przedsiębiorców w prawidłowy sposób uwzględniający opinię prawną i wskazania NSA, Skarżący natomiast podnosząc zarzut, że porównanie to nie odnosi się do okresu relewantnego w niniejszej sprawie, tj. 9 września 2008 r., nie wykazał aby organ do przeprowadzonej analizy przyjął inny asortyment towarów oraz inne warunki rynku niż właściwe w 2008 r.
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że UP dokonując ustalenia stanu faktycznego istotnego w sprawie nie uwzględnił całokształtu materiału dowodowego przedstawionego przez strony, a poprzestał wyłącznie na jednym dowodzie przytaczając dane opublikowane na stronie internetowej [...]. UP istotnie omówił w zaskarżonej decyzji tylko jeden z dowodów zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy, co jednak nie oznacza, że nie uwzględnił pozostałego materiału dowodowego. Skarżący nie wskazał, żadnego dowodu z pośród zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który zaprzeczałby prawidłowości dokonanych ustaleń przez UP. Odnośnie dowodu omówionego przez UP, Skarżący podkreślił w uzasadnieniu skargi, że treści zamieszczane w tym dowodzie, tj. na stronie [...] nie pochodzą od Skarżącego, gdyż nie jest On, ani właścicielem ww. domeny, ani autorem zamieszczanych na niej treści, a w jaki sposób inne podmioty reklamują i prezentują zegarki wprowadzone do obrotu przez Skarżącego nie może mieć żadnego znaczenia w niniejszej sprawie. Sąd nie zgadza się z tym stanowiskiem, ponieważ również to w jaki sposób inne podmioty reklamują i prezentują zegarki wprowadzone do obrotu przez Skarżącego, może potwierdzać kolizyjną relację pomiędzy podobnymi: nazwą przedsiębiorstwa i zarejestrowanym znakiem towarowym. Dlatego, nawet jeżeli UP błędnie przypisał Skarżącemu treści zawarte w omawianym dowodzie, nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy.
Z tych też względów niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez UP art. 153 P.p.s.a., poprzez niezastosowanie się przez organ do wiążących wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z 6 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 1286/19, co do wskazań Sądu dotyczących dalszego procedowania w sprawie poprzez brak dokonania przez organ oceny ewentualnego zakłócenia korzystania przez Skarżącego z prawa do firmy Uczestnika z uwzględnieniem wszystkich dowodów łącznie i dokonanie oceny prawnej na podstawie wybiórczego materiału dowodowego, a dokładnie - w oparciu o jeden dowód w postaci wydruku ze strony internetowej, który nadto został błędnie oceniony.
Sąd nie zgadza się również ze stanowiskiem Skarżącego, że UP błędnie ustalił, że krąg odbiorców Skarżącego i Uczestnika jest zbieżny, podczas gdy Skarżący operuje wyłącznie na szczeblu sprzedaży hurtowej i nie kieruje swojej oferty do konsumentów oraz że UP błędnie ustalił, że towary objęte działalnością obu stron należą do tego samego rynku, tej samej branży i mogły być dostępne w tych samych punktach sprzedaży, podczas gdy towary te należą do całkowicie odrębnych rynków i innych branż z uwagi na odmienny model prowadzenia działalności przez strony (wynikający zwłaszcza z odmiennych kanałów dystrybucji - spółka prowadzi działalność w znacznej mierze za pośrednictwem sklepów stacjonarnych i kieruje swoją ofertę do konsumentów, natomiast Skarżący nie posiada punktów sprzedaży i działa przez Internet, za pośrednictwem partnerów handlowych.
W ocenie Sądu, UP prawidłowo uznał, że okoliczność, iż Skarżący działa wyłącznie hurtowo, czy też przez Internet, natomiast nie sprzedaje detalicznie, nie ma znaczenia z punktu widzenia końcowego odbiorcy. Istotne jest, że towary objęte działalnością obu przedsiębiorców, jak również towary objęte ochroną spornego znaku, należą do tego samego rynku, tej samej branży i mogły być przy jednoczesnym zbieżnym kręgu ich odbiorców dostępne w tym samych punktach sprzedaży detalicznej.
Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 153 P.p.s.a., poprzez pominięcie wiążących wskazań wyrażonych w wyroku WSA w Warszawie z 11 marca 2016 r., sygn. akt: VI SA/Wa 1815/15, który prawomocnie przesądził, że towary stron nie są podobne nawet w znaczeniu komplementarności estetycznej, które to uchybienie skutkowało nieustaleniem przez organ, że w niniejszej sprawie me mamy do czynienia z tym samym rynkiem w aspekcie asortymentowym, a tym samym nie sposób mówić o naruszeniu prawa do firmy. Kwestię tę wyjaśnił NSA w wyroku z 6 lutego 2020 r., formułując wiążącą w sprawie ocenę prawną, prowadzącą do wniosku, że wadliwa jest ocena ewentualnego zakłócenia korzystania z prawa do firmy dokonana w drodze zbadania podobieństwa produkowanych i sprzedawanych konkretnych towarów i ewentualnej konfuzji, jak czyni się to na gruncie art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. Podstawowe znaczenie ma bowiem charakter działalności uprawnionego do nazwy i uprawnionego ze znaku, a więc kryterium mające znacznie bardziej ogólny charakter, niż to się dzieje w przypadku drobiazgowego porównywania konkretnych towarów produkowanych i sprzedawanych przez obu przedsiębiorców. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że przesądzenie przez WSA w Warszawie w wyroku z 11 marca 2016 r., że towary stron nie są podobne nawet w znaczeniu komplementarności estetycznej na gruncie porównywania znaków towarowych na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., determinowało w sposób wiążący wynik porównania zakresu przedmiotowego działalności Skarżącego i Uczestnika w trybie art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p.
W świetle powyższych wyjaśnień, za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 8 § 1 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 252 i art. 255(8) pkt 8 P.w.p., polegającego na nieprawidłowej redakcji uzasadnienia zaskarżonej decyzji poprzez brak należytego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej wydanego rozstrzygnięcia. Zarzut ten ściśle wiąże się z pozostałymi zarzutami skargi, do których Sąd odniósł się powyżej. Dlatego też Sąd stwierdza, że uzasadnienia zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a., UP bowiem wyjaśnił powody zaskarżonego rozstrzygnięcie w sposób umożliwiający stronom oraz sądowi administracyjnemu prześledzenie rozumowania organu, które doprowadziło do wyniku sprawy objaśniając podstawy faktyczne oraz prawne rozstrzygnięcia.
Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez UP przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w sentencji wyroku.