VI SA/Wa 2587/19

VI SA/Wa 2587/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-12-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-12-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Pawłowska
Magdalena Maliszewska
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
II GSK 2697/21 - Wyrok NSA z 2025-06-12
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 776
art. 245 ust. 1 pkt 1, art. 252, art. 235, art. 120 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 169 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z [...] października 2019 r. nr [...], na podstawie art. 245 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2017 r. poz. 776 z późn. zm., dalej: "P.w.p.") oraz art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") w związku z art. 252 P.w.p., po rozpoznaniu wniosku [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej: "Wnioskodawca", "Spółka", "Skarżący") z [...] kwietnia 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z [...] lutego 2019 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji UP z [...] października 2013 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny [...], zgłoszony [...] lutego 2012 r., pod numerem [...], przez [...], Polska (dalej: "Uprawniony", "Uczestnik").
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji UP wskazał, że decyzją z [...] października 2013 r. udzielił prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny [...], zgłoszony [...] lutego 2012 r., pod numerem [...], przez Uprawnionego. Pismem z [...] września 2018 r. Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji, wskazując, iż wspólnocie mieszkaniowej nie przysługuje prawo do uzyskania ochrony znaku towarowego, ponieważ wspólnoty mieszkaniowe nie prowadzą działalności gospodarczej i nie podsiadają przedsiębiorstwa, a wydana decyzja została wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa i zasługuje na stwierdzenie nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
Decyzją z [...] lutego 2019 r. UP odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Patentowego RP z [...] października 2013 r, o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny [...] wskazując, że wspólnota mieszkaniowa, skoro posiada zdolność prawną może być, co do zasady, podmiotem każdego stosunku prawnego lub prawa.
Pismem z [...] kwietnia 2019 r. Wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od wskazanej wyżej decyzji z [...] lutego 2019 r. Wnioskodawca wskazał, iż UP niesłusznie uznał, że wspólnota mieszkaniowa może otrzymać ochronę znaku towarowego. Zdaniem Wnioskodawcy wspólnota nie spełnia przesłanek, o których mowa w art. 120 ust. 1 P.w.p., pozwalającej uznać ją za przedsiębiorcę. Wskazał, iż w art. 3 pkt 3 P.w.p., zdefiniowane jest pojęcie przedsiębiorcy, które jest pojęciem węższym, a skoro w art. 120 ust. 1 P.w.p., mowa jest o przedsiębiorstwie, to nie można rozszerzająco interpretować tego przepisu. Wnioskodawca powołał art. 551 Kodeksu cywilnego i definicję przedsiębiorstwa tam wskazaną. Wskazał, iż zatem wspólnota mieszkaniowa nie może mieć przedsiębiorstwa bowiem jej istotą jest zarządzanie jedynie częściami wspólnymi danego budynku, zaś działalności tej nie można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej. Powołał również wyrok Sądu Najwyższego z 21 grudnia 2007 r., sygn. akt II CZP 65/07.
Pismem z [...] sierpnia 2019 r. pełnomocnik Uprawnionego wniósł o oddalenie wniosku Wnioskodawcy o ponowne rozpatrzenie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji.
UP w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wyjaśnił, że decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy słowno-graficzny [...], została wydana [...] października 2013 r., a oceny przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji należy dokonać przez pryzmat przepisów obowiązujących w dniu wydania badanej decyzji. Wobec powyższego UP dokonał oceny przez pryzmat brzmienia: 1) ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej w brzmieniu wskazanym w Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.), 2) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w brzmieniu wskazanym w Dz. U. z 2013r, poz. 267), 3) ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w brzmieniu wskazanym w Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, dalej: "u.w.l."), 4) ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu wskazanym w Dz.U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397, z późn. zm., dalej: "u.c.i.t.).
UP następnie po powołaniu się na treść art. 259, art. 261 ust. 2 pkt 2, art. 264 ust. 1, art. 147 ust. 1 i ust. 2, art. 120, art. 130, art. 129 i art. 131-133 oraz art. 224 ust. 1 P.w.p., które stanowią materialną podstawę do wydania decyzji przez eksperta Urzędu, doszedł do wniosku, że nie można uznać, iż wydając decyzję UP wydał ją bez podstawy prawnej, a więc sytuacji, kiedy brak jest przepisów powszechnie obowiązujących pozwalających na dokonanie przez organ rozstrzygnięcia w danym zakresie w drodze decyzji. Wskazane bowiem wyżej przepisy uprawniają UP do wydawania decyzji w sprawach udzielenia praw ochronnych na znaki towarowe. Wobec czego UP, zarzut dotyczący wydania decyzji bez podstawy prawnej uznał za niezasadny.
UP wskazał następnie, że zgodnie z art. 235 P.w.p., stroną postępowania przed Urzędem Patentowym w sprawie uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy jest Zgłaszający. Zgłaszającym jest zaś osoba wskazana w podaniu o udzielenie danego prawa jako Zgłaszający. Ustawa Prawo własności przemysłowej nie zawiera ograniczeń podmiotowych wskazujących na to kto może być Zgłaszającym, a w zakresie nieuregulowanym należy odnieść się, na mocy odesłania z art. 252 P.w.p., do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Po przytoczeniu treści art. 29 K.p.a., UP wskazał, iż stroną postępowania przed Urzędem Patentowym RP w sprawie uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy jest Zgłaszający, którym może być osoba fizyczna i osoba prawna, a w przypadku państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych - również jednostka nieposiadająca osobowości prawnej.
UP wyjaśnił następnie, że art. 6 u.w.l. wskazuje, że ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Kwestia podmiotowości prawnej wspólnoty mieszkaniowej została rozstrzygnięta w orzecznictwie uchwałą Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego - Izby Cywilnej - z dnia 21 grudnia 2007 r. (sygn, akt II CZP 65/07), która to uchwała ma moc zasady prawnej. UP wskazał, że w uchwale tej SN stwierdził, że wspólnota mieszkaniowa jest tzw. ułomną osobą prawną w rozumieniu art. 331 Kodeksu cywilnego, a więc jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, lecz wyposażoną w zdolność prawną. Jako podmiot prawa cywilnego powstaje ona ex lege, z chwilą wyodrębnienia w danej nieruchomości lokalu, którego właścicielem jest inna osoba niż właściciel tej nieruchomości. SN wskazał, że zdolność prawna może zostać ograniczona tylko wyraźnym uregulowaniem ustawowym, a w przypadku wspólnoty mieszkaniowej takimi przepisami jest ustawa o własności lokali. Przepisy te stwarzają podstawy prawne do przyjęcia, że zdolność prawna wspólnoty mieszkaniowej została ograniczona do praw i obowiązków związanych z zarządzaniem nieruchomością wspólną. Sąd Najwyższy wskazał również, że w związku z uregulowaniami odpowiedzialności wspólnoty mieszkaniowej za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej należy uznać, że może być ona podmiotem praw i obowiązków związanych z zarządzaniem i gospodarowaniem nieruchomością wspólną. Takie przyjęcie, że wspólnota jest podmiotem stosunków cywilnoprawnych oznacza, że może ona posiadać majątek odrębny od majątków właścicieli lokali tzw. majątek własny.
UP wyjaśnił dalej, że pomimo, że art. 29 K.p.a. wprost wskazuje, że w odniesieniu do jednostek nieposiadających osobowości stroną może być państwowa i samorządowa jednostka organizacyjna i organizacja społeczna, to w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że wspólnota mieszkaniowa, gdy chodzi o krąg podmiotów je tworzących, może być zróżnicowana. Mogą to być tylko osoby fizyczne, wspólnotę mogą tworzyć również osoby fizyczne i osoby prawne, a zatem podmioty wymienione w art. 29 K.p.a. Skoro każdy z tych podmiotów może być stroną postępowania administracyjnego, to zasadny jest wniosek, że przymiot strony przysługuje także zbiorowi tych podmiotów, powiązanych ze sobą z mocy ustawy określonym stosunkiem prawnym (wyrok NSA z 14 marca 2013 r., sygn. akt 1 OSK 1059/12).
Zdaniem organu z powyższego wynika, iż wspólnota mieszkaniowa może być stroną w postępowaniu administracyjnym, a więc może być również Zgłaszającym w postępowaniu przed Urzędem Patentowym RP, z zastrzeżeniem jednak, że zdolność prawna takiej wspólnoty ograniczona jest do praw i obowiązków związanych z zarządzaniem nieruchomością wspólną. Istotnym jest więc zakres towarów i usług, dla jakich wspólnota mieszkaniowa wnosi o ochronę znaku towarowego. UP uznał, że muszą to być towary bądź usługi związane z zarządzaniem nieruchomością. W przedmiotowym przypadku Uprawniona wniosła o ochronę znaku towarowego [...], w zakresie usług z klasy 43: usługi hotelarskie. Usługi hotelarskie to nic innego jak usługi udostępniania hotelu, czyli budynku przeznaczonego do czasowego pobytu osób zatrzymujących się w danej miejscowości (Słownik języka polskiego PWN). Hotel jest z pewnością nieruchomością. Usługi hotelarskie są więc usługami udostępniania nieruchomości i należą do usług zarządzania nieruchomością, czyli wykonywania czynności administracyjnych, kierowania tymi czynnościami (Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego). Oznacza to, zdaniem UP, że w niniejszym przypadku Uprawniona, jako wspólnota mieszkaniowa, może być podmiotem prawa do znaku towarowego [...], ponieważ znak ten chroniony jest w zakresie usług związanych z zarządzaniem nieruchomością - a więc w takim zakresie w jakim wspólnota posiada zdolność prawną.
UP wskazał również, iż żaden z przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej ani Kodeksu postępowania administracyjnego nie uzależnia udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, od prowadzenia przez Zgłaszającego działalności gospodarczej. Co prawda art. 120 P.w.p. wskazuje, iż znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżniania towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa, jednak jest to definicja znaku towarowego, a więc odnosi się do przesłanek jakie musi spełnić znak towarowy, a nie osoba go zgłaszająca. Badanie czy oznaczenie może być znakiem towarowym dokonywane jest abstrakcyjnie i nie bierze się przy tym pod uwagę faktycznej działalności Zgłaszającego. Może bowiem zaistnieć sytuacja, iż Zgłaszający zgłasza znak jeszcze przed rozpoczęciem swojej działalności w danym zakresie. Co więcej zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 P.w.p., znak z powodu nieużywania można wygasić wyłącznie po upływie nieprzerwalnego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzielenie prawa ochronnego, chyba, że istnieją ważne powody jego nieużywania. Ustawodawca przyznał więc swoistą karencję Zgłaszającemu, podczas której może przygotować się on do prowadzenia działalności, w której będzie dany znak używał. Kwestia więc czy Uprawniona, jako wspólnota mieszkaniowa może prowadzić działalność gospodarczą i czy faktycznie ją prowadzi jest irrelewantna w momencie udzielania prawa ochronnego na znak towarowy. Pomimo iż prawa własności przemysłowej mają charakter komercyjny, uzyskanie ochrony nie wymaga prowadzenia przedsiębiorstwa lub bycia przedsiębiorcą.
Ponadto UP po powołaniu się na treść art. 17 ust. 1 pkt 44 u.c.i.t. wskazał, że z brzmienia tego przepisu wynika, iż ustawodawca dopuszcza prowadzenie przez wspólnotę mieszkaniową nie tylko działalności gospodarczej związanej z zasobami mieszkaniowymi, ale także innej działalności gospodarczej.
Zdaniem UP z powyższych rozważań wynika, iż UP wydając decyzję z [...] października 2013 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno- graficzny [...], zgłoszony [...] lutego 2012 r., pod numerem [...], przez Uprawnionego, nie naruszył żadnych przepisów w związku z tym nie istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa.
UP stwierdził również, że nie zachodzą inne przesłanki wskazane enumeratywnie w art. 156 § 1 w pkt 1 oraz 3-7 K.p.a. uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji, dlatego też zasadnym było utrzymanie w mocy decyzji z 13 lutego 2019 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] października 2013 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny [...], zgłoszony [...] lutego 2012 r., pod numerem [...], przez Uczestnika.
Pismem z [...] listopada 2019 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UP z [...] października 2019 r., wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o stwierdzenie nieważności decyzji UP z [...] października 2013 r. udzielającej Uczestnikowi prawa ochronnego do znaku towarowego słowno-graficznego [...]. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 120 ust. 1 P.w.p., poprzez uznanie, że Uczestnikowi – wspólnocie mieszkaniowej, przysługuje prawo uzyskania ochrony znaku towarowego słowno-graficznego [...] zgłoszonego [...] lutego 2012 r. za numerem [...]przeznaczonego do oznaczenia towarów lub usług wymienionych w klasyfikacji nicejskie: 43, w klasyfikacji wiedeńskiej: 07.01.08 27.05.01, określonych w załączniku do tej decyzji jako 43 usługi hotelarskie,
2) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez uznanie, że nie zachodzą przesłanki dla stwierdzenie nieważności decyzji UP z [...] października 2013 r. udzielającej Uczestnikowi prawa ochronnego do ww. znaku towarowego.
W uzasadnieniu skargi Skarżący nie zgodził się z poglądem, że wspólnota mieszkaniowa spełnia przesłanki pozwalające uznać ją za przedsiębiorcę, o którym mowa w art. 120 ust. 1 P.w.p. Skarżący wskazał, że w art. 3 pkt 3 tejże ustawy definiuje się pojęcie przedsiębiorcy, które jest pojęciem węższym od pojęcia osoby zdefiniowanego w art. 3 pkt 1 tejże ustawy. Skoro zatem w art. 120 ust. 1 P.w.p. mowa jest o przedsiębiorstwie, to nie można rozszerzająco interpretować tego przepisu. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 551 zdanie pierwsze Kodeksu cywilnego stanowi, że przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem przedsiębiorstwa nie może mieć wspólnota mieszkaniowa bowiem jej istotą jest zarządzanie jedynie częściami wspólnymi danego budynku. Działalności tej nie można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.
Zdaniem Skarżącego, należy zatem uznać, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji UP z [...] października 2013 r. udzielającej Uczestnikowi prawa ochronnego do znaku towarowego jest w pełni uzasadniony bowiem wspólnocie mieszkaniowej nie przysługuje prawo do uzyskania ochrony znaku towarowego. Skarżący powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z 21 grudnia 2007 r. sygn. akt III CZP 65/07, która wprawdzie czyni daleko idące ustalenia co do możliwości działania wspólnoty mieszkaniowej, to jednak wyraźnie uzasadnia (a zatem ogranicza) ten zakres do nabywania praw majątkowych jedynie do spraw związanych z zarządzaniem nieruchomością wspólną.
Nadto, Skarżący wskazał, że zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 24 listopada 2006 r. sygn. akt III CZP 97/06 wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa majątkowe tylko do majątku wspólnego właścicieli lokali. Zatem, przyjmując częściowo argumentację UP, uznać można co najwyżej że jako współwłaściciele przedmiotowego znaku towarowego winni figurować wszyscy właściciele lokali z chwili złożenia wniosku przez Uczestnika. Sama wspólnota nie może być wpisana jako właściciel tego znaku towarowego, który niewątpliwie jest prawem o charakterze majątkowym.
Skarżący podkreślił, że wspólnota mieszkaniowa nie może być wpisana do księgi wieczystej jako właściciel nieruchomości, ani nie może być wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego jak udziałowiec spółki prawa handlowego. Nie ma też przepisów prawa, które wprost lub pośrednio przyznawałyby wspólnocie mieszkaniowej status przedsiębiorcy.
Powołanie się natomiast przez organ na art. 17 ust. 1 pkt 44 u.c.i.t., w ocenie Skarżącego jest błędne bowiem samo opisanie działalności wspólnoty mieszkaniowej jako działalności gospodarczej nie czyni ze wspólnoty mieszkaniowej przedsiębiorcy.
W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.
W przedmiotowej sprawie UP odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] października 2013 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny [...], zgłoszony [...] lutego 2012 r., przez Uczestnika będącego wspólnotą mieszkaniową, przeznaczony do oznaczania usług z klasy 43 klasyfikacji nicejskiej – usługi hotelarskie.
Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa podnosząc, że wspólnocie mieszkaniowej nie przysługuje prawo do uzyskania ochrony znaku towarowego, ponieważ wspólnoty mieszkaniowe nie prowadzą działalności gospodarczej i nie podsiadają przedsiębiorstwa. W skardze Skarżący zarzucił naruszenie przez UP art. 120 ust. 1 P.w.p., poprzez uznanie że wspólnocie mieszkaniowej przysługuje prawo uzyskania ochrony znaku towarowego oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez uznanie, że nie zachodzą przesłanki dla stwierdzenie nieważności decyzji z 30 października 2013 r. udzielającej Uczestnikowi prawa ochronnego do ww. znaku towarowego.
Sąd przyznał rację UP w przedmiotowym sporze, który prawidłowo uznał, że wspólnota mieszkaniowa może być podmiotem prawa do znaku towarowego w zakresie usług związanych z zarządzaniem nieruchomością, czyli w zakresie praw i obowiązków odnośnie których wspólnota mieszkaniowa posiada zdolność prawną.
Zgodnie z art. 120 ust. 1 P.w.p., znakiem towarowym może być każde oznaczenie umożliwiające odróżnienie towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa oraz możliwe do przedstawienia w rejestrze znaków towarowych w sposób pozwalający na ustalenie jednoznacznego i dokładnego przedmiotu udzielonej ochrony. Jak wynika natomiast z art. 3 ust. 1 pkt 3 P.w.p. na gruncie tej ustawy przez przedsiębiorcę rozumie się osobę prowadzącą w celach zarobkowych działalność wytwórczą, budowlaną, handlową lub usługową, zwaną dalej "działalnością gospodarczą". Przez osobę natomiast na gruncie powyższej ustawy, zgodnie z jej art. 3 ust. 1 pkt 1, rozumie się osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną.
Sąd zgadza się ze stanowiskiem UP, że art. 120 P.w.p. definiuje znak towarowy, a więc odnosi się do przesłanek jakie musi spełnić znak towarowy, a nie osoba zgłaszająca znak towarowy. Znak towarowy musi być zatem oznaczeniem posiadającym zdolność odróżniającą, tak aby możliwe było odróżnienie towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa, jednak nie można z tego przepisu wywodzić, że prawo ochronne na znak towarowy mogą uzyskać wyłącznie przedsiębiorcy w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 P.w.p. Organ słusznie powołał się na treść art. 169 ust. 1 pkt 1 P.w.p., z którego wynika że znak towarowy można wygasić z powodu jego nieużywania w sposób rzeczywisty wyłącznie po upływie nieprzerwalnego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzielenie prawa ochronnego, chyba, że istnieją ważne powody jego nieużywania. W powyższym okresie osoba, która uzyskała prawo ochronne na dany znak towarowy nie musi prowadzić działalności gospodarczej podejmując np., jak wskazał organ, działania przygotowawcze do prowadzenia działalności gospodarczej, w której będzie wykorzystywany dany znak towarowy. Oznacza to, że prawo ochronne na znak towarowy może uzyskać nie tylko przedsiębiorca w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 P.w.p.
Z art. 235 ust. 2 P.w.p., wynika natomiast, że stroną postępowania przed Urzędem Patentowym w sprawie uzyskania prawa ochronnego jest Zgłaszający. Ponieważ przepisy P.w.p., nie określają kto może być stroną postępowania, a zgodnie z art. 252 P.w.p., w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, UP słusznie odwołał się w tej kwestii do treści art. 29 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej.
Należy w tym miejscu wskazać na uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 21 grudnia 2007 r. sygn, akt II CZP 65/07, na którą powołał się zarówno UP, jak i Skarżący, w której Sąd Najwyższy uznał, że wspólnota mieszkaniowa, działając w ramach przyznanej jej zdolności prawnej, może nabywać prawa i obowiązki do własnego majątku. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu przywołanej uchwały stwierdził, że obecny stan prawny pozwala na przyjęcie rozwiązania gwarantującego wspólnocie nabywanie praw do własnego majątku, stwarzając jednocześnie właścicielom lokali możliwość dokonywania czynności ze skutkiem bezpośrednio dla ich majątków.
Nie jest zatem słuszne stanowisko Skarżącego, że wspólnota mieszkaniowa nie mogła nabyć prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy, a co najwyżej jako właściciele tego znaku winni figurować wszyscy właściciele lokali.
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że wspólnota mieszkaniowa jest podmiotem prawa cywilnego (ułomną osobą prawną), (...). Jest to jednostka organizacyjna, której powstanie nie zostało uzależnione od dokonania czynności prawnej; powstaje ex lege z chwilą wyodrębnienia w danej nieruchomości lokalu, którego właścicielem jest inna osoba niż właściciel nieruchomości. Wspólnota nie podlega też likwidacji, gdyż istnieje tak długo, jak długo występuje stan, od którego ustawa uzależnia powstanie tego podmiotu. Cechy te nie wykluczają jednak uznania jej za osobę ustawową, która może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania "dla siebie", a więc do własnego majątku. Sąd Najwyższy przy tym wskazał, że przepisy ustawy o własności lokali stwarzają podstawy prawne do przyjęcia, iż zdolność prawna wspólnoty mieszkaniowej została ograniczona do praw i obowiązków związanych z zarządzaniem (administrowaniem) nieruchomością wspólną.
Przy czym należy podkreślić, że nieruchomość wspólną mogą stanowić również własność nieruchomości nabytej za zgodą właścicieli lokali, co wynika z art. 22 ust. 3 pkt 6a u.w.l. Nie ma zatem przeszkód aby wspólnota mieszkaniowa w ramach posiadanej zdolności prawnej ograniczonej do praw i obowiązków związanych z zarządzaniem (administrowaniem) nieruchomością wspólną mogła również zawrzeć umowę najmu, której przedmiotem będzie nabyta za zgodą właścicieli lokali własność nieruchomości i w ramach takiej działalności, używała przedmiotowego znaku towarowego przeznaczonego do oznaczania usług z klasy 43: usługi hotelarskie.
W tym stanie rzeczy UP słusznie uznał że Uprawniony będący wspólnotą mieszkaniową, mógł być stroną postępowania w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy przeznaczony do oznaczania usług z klasy 43: usługi hotelarskie, jako zgłaszający ten znak na podstawie art. 235 ust. 2 P.w.p. Oznacza to, że niezasadny jest podnoszony przez Skarżącego w postępowaniu przed UP zarzut o braku podstawy prawnej w udzieleniu przez UP prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy, co organ dokładnie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji powołując się również na treść art. 259, art. 261 ust. 2 pkt 2, art. 264 ust. 1, art. 147 ust. 1 i ust. 2, art. 120, art. 130, art. 129 i art. 131-133 oraz art. 224 ust. 1 P.w.p.
Uprawniony również, w świetle powyżej przedstawionych wyjaśnień, zgłaszając przedmiotowy znak towarowy do ochrony, nie musiał dokonywać tego zgłoszenia jako przedsiębiorca w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 P.w.p., pomimo treści art. 120 ust. 1 P.w.p., definiującego znak towarowy. Ponadto, należy podkreślić, że fakt, iż Uprawniony dokonał zgłoszenia przedmiotowego znaku towarowego jako wspólnota mieszkaniowa nie wyklucza możliwości, aby Uprawniony mógł używać przedmiotowego znaku towarowego jako przedsiębiorca w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 P.w.p., w związku np. z prowadzeniem zarobkowej działalności usługowej najmu nieruchomości wspólnych nabytych przez wspólnotę mieszkaniową za zgodą właścicieli lokali. Oznacza to że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez UP art. 120 P.w.p., poprzez uznanie, że Uczestnikowi – wspólnocie mieszkaniowej, przysługuje prawo uzyskania ochrony znaku towarowego i związany z tym zarzutem zarzut rażącego naruszenia prawa poprzez udzielenie przez UP wspólnocie mieszkaniowej prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy.
Sąd stwierdza w związku z tym, że UP odmawiając decyzją z [...] lutego 2019 r., utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją, stwierdzenia nieważności decyzji UP z [...] października 2013 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny [...], zgłoszony [...] lutego 2012 r. przez Uczestnika, nie naruszył również art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez UP przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z powyższych względów, uznając skargę za niezasadną, Sąd na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji