VI SA/WA 258/06

VI SA/Wa 258/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-03-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2006-02-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki /przewodniczący/
Halina Emilia Święcicka
Jolanta Królikowska-Przewłoka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
II GSK 496/07 - Postanowienie NSA z 2008-06-10
II GSK 103/08 - Wyrok NSA z 2008-05-13
V SA/Wa 2153/07 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2007-09-12
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant apl. prok. Maciej Godzisz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2007 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w pkt 2 oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. w zakresie kary w kwocie 8000 (osiem tysięcy) złotych nałożonej na E. P. za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji; 2. stwierdza, że decyzje o których mowa w pkt 1 w zakresie uchylonym nie podlegają wykonaniu; 3. w pozostałym zakresie skargę oddala; 4. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz E. P. kwotę 1517 (jeden tysiąc pięćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
VISA/Wa 258/06
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 92 ust. 4, art. 92 ust. 4, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2004 r., nr 204, poz. 2088 ze zm., dalej zwaną ustawą o transporcie drogowym), lp. 1.4.1, lp. 1.1.1 załącznika do tej ustawy oraz § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2001 r., nr 150, poz. 1684 z późn. zm.) [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. nałożył na E. P., skarżącą w niniejszej sprawie, J. P. P. S.C. karę pieniężną w wysokości 3000,00 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz 8000,00złotychza wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek.
Decyzja została podjęta w poniższym stanie faktycznym:
W dniu [...] lipca 2005 r. w miejscowości B. na drodze krajowej Nr [...] został zatrzymany do kontroli pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...] należący do J. P. prowadzącego wspólnie z P. P. działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej P. S.C.. Pojazdem był wykonywany transport płyt gipsowych. Kierowca okazał do kontroli miesięczną kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych o Nr i Serii [...] wydaną w dniu [...] lipca 2005 r. Okazana karta nie posiadała wypełnionych rubryk "Nr rejestracyjny" oraz "EURO", dlatego też, w ocenie organu, nie mogła stanowić dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ponadto w trakcie kontroli kierowca nie okazał licencji na wykonywanie transportu drogowego wystawionej dla J. P.. Organ podniósł, iż prowadząc działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej wszyscy wspólnicy powinni posiadać licencje na wykonywanie transportu drogowego. Brak tej licencji u P. P. stanowił naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Pismami z dnia [...] lipca 2005 r. J. P. i P. P. zostali zawiadomieni przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczeni o przysługującym im na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawie do złożenia wyjaśnień przed wydaniem decyzji. Pismem z dnia 25 sierpnia 2005 r. analogiczne zawiadomienie organ wystosował do E. P..
Pismem z dnia 8 sierpnia 2005 r., skierowanym do organu, J. P. wyjaśnił, iż w karcie opłat nie wypełniono wskazanych powyżej rubryk ponieważ kierowca postąpił zgodnie z objaśnieniem znajdującym się na odwrocie karty, z którego wynikało, iż "kartę opłat wypełnia jednostka wydająca". Oświadczył, że powyższa karta nie była wykorzystywana do innego pojazdu , ponieważ firma posiada tylko dwa pojazdy, a na drugi pojazd również była wykupiona właściwa karta drogowa. Podniósł ponadto, że wymagana licencja jest wystawiona tylko na J. P., ponieważ, pomimo złożenia dokumentów o wydanie licencji na obu wspólników spółki cywilnej, organ wydający Starostwo w B. wystawił jedną licencję dla J. P..
W piśmie z dnia 5 września 2005 r. J. P. i E. P. wyjaśnili, że zatrzymany do kontroli pojazd jest własnością J. P. i na jego nazwisko jest wystawiona przedmiotowa licencja wydana przez Starostwo Powiatowe w B.. Dodali, że w związku ze zmianami osobowymi w spółce wystąpili o przepisanie licencji na nowy skład osobowy spółki, tj. E. P. i J. P., lecz w Starostwie Powiatowym w B. otrzymali informację, ze zmiany składu osobowego spółki nie powodują konieczności zmiany licencji. Do pisma dołączyli min. Aneks z dnia 1 września 2004 r. do umowy spółki cywilnej P. zawartej w dniu 4 lutego 2002 r. pomiędzy P. P. a J. P., z którego wynikało, iż P. P. wystąpił z w/w spółki, zaś obecnie wspólnikami pozostają J. P. I E. P..
Postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego umorzył postępowanie administracyjne wszczęte przeciwko P. P..
W uzasadnieniu w/w decyzji z dnia [...] września 2005 r. organ I instancji, cytując stosowne przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz z powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. podniósł, że okazana w trakcie kontroli przez kierowcę karta opłaty nie posiadała wypełnionych rubryk "Nr rejestracyjny" oraz "EURO", i tym samym nie może stanowić dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, co skutkuje karą w wysokości 3000,00 złotych. W ocenie organu tylko prawidłowo wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi bowiem dokument potwierdzający jej wniesienie. Uzasadniając rozstrzygnięcie w zakresie kary 8000,00 zł, organ wskazał, że w toku postępowania administracyjnego ustalił, iż drugim wspólnikiem spółki cywilnej P. obok J. P. jest E. P., która licencji na wykonywanie transportu drogowego nie posiada. Od dnia 1 września 2004 r. wspólnikiem nie jest P. P.. Podniósł, że w przypadku wykonywania transportu drogowego w ramach spółki cywilnej mamy do czynienia z wykonywaniem tego rodzaju działalności gospodarczej wspólnie przez wszystkich wspólników spółki. Każdy ze wspólników powinien legitymować się stosowną licencją. Udzielenie licencji jednemu wspólnikowi nie uprawnia, w ocenie organu, pozostałych wspólników do wykonywania transportu drogowego. Tak więc prowadząc działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej każdy ze wspólników powinien posiadać licencję na wykonywanie transportu drogowego. Wykonywanie transportu drogowego przez E. P. bez posiadania takiej licencji stanowiło naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
W odwołaniu od powyższej decyzji J. P. i E. P., wnieśli o jej uchylenie. W uzasadnieniu podnieśli, iż w ich ocenie w momencie kontroli kierowca pojazdu okazał ważną kartę opłaty. Niewypełnienie wszystkich rubryk nastąpiło bez winy skarżących. Zarzucili organowi, że nie przeprowadził postępowania dowodowego, które pozwoliłoby ustalić czy w czasie kontroli zachodziły jakiekolwiek okoliczności uzasadniające twierdzenie, że niewypełnienie powyższych rubryk miało wpływ na możliwość wykorzystania karty do innego przewozu. Odnosząc się do nałożenia kary za wykonywanie przewozu bez licencji wskazali, iż organ w sposób niewłaściwy przyjął, że wykonywanie transportu przez wspólnika spółki cywilnej posiadającego koncesję samochodem stanowiącym jego własność, nie zaś własność spółki cywilnej upoważnia do uznania, iż także drugi wspólnik musi posiadać taką koncesję.
Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 5 ust. 1, art. 42, art. 87, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) lp. 1.1.1., lp. 1.4.1. załącznika do w/w,§ 2 ust. 2, § 4 ust.1 i 2 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczenia przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 150, poz. 1684 z późn. zm.), uchylił zaskarżona decyzję w części dotyczącej nałożenia na J. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. S.C. kary pieniężnej w wysokości 8000,00 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji i w tym zakresie postępowanie w sprawie umorzył (pkt 1), utrzymał w mocy decyzję nakładającą na E. P. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą P. .S.C. karę pieniężnej w wysokości 8000,00 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji (pkt 2), a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy (pkt 3).
W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie obowiązującymi przepisami prawa spółka cywilna nie posiada statusu przedsiębiorcy. Spółka cywilna nie posiada zdolności prawnej, co oznacza, iż sama nie może być podmiotem praw i obowiązków. Za przedsiębiorców uznaje się natomiast wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Tym samym podmiotem kontrolowanym nie była spółka cywilna P., lecz przedsiębiorcy E. P. oraz J. P.. Okazany w trakcie kontroli wypis z licencji wystawiony dla przedsiębiorcy J. P. nie może stanowić w ocenie organu dokumentu uprawniającego E. P. do wykonywanie usług transportowych, co oznacza, iż zasadne jest nałożenie na E. P. kary w wysokości 8000,00 złotych, zaś nałożenie kary w tej wysokości na J. P. legitymującego się licencją narusza obowiązujące prawo.
Odnośnie kary 3000,00 zł. organ wskazał, cytując stosowne przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r., że w czasie kontroli w pojeździe znajdowała się miesięczna karta opłaty drogowej niewypełniona w sposób kompletny. Brak było wpisów w rubryce określającej numer rejestracyjny samochodu i EURO. Taka karta nie może być w ocenie organu dowodem uiszczenia opłaty, gdyż brak tych elementów powoduje, że nie można bezsprzecznie określić, że została zakupiona dla kontrolowanego pojazdu.
Skargę na powyższą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. P.. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w trakcie kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...] właścicielem pojazdu był Pan J. P. i on też posiadał licencję ponieważ to on wykonywał usługę transportową nie zaś skarżąca. W ocenie skarżącej brak po jej stronie stosownej licencji wynikał z błędu Starostwa Powiatowego w B., który został dostrzeżony i w dniu [...]listopada 2005 r. decyzją Nr [...] organ ten zmienił treść licencji [...] udzielając od dnia 13 maja 2002 r. licencji Nr [...] E. P. i J. P.. Odnosząc się do nałożonej kary w wysokości 3000,00 zł podniosła, że jej zdaniem elementy wpisane w karcie opłaty drogowej umożliwiają identyfikację pojazdu a uzupełnienie karty może nastąpić także podczas kontroli.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał w pełni swoje stanowisko zaprezentowane w decyzji z dnia [...] listopada 2005 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje :
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżona decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie w części obejmującej zarzut niezgodności z prawem rozstrzygnięcia w zakresie nałożenia na E. P. kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.
Obie decyzje w powyższym zakresie naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie w tej części.
Zgodnie z art. 87 ust. l i 2 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust.4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.
Stosownie do treści art. 92 ust. l ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 zł. Wysokość kary pieniężnej za wykonywanie transportu bez posiadania wymaganej licencji wskazana jest w l.p. 1.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym i wynosi 8000 złotych.
Kluczową kwestią w niniejszej sprawie, jest udzielenie odpowiedzi na pytanie: czy prowadzenie jednego przedsiębiorstwa (przedsięwzięcia gospodarczego) przez kilku wspólników spółki cywilnej wymaga posiadania tylu licencji, ilu jest wspólników czy też wystarczające jest udzielenie licencji jednemu ze wspólników spółki cywilnej.
Jak wynika z akt administracyjnych, w rozpatrywanej sprawie organ przyjął, że skontrolowany przejazd wykonywany był dla spółki cywilnej P., a więc dla obu wspólników tj. E. P. oraz J. P.. Powołując się na istotę spółki cywilnej, która nie posiada podmiotowości prawnej organ wywodzi, iż nie jest ona przedsiębiorcą a zatem każdy ze wspólników winien posiadać licencję transportową. Zdaniem organu, licencja udzielona jednemu ze wspólników tj. J. P. nie uprawnia drugiego wspólnika tj skarżącej do wykonywania tego rodzaju transportu.
W ocenie Sądu jest to stanowisko, które w świetle obowiązujących przepisów nie może się ostać. Uznanie, iż każdy ze wspólników spółki cywilnej zobowiązany jest do posiadania licencji, a jej brak chociażby przez jednego ze wspólników stanowi naruszenie ustawy o transporcie drogowym nie może być akceptowane w świetle wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady praworządności.
Obowiązująca w dacie kontroli i w dacie wydawania decyzji ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 281, poz. 2777 ze zm.) w art. 4 ust. 1 określiła, iż przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Z art. 4 ust 2 tej ustawy wynika, że za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.
Realizując działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej jej wspólnicy mimo, że prowadzą wspólne przedsięwzięcie to występują jednak jako odrębni przedsiębiorcy.
Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej stanowi w art. 75 ust. 3 pkt 1, iż uzyskanie licencji wymaga wykonywania działalności gospodarczej w zakresie określonym w przepisach ustawy o transporcie drogowym. Obowiązek taki ustanawia art. 5 ust 1 tej ustawy. Warunki udzielenia licencji zostały określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 - 5 cyt. ustawy. Licencji udziela się na rzecz przedsiębiorcy, a więc m.in. osobie fizycznej prowadzącej przedsiębiorstwo w ramach spółki cywilnej (art. 8 ust. 1 ustawy). Wydana licencja, w której organ określa m.in. przedsiębiorcę, jego siedzibę, adres, zakres i rodzaj przewozów uprawnia do wykonywania przewozów na obszarze, na który została udzielona. Z punktu widzenia celów ustawy, a także w związku z jej literalnym brzmieniem licencja obejmuje podjęcie i wykonywanie przez przedsiębiorcę transportu drogowego we wskazanej przez niego formie prawnej, a więc również w formie spółki cywilnej. Ta forma prawna znana jest organowi licencyjnemu bowiem znając REGON i NIP wnioskodawcy organ wie, że udziela licencji wspólnikowi spółki cywilnej, który będzie działać w spółce a nie samodzielnie. Przedsięwzięcia gospodarcze w istocie będą prowadzić wszyscy wspólnicy.
Z brzmienia art. 5 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy wynika, że w razie ubiegania się o licencję przez "innego przedsiębiorcę" tj. na przykład wspólnika spółki cywilnej -"osoby prowadzące działalność gospodarczą" tj. pozostali wspólnicy spółki cywilnej, muszą spełniać wymogi dobrej reputacji. Z analizy pozostałej części tego przepisu wynika natomiast (ust. 3 pkt 2), że certyfikatem kompetencji zawodowych musi się legitymować, co najmniej jeden ze wspólników spółki cywilnej, niekoniecznie występujący o wydanie licencji, bowiem w umowie spółki strony mogą wyznaczyć zadania dla każdego z jej wspólników w tym "dla zarządzania przedsiębiorstwem" oraz "zarządzania w przedsiębiorstwie transportem drogowym." Sytuacja finansowa, o której mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy dotyczy w istocie majątku wspólników spółki (cywilnej), bowiem "majątek przedsiębiorstwa" stanowi współwłasność łączną. Nie ma również sprzeczności w regulacji zawartej w art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy albowiem warunki wymienione w tym przepisie mają spełniać albo "przedsiębiorcy osobiście" tj. każdy ze wspólników albo "zatrudnieni przez przedsiębiorcę" (...), a jak wspomniano wyżej spółka cywilna, na gruncie Kodeksu Pracy jest przedsiębiorcą. Natomiast warunek z art. 5 ust. 3 pkt 5 powołanej ustawy dotyczący posiadania tytułów prawnych do dysponowania pojazdami, którymi transport drogowy ma być wykonywany będzie spełniony zarówno w razie posiadania przez wnioskodawcę takich pojazdów na własność, użyczonych etc. jak i w przypadku, gdy samochód został wniesiony aportem do spółki cywilnej przez któregokolwiek z jej wspólników.
Ustawodawca w odniesieniu do przedsiębiorcy prowadzącego działalność w formie spółki cywilnej, ubiegającego się o licencję uwzględnia zatem jego specyficzną sytuację prawną, bowiem z jednej strony nakłada obowiązek na wszystkich wspólników (dobra reputacja z art. 5 ust. 3 pkt.1 ustawy) a z drugiej respektuje specyficzne kwestie własnościowe (art. 5 ust. 3 pkt 3 - 5).
Jednocześnie żaden przepis ustawy nie mówi o mnogości licencji koniecznych do prowadzenia jednego wspólnego przedsięwzięcia ani też żaden przepis nie mówi, że działalności w zakresie transportu drogowego nie można podejmować w ramach spółki cywilnej. W tym stanie rzeczy, wobec faktu, iż przepisy o konieczności posiadania licencji ograniczają swobodę działalności gospodarczej, w ocenie Sądu, uznać należy, że nie mogą być interpretowane rozszerzająco.
Na marginesie można dodać, że przedstawiony wyżej pogląd Sądu o uwzględnieniu specyficznej sytuacji przedsiębiorców prowadzących działalność w formie spółki cywilnej, znajduje również uzasadnienie w treści pozostałych przepisów ustawy o transporcie drogowym. Sąd zauważa, że dotychczasowe stanowisko organu na tle innych spraw rozpoznawanych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym również uwzględnia przedstawione wyżej odrębności. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie kwestionuje np. że jedna kara pieniężna za nieuiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych nakładana jest na wszystkich przedsiębiorców wchodzących w skład spółki cywilnej, a nie każdego z przedsiębiorców oddzielnie. Podobnie jest z karą za brak zainstalowanego tachografu czy też brak wykresówek. Przyjęcie w powyższych sprawach odmiennej koncepcji, to jest takiej, którą organ prezentuje w sprawach o nałożenie kary za brak licencji, nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia a przyjęcie jej stawiałoby wspólników spółek cywilnych w znacznie gorszej sytuacji niż innych przedsiębiorców. To z kolei prowadziłoby do niedopuszczalnej z punktu widzenia przepisów Konstytucji RP dyskryminacji oraz godziłoby w wolność działalności gospodarczej wymienionej w art. 20 Konstytucji, bowiem wolność działalności gospodarczej, to także wolność do tego by być przedsiębiorcą w wybranej przez siebie formie prawnej.
Wymaganie licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, od każdego z przedsiębiorców tworzących spółkę cywilną, mającą za przedmiot swojej działalności transport drogowy rzeczy nie ma zatem umocowania w obowiązujących przepisach. W tym stanie rzeczy dokonaną przez organy interpretację przepisu art. 5 ustawy o transporcie drogowym należy uznać za błędną skutkującą w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. wadliwością decyzji organu II instancji w zaskarżonej części jak i w takiej też części decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K..
W pozostałej części skarga jest niezasadna.
Szczegółowy tryb i sposób uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych określony został w powołanym rozporządzeniu na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z § 5 ust. 3 rozporządzenia w odpowiednim polu należy wpisać numer rejestracyjny pojazdu, którym przejazd jest wykonywany, nie wystarczy nabycie odpowiedniej karty ale jej wypełnienie w sposób wskazany w wyżej cytowanym rozporządzeniu. Dopiero wypełnienie karty nadaje moc dowodową temu dokumentowi tak co do pojazdu i przejazdu nim, za który opłata jest uiszczana, jak i czasu, w którym przejazd się odbywa.
Zasadnie zatem organ uznał, iż nie stanowi dowodu uiszczenie opłaty za kontrolowany przejazd karta opłaty z niewypełnionym polem dotyczącym numeru rejestracyjnego pojazdu.
Powyższy brak uniemożliwia kontrolę uiszczenia opłaty za przejazd objęty tą kontrolą, bo wbrew temu co twierdzi skarżąca, na podstawie niewypełnionej w powyższej części karty nie można zidentyfikować pojazdu i nie można ustalić, czy przedmiotem takiej opłaty był transport stanowiący przedmiot kontroli. W tej sytuacji nie można zatem przyjąć, na co zwraca uwagę organ II instancji, iż karta opłaty została tylko nieprawidłowo wypełniona.
Jednocześnie wskazać należy, że - zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych – skutek prawny uiszczenia opłaty wywołuje tylko i wyłącznie posiadanie karty opłaty prawidłowej pod każdym względem, a więc odpowiedniej do wykonywanego przejazdu oraz wypełnionej w całości i bez poprawek (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyroku z dnia 3 czerwca 2004 r., sygn. akt 6 II SA 737/03; podobnie: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2005 r., OSK 1875/04, nie publik.).
W ocenie Sądu należy zwrócić uwagę, iż z przytoczonych w niniejszej sprawie przepisów prawa wynika, że uregulowania te wyraźnie ograniczają możliwości dowodowe kierującego pojazdem. Na nim spoczywa ciężar dowodu, że należna opłata została uiszczona, przy czym może on to uczynić tylko w jeden jedyny sposób – przez okazanie prawidłowo wypełnionej karty opłaty (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyroku z dnia 7 grudnia 2005 r., OSK 214/05, nie publik.).
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż w powyższym zakresie decyzje nie naruszają obowiązującego prawa.
Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 145 § 1, pkt 1, lit. a p.p.s.a., w pkt 2 stosownie do art. 152 p.p.s.a., w pkt 3 po myśli art. 151 p.p.s.a., zaś o kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a. i art. 206 p.p.s.a.