VI SA/Wa 2517/16

VI SA/Wa 2517/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-12-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jacek Fronczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Maliszewska
Marzena Milewska-Karczewska
Symbol z opisem
6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne
Sprawy jakości, certyfikacja, dozór
Sygn. powiązane
II GSK 1099/18 - Wyrok NSA z 2020-01-30
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 138 par. 2 , art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2014 poz 883
art. 30 ust. 1 pkt 3, art. 31
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skarg V. z siedzibą w K. oraz A. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu wyrobu budowlanego oddala skargi
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania "A." Spółka Jawna z siedzibą w S., uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], nakazującą sprzedawcy: "A." Spółka Jawna z siedzibą w S., wycofanie z obrotu 22500 sztuk wyrobu budowlanego o nazwie: zawór kulowy [...].
Do wydania powyższego decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...] kwietnia 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził kontrolę wyrobów budowlanych u sprzedawcy: "A." Spółka Jawna, ul. [...] S., dalej cyt. jako: "sprzedawca", "A. Sp. j."). Ustalenia kontroli zawarte zostały w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] oraz protokołach oględzin produktów. Kontroli podlegał m. in. wyrób budowlany o nazwie: zawór kulowy [...]. W trakcie kontroli stwierdzono, iż wyrób nie był oznakowany znakiem budowlanym zgodnie z wzorem określonym w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 883 z późn. zm.), a na dołączonej do wyrobu etykiecie brak było:
1. określenia siedziby i adresu producenta oraz adresu zakładu produkującego wyrób budowlany,
2. numeru i roku publikacji Polskiej Normy wyrobu lub aprobaty technicznej z którą potwierdzono zgodność wyrobu budowlanego,
3. numeru i daty wystawienia krajowej deklaracji zgodności,
4. innych danych, wynikających ze specyfikacji technicznej,
5. nazwy jednostki certyfikującej, jeżeli taka jednostka brała udział w zastosowanym systemie oceny zgodności wyrobu budowlanego.
W związku z tym, że na informacji dołączonej do ww. wyrobu budowlanego nie umieszczono adresu producenta i zakładu produkcyjnego, w trakcie kontroli zażądano od sprzedawcy udzielenia informacji o producencie. Sprzedawca wyjaśnił, że producentem jest firma V. Sp. z o.o. z siedzibą w K.
Na skutek stwierdzonych nieprawidłowości, w dniu [...] kwietnia 2016 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie przedmiotowego wyrobu budowlanego.
W dniu 2 maja 2016 r. do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S. wpłynęło pismo firmy V. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej cyt. jako "V. Sp. z o.o.") z dnia 25 kwietnia 2016 r., w którym zakwestionowano, by towar zalegający w magazynie firmy "A." Sp. j. stanowił produkt firmy: V. nabyty od hiszpańskiego producenta. Jednocześnie wskazano, że V. Sp. z o.o. jest upoważnionym przedstawicielem hiszpańskiego producenta w Polsce i dokonuje oznakowania wyrobów budowlanych zgodnie z przepisami obowiązującego prawa.
W dniu 5 maja 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. skierował pismo do "A." Sp. j. o ponowne ustalenie adresu producenta i zakładu produkującego kwestionowany wyrób budowlany.
Przy piśmie z dnia 9 maja 2016 r. sprzedawca przesłał wydrukowane etykiety wyrobu budowlanego, na których wskazano, że producentem jest V. W., Hiszpania, a zakład produkcyjny to Y. Co. Ltd., C., Chiny.
W piśmie z dnia 11 maja 2016 r. "A." Sp. j. wyjaśniła, że kupuje przedmiotowy wyrób budowlany od firmy: V. W., Hiszpania i od firmy: U. z siedzibą w K., Litwa, nie określając nazwy i adresu producenta,.
Przy piśmie z dnia 18 maja 2016 r. sprzedawca przesłał oświadczenie firmy U. z siedzibą w K., Litwa, w którym ww. firma oświadcza, iż od chwili rozpoczęcia współpracy z hiszpańską spółką V. nabywa i sprzedaje wyłącznie oryginalne produkty tej firmy pod ich zastrzeżonymi nazwami handlowymi.
W dniu 30 maja 2016 r. sprzedawca przesłał do organu I instancji kolejne pismo z prośbą o potwierdzenie, czy dosłane wcześniej etykiety są prawidłowe.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych oraz art. 104 k.p.a., nakazał sprzedawcy: A. Sp. j. wycofanie z obrotu obrotu 22500 sztuk wyrobu budowlanego o nazwie: zawór kulowy [...].
W uzasadnieniu decyzji, po opisaniu stanu faktycznego wskazano, że wyrób nie jest oznakowany znakiem budowlanym, ponadto nieprawidłowa była informacja dołączona do przedmiotowego wyrobu. Organ podniósł, że powyższe nieprawidłowości naruszały art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych oraz § 12 ust. 1 pkt 1, 3, 4, 5 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie sposobów deklarowania zgodności wyrobów budowlanych oraz sposobu znakowania ich znakiem budowlanym (Dz. U. Nr 198, poz. 2041 ze zm.).
Organ I instancji stwierdził, wskazując na zaistniałe rozbieżności odnośnie adresu zakładu produkcyjnego i wątpliwości firmy V. Sp. z o.o. co do pochodzenia ww. wyrobu budowlanego oraz fakt, że sprzedawca wprowadza do obrotu wyrób budowlany zakupiony od firmy U.z siedzibą w K., Litwa, która to firma nie ma ustanowionego upoważnionego przedstawiciela producenta na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, że przedmiotowy wyrób nie jest prawidłowo wprowadzany do obrotu tj. niezgodnie z ustawą. o wyrobach budowlanych i nakazał jego wycofanie z obrotu.
Odwołanie od powyższej decyzji do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła "A." Sp. j. zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 77 §1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego skutkującą błędnym uznaniem, że podane przez sprzedawcę informację o zakładzie produkcyjnym budzą wątpliwości, a także brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, skutkujące uznaniem, że towar będący przedmiotem postępowania nie pochodzi od hiszpańskiego producenta.
Decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr. [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podkreślił, że podstawowym obowiązkiem każdego organu jest prawidłowe ustalenie kręgu stron danego postępowania administracyjnego, a niedochowanie tego obowiązku może skutkować skierowaniem decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, a więc wydaniem decyzji obarczonej wadą kwalifikowaną, prowadzącą do stwierdzenia jej nieważności. Natomiast strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu może żądać jego wznowienia.
Organ wyjaśnił, ze zgodnie z art. 33 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 6 ustawy o wyrobach budowlanych, stronami postępowania administracyjnego w sprawach dotyczących wyrobów budowlanych są producent lub jego upoważniony przedstawiciel, importer lub kontrolowany sprzedawca wyrobu budowlanego albo jego określonej partii. Kontrolowany sprzedawca od początku postępowania wskazywał V. (W.) jako producenta kontrolowanego wyrobu. Powyższe potwierdzają pisma V. Sp. z o.o. z dnia 25 kwietnia 2016 r. oraz pismo sprzedawcy z dnia z dnia 11 maja 2016 r.
W ocenie organu odwoławczego, powyższe bezsprzecznie wskazuje, że wyrób budowlany objęty niniejszym postępowaniem został wyprodukowany przez V. (W.). Podnoszona zaś przez organ I instancji kwestia zakładu produkcyjnego kontrolowanego wyrobu pozostaje bez znaczenia, bowiem sprzedawca wyrobu budowlanego nie jest uprawniony (o ile nie posiada w tym zakresie stosownego pełnomocnictwa) do oznakowania wyrobu ani dołączania do wyrobu budowlanego wymaganych przepisami prawa informacji.
Ponadto, jak ustalił organ odwoławczy, V. Sp. z o.o. z siedzibą w K. posiada status upoważnionego przedstawiciela producenta V. (W.). Nie ma przy tym znaczenia, czy wyroby budowlane wyprodukowane przez producenta zostały dostarczone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez V. Sp. z o.o. z siedzibą w K., bezpośrednio przez producenta, czy też przez podmiot trzeci.
W ocenie organu odwoławczego powyższe skutkuje stwierdzeniem naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez organ I instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Wydając decyzję, w sytuacji gdy producent ustanowił swojego przedstawiciela na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ I instancji uchybił też dyspozycji przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy o wyrobach budowlanych. Ponadto organ I instancji nie wydał rozstrzygnięcia w zakresie całego przedmiotu postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne zostało bowiem wszczęte w sprawie wyrobu budowlanego: zawór kulowy [...], który nie spełnia wymagań określonych w ustawie o wyrobach budowlanych. Natomiast przedmiotem rozstrzygnięcia jest wyłącznie wyrób budowlany: zawór kulowy [...] w ilości 22500 szt. Mając ww. okoliczności na względzie, organ uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia celem wydania poprawnego rozstrzygnięcia.
Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie złożyli V. Sp. z o.o. z siedzibą w K. oraz A. Spółka Jawna z siedzibą w S.
V. Sp. z o.o. z siedzibą w K. zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1. naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dowolną i wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, nieprecyzyjność i alternatywność ustaleń faktycznych, co przejawiło się, w szczególności poprzez:
oparcie poglądu organu II instancji o pochodzeniu kwestionowanych, co do oznaczenia, wyrobów budowlanych, znajdujących się w posiadaniu "A." Sp. j. (sprzedawcy) wyłącznie na oświadczeniach i dokumentach przedstawionych przez ten podmiot, bez odniesienia się i analizy wyjaśnień V. Sp. z o.o.;
całkowite pominięcie wyników kontroli przeprowadzonej u V. Sp. z o.o. z, które potwierdziły pełną prawidłowość oznakowań wszystkich wyrobów budowlanych sprzedawanych przez skarżącą w Polsce;
nielogiczne przyjęcie, że: "..kwestia zakładu produkcyjnego kontrolowanego wyrobu pozostaje bez znaczenia...Tym samym wskazanie przez sprzedawcę na etykiecie innego zakładu produkcyjnego niż wynikający z deklaracji zgodności nr PLN 20A z dnia 1 sierpnia 2015 r., zamieszczonej na stronie internetowej hiszpańskiego producenta, nie może mieć wpływu na ustalenie producenta wyrobu".
2. rażące naruszenie art. 138 §. 2 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, wbrew dyspozycji tego przepisu, z powołaniem się na to, że mimo, że w przedmiotowej sprawie został zebrany materiał dowodowy wystarczający do wydania stosownego rozstrzygnięcia, to jednak wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy mogłoby pozbawić stronę prawa odwołania, stanowiłoby też naruszenie zasady dwuinstacyjności wynikającej z art. 15 k.p.a. - podczas, gdy wyłączną podstawą wydania decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 kpa jest spełnienie wszystkich warunków określonych tym przepisem i niedopuszczalna jest jego wykładania rozszerzająca.
3. naruszenie prawa materialnego tj. art. 31 ustawy o wyrobach budowlanych przez powoływanie także tego przepisu, jako podstawy prawnej dla oceny sprawy, który to przepis w ogóle nie może znaleźć zastosowania w analizowanym postępowaniu administracyjnym. Powołana norma odnosi się jedynie do sytuacji, gdy stwierdzenie niezgodności z wymogami ustawy następuje: "w wyniku kontroli u producenta albo importera" - a wszczęcie niniejszej sprawy jest skutkiem wyniku kontroli u sprzedawcy, a więc rodzaj dopuszczalnych rozstrzygnięć reguluje wyłącznie art. 30 ustawy o wyrobach budowlanych
Mając na uwadze powyższe zarzuty, V. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego i zasądzenie kosztów postępowania.
Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 2517/16.
"A." Spółka Jawna z siedzibą w S. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie załatwienia sprawy pomimo istnienia przesłanek do wydania decyzji o charakterze merytorycznym. W związku z powyższym A. Sp. j. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie merytorycznego załatwienia sprawy. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 2558/16.
W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie.
W trakcie postępowania sądowego, w świetle nadesłanych dokumentów rejestrowych, ustalono, że jedna ze stron skarżących - "A." Spółka Jawna z siedzibą w S. – zmieniła nazwę i formę działalności na A. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w S.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 27 kwietnia 2017 r., na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej cyt. jako p.p.s.a., Sąd postanowił połączyć sprawy o sygnaturach VI SA/Wa 2517/16 oraz VI SA/Wa 2558/16 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je dalej pod wspólną sygnaturą VI SA/Wa 2517/16.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd były skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r., nr [...], którą uchylono decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], nakazującą sprzedawcy: "A." Spółka Jawna z siedzibą w S., wycofanie z obrotu 22500 sztuk wyrobu budowlanego o nazwie: zawór kulowy [...] i na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Podnieść należy, że w przedmiotowej sprawie przedmiotem jest decyzja organu odwoławczego wydana w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postepowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Określona w powołanym przepisie konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej, opiera się zatem na dwóch kumulatywnych przesłankach, którymi są: stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych oraz uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Powyższe oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Wymagane jest bowiem dodatkowo jednoczesne wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Także w piśmiennictwie przyjmuje się, że instytucja kasacji przewidziana w art. 138 § 2 k.p.a. ma charakter wyjątkowy, bowiem "nie może być podjęta w innych sytuacjach niż te, które zostały określone w art. 138 § 2" (B. Adamiak, Komentarz, 1996, s. 592), a przed organem odwoławczym powinno zapaść powtórne rozstrzygnięcie merytoryczne (np. Z. Janowicz, Komentarz, 1995, s. 328) . Również w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd ten zyskał aprobatę (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn.. akt II GSK 9/11, wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt II GSK 1065/09 oraz z dnia 23 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1566/09 ).
Istotne dla dalszych rozważań jest także to, że decyzja kasacyjna, o której mowa w art.138 § 2 k.p.a. jest typowym rozstrzygnięciem procesowym, nie przesądza zatem o istocie sprawy administracyjnej, lecz jest ostatnim aktem wydanym w toku instancji, który w inny sposób kończy postępowanie. Decyzja organu odwoławczego wydana w oparciu o art.138 § 2 k.p.a. nie kształtuje stosunku materialnoprawnego, stanowi przeszkodę dla ukształtowania tego stosunku wydanym wcześniej rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, uniemożliwiając mu uzyskanie przymiotu ostateczności.
Następstwem wydania decyzji kasacyjnej jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem I instancji. Ponowne postępowanie, jakie się przed nim toczy nie jest dalszym ciągiem, ani "przedłużeniem postępowania" odwoławczego. Po uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy na podstawie art.138 § 2 k.p.a. sprawa wraca do poprzedniego stanu i postępowanie przed organem I instancji toczy się od początku. Na nowo zostaje ustalony stan sprawy – zarówno faktyczny i prawny. Jakkolwiek nowa decyzja organu I instancji może ukształtować sytuacją prawną strony w sposób mniej korzystny, niż czyniła to uchylona uprzednia decyzja tego organu, czyni to jednak na nowo, jako "efekt" nowego postępowania. Skoro bowiem decyzja I instancji została zniesiona przez organ odwoławczy, to przestał istnieć stan prawny i faktyczny, który stanowiłby podstawę dla organu odwoławczego do porównania treści obu orzeczeń.
Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że organ odwoławczy prawidłowo podniósł, że zgodnie z art. 33 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 6 ustawy o wyrobach budowlanych, stronami postępowania administracyjnego w sprawach dotyczących wyrobów budowlanych są: producent lub jego upoważniony przedstawiciel, importer lub kontrolowany sprzedawca wyrobu budowlanego albo jego określonej partii. Pomimo, że przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę RADT 89/106/WEG (Dz. U. UE. L. 2011. 88. 5) mają zastosowanie do wyrobów budowlanych podlegających harmonizacji europejskiej, tj. objętych normą zharmonizowaną lub dla których została wydana europejska ocena techniczna, definicję upoważnionego przedstawiciela producenta zawartą w art. 2 pkt 22 rozporządzenia Nr 305/2011 należy stosować przez analogię w przypadku wyrobów budowlanych wprowadzanych do obrotu w tzw. systemie krajowym, tj. z oznakowaniem znakiem budowlanym.
Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 22 rozporządzenia Nr 305/2011, upoważniony przedstawiciel oznacza osobę fizyczną lub prawną mającą siedzibę w Unii, która otrzymała pisemne pełnomocnictwo producenta do wykonywania w jego imieniu określonych zadań. W świetle natomiast art. 12 ust. 2 rozporządzenia Nr 305/2011, upoważniony przedstawiciel wykonuje zadania określone w pełnomocnictwie. Pełnomocnictwo pozwala upoważnionemu przedstawicielowi na:
- przechowywanie deklaracji właściwości użytkowych i dokumentacji technicznej do dyspozycji krajowych organów nadzoru przez okres, o którym mowa w art. 11 ust. 2;
- na uzasadnione żądanie właściwego organu krajowego dostarczanie temu organowi wszelkich informacji i dokumentacji, niezbędnych do wykazania zgodności danego wyrobu budowlanego z deklaracją właściwości użytkowych i z innymi mającymi zastosowanie wymaganiami określonymi w niniejszym rozporządzeniu;
- na żądanie właściwych organów krajowych współpracę z nimi we wszelkich działaniach podjętych w celu usunięcia zagrożeń, jakie stwarzają wyroby budowlane objęte pełnomocnictwem udzielonym upoważnionemu przedstawicielowi.
W przedmiotowej sprawie należy zgodzić się z organem odwoławczym, że - jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego - objęty niniejszym postępowaniem wyrób budowlany został wyprodukowany przez A. (W.). Powyższe potwierdzają przedstawione przez sprzedawcę faktury, wytłoczone na wyrobie logo [...] oraz dokumentacja fotograficzna sporządzona podczas oględzin produktu (logo [...] na opakowaniu kartonowym produktu). Także kontrolowany sprzedawca od początku postępowania wskazywał V. (W.) jako producenta kontrolowanego wyrobu. Co prawda V. Sp. z o.o. w piśmie z dnia 25 kwietnia 2016 r. wskazała, nie zna pochodzenia kontrolowanych produktów oraz, że nie prowadziła sprzedaży na rzecz kontrolowanego sprzedawcy, Jednakże w piśmie z dnia 11 maja 2016 r. sprzedawca wskazał, że kontrolowane wyroby zostały zakupione bezpośrednio od V. (W.) oraz od U. z siedzibą w K., Litwa. Ponadto przy piśmie z dnia 18 maja 2016 r. sprzedawca przedłożył oświadczenie U. z siedzibą w K., Litwa, z którego wynika, że Spółka nabywa i sprzedaje wyłącznie oryginalne produkty V. (W.) pod ich zastrzeżonymi nazwami handlowymi.
W ocenie Sądu powyższe bezsprzecznie wskazuje, że wyrób budowlany objęty niniejszym postępowaniem został wyprodukowany przez V. (W.). Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że podnoszona zaś przez organ I instancji kwestia zakładu produkcyjnego kontrolowanego wyrobu pozostaje bez znaczenia, bowiem sprzedawca wyrobu budowlanego nie jest uprawniony (o ile nie posiada w tym zakresie stosownego pełnomocnictwa) do oznakowania wyrobu ani dołączania do wyrobu budowlanego wymaganych przepisami prawa informacji. Tym samym wskazanie przez sprzedawcę na etykiecie innego zakładu produkcyjnego niż wynikający z deklaracji zgodności nr PLN 20A z dnia 1 sierpnia 2015 r., zamieszczonej na stronie internetowej hiszpańskiego producenta, nie może mieć wpływu na ustalenie producenta wyrobu.
Prawidłowo ustalił organ odwoławczy, że V. Sp. z o.o. z siedzibą w K. posiada status upoważnionego przedstawiciela producenta V. (W.). Nie ma przy tym znaczenia, czy wyroby budowlane wyprodukowane przez producenta zostały dostarczone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez V. Sp. z o.o. z siedzibą w K., bezpośrednio przez producenta, czy też przez podmiot trzeci.
W decyzji I instancji nie stwierdzono jednoznacznie, kto jest producentem kontrolowanego wyrobu budowlanego, dlatego Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że powyższe skutkuje stwierdzeniem naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez organ I instancji przy wydawaniu uchylonej decyzji.
Wskazać także należy, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy o wyrobach budowlanych, w myśl którego właściwy organ, w wyniku kontroli u sprzedawcy, w przypadku stwierdzenia, że wyrób budowlany nie spełnia wymagań określonych w ustawie, wydaje decyzję nakazującą wycofanie z obrotu wyrobu budowlanego przez sprzedawcę, jeżeli producent (upoważniony przedstawiciel producenta) lub importer ma siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, z powyższego wynika, że wydając decyzję, w sytuacji gdy producent ustanowił swojego przedstawiciela na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ I instancji uchybił też dyspozycji przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy o wyrobach budowlanych.
Należy zgodzić się z V. Sp. z o.o., że przepis art. 31 ustawy o wyrobach budowlanych jest stosowany przez właściwy organ w wyniku kontroli u producenta (jego upoważnionego przedstawiciela) albo importera, a taka sytuacja nie miała miejsca w badanych przypadku (kontroli dokonano u sprzedawcy wyrobu). Jednakże, zdaniem Sądu, organ I instancji zasadnie zastosował art. 30 ustawy o wyrobach budowlanych, gdyż rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane wyniku kontroli u sprzedawcy. Organ odwoławczy zakwestionował jedynie zasadność wydani decyzji na podstawie ust. 1 pkt 3 ww. przepisu. W ocenie Sądu, ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji powinien rozważyć zastosowanie art. 30 ust. 1 pkt 2, w myśl którego właściwy organ, w wyniku kontroli u sprzedawcy, w przypadku stwierdzenia, że wyrób budowlany nie spełnia wymagań określonych w ustawie, wydaje decyzję zakazująca dalszego udostępniania wyrobu budowlanego przez sprzedawcę oraz decyzję nakazującą wycofanie z obrotu wyrobu budowlanego przez producenta (upoważnionego przedstawiciela producenta) lub importera. Podkreślenia wymaga, że art. 31 ustawy o wyrobach budowlanych nie został wskazany przez organ odwoławczy jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji.
Ponadto należy zgodzić się z organem odwoławczym, że organ I instancji nie wydał rozstrzygnięcia w zakresie całego przedmiotu postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne zostało bowiem wszczęte w sprawie wyrobu budowlanego: zawór kulowy [...], który nie spełnia wymagań określonych w ustawie o wyrobach budowlanych. Natomiast przedmiotem rozstrzygnięcia jest wyłącznie wyrób budowlany: zawór kulowy [...] w ilości 22500 szt.
Zdaniem Sądu, mając na względzie ww. okoliczności, organ odwoławczy prawidłowo uznał za zasadne uchylenie decyzji I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia celem wydania poprawnego rozstrzygnięcia. Tym samym niezasadne są zarzuty naruszenia przez organ art. 138 § 2 k.p.a.
Odnosząc się natomiast do zarzutów V. Sp. z o.o. dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. wskazać, należy żę organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zważył nie tylko argumenty i dowody przedłożone przez kontrolowanego sprzedawcę, ale także odniósł się do pisma V. Sp. z o.o. z dnia 25 kwietnia 2016 r. Podnieść należy, że ww. spółka zarówno w czasie postępowania administracyjnego jak i sądowego nie przedłożyła jakichkolwiek dowodów na poparcie swoich twierdzeń w kwestii negowania pochodzenia kontrolowanych wyrobów. Bezsporne jest, że sprzedawca kupował m.in. bezpośrednio od producenta wyroby budowlane do jesieni 2015 r. Samo stwierdzenie skarżącej, że nie jest prawdopodobne, aby wyroby zakupione jesienią 2015 r. znajdowały się nadal u sprzedawcy w 2016 nie może mieć wpływu na ustalenie pochodzenia wyrobów, biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy.
Zdaniem Sądu, organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów uznanych za udowodnione, jak również przytoczenie przepisów prawa wraz z ich wyjaśnieniem, stanowiących podstawę jej wydania.
Mając na uwadze powyższe skargi należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a, jako że nie miały usprawiedliwionych podstaw.