VI SA/Wa 2509/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Warszawie odrzucił sprzeciw od postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy, uznając go za niedopuszczalny środek zaskarżenia.
Skarżący W. K. złożył sprzeciw od postanowienia WSA w Warszawie odmawiającego mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Sąd uznał jednak, że sprzeciw jest niedopuszczalny, ponieważ nie jest przewidzianym prawem środkiem zaskarżenia od postanowienia sądu wydanego przez sędziego, a nie referendarza. W związku z tym, sąd odrzucił sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał sprzeciw wniesiony przez W. K. od postanowienia tego samego sądu z dnia 31 marca 2014 r., którym odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (zwolnienie od kosztów sądowych). Sprzeciw został wniesiony przez profesjonalną pełnomocnik skarżącego (adwokata) w dniu 23 maja 2014 r. Sąd administracyjny stwierdził, że sprzeciw nie jest właściwym środkiem zaskarżenia od postanowienia sądu wydanego przez sędziego, a jedynie od postanowienia referendarza sądowego. Zgodnie z przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od postanowień sądu przysługuje zażalenie, a od wyroków skarga kasacyjna. Sąd uznał, że mimo błędnego nazwania pisma, profesjonalny pełnomocnik powinien znać właściwe środki zaskarżenia. W związku z niedopuszczalnością sprzeciwu, sąd odrzucił go na podstawie analogii do art. 178 p.p.s.a. dotyczącego niedopuszczalnej skargi kasacyjnej.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, sprzeciw nie jest dopuszczalnym środkiem zaskarżenia od postanowienia sądu wydanego przez sędziego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy.
Uzasadnienie
Sąd administracyjny wskazał, że sprzeciw jest środkiem zaskarżenia przysługującym jedynie od postanowień referendarza sądowego, a nie od postanowień wydanych przez sędziego. W przypadku postanowień sądu przysługuje zażalenie. Pomimo błędnego nazwania pisma przez profesjonalnego pełnomocnika, sąd uznał sprzeciw za niedopuszczalny.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (6)
Główne
p.p.s.a. art. 178
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Stosowany przez analogię do odrzucenia niedopuszczalnego środka zaskarżenia.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 246 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 260
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 259 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 197 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 198
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Sprzeciw jest niedopuszczalnym środkiem zaskarżenia od postanowienia sądu wydanego przez sędziego.
Godne uwagi sformułowania
sprzeciw z dnia 23 maja 2014 r. wniesiony przez pełnomocnik skarżącego od postanowienia Sądu z dnia 31 marca 2014 r. jest niedopuszczalny, albowiem nie jest on środkiem zaskarżenia przysługującym od postanowienia Sądu w przedmiocie przyznania/odmowy przyznania prawa pomocy. niewątpliwie zaś, zaskarżone postanowienie z dnia 31 marca 2014 r. wydane zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a nie przez referendarza sądowego. reguła ta - zdaniem Sądu - nie może znaleźć zastosowania w przypadku reprezentowania skarżącego przez profesjonalnego pełnomocnika.
Skład orzekający
Dorota Wdowiak
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Niedopuszczalność sprzeciwu jako środka zaskarżenia od postanowień sądu w sprawach o prawo pomocy, zwłaszcza gdy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej procedury wpadkowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych z prawem pomocy i środkami zaskarżenia, co jest istotne dla praktyków, ale niekoniecznie dla szerszej publiczności.
“Profesjonalny pełnomocnik popełnił błąd proceduralny. Sąd odrzucił sprzeciw.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyVI SA/Wa 2509/13 - Postanowienie WSA w Warszawie Data orzeczenia 2014-05-30 Data wpływu 2013-09-11 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Dorota Wdowiak /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 652 Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych Hasła tematyczne Prawo pomocy Sygn. powiązane II GSK 2604/15 - Wyrok NSA z 2017-01-26 II GZ 624/14 - Postanowienie NSA z 2014-10-09 Skarżony organ Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia Treść wyniku Odrzucono sprzeciw Powołane przepisy Dz.U. 2012 poz 270 art. 178, art. 198, art. 197, art. 259 par. 1, art. 260, art. 246 par. 1 pkt 2 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu W. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2014 r. w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego p o s t a n a w i a: odrzucić sprzeciw Uzasadnienie Skarżący – W. K., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Postanowieniem Sądu z dnia 31 marca 2014 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Pismem z dnia 23 maja 2014 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalną pełnomocnik (adwokata), wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak stanowi art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie Sądu przysługuje zażalenie. W ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidziane są sposoby postępowania jedynie ze środkami zaskarżenia przewidzianymi w tej ustawie, a więc skargą kasacyjną od wyroku lub postanowienia Sądu, zażaleniem na postanowienie Sądu lub zarządzenie przewodniczącego oraz sprzeciwem od postanowienia lub zarządzenia referendarza sądowego. W ocenie Sądu, należy uznać, iż sprzeciw z dnia 23 maja 2014 r. wniesiony przez pełnomocnik skarżącego od postanowienia Sądu z dnia 31 marca 2014 r. jest niedopuszczalny, albowiem nie jest on środkiem zaskarżenia przysługującym od postanowienia Sądu w przedmiocie przyznania/odmowy przyznania prawa pomocy. Niewątpliwie zaś, zaskarżone postanowienie z dnia 31 marca 2014 r. wydane zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a nie przez referendarza sądowego. Rozstrzygając niniejszą sprawę, Sąd nie był zatem władny uznać wniesionego przez skarżącego niewłaściwego środka zaskarzenia w postaci sprzeciwu za zażalenie na postanowienie Sądu. Skoro bowiem skarżący reprezentowany jest przez pełnomocnika, która jako profesjonalny pełnomocnik (adwokat) dysponuje odpowiednią wiedzą w zakresie obowiązującego prawa, to nazwanie przez tego pełnomocnika pisma procesowego "sprzeciwem" nie może być uznane za omyłkowe. Pomimo tego, że błędne nazwanie czynności procesowej nie przesądza o jej treści, to jednak reguła ta - zdaniem Sądu - nie może znaleźć zastosowania w przypadku reprezentowania skarżącego przez profesjonalnego pełnomocnika. Nadto, podnieść należy, że wniesiony środek zaskarzenia został skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a nie jak wymaga tego ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, o czym pełnomocnik winna wiedzieć. Na zamiar wniesienia sprzeciwu wskazuje również - w ocenie Sądu - wskazana podstawa prawna wniesionego środka zaskarżenia – art. 259 § 1 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, stosując przez analogię podstawowy przepis ustawy regulujący sposób postępowania z niedopuszczalnymi środkami zaskarżenia, to jest art. 178 p.p.s.a., dotyczący niedopuszczalnej skargi kasacyjnej, sprzeciw należało odrzucić. Przepisy dotyczące zażaleń (art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 198 p.p.s.a.) odsyłają bowiem do przepisów o skardze kasacyjnej. Ze wskazanych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił sprzeciw na podstawie zastosowanego przez analogię art. 178 p.p.s.a.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI