VI SA/WA 2474/20

VI SA/Wa 2474/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-02-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-11-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek
Danuta Szydłowska /przewodniczący/
Pamela Kuraś-Dębecka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1438/21 - Wyrok NSA z 2025-01-16
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 797
art. 24 ust. 1 i 7;
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.
Dz.U. 2012 poz 1137
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7; art. 77 par 1; art. 80; art. 107 par 3; art. 8;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 92a ust. 1; art. 92c ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15 zzs indeks 4 ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Dz.U. 2016 poz 1742
par 9 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2021 r. sprawy ze skargi "S." Sp. z o.o. z siedzibą w S. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 czerwca 2020 r.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "WITD"), którą nałożono na P.sp. z o.o. w [...] (dalej "Skarżąca", "Spółka") karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych.
Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 256), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a 1, ust. 3, ust.7, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 - dalej u.t.d.), lp. 4.8, załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 24 ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U z 2020 r., poz. 797),
Podstawą faktyczną wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.
Naruszenie zostało stwierdzone podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki MAN o nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2020 r. w miejscowości [...] na drodze ekspresowej [...]. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierowca w imieniu Spółki wykonywał przewóz drogowy odpadów w postaci zużytych transformatorów. W trakcie kontroli kierowca okazał wypis z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydanego dla ww. przedsiębiorcy. Przebieg kontroli udokumentowano protokołem z dnia [...] kwietnia 2020 r.
W dniu [...] czerwca 2020 r. WITD wydał decyzję nakładającą na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.
Według organu I instancji z zebranego materiału dowodowego w trakcie kontroli drogowej, wynika jednoznacznie, że w momencie zatrzymania do kontroli pojazd nie był oznakowany tablicą koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości, na której winien być umieszczony napis "ODPADY" naniesiony wielkimi literami koloru czarnego o wysokości minimum 100 mm i szerokości linii minimum 15 mm. Tym samym twierdzenie strony, że środek transportu był wyposażony w tablicę z napisem odpady, nie koresponduje z zebranym materiałem dowodowym i nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Skarżąca w odwołaniu od tej decyzji zakwestionowała swoją odpowiedzialność prawną, wnosząc o umorzenie postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik decyzji i przepisów prawa materialnego, tj. § 2 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego oraz art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez jego nadinterpretację.
W uzasadnieniu Skarżąca wyjaśniła, że w dniu kontroli nie wykonywała krajowego transportu drogowego, a jedynie przewóz na potrzeby własne. Ponadto zdaniem Spółki kontrolowany pojazd wyposażony był w wymaganą przepisami tablicę.
Decyzją z [...] września 2020 r. GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia.
GITD stwierdził, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. protokołu kontroli, dokumentacji fotograficznej, dokumentacji przewozowej, że w dniu [...] kwietnia 2020 r. Spółka wykonywała przewóz drogowy odpadów bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Powyższe naruszenie zostało stwierdzone podczas kontroli. Po zatrzymaniu pojazdu do kontroli kontrolujący sprawdzili zawartość naczepy oraz dokumenty przewozowe. Z dokumentów przewozowych wynikało, że kontrolowanym zespołem pojazdów przewożone są odpady kod 16 02 16, które po kontroli organoleptycznej zostały opisane jako zużyte transformatory.
GITD wskazał, że skoro kontrolowanym zespołem pojazdów wykonywany był przewóz odpadów to środek transportowy powinien był oznakowany tak jak tego wymagają przepisy ustawy o odpadach.
Co prawda z przodu kabiny pojazdu umieszczona była tablica z napisem "ODPADY" ale w momencie zatrzymania była zamknięta i tym samym napis był ukryty, jak to widać na dokumentacji fotograficznej sporządzonej w trakcie kontroli.
Odnosząc się do zarzutów odwołania GITD wyjaśnił, że podczas wykonywania przewozu odpadów pojazd winien być oznakowany zgodnie z wymogiem ustawowy, tj. w białą tablice z napisem "ODPADY". Wymóg dotyczy przewozu wykonywanego przez przedsiębiorcę w ramach prowadzonej działalności transportowej, tj. przewozu drogowego, jak również przez przedsiębiorcę wykonującego pomocniczo przewóz w stosunku do jego podstawowej działalności, tj. przewóz na potrzeby własne. Za każdym razem podczas wykonywanego przewozu odpadów pojazdami samochodowymi po drogach publicznych pojazdy te muszą być oznakowane w sposób określony przez ustawodawcę.
Organ odwoławczy wskazał, że protokół został podpisany przez kontrolowanego kierowcę oraz przez inspektora dokonującego kontroli wraz z umieszczeniem pieczęci i zawierał wszystkie elementy wymagane przez art. 68 § 1 k.p.a., tj. informacje odnośnie gdzie był sporządzony, przez kogo, czego dotyczył i jakie zostały w nim zawarte spostrzeżenia - nieprawidłowości w kontrolowanym pojeździe. Kierowca jako przedstawiciel strony obecny w trakcie sporządzania kontroli nie wniósł żadnych zastrzeżeń do protokołu kontroli.
Odnosząc się do stanowiska strony, że kontrolowany pojazd wyposażony był w białą tablicę z napisem "odpady" jak to wymaga ustawa, GITD stwierdził, że tablica w którą wyposażony był kontrolowany pojazd była zamknięta, zatem w ocenie organu : " (...)tym samym przejazd z zamkniętą tablica z napisem "ODPADY" jest traktowany tak jak by nie było tej tablicy".
Zdaniem organu ustawodawca określił kolor tablicy jej wielkość i co ma niej być umieszczone, by inni uczestnicy ruchu wiedzieli co dany pojazd przewozi. W przypadku złożonej tablicy w sposób powodujący, że napis "ODPADY" jest zasłonięty sytuacja taka jest traktowana tak jak by pojazd nie był wyposażony w wymaganą prawem tablicą. Ponadto przedsiębiorca nie wyjaśnił, dlaczego pomimo ustawowego obowiązku informowania o rodzaju przewożonego ładunku, tj. odpadów w dniu kontroli pojazd miał zasłoniętą tablicę z napisem "ODPADY", czyli jej prawnie nie posiadał. Jeżeli przyczyną takiej sytuacji był błąd czy też nieuwaga kierowcy nie jest to okoliczność zwalniająca od odpowiedzialności za powstałe naruszenie. Przedsiębiorca zatrudniając kierowcę i powierzając mu wykonywanie transportu w imieniu przedsiębiorcy ponosi odpowiedzialność za działania czy zaniechania kierowcy.
Organ odwoławczy stwierdził również, że sposób opisania odpadów w protokole kontroli nie ma wpływu na przedmiotowe naruszenie w sytuacji, gdy powodem zaistnienia naruszenia nie jest rodzaj przewożonych odpadów, a jedynie brak tablicy z napisem "ODPADY" umieszczonej na masce pojazdu, który je przewoził.
Mając na względzie całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego GITD stwierdził, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Nie było więc koniecznym zebranie dodatkowego materiału dowodowego w sytuacji, gdy ustalenia faktyczne uzyskane w trakcie kontroli i stanowisko strony w trakcie prowadzonego postępowania nie budziły wątpliwości i jednoznacznie wskazywały na powstanie naruszenia określonego w lp. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d.
GITD nie dopatrzył się podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. ze względu na fakt, że do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła Spółka, zarzucając naruszenie przepisów k.p.a. a w szczególności:
- art. 7, 77 i 85 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a także uznanie za dowód protokołu kontroli drogowej, który nie spełnia wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2019 r. w sprawie kontroli drogowej,
- art.15 k.p.a. poprzez brak zastosowania, niezawiadomienie Spółki o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenie się przed wydaniem orzeczenia,
- art. 28 k.p.a. i art. 30 k.p.a. poprzez brak zastosowania, uznanie kierowcy za reprezentanta podmiotu gospodarczego,
- art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, wydanie rozstrzygnięcia, bez właściwego rozpoznania sprawy,
oraz przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. 2019 r. poz. 2140, z 2020 r. 875,1087), w szczególności:
- art. 1 ust. 1 w związku z art. 3, art. 33 ust. 1 i ust. 2 pkt. 3(oraz w związku z art. 50 ust. 1 pkt. 5b ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez brak ustalenia rodzaju wykonywanego przewozu drogowego przez kontrolowany pojazd, co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,
W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji GITD oraz decyzji poprzedzającej WITD.
GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, jako niezasadnej, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."),
Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje dotknięte są naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a także prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
Zdaniem Sądu organy ITD dopuściły się - mogącego mieć wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. – polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów Skarżącej. Według Sądu, organy w konsekwencji powyższych uchybień proceduralnych nie ustaliły w sposób jednoznaczny, czy rzeczywiście nie doszło do naruszenia przez Skarżącą przepisów prawa materialnego wskazanych w zaskarżonej decyzji.
Tym samym w rozpoznawanej sprawie doszło także do naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.
Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności Skarżącej za wykonywanie przewozu drogowego odpadów bez oznakowania. O tym obowiązku mowa jest w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.
Z protokołu kontroli oraz wykonanych fotografii pojazdu w momencie zatrzymania do kontroli wynika, że z przodu kabiny pojazdu umieszczona była tablica z napisem "ODPADY" ale - jak ostatecznie stwierdził organ odwoławczy, w momencie zatrzymania była zamknięta i tym samym napis "ODPADY" był ukryty. Według organu taki stan rzeczy istniejący w chwili zatrzymania pojazdu do kontroli upoważniał do nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej w kwocie 10.000 zł.
Na poparcie swego stanowiska organy przywołały art. 24 ust. 1 i ust. 7 ustawy o odpadach, w myśl którego transport odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować odpady, w tym zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 7.
Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów z dnia 7 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1742), środki transportu odpadów stanowiące pojazd albo zespół pojazdów w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.4)) oznacza się tablicą:
1) koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości;
2) na której umieszcza się napis "ODPADY" naniesiony wielkimi literami koloru czarnego o wysokości minimum 100 mm i szerokości linii minimum 15 mm.
Konsekwencją powyższych przepisów jest treść lp. 4.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach karą pieniężną w wysokości 10.000 złotych.
WITD wydając decyzję w pierwszej instancji stwierdził, że;
"Z zebranego materiału dowodowego w trakcie kontroli drogowej, wynika jednoznacznie, iż w momencie zatrzymania do kontroli pojazd nie był oznakowany tablicą koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości, na której winien być umieszczony napis "ODPADY" naniesiony wielkimi literami koloru czarnego o wysokości minimum 100 mm i szerokości linii minimum 15 mm. Tym samym twierdzenie strony, że środek transportu był wyposażony w tablicę z napisem odpady, nie koresponduje z zebranym materiałem dowodowym i nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia".
Natomiast GITD uznał, że tablica, w którą wyposażony był kontrolowany pojazd była zamknięta, zatem w ocenie organu : " (...)tym samym przejazd z zamkniętą tablica z napisem "ODPADY" jest traktowany tak jak by nie było tej tablicy".
Skarżąca odnosząc się do naruszeń w zakresie oznakowania pojazdu wskazała na nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego. W szczególności podkreślała, że pojazd był przez nią wyposażony w tablicę z napisem ODPADY. W związku z tym sprawie nie jest sporne, że Skarżąca jako przedsiębiorca spełniła obowiązek oznaczenia pojazdu w wymaganą tablicę z napisem ODPADY, a dołączone do akt zdjęcia dokumentują ten fakt. Sąd zwraca też uwagę, że na jednym zdjęciu tablica ta jest otwarta, a na drugim zamknięta.
W tych okolicznościach sprawy, w ocenie Sądu, organ I instancji przed nałożeniem na przedsiębiorcę kary pieniężnej powinien był przesłuchać kierowcę pojazdu, jak to się zwykle czyni w tego rodzaju sprawach skoro tego nie uczyniono w trakcie kontroli drogowej.
W konsekwencji nie jest trafne stanowisko organu, że to wyłącznie przedsiębiorca powinien był wyjaśnić, dlaczego pojazd miał zasłoniętą tablicę z napisem "ODPADY", czyli jej prawnie nie posiadał. Obowiązek wyjaśnienia sprawy spoczywa także na organie. Ponadto decyzja administracyjna o nałożeniu bądź co bądź wysokiej kary pieniężnej na przedsiębiorcę nie może opierać się na przypuszczeniach organu, że przyczyną takiej sytuacji był błąd czy też nieuwaga kierowcy w sytuacji, gdy w toku kontroli drogowej tego kierowcy w ogóle nie przesłuchano.
Sąd zwraca uwagę, że odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy, w tym czyny osób wykonujących transport drogowy w jego imieniu nie jest odpowiedzialnością absolutną. W wyroku z dnia 4 lipca 2001 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, cyt. " Obiektywna koncepcja odpowiedzialności cywilnej (także administracyjnej), przypominająca anglosaską koncepcję strict liability, nie jest odpowiedzialnością absolutną, tzn., że naruszający przepisy może zwolnić się od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia przepisów nie dopuścić."
Pogląd ten zachowuje swoją aktualność na gruncie ustawy o transporcie drogowym, w której przewidziano możliwość zwolnienia się przez podmiot wykonujący przewozy drogowe od odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli zaistnieją określone w ustawie okoliczności.
Niewątpliwie zasadniczo zgodzić trzeba się zgodzić z twierdzeniami, że to przedsiębiorca odpowiada za działalność kierowcy, którym posługuje się przy realizacji przewozu drogowego, o czym stanowi art. 92a ust. 1 u.t.d. Z drugiej strony nie sposób jednocześnie uznać, aby niezależnie od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, organy nie brały pod uwagę także tych okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć i powstania naruszeń, na które nie miał on wpływu (wyrok WSA w Poznaniu z 14.11.2019 r. sygn. akt III SA/Po 547/19,wyrok WSA w Gliwicach z 27.11.2019 r. sygn. akt III SA/Gl 716/19, wszystkie powołane na orzeczeniansa.gov.pl, ).
Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Okoliczności te nie były przedmiotem rozważań organu, który a priori przyjął odpowiedzialność Skarżącej.
Z drugiej strony należy zaznaczyć, że orzecznictwo sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje, że obowiązek wykazania przesłanek egzoneracyjnych, co do zasady obciąża podmiot wykonujący przewóz. Do uwolnienia się od odpowiedzialności wymagane jest udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 4.12.2018 r. sygn. akt II GSK 4457/16). Nie wystarcza zatem wykazanie zastosowania wszystkich normalnych, rutynowych środków zabezpieczających, jeżeli sytuacja wymagała środków dodatkowych. Instytucja wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy ma zastosowanie gdy jest to działanie wynikające z nadzwyczajnych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności, na które przewoźnik nie ma wpływu.
Jednakże w rozpoznawanej sprawie organy ITD wyczerpująco nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności, które mogłyby mieć bezpośredni wpływ na odpowiedzialność Skarżącej.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ przesłucha kierowcę wykonującego w dniu kontroli przewóz odpadów celem wyjaśnienia okoliczności związanych z zakryciem spornej tablicy. Taka czynność dowodowa została pominięta w dniu kontroli, a powinna być przeprowadzona właśnie w czasie tej kontroli drogowej i mogłaby by być przydatna dla oceny odpowiedzialności Skarżącej jako przedsiębiorcy wykonującego transport odpadów. W ocenie Sądu w takich sytuacjach wątpliwych jak ta, podpisanie przez kierowcę protokołu kontroli bez zastrzeżeń nie było wystarczające dla pociągnięcia Skarżącej do odpowiedzialności administracyjnej i nałożenia na nią kary pieniężnej.
W związku z zagrożeniem epidemicznym sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz.U.z 2020 r.poz.374 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.