VI SA/Wa 2460/19

VI SA/Wa 2460/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-12-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Śliwińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
II GSK 1123/20 - Wyrok NSA z 2023-12-12
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 776
art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 169 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant ref. staż. Robert Mirończyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2020 r. sprawy ze M. S.A. z siedzibą w W. na punkty [...] decyzji Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia w części prawa ochronnego na znak towarowy i kosztów postępowania. oddala skargę
Uzasadnienie
M. S.A z siedzibą w W. (dalej "Skarżący 1", "Uprawniony") w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżył w części, tj. pkt 1 i 3 decyzję Urzędu Patentowego RP z [...] lipca 2019 r. nr [...], który:
1.stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] z dniem [...] maja 2012 r. w części obejmującej wszystkie towary i usługi zawarte w klasach: 2, 16 i 42 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług tj.: farby, pokosty, lakiery, barwniki, bejce, środki antykorozyjne, środki impregnujące, zaprawy farbiarskie, żywice naturalne, folie metalowe, sproszkowane metale dla malarzy; programy dla maszyn cyfrowych, karty do gry, tapety papierowe; usługi poligraficzne, a także w części obejmującej następujące usługi z klasy 37 tj.: usługi pralnicze, wszelkie naprawy, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru inne niż w zakresie budynków;
2. oddalił wniosek w części dotyczącej następujących usług zawartych w klasie 37: usługi budowlano-remontowe w zakresie budynków oraz wszelkie naprawy, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru w zakresie budynków;
3. przyznał M. sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w S. od M. S.A. z siedzibą w W. kwotę 1900 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 169 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 776 ze zm.) oraz art. 100 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p:
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] maja 2017 r. do Urzędu Patentowego RP, działającego w trybie postępowania spornego, wpłynął wniosek M. sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w S. (dalej też jako "Wnioskodawca", "Skarżący 2") o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...], udzielonego na rzecz M. S.A. z siedzibą w W.. Wnioskodawca, żądaniem stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego, objął wszystkie towary i usługi wyznaczające zakres ochrony spornego znaku towarowego istniejący w dniu złożenia przedmiotowego wniosku, a mianowicie zawarte w klasach: 2, 16, 37 i 42 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług (zwanej dalej: klasyfikacją nicejską): farby, pokosty, lakiery, barwniki, bejce, środki antykorozyjne, środki impregnujące, zaprawy farbiarskie, żywice naturalne, folie metalowe, sproszkowane metale dla malarzy; programy dla maszyn cyfrowych, karty do gry, tapety papierowe; usługi budowlano-remontowe w zakresie budynków, usługi pralnicze, wszelkie naprawy, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru; usługi poligraficzne.
Wnioskodawca wskazał jako podstawę prawną wniosku art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. i podniósł, że sporny znak towarowy nie był używany dla towarów i usług objętych prawem ochronnym.
Uprawniony do prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] w piśmie z [...] września 2017 r. wniósł o oddalenie wniosku ze względu na niezaistnienie przesłanki nieużywania o jakim mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w stosunku do usług z klasy 37 klasyfikacji nicejskiej oraz zaistnienie ważnych powodów nieużywania znaku towarowego w stosunku do pozostałych towarów i usług. W uzasadnieniu podniósł, że przed Urzędem Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej prowadzi spory ze spółką kontrolującą wnioskodawcę, a mianowicie P. S.A. W sprawach tych uprawniony przedstawiał dowody na okoliczność używania znaku towarowego, będącego podstawą sprzeciwu, dla usług z klas 37 i 42 klasyfikacji nicejskiej. Uprawniony podniósł, że po przedłożeniu powyższych dowodów strona przeciwna wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia unijnego znaku towarowego słownego [...] o numerze [...] z pominięciem klasy 37, co dowodzi, że wnioskodawca w sprawie niniejszej ma świadomość iż znak [...] o numerze [...] jest używany w tej klasie. W ocenie uprawnionego świadczy to o nadużyciu prawa przez wnioskodawcę w rozumieniu art. 5 k.c.
Uprawniony podkreślił, że w zakresie klasy 37 jego działalność można podzielić na dwa segmenty: pierwszy, który skupia się wokół usług budowlanych polegających na wznoszeniu budynków i sprzedaży mieszkań oraz drugi, który dotyczy usług remontowych (usług naprawy). W pierwszym segmencie działa poprzez spółki zależne, w których jest jedynym udziałowcem, czyli w tym zakresie używanie znaku towarowego odbywa się w rozumieniu art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p. W drugim segmencie działa jako M. S.A. Wskazał, że w istotnym dla niniejszej sprawy okresie używania zrealizował inwestycję o nazwie "[...]", a także rozpoczął realizację inwestycji "[...]". Uprawniony stwierdził, że używał spornego znaku towarowego na każdym etapie realizowania usług budowlano-remontowych z klasy 37 tak, by dla konsumentów jasne było ich pochodzenie.
Uprawniony przyznał jednocześnie, że nie używał znaku towarowego dla następujących towarów i usług: farby, pokosty, lakiery, barwniki, bejce, środki antykorozyjne, środki impregnujące, zaprawy farbiarskie, żywice naturalne, folie metalowe, sproszkowane metale dla malarzy; programy dla maszyn cyfrowych, karty do gry, tapety papierowe; usługi pralnicze, wszelkie naprawy, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru; usługi poligraficzne. Stwierdził, że wynikało to z ważnych powodów o jakich mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., ponieważ znak ten nabył od syndyka masy upadłościowej poprzedniego uprawnionego, aby stosować znak dla usług budowlano-remontowych w zakresie budynków samodzielnie, a w stosunku do pozostałych towarów i usług jako licencjodawca. Uprawniony podniósł, że w przeszłości znak ten był wykorzystywany przez wiele podmiotów (w tym wnioskodawcę) na podstawie umowy z [...] października 1996 r. określającej zasady licencji niewyłącznej. Sygnatariusze tej umowy (w tym wnioskodawca) podjęli kroki zmierzające do rejestracji własnych znaków towarowych tożsamych ze spornym znakiem towarowym i nieprzerwanie od 2007 r. uprawniony prowadzi szereg postępowań sądowych i administracyjnych mających na celu uniemożliwienie naruszania jego praw wyłącznych. Sporny znak towarowy nabył z intencją udzielenia sygnatariuszom umowy z [...] października 1996 r. licencji na używanie znaku w stosunku do towarów i usług, których on sam nie oferuje. Zdaniem uprawnionego, nielojalne zachowanie sygnatariuszy uniemożliwia skuteczne rozpoczęcie rozmów licencyjnych, gdyż podmioty te same zgłosiły znaki na swoją rzecz i wszczęły postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnych na znaki towarowe uprawnionego.
Wnioskodawca w piśmie z [...] listopada 2017 r. podniósł, że uprawniony nie sprecyzował dokładnie, dla których usług sporny znak towarowy jest używany, a w odniesieniu do których usług wystąpiły ważne powody jego nieużywania. Wskazał na różnice w wykazach towarów dla znaku [...] o numerze [...] oraz znaku [...] o numerze [...]. Oświadczył, że nigdy nie był sygnatariuszem umowy z [...] października 1996 r., gdyż w dacie tej jeszcze nie istniał, a jego firma została zarejestrowana w KRS w dniu [...] listopada 2015 r. Wnioskodawca wskazał, że twierdzenia dotyczące ważnych powodów nieużywania znaku towarowego są niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Odwołał się do historii firmy P. SA i podniósł, że uprawniony, który ma wiedzę co do swojego późniejszego prawa do firmy M. w branży budowlanej, dla wykazania ważnych powodów nieużywania znaku towarowego nietrafnie stawia tezę, że wnioskodawca i spółka - matka P. SA działają w złej wierze. Mając na uwadze historię firm z elementem "M.", zarzut nadużycia prawa w rozumieniu art. 5 k.c. nie jest zasadny, gdyż wnioskodawca zgłasza znaki towarowe wspólnie z P. S.A. w zakresie swojej działalności gospodarczej, korzystając z pierwszeństwa prawa do firmy M.. Natomiast uprawniony czerpie korzyści z kilkudziesięcioletniego dorobku i tradycji wielu firm M. i chce czerpać kolejne z faktu posiadania znaku towarowego, którego nie używa. Wnioskodawca zarzucił, że można mówić o nabyciu spornego znaku towarowego przez uprawnionego w złej wierze. Dokonał własnej analizy dowodów złożonych przez uprawnionego na okoliczność używania znaku towarowego. M.in. podniósł, że w świetle definicji dewelopera w języku polskim, usługi developerskie nie obejmują usług budowlano-remontowych. Odnosząc się do przywołanych ważnych powodów nieużywania znaku towarowego stwierdził, że powodem tym nie jest toczące się postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego. Uprawniony, nie prowadząc działalności gospodarczej w całym zakresie ochrony spornego znaku towarowego, powinien liczyć się z wygaszeniem prawa ochronnego.
Wnioskodawca pismem z [...] kwietnia 2018 r. dołączył do akt sprawy opinię prawną dotyczącą obowiązku używania znaku towarowego [...] o numerze [...], a tymczasem wynika z niej lokalne używanie spornego znaku w klasie 37 oraz ważne powody niewypełnienia obowiązku rzeczywistego używania spornego znaku towarowego, czyli mieści się w tezie dowodowej złożonej podczas rozprawy [...].12.2017 roku.
Uprawniony w piśmie z [...] lipca 2018 r. podniósł, że jedną ze stron umowy wielostronnej z [...] października 1996 r. nie był wnioskodawca, lecz jego poprzednik prawny, M. S.A. Stanowisko wnioskodawcy dotyczące dobrej wiary oraz prawa do firmy pozostają bez znaczenia dla niniejszej sprawy. Niemniej, nie można wywodzić swojej dobrej wiary z dokonywania zgłoszeń naruszających prawa wyłączne innych podmiotów. Podkreślił, że bez znaczenia pozostają także informacje dotyczące historii przedsiębiorstw i ich przekształceń oraz kwestie pierwszeństwa praw do znaków towarowych. Wyjaśnił, że przedstawione dowody zostały złożone na okoliczność używania znaku dla usług budowlano- remontowych w zakresie budynków z klasy 37, a co do pozostałej części wykazu towarów, uprawniony podtrzymał stanowisko dotyczące nieużywania znaku z ważnych powodów. W przypadku usług, używanie znaku może przejawiać się także poprzez zastosowanie go w nazwie firmy uprawnionego. Wskazał, że przedstawione przez niego umowy o pracę nie miały na celu wykazanie "użycia znaku przez pracowników", a wykazanie, że świadczy on usługi remontowe i budowlane, co w związku z załączonymi materiałami reklamowymi, fakturami i innymi dokumentami dowodzi używania znaku w miejscu wykonywania usług, a więc używania znaku dla oznaczania usług. Podkreślił, że wbrew opinii wnioskodawcy, użycie znaku wewnątrz przedsiębiorstwa uprawnionego, które to polega na umieszczaniu tego znaku w miejscach, w których przyjmuje się konsumentów, klientów [nabywców) oraz w których prowadzi się z nimi negocjacje i zawiera transakcje handlowe, jak najbardziej stanowi rzeczywiste i poważne używanie znaku do oznaczania usług.
Na rozprawie [...] października 2018 r. Wnioskodawca oświadczył, że złożona do akt opinia jest jego stanowiskiem w sprawie. Odnosząc się do dowodów strony przeciwnej podniósł, że powinny być one powiązane z konkretnymi usługami. Zakwestionował stanowisko uprawnionego, że rynek usług budowlano-remontowych jest rynkiem lokalnym. Podniósł, że reklamy uprawnionego nie znalazły się w dziennikach i nie były emitowane w telewizji o zasięgu ogólnopolskim. Z badań Gemius wynika, że nazwa "M." kojarzy się w Polsce od kilkudziesięciu lat z kilkoma przedsiębiorstwami. Okoliczność ta ma wpływ na ocenę dowodów używania spornego znaku towarowego, w którym jedynym słowem jest [...]. Między stronami istnieje aktualnie spór co do tej nazwy, a zgłoszenia znaków towarowych wnioskodawcy w Urzędzie Patentowym są blokowane przez uprawnionego z uwagi na zarejestrowane na jego rzecz znaki towarowe. Prawo do firmy, na które się powołuje powstało w 2015 r., niemniej wnioskodawca posiada "wcześniejsze pierwszeństwo do firmy, gdyż w 100% należy do firmy P. z z siedzibą w W.". Odnosząc się do wybranych dowodów uprawnionego wniósł o nieuwzględnienie tych, w których zakryto ceny na fakturach.
Uprawniony, wskazując na zakres postępowania podkreślił, że uwagi wnioskodawcy dotyczące nazwy [...], praw autorskich, praw do firmy oraz innych zaszłości historycznych nie mają w sprawie znaczenia. Usługi remontowo-budowlane są jedną z usług deweloperskich. Pojęcie usług deweloperskich w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony nie było sprecyzowane, dlatego też w zgłoszeniu wskazano zakres ochrony bez odwoływania się do tego pojęcia.
W piśmie z [...] listopada 2018 r. Wnioskodawca wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w zakresie towarów i usług z klas: 2, 16 i 42 z dniem [...] listopada 1998 r. (tj. z upływem pierwszego 3-letniego okresu ochrony tego znaku), a w przypadku dowodów używania przedstawionych przez uprawnionego w klasie 37, wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia tego prawa z dniem [...] maja 2012 r.
Na rozprawie [...] czerwca 2019 r. Uprawniony do prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] przyznał, że sporny znak towarowy nie był stosowany w zakresie wszelkich napraw, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towarów, z wyjątkiem napraw budynków. Uznał za błędne żądanie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego dla części towarów lub usług na podstawie ustawy o znakach towarowych tj. już po upływie trzech lat, a dla części usług na podstawie ustawy p.w.p. tj. po upływie pięciu lat. Prowadziłoby to do podzielenia prawa i stanowiło niedopuszczalne zróżnicowanie sytuacji prawnej. Wniosek, w zakresie, jaki dotyczy okresu trzyletniego uznał za przedwczesny.
Wnioskodawca natomiast ostatecznie sprecyzował na [...] maja 2012 r. jako datę stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego w zakresie wszystkich towarów i usług. Podniósł brak ważnych powodów nieużywania znaku towarowego związany z możliwością udzielenia licencji innym podmiotom na jego stosowanie. Odwołał się zarówno do doktryny, jak i orzecznictwa, które przyjmują, że postępowania o unieważnienie oraz stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy nie są uważane za ważne przyczyny nieużywania znaku. W zakresie usług remontowo-budowlanych, ujętych w klasie 37, przedstawione dowody świadczą jedynie o lokalnym używaniu znaku towarowego. W jego ocenie, używanie takie nie realizuje przesłanki rzeczywistego używania znaku towarowego - tym bardziej, że określeniem [...] posługuje się równocześnie wiele podmiotów z branży budowlanej.
Rozpoznając wniosek Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego uznało, że uprawniony nie wykazał istnienia usprawiedliwionych powodów nieużywania w obrocie znaku towarowego [...] o numerze [...]. Przywołane przez niego okoliczności nie spełniają wypracowanych w orzecznictwie kryteriów ważnych i usprawiedliwionych powodów nieużywania znaku towarowego, a w ustawie Prawo własności przemysłowej brak jest wskazówki, co należy rozumieć pod pojęciem "ważnych" lub "usprawiedliwionych" powodów takiego nieużywania. Dlatego kryteria te należy łączyć z okolicznościami wynikającymi z siły wyższej, którym nie można zapobiec i nie dają się przewidzieć - takimi jak: wojna, powódź, trzęsienie ziemi oraz inne zdarzenia zewnętrzne.
Kolegium oceniło, że także oczekiwanie na podpisanie stosownych umów licencyjnych, a następnie używanie znaku towarowego przez inne podmioty gospodarcze stanowi wyłącznie spekulację uprawnionego oraz podjętego ryzyka, w które wpisane jest niepowodzenie takich starań. Tymczasem uprawniony nawet nie uprawdopodobnił by podmioty, które znajdowały się w kręgu jego zainteresowania, w ogóle prowadziły działalność gospodarczą w zakresie tych towarów i usług, dla których znak nie był używany. Nie sposób racjonalnie zakładać, że rozsądny przedsiębiorca może oczekiwać zawarcia w przyszłości umów licencyjnych z podmiotami, które nie prowadzą działalności gospodarczej w zakresie towarów i usług wskazanych dla znaku towarowego (w niniejszym przypadku w zakresie np. sproszkowanych metali dla malarzy, kart do gry, usług poligraficznych lub pralniczych). Uprawniony powinien być zatem świadomy istnienia przywoływanych "barier" związanych z używaniem spornego znaku towarowego już w dacie nabycia znaku towarowego, zwłaszcza że jest podmiotem profesjonalnym, znającym oczekiwania potencjalnych licencjobiorców.
Kolegium Orzekające nie podzieliło natomiast żądania Wnioskodawcy o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z dniem [...] maja 2012 r., w świetle przedstawionych przez Uprawnionego dowodów na okoliczność używania znaku towarowego [...] o numerze [...], w części dotyczącej usług zawartych w klasie 37, a mianowicie usług budowlano-remontowych w zakresie budynków oraz wszelkich napraw jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru w zakresie budynków.
Organ uznał, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdził stosowanie przedmiotowego znaku towarowego do oznaczania wymienionych usług. Ocenił, że jest to bezsporne i wynika z oświadczenia uprawnionego, który świadczył usługi budowlane poprzez spółki zależne, w których jest jedynym udziałowcem. Używanie znaku towarowego może odbywać się, w świetle art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p., także przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego. Jak wynika z oświadczenia M. sp. z o.o. (tom II, karta 252) budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego, położonego w W. przy ulicy M. [...] realizowana była w latach 2013-2015. Powyższy przedział czasowy miał miejsce po upływie pięcioletniego okresu liczonego wstecz od wskazanej przez wnioskodawcę daty wygaśnięcia tj. [...] maja 2012 r.
Organ wskazał, że znak towarowy [...] o numerze [...], będący znakiem słowno-graficznym, przedstawiony został w katalogu mieszkań i lokali usługowych o nazwie "[...]" (tom I, karty: 207-216). Znak zamieszczony tam został na wielu stronach w prawym górnym rogu w postaci zarejestrowanej, a sam katalog, będący ofertą dewelopera skierowaną do potencjalnych nabywców zainteresowanych wybudowaniem budynku mieszkalnego, w którym mogliby nabyć mieszkanie pochodzi z dnia [...] września 2012 r. (karta 210). Przedmiotowy znak towarowy widoczny jest również na załączonych do akt kopiach protokołów zdawczo-odbiorczych poszczególnych lokali w wybudowanym budynku (tom I, karty: 189-198) pochodzących z lat 2015-2017. Organ wskazał, że w załączniku nr 6 do odpowiedzi na wniosek, będącym kopią aktu notarialnego z [...] lipca 2014 r. (tom I, karty: 177-187) i zawierającym "umowę deweloperską", w § 4 tejże umowy, przedstawiciel spółki oświadczył, że w ramach przedsięwzięcia deweloperskiego spółka zobowiązuje się wybudować budynek mieszkalny wielorodzinny (podobnie § 6 umowy). Umowa ta w § 1 ust. 2 pkt 4 wprost wskazuje na prace budowlane, mające na celu realizację przedsięwzięcia deweloperskiego, termin ich rozpoczęcia oraz harmonogram prac z podziałem na poszczególne etapy. Na s. 17 aktu znajduje się natomiast zobowiązanie dewelopera do usunięcia wad w oparciu o protokół naprawczy.
Kolegium Orzekające podzieliło stanowisko Uprawnionego, że usługi budowlane stanowią jeden z elementów usług deweloperskich, gdzie deweloper nie tylko organizuje budowę nieruchomości, ale i wykonuje i odpowiada za budowę nieruchomości od fazy projektu aż do zakończenia budowy realizowanej na rzecz potencjalnego nabywcy.
W ocenie organu, katalog z [...] września 2012 r., służący do przedstawiania oferty wybudowania i sprzedaży mieszkań i lokali usługowych oraz przywołane protokoły zdawczo-odbiorcze wskazują jednoznacznie na stosowanie spornego znaku towarowego w wersji zarejestrowanej. Uzupełnieniem powyższych dowodów jest prospekt informacyjny dotyczący "[...]" sporządzony [...] sierpnia 2015 r, zawierający informacje o nieruchomości i przedsięwzięciu deweloperskim (tom 1, karty: 164-175). W załączniku nr 1 do powyższego prospektu (karta 175) znajduje się plan lokali mieszkalnych z naniesionym znakiem towarowym. Znak ten stosowany był również w celu reklamy inwestycji. Świadczy o tym choćby reklama (karta 202), która zamieszczona została na wynajętej konstrukcji, zgodnie z treścią faktury z dnia [...] października 2015 r" czy też przekazywane klientom, w związku z podpisywaniem umów notarialnych, gadżety reklamowe (oświadczenie M. sp. z o,o., karta 162 oraz zdjęcia przedmiotów: karta 160 i 161). Zarejestrowany znak widniał również w reklamach prasowych wspomnianej rezydencji.
Ponadto organ, uwzględniając charakter znaku usługowego uznał, że znak był używany w związku z wykorzystywaniem go w budynku podmiotu oferującego wspomniane usługi. Uprawniony załączył w powyższym kontekście zdjęcie tablicy z zarejestrowanym znakiem towarowym (tom 111, karta 664), która zgodnie z zamówieniem z dnia [...] października 2016 r. została określona jako "Tablica z logo na ścianę, vis'a vis wejścia" (karta 665). Uprawniony załączył także do akt sprawy także zdjęcia z lat 2009-2012 (tom 11, 363365) przedstawiające "Biuro sprzedaży mieszkań" i wskazujące na miejsce oferowania usług w zakresie budynków z klasy 37.
Ocenił, że przedstawione dowody, rozpatrywane łącznie, wskazują na rzeczywiste stosowanie znaku towarowego przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego w zakresie usług budowlanych.
Kolegium Orzekające uznało także, że Uprawniony przedstawił dowody wskazujące na używanie znaku towarowego w zakresie usług remontowych oraz "wszelkich napraw jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru w zakresie budynków" w postaci stosownych faktur, na których zamieszczony jest sporny znak towarowy. Jak wynika z przedstawionych kopii faktur, usługi napraw świadczone były przed datą złożenia przedmiotowego wniosku.
Zdaniem Urzędu, Wnioskodawca nie przedstawił argumentacji uzasadniającej wygaśnięcie prawa ochronnego na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p., kiedy prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek działań uprawnionego lub, za jego zgodą, osób trzecich, gdy znak towarowy może wprowadzać odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru, właściwości lub pochodzenia geograficznego towaru. Wnioskodawca nie sprecyzował, w jaki sposób znak towarowy słowno-graficzny [...] miałby wpłynąć na błędne przekonanie przeciętnego odbiorcy usług (tu: budowlano-remontowych w zakresie budynków oraz wszelkich napraw, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru w zakresie budynków) o charakterze tych usług lub ich właściwościach. Tego rodzaju wprowadzenie odbiorców w błąd, wynika z możliwości pojawienia się rozbieżności między rzeczywistymi cechami towaru lub usługi, na których umieszczono dane oznaczenie, a informacją, jaką na temat cech tego towaru (usługi) odbiorca otrzymuje, odnosząc się do umieszczonego na nim oznaczenia. Rozstrzygnięcie zaś, czy znak towarowy stał się oznaczeniem mylącym, powinno być dokonane przy uwzględnieniu percepcji i rozumienia przeciętnego odbiorcy takich towarów bądź usług (za: System Prawa Prywatnego, Tom 14 B, Prawo własności przemysłowej pod red. R. Skubisza, Warszawa 2012, s. 1186). Zdaniem Urzędu, Wnioskodawca nie zaprezentował w powyższym zakresie ani stosownej argumentacji ani okoliczności, które odnosiłyby się do przywołanej podstawy prawnej. Niezależnie od powyższego, zarzut oparty na tej podstawie prawnej nie powinien abstrahować od postaci spornego znaku towarowego, którego istotnym elementem jest nie tylko słowo [...], ale również grafika. Analiza spornego znaku towarowego jako całości potwierdza, że wnioskodawca nie wykazał zasadności tego zarzutu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję Urzędu Patentowego RP z [...] lipca 2019 r. nr [...] w części, jak wskazano na wstępie, w zakresie pkt 1 i 3 Skarżąca 1 zarzuciła:
1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.
a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 nr 30 poz. 168 z późn. zm., dalej "kpa") w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez:
- zaniechanie przez organ dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, co doprowadziło do wyciągnięcia błędnych wniosków co do charakteru powodów nieużywania znaku w stosunku do towarów z klasy 2 i 16 oraz usług z klasy 42 i części usług z klasy 37, w stosunku do których znak [...] został wygaszony;
- nieuwzględnienie w treści Decyzji poprawnie ocenionego w jej uzasadnieniu rozstrzygnięcia co do oddalenia wniosku w zakresie w jakim oparty on został o art. 169 ust. 1 pkt 3 pwp;
- częściowe uwzględnienie wniosku, pomimo nieprecyzyjnego określenia przez Wnioskodawcę daty, z którą żąda on wygaszenia przedmiotowego znaku towarowego, co uniemożliwiało Skarżącej wypełnienie obowiązku wynikającego z art. 169 ust. 6 p.w.p., a więc pozbawiło Skarżącego prawa do obrony swojego prawa ochronnego;
- częściowe uwzględnienie wniosku złożonego w złej wierze, co stoi w sprzeczności z zasadą praworządności, o której mowa w art. 7 k.p.a.;
art. 100 kpc w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. poprzez przyznanie Wnioskodawcy zwrotu kosztów postępowania w sprawie w pełnej wysokości w sytuacji w której koszty te powinny zostać wzajemnie zniesione;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego:
a) art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. poprzez jego błędne zastosowanie i wygaszenie znaku [...] w zakresie opisanym w punkcie 1 Decyzji w sytuacji, w której w uzasadnieniu Decyzji prawidłowo wskazano, że wniosek w zakresie art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. powinien zostać oddalony;
b) art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że powody nieużywania spornego znaku towarowego nie są "ważnymi powodami nieużywania" wskazanymi w tym przepisie.
Mając powyższe na uwadze, Skarżąca wniosła o uchylenie Decyzji w zaskarżonym zakresie, t.j. w punkcie 1 oraz 3, o zasądzenie kosztów niezbędnego do celowego dochodzenia praw na rzecz Skarżącej.
Skarżący 1 podniosł, że organ zaniechał dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Działania Urzędu Patentowego RP powinny były wyjaśnić charakter trudności i przeszkód w używaniu spornego znaku, które napotkała Skarżąca i które uniemożliwiły używanie tego znaku w stosunku do części towarów i usług. Skarżąca nie mogła podjąć używania znaku w zakresie wykraczającym poza jej podstawową działalność już wykonywaną w dacie nabycia spornego prawa ze względu właśnie na działania podmiotów trzecich wymierzone w pewność prawa ochronnego na ten znak. Działania te były podejmowane w złej wierze w celu umożliwienia tym podmiotom trzecim dokonywania naruszeń praw ochronnych do znaków [...].
Skarżący zarzucił, że Wnioskodawca poprzez zainicjowanie postępowania, w którym notorycznie unikał ostatecznego doprecyzowania swojego wniosku co do daty wygaszenia jego prawa, składał obszerne pisma niemające związku z istotą postępowania – działał w warunkach noszących znamiona złej wiary, które utrudniały jego działalność oraz wywołały stan niepewności co do prawa ochronnego na znak [...]. Ponadto, według Skarżącego, nie był w stanie podjąć skutecznej obrony swojego prawa, ponieważ data, z którą Wnioskodawca żądał wygaszenia znaku nie była precyzyjna i ostateczna przez cały czas trwania postępowania.
Organ nie uwzględnił w ramach rozstrzygnięć objętych sentencją, rozstrzygnięcia polegającego na oddaleniu wniosku w oparciu o art. 169 ust. 3, w związku z czym należy przyjąć, że w sposób błędny zastosował ten przepis.
Skarżący uzasadniając naruszenie art. 169 ust. 1 pkt 1 podkreślił, że okoliczności nieużywania przez nią znaku towarowego nr [...] były usprawiedliwione. Wieloletnie spory prowadzone przez wiele podmiotów w celu wyeliminowania konkurenta z rynku są niezawinione przez uprawnionego oraz pozostają niezależne od jego woli i działań.
Odnośnie kosztów postępowania, to zgodnie art. 100 kpc w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p., w sprawie należało rozdzielić stosunkowo koszty postępowania między stronami, albowiem żądanie zostało uwzględnione tylko w stosunku do 1 z 2 części i to w niepełnym zakresie. Wnioskodawca powinien zostać obciążony częścią kosztów postępowania obejmująca większą ich część w stosunku odpowiadającym wynikowi sprawy, ponieważ UPRP wygasił znak jedynie w 3 z 4 klas, w których uwzględniono 1 z 2 żądań Wnioskodawcy.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, ponieważ w zaskarżonym rozstrzygnięciu zebrał i ustalił dostatecznie wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał prawidłowej ich oceny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Nie ma uzasadnionych podstaw skarga zaskarżająca w części decyzję Urzędu Patentowego z [...] lipca 2019 r. nr [...], pkt 1 i 3, w której Urząd Patentowy RP stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] z dniem [...] maja 2012 r. w części obejmującej wszystkie towary i usługi zawarte w klasach: 2, 16 i 42 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług tj.: farby, pokosty, lakiery, barwniki, bejce, środki antykorozyjne, środki impregnujące, zaprawy farbiarskie, żywice naturalne, folie metalowe, sproszkowane metale dla malarzy; programy dla maszyn cyfrowych, karty do gry, tapety papierowe; usługi poligraficzne, a także w części obejmującej następujące usługi z klasy 37 tj.: usługi pralnicze, wszelkie naprawy, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru, inne niż w zakresie budynków oraz w której przyznał Wnioskodawcy od Skarżącego kwotę 1900 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.
Zdaniem Sądu, zakwestionowane przez Skarżącego rozstrzygnięcie nie budzi, wątpliwości. Organ nie naruszył w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy przepisów prawa procesowego: art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. ani art. 100 kpc w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. w zakresie objętym skargą.
Nie naruszył także - w sposób mający wpływ na wynik sprawy przepisów prawa materialnego: art. 169 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 p.w.p., przy czym obie z ww. norm stanowiąc podstawę prawną żądania wniosku, wyznaczały jego granice i niezbędny do rozstrzygnięcia zakres ustaleń faktycznych.
Urząd Patentowy dokonał prawidłowej interpretacji i zastosowania art. 169 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 p.w.p. W szczególności w zakresie uznania, że powody nieużywania spornego znaku towarowego nie są ważnymi ani usprawiedliwionymi powodami nieużywania znaku wskazanymi w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.
Art. 169 p.w.p. co do zasady reguluje przypadki wygaśnięcia prawa ochronnego na skutek nie używania znaku. Konkretne regulacje ust. 1 w pkt 1 i w pkt 3 wskazują, że prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek:
1) nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania;
3) działań uprawnionego lub, za jego zgodą, osób trzecich, gdy znak towarowy może wprowadzać odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru, właściwości lub pochodzenia geograficznego towaru.
Odnosząc się do zasady określonej w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., w literaturze przedmiotu podkreśla się (Prawo własności przemysłowej, red. U. Promińska, wyd. II, Difin, str. 246 i n.), że p.w.p. nie zawiera legalnej definicji używania znaku towarowego. Natomiast właśnie w art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 5 wskazuje się, że dla zachowania prawa ochronnego konieczne jest rzeczywiste używanie znaku towarowego. Zgodnie z art. 169 ust. 5 p.w.p. nie uważa się za używanie znaku w sposób rzeczywisty używania znaku w reklamie towaru, który nie jest dostępny na rynku krajowym ani nie jest w kraju wytwarzany na potrzeby eksportu. Powyższy wymóg, w ocenie cyt. autorki, należy uzupełnić innymi i odnieść do wszystkich sposobów używania znaku towarowego, a nie tylko do używania go w reklamie. Do głównych kryteriów oceny trzeba zaliczyć funkcję i specjalizację znaku towarowego.
W konsekwencji należy przyjąć, że używanie znaku towarowego w rozumieniu ustawy ma miejsce wtedy, gdy jest:
- rzeczywiste, co oznacza, że znak jest używany dla towarów i stosowany w obrocie gospodarczym w taki sposób, że umożliwia powstanie i trwanie asocjacji między nim (znakiem) a towarem
- niedwuznaczne, przez co należy rozumieć używanie znaku w jego przynajmniej podstawowej funkcji, tzn. odróżniania towarów uprawnionego na podstawie ich pochodzenia, oraz
- zgodne ze specjalizacją.
Cechy te muszą być spełnione łącznie bez względu na postać, jaką przyjmuje używanie znaku przez uprawnionego.
Co więcej, nie można pominąć ustawowych "przykładów" używania znaku towarowego, na które wskazuje art. 154 p.w.p.: Używanie znaku towarowego polega w szczególności na:
1) umieszczaniu tego znaku na towarach objętych prawem ochronnym lub ich opakowaniach, oferowaniu i wprowadzaniu tych towarów do obrotu, ich imporcie lub eksporcie oraz składowaniu w celu oferowania i wprowadzania do obrotu, a także oferowaniu lub świadczeniu usług pod tym znakiem;
2) umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub związanych ze świadczeniem usług;
3) posługiwaniu się nim w celu reklamy.
Uwzględniając także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z dnia 25 lutego 2015 r., II GSK 116/14 i II GSK 117/14 (dostępnych w internecie na stronie CBOSA), a dotyczących innych postępowań w zakresie wygaszenia spornego znaku, przypomnieć należy, że odwołał się do istoty samego prawa ochronnego. "Jak bowiem stanowi art. 153 p.w.p. przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, zaś zgodnie z ust. 2 tego artykułu czas trwania prawa ochronnego – prawa do wyłącznego używania znaku – wynosi 10 lat od jego zgłoszenia w Urzędzie Patentowym. (...) Prawo do używania znaku w 10 letnim okresie ochronnym jest niejako również obowiązkiem korzystania z tego prawa, bowiem tak należy rozumieć możliwość utraty prawa ochronnego w trybie art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w przypadku stwierdzenia nieużywania rzeczywistego znaku w 5 letnim okresie. Powinność używania znaku towarowego nie stanowi obciążenia prawem, lecz jest działaniem w prawo ochronne wpisanym, a prawa rynku i działających na nim innych podmiotów obrotu gospodarczego nakazują, aby prawa ochronne na niefunkcjonujące na rynku oznaczenia towarów i usług były z tego rynku eliminowane." Sąd ten wskazał także w cyt. wyrokach, że "rzeczywiste używanie znaku towarowego do oznaczania usług z uwagi na niematerialny charakter oznaczanego "przedmiotu" polega na posłużeniu się nim dla oznaczenia przedsiębiorstwa wykonującego usługę, w tym pracowników ją świadczących, oraz na dokumentach związanych z tą usługą, takich jak rachunki czy faktury bądź materiały reklamowe, promocyjne i informacyjne.
W konsekwencji powyższego Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że używanie znaku towarowego w odniesieniu do usług powinno być oceniane przez pryzmat odpowiedniego zastosowania art. 154 pkt 1-3 p.w.p.
Powyższe oznacza, że na gruncie niniejszego sporu prawidłowe są ustalenia Urzędu Patentowego wskazujące, że znak towarowy [...] o numerze [...] – wobec jego nieużywania - prawidłowo został wygaszony z datą [...] maja 2012 r. w części obejmującej wszystkie towary i usługi zawarte w klasach: 2, 16 i 42 tj.: farby, pokosty, lakiery, barwniki, bejce, środki antykorozyjne, środki impregnujące, zaprawy farbiarskie, żywice naturalne, folie metalowe, sproszkowane metale dla malarzy; programy dla maszyn cyfrowych, karty do gry, tapety papierowe; usługi poligraficzne, a także w części obejmującej następujące usługi z klasy 37 tj.: usługi pralnicze, wszelkie naprawy, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru, inne niż w zakresie budynków.
Zdaniem Sądu, prawidłowa jest także ocena organu, że uprawniony nie wykazał – dla ww. klas towarów i usług - istnienia usprawiedliwionych powodów nieużywania w obrocie znaku towarowego [...] o numerze [...], skoro bezspornym jest, że wymienionych klasach znak nie był używany.
O ile podmiot posiadający ochronę prawną na znak towarowy ma obowiązek jego używania w deklarowanych klasach, to skutek nieużywania i brak wykazania ważnych i usprawiedliwionych powodów nieużywania znaku towarowego – jest jednoznaczny: istnieje jednoznaczna przesłanka do wygaszenia takiego prawa. Prowadzona działalność gospodarcza sygnowana określonym znakiem towarowym ma pełnić funkcje odróżniające tego przedsiębiorcę i jego działalność na rynku (towary i usługi), a istota ochrony zastrzeżonego na jego rzecz prawa wynika z używania znaku. Dlatego okoliczności nieużywania znaku [...] o numerze [...] w klasach 2, 16 i 42 (farby, pokosty, lakiery, barwniki, bejce, środki antykorozyjne, środki impregnujące, zaprawy farbiarskie, żywice naturalne, folie metalowe, sproszkowane metale dla malarzy; programy dla maszyn cyfrowych, karty do gry, tapety papierowe; usługi poligraficzne), a także w części usług z klasy 37 (usługi pralnicze, wszelkie naprawy, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru, inne niż w zakresie budynków) – nie uzasadniają dalszej ochrony.
Ani w okresie 5 lat przed datą wygaszenia, ani w tej dacie, ani nawet w toku postępowania Skarżący 1 nie wskazywał na żadne wiarygodne okoliczności wskazujące na używanie znaku w ww. klasach, a tym bardziej nie składał dowodów, z punktu widzenia starannego prowadzenia działalności, czy dbania o interesy gospodarcze w omawianych klasach, by można było je określić jako ważne i usprawiedliwione powody nieużywania spornego znaku towarowego dla wymienionych klas.
Mimo, że w ustawie Prawo własności przemysłowej brak jest wskazówki, co należy rozumieć pod pojęciem "ważnych" lub "usprawiedliwionych" powodów takiego nieużywania, to jest oczywiste, że tylko ważna przyczyna nieużywania znaku może być usprawiedliwiona. Innymi słowy, waga tej przyczyny usprawiedliwia zaniedbanie przedsiębiorcy. Słusznie zatem organ ocenił, że kryteria odnoszące się do ważnych powodów, należy łączyć z okolicznościami wynikającymi z siły wyższej dlatego, że co do zasady ważnym przyczynom nie można zapobiec, jak i nie dają się one przewidzieć. Niewątpliwie są to m.in. wojna, powódź, trzęsienie ziemi, a także inne "ważne" zdarzenia zewnętrzne.
Sięgając także do słownikowego znaczenia słowa "ważny", ale konkretnie w odniesieniu do braku realizacji obowiązku używania znaku towarowego, to waga ważnych powodów, z istoty rzeczy: musi mieć duże znaczenie, mieć moc prawną; być: niebłaha, poważna, doniosła, dziejowa, fundamentalna, istotna, kardynalna, przełomowa, węzłowa, zasadnicza – co znajdziemy m.in. w słownikach: https://sjp.pwn.pl/slowniki/wa%C5%BCny.html, https://synonim.net/synonim/wa%C5%BCny#g1995).
Pozostaje poza sporem, że ciężar dowodzenia w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego spoczywa na uprawnionym z rejestracji znaku, który powinien wykazać, że znaku używał lub jeśli znaku nie używał miał ku temu ważne powody (Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. P. Kostański, C. H. Beck, Warszawa 2000, str. 858 i n., odwołujący się w tej kwestii do wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 557/06).
Dlatego nie sposób odmówić racji Kolegium, że twierdzenie o oczekiwaniu Skarżącego 1 na podpisanie umów licencyjnych, które w konsekwencji mogły doprowadzić do używania znaku towarowego przez inne podmioty gospodarcze, należało ocenić w kategoriach spekulacji - jako niezrealizowanego biznesplanu i skutków ryzyka gospodarczego, w które wpisane jest niepowodzenie takich starań.
Tymczasem Skarżący 1, jako Uprawniony do znaku towarowego [...] o numerze [...], nawet nie uprawdopodobnił, by podmioty, które znajdowały się w kręgu jego zainteresowania, w ogóle prowadziły działalność gospodarczą w zakresie tych towarów i usług, dla których znak nie był używany. Argumentacja Skarżącego 1 jest zatem tak dalece hipotetyczna, że nie sposób jej brać poważnie pod uwagę. Dlatego organ ma rację, że brak racjonalności wynika z samego założenia, że rozsądny przedsiębiorca może oczekiwać zawarcia w przyszłości umów licencyjnych z podmiotami, które nie prowadzą działalności gospodarczej w zakresie towarów i usług wskazanych dla znaku towarowego np. sproszkowanych metali dla malarzy, kart do gry, usług poligraficznych lub pralniczych).
Co więcej, Skarżący 1, jako profesjonalny podmiot gospodarczy, biorący udział – co wiadome Sądowi z urzędu, w innych sprawach dotyczących własności przemysłowej, jako uprawniony z tytułu ochrony prawa do znaku [...] o numerze [...], był świadomy istnienia obowiązku jego używania już w dacie jego nabycia i winien mieć rozeznanie co do potencjalnych licencjobiorców, skoro nie przewidywał własnej działalności w klasach 2, 16 i 42 w odniesieniu do farb, pokostów, lakierów, barwników, bejc, środków antykorozyjnych, impregnujących, zapraw farbiarskich, żywic naturalnych, folii metalowych, sproszkowanych metali dla malarzy; programów dla maszyn cyfrowych, kart do gry, tapet papierowych; usług poligraficznych), a także do części usług z klasy 37: pralniczych, wszelkich napraw, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru, innych niż w zakresie budynków.
Z powyższych względów brak podstaw do uwzględnienia zarzutu procesowego: braku dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, wyciągnięcia błędnych wniosków co do charakteru powodów nieużywania znaku w stosunku do ww. towarów i usług, w stosunku do których znak [...] został wygaszony.
Zdaniem Sądu, Urząd Patentowy, wbrew twierdzeniom Skarżącego 1, w zaskarżonym rozstrzygnięciu zebrał i ustalił dostatecznie wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał prawidłowej ich oceny.
Odnosząc się do drugiej z podstaw prawnych rozstrzygnięcia organu, art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p., w którym ustawodawca przewidział także wygaśnięcie na skutek działań uprawnionego lub, za jego zgodą, osób trzecich, gdy znak towarowy może wprowadzać odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru, właściwości lub pochodzenia geograficznego towaru, zarzut jego naruszenia nie skutkuje wzruszeniem zaskarżonej decyzji, bowiem brak oddzielnej sentencji w tym zakresie, nie ma jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie w zakwestionowanej skargą części.
Jak wynika ze skargi, chodzi o zarzut braku w treści Decyzji, poprawnie ocenionego w jej uzasadnieniu rozstrzygnięcia co do oddalenia wniosku, w zakresie w jakim oparty on został o art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p.
Istotnie brak jest oddzielnego rozstrzygnięcia w sentencji dla wniosku opartego o art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p.
Sąd zauważa oczywiście, że w literaturze prezentowany jest pogląd, że do całości art. 169 p.w.p. - w każdym z wymienionych w nim przypadków - niezbędne jest wydanie przez Urząd Patentowy RP decyzji stwierdzającej wygaśnięcie prawa (Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. P. Kostański, C. H. Beck, Warszawa 2000, str. 858 i n.).
Nie mniej jednak, podstawy procesowe uchylenia decyzji muszą mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 t.j.) dalej jako "p.p.s.a.
Taka sytuacja w sprawie nie zachodzi, bowiem zarzuty wniosku oparte o art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. były przedmiotem orzekania organu także w granicach tej podstawy prawnej. Skarżący 1 nie kwestionował zasadności argumentacji organu Przeciwnie, jest zadowolony z uzasadnienia decyzji odnoszącego się do tej, nieuwzględnionej, podstawy prawnej. Skoro niezbędna podstawa prawna znalazła się w sentencji decyzji, zaś uzasadnienie zawiera zadawalające Skarżącego 1 argumenty oddalenia zarzutów Wnioskodawcy, to brak jest podstaw do jej uchylenia w części zaskarżonej. Natomiast co do zasady część oddalona wniosku (pkt 2 decyzji) nie była przedmiotem skargi. W części oddalonej, decyzja jest zatem dla Skarżącego 1 ostateczna.
W konsekwencji powyższego, brak oddzielnego zapisu w sentencji decyzji, co do oddalenia zarzutu wniosku opartego o art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. mógłby być jedynie rozwiązany w trybie wniosku o uzupełnienie sentencji decyzji. Takiego wniosku Skarżący 1 nie składał, mimo że sam przyznaje, że oddalenie wniosku opartego o 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. zostało poprawnie ocenione w uzasadnieniu organu.
Z powyższych względów tego rodzaju uchybienie procesowe – na gruncie związania skargą – należy ocenić jako nie mające istotnego wpływu na rozstrzygnięcie.
W ocenie Sądu podobnie, jako nie mające wpływu na wynik sprawy, należy ocenić słuszny co do zasady zarzut Skarżącego 1, sprowadzający się w istocie do tolerowania nieprecyzyjnego określenia przez Wnioskodawcę daty, z którą żądał wygaszenia spornego znaku towarowego, co niewątpliwie mogło utrudniać Uprawnionemu wypełnienie obowiązku wynikającego z art. 169 ust. 6 p.w.p. Nie można jednak zgodzić się, że mankament ten pozbawił Skarżącego 1 prawa do obrony swojego prawa ochronnego.
O ile trafny jest zarzut, że data, z którą Wnioskodawca domagał się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, co najmniej nie była precyzyjna, skoro z treści protokołu rozprawy z [...] czerwca 2019 r. (akta sprawy, tom IV, karta 793) wynika, że Wnioskodawca, po zarządzonej przerwie dopiero sprecyzował żądanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego w zakresie wszystkich towarów i usług na dzień [...] maja 2012 r.
Okoliczność ta dlatego nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem zebrany materiał dowodowy pozwolił organowi na rozstrzygnięcie w granicach tego żądania, a na rozprawie Uprawniony nie podnosił przesłanki do odroczenia rozprawy, że z tego powodu nie był w stanie podjąć skutecznej obrony swego prawa. Także w skardze nie wykazuje, w żaden sposób, co najmniej przez uprawdopodobnienie, by uchybienie organu poprzez brak zakreślenia Wnioskodawcy terminu do ostatecznego sprecyzowania żądania w zakresie daty wygaszenia – miał istotny wpływu na wynik rozstrzygnięcia.
Ma rację organ w stanowisku zajętym w odpowiedzi na skargę, że bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje oczywiście naganne, zmienianie przez Wnioskodawcę wspomnianej daty w toku postępowania spornego. Jednakże jej ostateczne określenie przez Wnioskodawcę na rozprawie [...] czerwca 2019 r. wiązało organ, skoro Skarżący 1 nie skorzystał z wniosku o odroczenie rozprawy i wyznaczenie dodatkowego terminu, o ile chciałby uzupełnić materiał dowodowy. Z tego względu obecnie postawiony zarzut nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy i takiego wpływu skarga nie podnosi.
Przedostatni zarzut, który w istocie jest procesowy: co do "częściowego uwzględnienia wniosku złożonego w złej wierze, co stoi w sprzeczności z zasadą praworządności, o której mowa w art. 7 k.p.a." nie ma uzasadnionych podstaw. Zarzut upatrujący działania w złej wierze Wnioskodawcy nie miałby także istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro w poprzednich procesach dotyczących stwierdzenia wygaśnięcia spornego znaku każdy wnioskodawca musiał uprawdopodobnić istnienie własnego interesu prawnego, o tyle w niniejszej sprawie - w dacie złożenia niniejszego wniosku art. 169 ust. 2 p.w.p. nie wymagał tej przesłanki. Przewidywał, że "w przypadkach, o których mowa w ust. 1, Urząd Patentowy na wniosek każdej osoby wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy. Każda osoba może zatem żądać stwierdzenia wygaszenia znaku towarowego w przypadkach, o których mowa w art. 169 ust. 1 p.w.p., a ustawodawca nie wymaga do jego uwzględnienia badania dobrej czy złej wiary wnioskodawcy.
Odnosząc się do ostatniego zarzutu skargi, wbrew podniesionym w niej zarzutom, Sąd podziela zasadność rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania.
Nie sposób dopatrzyć się bowiem naruszenia art. 100 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. w sytuacji, gdy zastosowana na mocy tych norm zasada stanowi o stosunkowym rozdzieleniu kosztów. Ma rację organ wskazując, że zakres ochrony znaku towarowego wyznaczają, obok postaci znaku, towary i usługi wskazane w wykazie towarów. W istocie to granice wniosku – w zakresie klas podlegających wygaszeniu - stanowiły o stosunkowym rozdzieleniu kosztów, bowiem to ilość klas, a w nich wymienionych towarów i usług, objęta była obiema podstawami prawnymi. Niewątpliwie ma to istotne znaczenie w sprawie spornej o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego w całości, bowiem żądanie wniosku dotyczyło wszystkich klas towarów i usług, w jakich ochrona znaku występuje, a ostatecznie organ wygasił w zaskarżonej decyzji sporne prawo w przeważającej większości. W istocie niewadliwe jest przyjęcie i uznanie, że wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia objęte zostało 17 towarów i usług, a oddalenie wniosku nastąpiło w zakresie 2 usług. Oznacza to, że Wnioskodawca wygrał postępowanie sporne w 89%, a 11% wygranej Uprawnionego stanowi – przy zasądzonej kwocie – w istocie znikomą część.
W tych okolicznościach nałożenie na Uprawnionego obowiązku zwrotu wszystkich kosztów trudno uznać za nieprawidłowe lub arbitralne, gdyż wynika wprost z dyspozycji art. 100 k.p.c., przewidującego taką możliwość w zakresie stosunkowego rozdzielenia kosztów postępowania.
Podkreślenia wymaga także, że swoje stanowisko organ wyjaśnił wyczerpująco w uzasadnieniu decyzji.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.