VI SA/Wa 2433/22

VI SA/Wa 2433/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-01-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-09-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz /przewodniczący/
Grzegorz Nowecki
Robert Żukowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 180
art. 92a ust. 1, art. 18 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1 i 7, art. 92a ust. 7, art. 21 ust. 1 pkt 1, art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 4 pkt 7, art. 4 pkt 9,
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 7, art. 8, art. 76 § 3 , art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 189a § 2 pkt 1-3, art. 189d, art. 189e, art. 189f, art. 189a § 2 pkt 1-3, art. 107 § 3,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2022 poz 329
art. 119 pkt 2, art. 151, art. 145 § 1 pkt 2,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 lipca 2022 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Dnia 11 marca 2021 r. w miejscowości [...] zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Kontrola została przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował T. G. wykonujący regularny przewóz osób (dzieci) w krajowym transporcie drogowym na trasie [...] . Przewóz wykonywany był w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy: Usługi Transportowe Przewóz Osób B. R. (zwany dalej także: "Skarżącym", "Stroną"). Jak ustalił kontrolujący, pojazdem wykonywany był regularny specjalny przewóz osób – przewóz dzieci do Szkoły Podstawowej w [...]. W tracie czynności kontrolnych kierujący okazał: wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów drogowych osób w krajowym transporcie drogowym wraz z rozkładem jazdy do zezwolenia w ramach linii regularnej "[...] przez [...]" wydany na rzecz Skarżącego, prawo jazdy, dowód osobisty, dowód rejestracyjny, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej na rzecz Skarżącego. Nadto w trakcie czynności kontrolnych wykonano zdjęcia autobusu oraz części okazanych dokumentów dotyczących ww. przedsiębiorcy. W trakcie kontroli przesłuchano kierującego. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole z kontroli drogowej. Jak wynika z protokołu kontroli w jej wyniku ustalono na podstawie złożonych zeznań i okazanych dokumentów, iż w dniu kontroli kontrolowanym pojazdem wykonywano regularny specjalny przewóz drogowy osób w krajowym transporcie drogowym, przy czym kierowca nie okazał wypisu z zezwolenia na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym czym naruszono art. 18.1. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Pismem z dnia 11 marca 2021 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu oraz wezwał do wskazania osoby zarządzającej transportem oraz przesłania ważnego na dzień kontroli zezwolenia na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Jednocześnie organ I instancji zwrócił się do Starostwa Powiatowego w [...] o udzielenie informacji, czy Strona na dzień kontroli posiadała zezwolenie na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym
Pismem z dnia 16 marca 2021 r. Starostwo Powiatowe w [...] udzieliło odpowiedzi informującej m.in., iż Skarżący posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego ważną od dnia 18.01.2011 r. do 23.01.2053 r., oraz, iż do jego licencji zgłoszono kontrolowany pojazd marki [...] nr rej. [...]. Jednocześnie zawiadomiono przy tym, iż Skarżącemu nie udzielono zezwolenia na wykonywania regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym.
Pismem z 24 marca 2021 r. Skarżący złożył wyjaśnienia w sprawie wskazując, iż wbrew ustaleniom kontrolnym kierowca w dniu kontroli wykonywał przewóz regularny otwarty zgodnie z rozkładem jazdy a mimo przewożenia dzieci do szkoły świadczone przewozy dostępne są także dla innych pasażerów.
W odpowiedzi na pytanie organu I instancji Wójt Gminy [...] pismem z 10 maja 2021 r. oraz z 13 maja 2021 r. udzielił informacji, iż pozytywnie uzgodnił ze Skarżącym możliwość korzystania z przystanków komunikacyjnych zlokalizowanych w obrębie gminy [...] w oparciu o zezwolenie Skarżącego nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym oraz, iż nie wydano wobec Skarżącego zezwolenia na przewozy regularne specjalne.
Decyzją z 14 maja 2021 r. nr [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył karę pieniężną w wysokości 8.000 zł na skarżącego na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. 2022 poz. 180, z późn. zm. - dalej także: u.t.d.) oraz zgodnie z ww. ustaleniami zawartymi w ww. protokole kontrolnym. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono ustalony stan faktyczny w sprawie zawierający ww. informacje zawarte w protokole kontrolnym oraz treść zastosowanych przepisów prawa. Organ przywołał stosowne przepisy i podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wykonywanie w krajowym transporcie drogowym przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia, wydanego przez właściwy organ, w zależności od zasięgu tych przewozów.
W ocenie organu Skarżący naruszył art. 18 ust 1 ustawy o transporcie drogowym bowiem wykonywał specjalny transport drogowy bez posiadania stosownego zezwolenia. Zdaniem organu nie stwierdzono także zastosowania art. 92 c u.t.d.
W odwołaniu od ww. decyzji złożonym w ustawowym terminie Skarżący zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych sprawy bowiem kontrolowany przewóz nie był w jego ocenie przewozem regularnym specjalnym ale regularnym otwartym.
Decyzją z 6 lipca 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawiono ustalony stan faktyczny w sprawie zawierający ww. informacje zawarte w protokole kontrolnym oraz przebieg dalszych czynności dokonywanych w sprawie. Wskazano treść zastosowanych przepisów prawa oraz stanowisko strony skarżącej dotyczące prawidłowości uznania kontrolowanego przewozu osób jako przewozu regularnego otwartego do czego Skarżący w ramach posiadanych licencji był uprawniony.
Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania zgodził się z organem I instancji co do zakwalifikowania kontrolowanego przewozu jako przewozu regularnego specjalnego. Wyjaśniono tutaj w oparciu o protokół i zeznania w sprawie, iż w dniu kontroli kierowca wykonywał przewóz dzieci do szkoły (tj. określonej tej samej grupy dzieci i ich opiekuna) systematycznie we wskazanych dniach i godzinach od poniedziałku do piątku. Ponadto, kontrolujący stwierdzili, że przewozy nie są przewozami publicznymi, ponieważ przewożona jest określona grupa osób tj. dzieci wraz z opiekunami do szkoły w [...] wg określonego rozkładu jazdy, a oprócz ww. dzieci z przystanków nie są zabierani i przewożeni inni pasażerowie. Organ podkreślił przy tym wysoką wartość dowodową znaczenie protokołu oraz złożonych zeznań w sprawie. Dodatkowo wskazano, iż z wykonanej podczas kontroli dokumentacji fotograficznej wynika, że autobus marki [...] o nr rej. [...] posiadał na przedniej szybie tabliczkę z napisem: "AUTOBUS SZKOLNY", a także przyklejoną do szyby kartkę z napisem "SZKOŁA [...]" a z tyłu pojazdu znajdowały się kwadratowe tablice barwy żółtej z symbolem dzieci barwy czarnej.
W skardze na powyższą decyzję złożonej w ustawowymi terminie Skarżący zarzucił decyzji organu II instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 92 a ust. 1 i 7 ustawy o transporcie drogowym oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 76 § 3, 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 189 a § 2 pkt 1-3, art. 189 d, art. 189 e oraz art. 189 f k.p.a.
W ocenie skarżącego organ błędnie ustalił charakter wykonywanego w trakcie kontroli przewozu jako przewóz regularny specjalny podczas gdy w istocie był to przewóz regularny co do którego Skarżący posiadał stosowne zezwolenie a w związku z tym bezpodstawnie nałożył na Skarżącego przedmiotową karę pieniężną. Nadto skarżący zarzucił, iż organ bezpodstawnie ustalił stan faktyczny przede wszystkim w oparciu o protokół kontrolny pomijając przy tym, inne konieczne dowody w szczególności przesłuchanie strony skarżącej oraz kierowcy. Zarzucono także, iż organ mimo istniejących przesłanek określonych w dziale IV kpa nie odstąpił od od nałożenia kary pieniężnej poprzestając jedynie na pouczeniu.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji administracyjnych i umorzenie postępowania względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżący zwrócił się przy tym o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ppsa.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Pismem z 19 stycznia 2023 r. Strona uzupełniła swoje zarzuty co do naruszenia art. 189 a § 2 pkt 1-3 kpa oraz art. 189 § 1 kpa, które w ocenie strony skarżący winny znaleźć zastosowanie w sprawie. Pismo przesłane zostało także do organu GITD.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie wskaząć również należy, iż sprawa zgodnie z wnioskiem strony skarżącej za milczącą zgodą organu rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w oparci o treść przepisu art. 119 ust. 20 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 – dalej zwanej "p.p.s.a.").
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c p.p.s.a. lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny charakteru wykonywanego w sprawie przewozu (specjalny czy regularny) oraz kontroli dokonanej przez organ oceny przesłanek ewentualnego odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w oparci o obowiązujące przepisy prawa.
Zgodnie z treścią przepisu art. 92a ust. 1 u.t.d., stanowiącego materialnoprawną podstawę do wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w tym przepisie oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia zostały określone w załączniku nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Przewidziane w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innym rozmiarze. Za wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia ustawodawca przewidział karę w wysokości 8000 zł (punkt 2.1.1. załącznika nr 3). Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest z kolei przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Z tego wynika, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 z uwzględnieniem przepisów ust. 3 i ust. 5. Zwolnienie się przez wykonującego przewóz drogowy z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92c ustawy.
Wymierzenie skarżącej Stronie kary pieniężnej za wykonywanie regularnego przewozu specjalnego bez wymaganego zezwolenia jest konsekwencją rozwiązań prawnych związanych z warunkami wykonywania przewozu drogowego osób i odnosi się do obowiązku określonego w art. 18 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Z przepisu tego wynika, że wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym wymaga zezwolenia wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez właściwy organ. Zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych lub przewozów regularnych specjalnych, o którym mowa w przytoczonym przepisie, wydaje się, na wniosek przedsiębiorcy, na czas nie dłuższy niż 5 lat (art. 21 ust. 1 pkt 1 u.t.d.). W art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. ustawodawca w jednoznaczny sposób sformułował też obowiązek posiadania przez kierowcę przy sobie i okazywania na żądanie uprawnionego organu kontroli, m. in. odpowiedniego zezwolenia lub wypisu z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy, ciążący na kierowcy pojazdu samochodowego wykonującego przewozy regularne i regularne specjalne.
Przewoźnik drogowy powinien więc wpierw uzyskać wskazane zezwolenie, a następnie wyposażyć w nie kierowcę przed rozpoczęciem wykonywania przewozów osób czy to regularnych czy też przewozów regularnych specjalnych. W przeciwnym wypadku musi liczyć się z konsekwencjami w postaci kary określonej pod lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d..
Mając na uwadze zasadniczą oś sporu co do samego pojęcia przewozu regularnego i przewozu regularnego specjalnego, należy wskazać, iż zgodnie z art. 4 pkt 7 u.t.d. pojęcie przewóz regularny użyte w ustawie oznacza publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w u.t.d. i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 8). Z kolei zgodnie z art. 4 pkt 9 u.t.d. przewóz regularny specjalny oznacza niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. W orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie budzi wątpliwości, że za przewóz regularny specjalny, o którym mowa w art. 4 pkt 9 u.t.d., uznaje się przewóz dzieci do szkół (zob. wyroki NSA z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2180/13, z dnia 14 maja 2015r., sygn. akt II GSK 927/14, z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1993/14, z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2452/13 a także wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 1 grudnia 2022 r. Sygn. akt I SA/Bd 19/22). Podkreśla się w tych wyrokach, że dla uznania takiego przewozu za przewóz regularny specjalny nie jest konieczne wykazanie spełnienia wszystkich przesłanek zamieszczonych w art. 4 pkt 7 u.t.d., to jest przewidzianych dla przewozów regularnych. Podstawowymi dwoma cechami charakteryzującymi przewóz regularny specjalny jest regularność przewozu oraz przewożenie określonej kategorii osób (pasażerów), z wyłączeniem innych osób, w tym uczniów danej szkoły.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie podziela przy tym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 661/19, w którym stwierdzono, że "... przewóz regularny specjalny nie jest przewozem o charakterze publicznym i tym rożni się zasadniczo od przewozu regularnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7 u.t.d. Dlatego nie ma podstaw do tego, aby do przewozu regularnego specjalnego odnosić te wszystkie wymagania, które wiążą się z wykonywaniem "zwykłego" przewozu regularnego. Wspólną cechą tych przewozów jest jedynie regularność ich wykonywania. Naczelny Sąd Administracyjny rozumie przez tę regularność powtarzalność przewozów w z góry ustalonych przedziałach czasowych i określonymi trasami, nawet jeżeli te przedziały i trasy są w trakcie realizacji umowy konkretyzowane lub korygowane. O tej powtarzalności (regularności) przewozów przesądza wykonywanie przewozów według ustalonego harmonogramu". Reasumując, podstawową cechą odróżniającą przewóz regularny specjalny od przewozu regularnego jest więc to, że nie jest on przewozem o charakterze publicznym. Natomiast wspólną cechą obu tych rodzajów przewozów jest regularność ich wykonywania.
Organ administracyjny prawidłowo w ocenie Sądu uznał, iż charakter wykonywanego w trakcie kontroli przewozu wskazywał na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego. W kontekście zarzutów skargi i konsekwentnie podtrzymywanemu przez stronę Skarżącą stanowisku, wskazać tutaj trzeba, iż jak wynika z protokołu i zeznań kierowcy w dniu kontroli wykonywano przewóz wyłącznie dzieci do szkoły przy czym były to skonkretyzowane dzieci korzystające z przewozu w sposób regularny pod opieką ustalonych osób. Przewożone były więc regularnie te same dzieci do jednej konkretnej szkoły w [....] i co istotne żadne inne osoby wbrew twierdzeniom strony Skarżącej nie mogły być przewożone w tym samym kursie (vide: zeznania kierowcy i ustalenia kontrolne w aktach administracyjnych sprawy). Nadto jak wynika ze zdjęć wykonanych w trakcie kontroli Autobus wyposażony był w tablice "Autobus Szkolny" "Szkoła [...]" oraz oznaczenie wskazujące na przewóz dzieci w autobusie. Okoliczności te ustalone przez organ słusznie zdaniem Sądu uznane zostały za potwierdzenie specjalnego charakteru kontrolowanego przewozu wymagającego stosownego zezwolenia. W sprawie doszło bowiem do regularnego przewozu dzieci o charakterze niepublicznym tj. nie dostępnym dla innych spoza określonej grupy osób.
Tym samym zarzuty skargi wskazujące na regularny charakter przewozu Sąd uznał za nieuzasadnione. W kontekście zarzutów skargi odnoszących się do braku kompletnej inicjatywy dowodowej organu w tym zakresie podkreślić należy, iż zeznania kierowcy (co do którego Skarżący wskazywał na potrzebę przesłuchania) potwierdzają wprost poczynione tu przez organ ustalenia. Kierowca ten zeznał bowiem, iż : "Zeznaję, że w dniu dzisiejszym jak i codziennie o d poniedziałku do piątku o godz. 7.00 wyjeżdżam z autobusem rej. [...] mojego miejsca zamieszkania wraz z A. G. tj. moją żoną, która jest opiekunką do przewożonych dzieci. Następnie jadę na pierwszy przystanek autobusowy który ma miejsce : Kolonia [...] pod jednostką wojskową i o godz. 7.25 zabieram grupę dzieci (uczniów SP w [...]). Następnie z ww. grupę dzieci przewożę do Szkoły Podstawowej w [...] – pod szkołą jesteśmy o godz. 7.45. Zeznaję, że oprócz dzieci na ww. przystankach nie zabieram innych pasażerów." Organ administracyjny dysponując zatem ww. zeznaniami świadka oraz pozostałymi okolicznościami ustalonymi w sprawie wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i 77 kpa gromadząc dowody wystarczające do obiektywnej oceny zaistniałej sytuacji. Dodać także należy, iż Skarżący miał swobodną inicjatywę dowodową w toku całego postępowania oraz pouczony został o treści art. 10 i 81 k.p.a.
Podsumowując zatem kwestię charakteru wykonywanego przewozu stwierdzić należy, iż nie jest zasadny wyrażony w skardze pogląd, że Skarżący wykonywał przewozy regularne (a nie przewozy regularne specjalne) oraz że inne osoby mogły korzystać także poza grupą dzieci z tych samych "liniowych" przewozów kontrolowanym pojazdem. Zgromadzone w toku postępowania dowody wskazują bowiem, że objęty kontrolą przewóz miał charakter regularny i nie był publiczny. Wykonywany był bowiem w ramach ustalonego rozkładu jazdy, lecz był przeznaczony dla określonej, zamkniętej grupy osób – uczniów szkoły podstawowej. Poza sporem pozostaje przy tym, że Skarżący w dniu przeprowadzonej kontroli drogowej posiadał wyłącznie zezwolenia na wykonywanie na przewozu regularnego, a nie zezwolenie na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego.
Odnosząc się do wysokości określonej kary pieniężnej w ocenie Sądu, organy administracyjne zasadnie stwierdziły, iż w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł, za naruszenie określone pod lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do u.t.p. Zgodnie z treścią tego przepisu za naruszenie przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego osób polegające na wykonywaniu przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia wymierza się karę w wysokości 8.000 zł. Jak wskazuje natomiast art. 92 a u.t.d. treść załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym określa m.in. wysokość przypisanej do danego naruszenia kary pieniężnej. Tym samym zarzut skargi co do oparcia wymierzonej kary na treści załącznika Sąd uznał za nieuzasadniony.
W ocenie Sądu organ kontroli przeprowadził postępowanie dowodowe bez naruszenia wskazanych w skardze przepisów, w tym wynikającej z art. 8 § 1 zasady zaufania do władzy publicznej. W szczególności, zgodnie z art. 7 k.p.a. wydanie decyzji poprzedziło wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Ocena dokonana przez organ nastąpiła na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), co końcowo znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji, odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Okoliczność, że strona Skarżąca ma inny pogląd (nie podparty zdaniem Sądu uzasadnioną argumentacją prawną czy faktyczną) nie oznacza, że postępowanie administracyjne było wadliwe w stopniu zobowiązującym Sąd do uwzględnienia skargi.
Nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia art. 189a § 2 k.p.a i art. 189 f § 1 kpa. Jak wynika z art. 189a § 1 k.p.a., w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. W § 2 ww. przepisu wskazano, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Tutejszy Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 248/21, że "z przywołanej regulacji – i abstrahując od § 3 art. 189a k.p.a., który wyłącza stosowanie przepisów wymienionego działu ustawy z określonych nim powodów, innych jeszcze, niż wymienione powyżej – jednoznacznie wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu, co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021)".
Z przepisów odrębnych, tj. z art. 92c ust. 1 u.t.d. wynika, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Jeżeli z przywołanego przepisu prawa wynika, że w warunkach nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów Działu IVa k.p.a. reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. NSA zwrócił uwagę w cyt. uprzednio wyroku, że stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a – jak podkreślono na wstępie – dla przyjęcia, że przepisy Działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania, istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach Działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny. Z powyższych względów, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę należy zatem uznać, że w sprawie nie znajduje zastosowania instytucja odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej określona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. i art. 187f k.p.a. Przepis art. 92c u.t.d. uwzględnia bowiem specyfikę regulacji tej ustawy, która w szczególności określa zasady podejmowania i wykonywania transportu i przewozu drogowego oraz ściśle związanej z tym odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego.
Odnosząc się zatem do zarzutów skargi w przedmiocie bezpodstawnego pominięcia oceny przesłanek wyłączenia możliwości ukarania Skarżącego w oparciu o wskazywane w skardze przepisy działu IVa k.p.a., w ocenie Sądu argumentacja przywołana zarówno w skardze, jak i dalszym piśmie procesowym, wskazująca na naruszenie przepisu art. 189a § 2 i art. 189 f k.p.a., z powodów wskazanych powyżej jest niezasadna.
Podkreślić przy tym trzeba, iż zasadne są przy tym twierdzenia organu, że w sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 92c u.t.d. W szczególności brak jest podstaw do uznania, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Nie sposób przyjąć, że przedsiębiorca funkcjonujący na rynku usług przewozowych może nie znać zasad obowiązujących przy wykonywaniu przewozów regularnych specjalnych i związanych z tym obowiązków, w tym o charakterze podstawowym, jakim jest konieczność posiadania stosownego zezwolenia i to pomimo powoływanych tutaj okoliczności dotyczących trwającej w okresie kontroli pandemii Covid-19. W sprawie ustalono, że Skarżący wykonywał tego rodzaju przewozy wielokrotnie i regularnie oraz, że mimo obowiązku, nie posiadał zezwolenia na ich wykonywanie. W rezultacie, nie można uznać, że Skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia oraz, że nastąpiło ono wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.
W związku z powyższym Sąd podzielił ocenę organów, że w niniejszej sprawie wystąpiły podstawy faktyczne i prawne do nałożenia na stronę Skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. i jednocześnie brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 tej ustawy. W toku prowadzonego postępowania w sposób prawidłowy i wyczerpujący ustalono okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów strony i prawidłowo wyjaśnił podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.