VI SA/WA 2415/05

VI SA/Wa 2415/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-04-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Marcinkowska
Małgorzata Grzelak
Symbol z opisem
652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Skarżony organ
Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Asesor WSA Ewa Marcinkowska Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi D. U. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy indywidualnego dofinansowania do zabiegów rehabilitacyjnych w warunkach domowych stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2005 roku nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, po rozpatrzeniu odwołania B. U. – przedstawicielki ustawowej syna D. U. od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2005 roku odmawiającej przyznania indywidualnej refundacji kosztów zabiegów rehabilitacyjnych w warunkach domowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia podzielił stanowisko organu I instancji, nie znajdując podstaw do jego zmiany. Organy obu instancji powołały się na brak podstaw prawnych do wyrażenia zgody na dofinansowanie dodatkowych zabiegów rehabilitacyjnych w warunkach domowych dla D. U.. Zgodnie bowiem z art. 59 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych /Dz.U nr 210, poz. 2135 z póz. zm./ świadczeniobiorca ma prawo do rehabilitacji leczniczej u świadczeniodawcy, który zawarł umowę o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego. Jednocześnie granice finansowania ze środków publicznych tego rodzaju świadczeń zdrowotnych wyznaczają "Szczegółowe materiały informacyjne w przedmiocie postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza" stanowiące załącznik do Zarządzenia nr 10/2004 Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 13 października 2004 roku. Przedmiotowe materiały informacyjne stanowią, iż czas rehabilitacji w warunkach domowych trwa do 4 tygodni w cyklu usprawniania z możliwością powtarzania, w zależności od stanu pacjenta 1 raz na kwartał. Tego rodzaju świadczenie zostało przyznane ubezpieczonemu D. U.. Czas jego rehabilitacji wynosi w cyklu usprawniania 3 razy w tygodniu, co najmniej 1 godzinę dziennie przez okres 4 tygodni, raz na kwartał.
Skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2005 roku utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2005 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła B. U. – przedstawicielka ustawowa D. U. wnosząc o ich uchylenie.
Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 14 i 15 ust. 1 i 2 pkt 6, art. 55 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Skarżąca podniosła, iż zarządzenie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 13 października 2004 roku w sposób istotny ogranicza potrzeby zdrowotne tj. liczbę i rodzaj świadczeń opieki zdrowotnej, które powinny być zapewnione w celu zachowania, przywrócenia lub poprawy zdrowia danej grupy świadczeniobiorców, w tym D. U.. Czas rehabilitacji został określony czasowo w oderwaniu od stanu faktycznego pacjenta.
W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wnosił o jej oddalenie, przywołując argumentację zawartą w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Kontrolują zaskarżoną decyzję z punku widzenia powyższych kryteriów sąd uznał skargę za zasadną aczkolwiek z innych, aniżeli w niej wskazane, przyczyn. Zaskarżona decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2005 roku dotknięta jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Zgodnie z treścią art. 63 kpa w brzmieniu z daty decyzji ostatecznej:
§ 1. Podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie lub za pomocą dalekopisu, telefaksu, poczty elektronicznej, a także ustnie do protokołu.
§ 2. Podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych.
§ 3. Podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu.
§ 4. Organ administracji publicznej obowiązany jest potwierdzić wniesienie podania, jeżeli wnoszący je tego zażąda.
Z zacytowanego wyżej przepisu art. 63 kpa wynika, iż reguluje on wymagania formalne, jakie musi spełniać strona, by jej czynność procesowa, w przedmiotowej sprawie-odwołanie, spowodowała skutek prawny. Spełnienie wymagań formalnych gwarantuje, że czynność prawna została dokonana przez stronę, a następnie, że tylko treść żądania strony wyznacza przedmiot postępowania.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że B. U. - przedstawicielka ustawowa D. U. złożyła odwołanie od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, jednakże odwołanie nie zostało przez nią podpisane. Odwołanie dotknięte więc było brakiem formalnym, albowiem brak podpisu, zgodnie ze wskazaniami art. 63 § 2 kpa, do takich należy.
Brak formalny pisma, stosownie do art. 64 § 2 kpa, rodzi obowiązek organu administracji wezwania strony do jego usunięcia w ustawowym terminie. Zaniechanie wnoszącego odwołanie do uzupełnienia braku w postaci podpisu strony i jego rozpoznanie stanowi rażące naruszenie powyższego przepisu.
W rozpatrywanej sprawie pismo zatytułowane "odwołanie" nie zawierało podpisu strony. Mimo to organ odwoławczy nie wezwał strony, pod rygorem z art. 64 § 2 Kpa (pozostawienie odwołania bez rozpoznania) do uzupełnienia braku i odwołanie rozpoznał, mimo że nie wywoływało ono skutków prawnych. Okoliczność powyższa powodowała, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nieważność zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.