VI SA/WA 2405/24

VI SA/Wa 2405/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-06-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz /przewodniczący/
Justyna Żurawska /sprawozdawca/
Urszula Wilk
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Sygn. powiązane
II GZ 40/25 - Postanowienie NSA z 2025-02-20
Skarżony organ
Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant ref. Robert Mirończyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w D. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi R. (dalej: "Strona", "Skarżący", "Przewoźnik") jest decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] wydana w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za nieprzekazanie informacji APl.
Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy:
Pismem z dnia 11 października 2018 r., doręczonym 16 października 2018 r., Komendant Placówki Straży Granicznej w W. (dalej także: "Komendant"), działając na podstawie art. 202a ust. 4 oraz w zw. z art. 202a ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1183), dalej: "ustawa Prawo lotnicze", wystąpił do Przewoźnika z wnioskiem o przekazanie informacji o pasażerach lotów spoza państw UE/EOG/CH realizowanych w terminie od 1 listopada 2018 r. do 31 marca 2019 r.
Następnie wnioskiem z dnia 11 lipca 2019 r. Komendant wystąpił do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego o wymierzenie Przewoźnikowi kary pieniężnej w związku z nieprzekazaniem informacji o pasażerach lotu nr [...] z K., z dnia [...] marca 2019 r.
Pismem z dnia 28 grudnia 2023 r., doręczonym 16 stycznia 2024 r., Przewoźnik został zawiadomiony o wszczęciu, z urzędu, postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieprzekazanie informacji o pasażerach ww. lotu.
Kolejno, w dniu [...] lutego 2024 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej: "Prezes Urzędu", "organ") wydał decyzję nr [...] nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 22 500 (dwadzieścia dwa tysiące pięćset) zł, na podstawie art. 209u ust. 1 pkt 1 i ust. 2 w związku z art. 209w ustawy Prawo lotnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2110) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775), dalej: "k.p.a.".
W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie zebranej w sprawie dokumentacji ustalono, iż w dniu [...] marca 2019 r. na adres lotniczej sieci telekomunikacyjnej WAWBPXH lub adres poczty elektronicznej [...], jak również na numer fax [...] nie wypłynęła od Przewoźnika lista pasażerów z rejsu nr [...] z K. do W., który wylądował w W. w dniu [...] marca 2019 r. o godzinie 15:23. Na tej podstawie Prezes Urzędu stwierdził, że Przewoźnik nie przekazał informacji dotyczącej pasażerów ww. lotu wbrew obowiązkowi określonemu w art. 202a ustawy Prawo lotnicze.
W ocenie organu, posiadanie przez Straż Graniczną listy pasażerów z kierunku K. jest konieczne do usprawnienia kontroli granicznej jako procesu, bowiem posiadane wcześniej informacje pozwalają na sprawdzenie osób znajdujących się na pokładzie samolotu w bazach danych, z których korzysta Straż Graniczna, dzięki czemu Straż Graniczna ma możliwość zaplanowania z wyprzedzeniem odpowiednich działań operacyjnych.
W ocenie Prezesa Urzędu w sprawie nie zachodzą określone w art. 189f k.p.a. przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Mając na względzie wpływ, jaki ma przesłanie informacji API na zwalczanie nielegalnej migracji i organizację kontroli granicznej, na co wskazują wyjaśnienia Komendanta, nie można stwierdzić, że waga naruszenia jest znikoma.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, w ustawowym terminie, wniósł Przewoźnik, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w całości. Zakwestionowanej decyzji Przewoźnik zarzucił prowadzenie postępowanie w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, pomimo że w sprawie zastosowanie winny znaleźć przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, ze zm.), dalej: "o.p.". Ustawa ta jest względniejsza dla Strony, bowiem obejmowała ona art. 165b § 1, nakazujący wszczęcie postępowanie w terminie
6 miesięcy od dnia przeprowadzenia kontroli. Wszczęcie postępowania po upływie tego terminu winno zaś skutkować umorzeniem postępowania.
Dalej Przewoźnik zarzucił organowi naruszenie zasady czynnego udziału w postępowaniu (art. 200 o.p.) poprzez brak zapewnienia Stronie prawa do wypowiedzenia się oraz niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy pozwalającego na ustalenie czy doszło do nieprzekazania informacji API.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., Prezes Urzędu utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2024 r.
W uzasadnieniu decyzji organ zacytował przepisy art. 202a ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy Prawo lotnicze, art. 209u ust. 1 i ust. 2 tej ustawy, a także art. 189f k.p.a. Następnie wskazał, że w jego ocenie materiał dowodowy zebrany w toku postępowania tj. wniosek o wymierzenie kary, wniosek do Przewoźnika o przekazanie informacji API, kopia notatki urzędowej oraz kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru wskazuje, że Przewoźnik nie przekazał informacji API dotyczącej lotu nr [...] z K., odbytego w dniu [...] marca 2019 r.
Odnosząc się do argumentów Przewoźnika Prezes Urzędu wskazał, że w jego ocenie nie zasługiwały one na uwzględnienie. Zdaniem organu, w zakresie procedury mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodatkowo organ wskazał, że nie można zastosować normy art. 165b § 1 o.p. również ze względu na to, że do ujawnienia nieprawidłowości przez Straż Graniczną nie doszło w wyniku kontroli. Organ wskazał nadto, że zebrany materiał dowodowy nie budzi żadnych wątpliwości, a Strona miała faktyczną możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. W ocenie Prezesa Urzędu nie zachodzą również określone w art. 189f k.p.a. przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej.
Skargę na powyższą decyzję wniósł Przewoźnik zaskarżając ją w całości. Decyzji zaskarżonej zarzucono naruszenie:
1) art. 165 § 1 i § 3a o.p. w zw. z art. 120, art. 133 § 1 i 2 oraz art. 165a § 1 o.p. poprzez brak wydania przez organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, podczas gdy podmiot, wobec którego Komendant wniósł o wymierzenie kary pieniężnej, nie istniał już w dniu złożenia wniosku, a zatem zaistniała przesłanka jakichkolwiek innych przyczyn dla których postępowanie nie może być wszczęte, co winno skutkować wydaniem przez organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania;
2) art. 133 § 1 i 2 o.p. w zw. z art. 135 o.p. w zw. z art. 208 o.p. w zw. z art. 247 § 1 pkt 5 i 6 o.p. poprzez wszczęcie postępowania wobec podmiotu nieposiadającego - zarówno w dniu sporządzenia wniosku o wszczęcie postępowania jak i w dniu jego wszczęcia - zdolności prawnej (podmiot nieistniejący), tj. wobec R., a następnie poprzez brak umorzenia postępowania w całości z uwagi na jego bezprzedmiotowość, co skutkowało wydaniem decyzji wobec podmiotu nieposiadającego zdolności prawnej, a tym samym winno skutkować stwierdzeniem nieważności wydanej decyzji;
a w przypadku niepodzielenia powyższych zarzutów:
3) art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze (w brzmieniu sprzed 1 kwietnia 2019 r.), w zw. z art. 207 § 1 o.p. w zw. z art. 189c k.p.a. i w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organ postępowania i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, mimo że do naruszenia prawa doszło przed dniem 1 kwietnia 2019 r., w czasie obowiązywania art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze, zatem należało rozważyć całokształt sytuacji prawnej Skarżącego i ocenić kolidujące ze sobą ustawy na podstawie art. 189c k.p.a., co powinno prowadzić organ do wniosku, że ustawa obowiązująca poprzednio, nakazująca stosować przepisy Ordynacji podatkowej do nakładania kar pieniężnych była względniejsza dla Strony, bowiem obejmowała także art. 165b § 1 o.p. przewidujący sześciomiesięczny termin na wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powinno prowadzić do wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji wydanej w I instancji w całości na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. i umorzenia postępowania z urzędu na podstawie art. 208 § 1 o.p.;
4) art. 165b § 1 o.p. w zw. z art. 208 § 1 o.p. w zw. z art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w I instancji, pomimo że decyzja wydana została na skutek wszczęcia i prowadzenia przeciwko Skarżącemu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej po upływie terminu sześciu miesięcy od dnia wykonania lotu, stanowiącego jednocześnie termin przesłania informacji APl, tj. po upływie terminu przedawnienia prawa do jego wszczęcia, co powinno prowadzić do wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji wydanej w I instancji w całości na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. i umorzenia postępowania z urzędu na podstawie art. 208 § 1 o.p.;
5) art. 189g § 1 k.p.a. w zw. z art. 208 § 1 o.p. w zw. z art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w I instancji, mimo że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, z uwagi na przedawnienie prawa do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z uwagi na upływ 5 lat od dnia wykonania lotu, tj. po upływie 5 lat od dnia naruszenia, co powinno prowadzić do wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji wydanej w
I instancji w całości na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. i umorzenia postępowania z urzędu na podstawie art. 208 § 1 o.p.;
6) art. 123 § 1 o.p. w zw. z art. 200 § 1 o.p. w zw. z art. 192 o.p. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w I instancji, pomimo braku zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania i braku wezwania strony do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych w siedmiodniowym terminie na etapie obu instancji, w szczególności mając na uwadze, że:
- Przewoźnik na etapie I instancji został poinformowany o wyznaczeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 29 lutego 2024 r. m.in. z uwagi na możliwość zapewnienia zapoznania się z materiałem dowodowym, następnie miał możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w dniu 6 lutego 2024 r., zaś organ wydał decyzję już w dniu [...] lutego 2024 r., tj. na 21 dni przed wyznaczonym terminem załatwienia sprawy,
- na etapie II instancji Przewoźnikowi doręczono w dniu [...] kwietnia 2024 r. zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w terminie 5 dni od dnia otrzymania pisma, podczas gdy jeszcze tego samego dnia organ wydał decyzję, pomimo otwartego terminu na zapoznanie się z materiałem dowodowym, a także na załatwienie sprawy wyznaczonego przez organ do dnia 26 kwietnia 2024 r.,
czym w sposób rażący pozbawił Stronę prawa do oceny zgromadzonego materiału dowodowego i kontroli poczynionych ustaleń, co miało wpływ na treść decyzji, gdyż okoliczności faktyczne które ustalał organ nie mogły zostać uznane za udowodnione, zgodnie z treścią art. 192 o.p.
7) art. 180 § 1 o.p., 187 § 1 o.p., 191 o.p. w zw. z art. 209u ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo lotnicze w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w I instancji, pomimo braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania całego niezbędnego materiału dowodowego, pozwalającego ustalić, czy doszło do nieprzekazania informacji APl, i dokonanie ustalenia stanu faktycznego w sposób dowolny, na podstawie jedynego dokumentu - "notatki urzędowej", podczas gdy dokument ten wskazywał jedynie na brak przekazania listy pasażerów w ramach modułu APl, w sytuacji gdy organ winien także dokonać sprawdzenia i udokumentowania, czy informacja taka nie została przekazana na adres poczty elektronicznej lub w formie telefaksu lub w inny uzgodniony sposób,
co doprowadziło do niesłusznego uznania przez organ, że Skarżący nie przekazał informacji APl i nałożenia kary pieniężnej, pomimo braku dowodów pozwalających na stwierdzenie tej okoliczności.
Jednocześnie, Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów:
1) wydruku z [...] rejestru przedsiębiorców dla spółki R., wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski, na okoliczność wykreślenia spółki R. i powstanie nowego podmiotu R., odrębności prawnej pomiędzy spółkami R. i R., braku przymiotu strony dla spółki R.,
2) wydruku z serwisu [...] wraz z tłumaczeniem maszynowym na okoliczność różnic pomiędzy [...] spółkami w formie Limited (Ltd) i Designated Activity Company (DAC), skierowania wniosku o wszczęcie postępowania przeciwko R., braku przymiotu strony dla spółki R.,
3) wydruku ze strony internetowej organu na okoliczność posiadania przez organ wiedzy o braku istnienia podmiotu wykonującego przewozy lotnicze na terenie Rzeczypospolitej pod nazwą R.
Mając na uwadze powyższe Strona wniosła o: uchylenie decyzji zaskarżonej oraz decyzji ją poprzedzającej i umorzenie postępowania administracyjnego w całości, a nadto – o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu Strona przedstawiła obszerną argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Wskazała m.in., że nie mogła występować jako strona postępowania administracyjnego, gdyż wniosek o wymierzenie kary był skierowany wobec R., a więc odrębnego od Strony - w sensie prawnym i faktycznym -podmiotu. R. nie istniał w dacie sporządzania wniosku o wszczęcie postępowania nie istniał.
Wskazała także, że sprawie winna mieć zastosowanie ustawa Ordynacja podatkowa, a nie Kodeks postępowania administracyjnego, albowiem Ordynacja podatkowa jest ustawą względniejszą dla Strony. Przewiduje ona w art. 165b § 1 termin sześciu miesięcy na wszczęcie postępowania. A zatem po upływie sześciu miesięcy od ujawnienia naruszenia, nie było możliwe wszczęcie postępowania i rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy. Strona zaakcentowała, że działania podejmowane przez Straż Graniczną stanowiły kontrolę.
Dodatkowo Skarżący podniósł, że w art. 274 § 1 pkt 2 o.p. zagwarantowano prawo strony, po wezwaniu przez organ, do skorygowania deklaracji i złożenia niezbędnych wyjaśnień, wraz ze wskazaniem przyczyny dla których organ poddaje w wątpliwość złożoną deklarację. Wobec działań Komendanta Skarżącemu nie zagwarantowano prawa do uzupełnienia lub skorygowania przekazanej informacji APl. Skoro zatem w oparciu o art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze (w brzmieniu sprzed dnia 1 kwietnia 2019 r.) należało stosować przepisy Ordynacji podatkowej do nakładania kar pieniężnych, to uznając, że działania podejmowane przez Straż Graniczną stanowiły czynności sprawdzające, organ był obowiązany umożliwić Skarżącemu dobrowolne skorygowanie nieprawidłowości w przesłanej informacji APl.
Strona wskazała także na pozbawienie prawa do czynnego udziału w postępowaniu oraz na wady w zakresie zgromadzenia i oceny materiału dowodowego. Podniosła także, że kara administracyjna została nałożona ostateczną decyzją organu z dnia [...] kwietnia 2024 r., doręczoną Skarżącemu w dniu 10 maja 2024 r. i dotyczy ona nieprawidłowości w przekazaniu informacji APl do lotu z dnia [...] marca 2019 r. Oznacza to, że organ nałożył karę administracyjną po upływie 5 lat od dnia naruszenia prawa.
Nadto Strona wskazała, że kwestionuje możliwość zawieszenia terminu do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie już nieobowiązującego art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842), dalej: "ustawa COVID-19".
W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: zaświadczenia z dnia 15 września 2016 r. (Certificate of Incorporation On Conversion To A Designated Activity Company) z rejestru spółek [...] prowadzonego przez Urząd Rejestracji Przedsiębiorstw (CRO) wraz z jego tłumaczeniem przysięgłym, zrzutu ekranu ze strony internetowej krajowego rejestru spółek [...] (CRO) oraz danych z prowadzonej przez Komisję UE bazy ACOL (Air Carriers Operating Licences) - na okoliczność tożsamości podmiotowej przewoźnika lotniczego R, dawniej R., wobec oznaczenia strony w skarżonej decyzji zarówno jako R. jak i R..
Pismem z dnia 23 maja 2025 r. Przewoźnik wniósł o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego: czy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, wprowadzony w brzmieniu przewidzianym przez art. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 568) jest zgodny z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, w szczególności w zakresie, w jakim ww. przepis wprowadza okres zawieszenia biegu przedawnienia na czas nieokreślony, z jednoczesnym dopuszczeniem możliwości modyfikacji tego okresu rozporządzeniem, tj. aktem normatywnym niższego rzędu niż ustawa.
Na rozprawie w dniu 4 czerwca 2025 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe stron postępowania oraz wniosek Przewoźnika o wystąpienie z pytaniem prawym do Trybunału Konstytucyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej, pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), jest decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2024 r. nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 22 500 zł za nieprzekazanie informacji API dotyczącej lotu z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], trasa: K.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.".
Podstawę materialnoprawną decyzji zaskarżonej stanowił art. 209u ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo lotnicze, zgodnie z którym przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wykonywania przewozu lotniczego, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 202a: nie przekazał informacji - podlega karze pieniężnej w wysokości 22 500 zł, za każdy lot, w którym nie przekazał informacji. Stosownie zaś do treści art. 209u ust. 2 ustawy Prawo lotnicze, kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, Prezes Urzędu wymierza na uzasadniony wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej przez pasażerów statku powietrznego. Do wniosku tego komendant dołącza akta sprawy wraz z niezbędnymi dowodami. Karę pieniężną, o której mowa m.in. w art. 209u, nakłada Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej (art. 209w ust. 1 ww. ustawy).
Przepis art. 202a ust. 1 ustawy Prawo lotnicze stanowi, że przewoźnik lotniczy, który wykonuje loty międzynarodowe pasażerskie do lub z Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany do przekazywania informacji dotyczącej pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, który będzie lądował na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie zaś do treści ust. 2 art. 202a powołanej ustawy obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do lotów pasażerskich między Rzecząpospolitą Polską a innym państwem członkowskim Unii Europejskiej oraz między Rzecząpospolitą Polską a państwem trzecim traktowanym na równi z państwami Unii Europejskiej na podstawie umowy w sprawie włączenia tego państwa we wdrożenie, stosowanie i rozwój dorobku z Schengen. Przepis art. 202a ust. 3 ustawy Prawo lotnicze wskazuje zaś jakie dane obejmują informacje przekazywane przez przewoźnika lotniczego.
Przedmiotowa informacja jest przekazywana przez przewoźnika lotniczego na wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej przez pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, przy czym komendant ten występuje z wnioskiem, w przypadku gdy jest to konieczne do zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej (art. 202a ust. 4 ustawy Prawo lotnicze).
Przewidziany w ustawie Prawo lotnicze obowiązek przewoźników w zakresie przekazywania danych pasażerów, został ustanowiony w wyniku implementacji dyrektywy Rady 2004/82/Weź dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania przewoźników do przekazywania danych pasażerów (Dz.Urz.UE.L.2004.261.24), dalej: "dyrektywa 2004/82/WE". Zakres danych o których mowa w ustawie Prawo lotnicze, objętych obowiązkiem informacyjnym pokrywa się z informacjami wskazanymi w dyrektywie 2004/82/WE. Nieprzekazanie chociażby jednego z elementów informacji, skutkuje sankcjami finansowymi nakładanymi na przewoźników lotniczych. Wynika to z motywu 1 dyrektywy 2004/82/WE, w którym wskazano, że w celu skutecznego zwalczania nielegalnej imigracji i polepszenia kontroli granicznej niezbędne jest wprowadzenie przez wszystkie Państwa Członkowskie przepisów ustanawiających zobowiązania przewoźników przywożących pasażerów na terytorium Państw Członkowskich drogą powietrzną.
Z akt sprawy wynika, że Komendant Placówki Straży Granicznej wystąpił pismem z dnia 11 października 2018 r. do Przewoźnika o przekazanie informacji API dotyczącej pasażerów lotu spoza państw UE/EOG/CH, realizowanych w okresie od
1 listopada 2018 r. do 31 marca 2019 r. Nie ma sporu, że w dniu [...] marca 2019 r. miał miejsce lot nr [...] z K. do W. Jak ustalono dane dotyczące ww. lotu nie zostały właściwej placówce Straży Granicznej przekazane.
W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony w zgodzie z nakazami wynikającym z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Przepis art. 7 k.p.a. statuuje zasadę prawdy obiektywnej zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady tej wynika obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa. Dopełniający tę regulację art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów. Z kolei zgodnie z art. 80 k.p.a. ocena, czy dana okoliczność została udowodniona, ma być dokonywana na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Istotną przesłanką prawidłowości swobodnej oceny dowodów jest to, aby organ administracji publicznej ocenił nie tylko każdy dowód z osobna, ale wszystkie dowody w łączności. Natomiast przepis art. 107 § 3 k.p.a. wskazuje jakie elementy winny się znaleźć w uzasadnieniu decyzji.
Stan faktyczny sprawy został ustalony w oparciu o: wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej o wymierzenie kary pieniężnej, wniosek kierowany do Przewoźnika o przekazanie informacji API wraz z kopią potwierdzenia odbioru tego wniosku przez pełnomocnika Strony oraz kopię notatki urzędowej. Z materiału dowodowego wynika wprost, że informacja dotycząca pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego – lot nr [...] mający miejsce w dniu [...] marca 2019 r., nie została przez Przewoźnika przekazana. Nadto wskazać należy, że w treści decyzji organ wyjaśnił, iż informacja API nie wpłynęła na żaden z trzech kanałów, tj.: adres sieci telekomunikacyjnej, adres poczty elektronicznej czy telefaks. Powyższe jest zgodne z ustaleniami poczynionymi przez Komendanta, a wskazanymi we wniosku z dnia 11 lipca 2019 r.
Zdaniem Sądu, ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne. Zauważyć przy tym trzeba, że Przewoźnik nie wskazał takich okoliczności lub dowodów, które wzbudziłyby wątpliwości co do poprawności ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. A zatem zarzut sformułowany w punkcie 7 petitum skargi dotyczący braków postępowania wyjaśniającego, nie został uwzględniony.
W tej sytuacji Sąd przyjął, że prawidłowo na Stronę została nałożona kara pieniężna w oparciu o art. 209u ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo lotnicze za nieprzekazanie, wbrew obowiązkowi, informacji dotyczącej pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego. Kara ta została nałożona prawidłowo zarówno co do zasady jak i wysokości.
Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów podniesionych przez Stronę Sąd wskazuje, że również i one nie zasługiwały na uwzględnienie.
W ocenie Sądu na podzielenie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 165 § 1 i 3a o.p. w zw. z art. 120 o.p., art. 133 § 1 i 2 o.p. i art. 165a § 1 o.p. oraz zarzut naruszenia art. 133 § 1 i 2 o.p. w zw. z art. 135 w zw. z art. 208 i art. 247 § 1 pkt 5 i pkt 6 o.p. w sposób opisany w punkcie 1 i 2 petitum skargi. Naruszenie ww. przepisów Przewoźnik wiąże z tym, że w dacie złożenia wniosku przez właściwego komendanta placówki straży granicznej, podmiot, którego dotyczył wniosek, już nie istniał. W konsekwencji również i postępowanie zostało wszczęte wobec podmiotu nieistniejącego, a więc nieposiadającego zdolności prawnej.
Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku skargi, w sprawie nie miały zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej. Brak jest także podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na skierowanie jej do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.).
Do dnia 1 kwietnia 2019 r. obowiązywał przepis art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze, zgodnie z którym "Do nakładania kar pieniężnych stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.". Ustawa z dnia 14 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo lotnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 235) w art. 1 pkt 158 nadała nowe brzmienie artykułowi 209w ustawy Prawo lotnicze, który nie obejmował już odesłania do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej do nakładania kar pieniężnych. Z treści art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że w sprawach związanych z przewozem lotniczym, o którym mowa w dziale X Prawa lotniczego stosuje się przepisy ustawy Prawo lotnicze w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Skoro obowiązek przewoźników lotniczych w zakresie przekazywania danych pasażerów był i jest określony w art. 202a ustawy Prawo lotnicze, który znajduje się w dziale X tej ustawy, a rozpoznawana sprawa związana jest z przewozem lotniczym (niewykonaniem obowiązku określonego w art. 202a tej ustawy), to od 1 kwietnia 2019 r. należało stosować znowelizowane przepisy Prawa lotniczego, a więc m.in. art. 209w, w nowym brzmieniu, czyli bez odesłania do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej. Brak takiego odesłania oznacza z kolei, że do toczącego się postępowania zastosowanie znajdowały stosowne przepisy k.p.a., w tym odnoszące się do administracyjnych kar pieniężnych.
Dodać przy tym trzeba, że w tej sprawie postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary zostało wszczęte już pod rządami znowelizowanego przepisu art. 209w ustawy Prawo lotnicze oraz iż stosowanie art. 165b § 1 o.p. może mieć miejsce tylko w ściśle prawem określonych sytuacjach, a więc w przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości lub bezpośredniego odesłania ustawy szczególnej do tego przepisu (por. np. wyrok NSA z 6.08.2024 r. II GSK 451/24 i przywołane tam orzecznictwo). W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca.
Dlatego Sąd uznał, że prawidłowe było procedowanie w oparciu o przepisy k.p.a.
W konsekwencji za niezasadne należało uznać także i zarzuty naruszenia przepisów art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 14 grudnia 2018 r., w zw. z art. 207 § 1 o.p. w zw. z art. 189c k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 165b § 1 o.p. w zw. z art. 208 § 1 o.p. w zw. z art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze i w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Sąd nie podzielił także stanowiska Przewoźnika by w dacie kierowania wniosku przez właściwego komendanta straży granicznej czy też w dacie wydawania decyzji podmiot, który dopuścił się naruszenia już nie istniał. Jak wynika z akt sprawy, skargę złożył R. Adresatem zaskarżonej decyzji jak i decyzji z dnia [...] lutego 2024 r. jest również R. Wprawdzie wniosek Komendanta Straży Granicznej dotyczył R., jak i w treści decyzji z dnia [...] lutego 2024 r. wskazano, że kara nakładana jest na R., jednakże powyższe nie powoduje, że kara została nałożona na podmiot nieistniejący. Dostrzec bowiem trzeba, że z pomieszczonego w aktach administracyjnych sprawy wypisu z [...] Rejestru Przedsiębiorców wynika, iż poprzednia firma Skarżącego to: R. Wobec przekształcenia osoby prawnej w inną osobę prawną zachodzi tożsamość podmiotowa strony, z tego względu nałożenie kary na R., zamiast na R., nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a tym bardziej podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Dodać nadto należy, że Spółka w obu formach bazuje na tym samym numerze w [...] rejestrze Spółek (nr [...]). Sąd podzielił ponadto stanowisko organu, że z punktu widzenia działalności przewoźnika lotniczego istotnym czynnikiem potwierdzającym ciągłość prowadzonej działalności przez R. oraz R. jest zachowanie kodu identyfikacyjnego linii lotniczej nadanego przez IATA (International Air Transport Association), czyli Międzynarodowe Stowarzyszenie Transportu Lotniczego. Kod ten w obrocie międzynarodowym służy do oznaczania lotów wykonywanych przez jednego przewoźnika lotniczego. Zarówno do R., jak i R. przypisany jest jeden dwuliterowy unikatowy kod – "[...]". Działania te wskazują, że R. potwierdza, że przekształcenie spółki z R. na R. podlega w świetle [...] prawa zasadzie pełnej kontynuacji (por. wyrok WSA w Warszawie z 28.01.2025 r. VI SA/Wa 2728/24).
Odnosząc się do kolejnego zarzutu, a to naruszenia art. 189g § 1 k.p.a. w zw. z art. 208 § 1 o.p. i art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. poprzez wydanie decyzji już po upływie 5 lat od daty naruszenia, Sąd wskazuje, że również i ten zarzut nie mógł zostać uwzględniony.
Stosownie do treści art. 189g § 1 k.p.a. "Administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa.". Przepisu § 1 nie stosuje się do spraw, w przypadku których przepisy odrębne przewidują termin, po upływie którego nie można wszcząć postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub stwierdzenia naruszenia prawa, w następstwie którego może być nałożona administracyjna kara pieniężna (§ 2 art. 189g k.p.a.).
Zasadniczo rację ma Strona, że termin przedawnienia nałożenia kary biegł od dnia naruszenia art. 202a ustawy Prawo lotnicze przez Przewoźnika, czyli od [...] marca 2019 r., a zatem – zasadniczo – powinien upłynąć [...] marca 2024 r. Jednakże rozważając podniesioną przez Stronę problematykę należy mieć także na uwadze przepisy szczególne. Stosownie do art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Powołany przepis uzyskał przytoczone brzmienie na podstawie art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 568). Ustawa zmieniająca weszła w życie z dniem ogłoszenia, tj. 31 marca 2020 r. Odnosiła się jednak do już istniejącego stanu zagrożenia epidemicznego, który swoją kwalifikację prawną uzyskał wcześniej. Ogłoszenie stanu zagrożenia epidemicznego nastąpiło bowiem z dniem 14 marca 2020 r. na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. poz. 433). Art. 15zzr ustawy COVID-19 został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875). Stosownie do treści art. 68 ust. 6 tej ustawy zmieniającej, terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzr ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się lub został wstrzymany na podstawie art. 15zzr tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Powołana ustawa zmieniająca weszła w życie z dniem 16 maja 2020 r.
Z powyższego wynika zatem, że przewidziane przepisami prawa administracyjnego terminy przedawnienia (w tym przewidziany w art. 189g § 1 k.p.a.) nie rozpoczynały się w okresie od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. (włącznie), a rozpoczęte ulegały zawieszeniu na ten okres. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło zatem na 71 dni i z woli ustawodawcy o ten właśnie okres ów termin został wydłużony. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 3.07.2024 r. II GSK 2387/23, z 23.05.2024 r. II GSK 1928/23, z 21.03.2024 r. II GSK 2040/21, z 23.01.2024 r. II GSK 771/23, a Sąd w składzie orzekającym w pełni go akceptuje.
W stanie faktycznym sprawy zaskarżona decyzja została wydana [...] kwietnia 2024 r. i doręczona Stronie w dniu 10 maja 2024 r., a zatem miało to miejsce jeszcze przed upływem terminu przedawnienia karalności deliktu administracyjnego, który na mocy powyższych uregulowań uległ wydłużeniu do dnia 29 maja 2024 r.
W związku z przedstawioną powyżej argumentacją Sąd uznał, że nie zachodzi zasadność zadania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w trybie art. 193 Konstytucji RP z wnioskiem o zbadanie czy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19, wprowadzony w brzmieniu przewidzianym przez art. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 568) jest zgodny z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.
Dalej wskazać należy, że przepisy ustawy Prawo lotnicze nie regulują materii odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków w zakresie przekazywania informacji o pasażerach (art. 189a § 2 k.p.a.). Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za przekazanie nieprawidłowych informacji API mogło zatem nastąpić na podstawie art. 189f k.p.a.
W ocenie Sądu, Prezes Urzędu w sposób uprawniony stwierdził, że waga stwierdzonego naruszenia prawa przez Przewoźnika nie była znikoma, trafnie powołując się na cele wprowadzenia obowiązku przekazywania informacji API, a przede wszystkim kwestię usprawnienia kontroli granicznej. Stwierdzone w tej sprawie naruszenie prawa nie miało charakteru znikomego, ponieważ nieprzekazanie Służbie Granicznej informacji o danych identyfikujących pasażera mogło wywołać następstwa sprzeczne z celami, dla realizacji których owe obowiązki przewoźników w zakresie przekazywania danych pasażerów, zostały ustanowione. Przekonująco organ wskazał przy tym na wpływ, jaki ma nieprzesłanie informacji API na zwalczanie nielegalnej migracji i organizację kontroli granicznej, na co wskazują wyjaśnienia Komendanta zawarte we wniosku o wymierzenie Przewoźnikowi kary pieniężnej.
Dodać przy tym trzeba, że w sprawie brak jest informacji by ziściły się przesłanki odstąpienia od nałożenia kary wskazane w pkt 2 art. 189f § 1 k.p.a., tj. by Strona została już ukarana za to samo zachowanie inną decyzją administracyjną lub została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.
Ponadto, Sądowi z urzędu (w związku z innymi rozpoznanymi już w tut. Sądzie sprawami ze skarg Przewoźnika na decyzje Prezesa Urzędu w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych za naruszenie obowiązku przekazywania informacji API) wiadoma jest okoliczność, że nieprzekazanie Straży Granicznej informacji API, przekazanie informacji nieprawdziwych lub niepełnych było zdarzeniem powtarzalnym, co świadczy o nieprawidłowej organizacji zbierania i przekazywania tych informacji.
Zdaniem Sądu, do uchylenia zaskarżonej decyzji nie mógł doprowadzić zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu.
Stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. "Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.". Na gruncie tego przepisu wskazuje się jednolicie, że dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania, koniecznym jest wykazanie, że uchybienie tej zasadzie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w konsekwencji tego, realizację przysługujących jej praw, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 11.06.2024 r. II OSK 2164/21). Sam fakt pozbawienia strony czynnego uczestnictwa w toku postępowania administracyjnego nie oznacza, że decyzja taka, choć naruszająca zasadę postępowania administracyjnego będzie musiała zostać uchylona w trybie sądowej kontroli. Uchylenie bowiem takiej decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy strona skarżąca wykaże, że umożliwienie jej wzięcia udziału w postępowaniu, a w szczególności przedsięwzięcie konkretnych czynności procesowych, mogłoby mieć istotny wpływ na treść wydawanej decyzji. A contrario, nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji sam brak zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy jej czynny udział i tak nie mógłby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż to wydane bez jej aktywnego uczestnictwa. W tak przedstawionej sytuacji uchylenie decyzji, z uwagi na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie będzie miało racjonalnych podstaw i mogłoby prowadzić do przewlekłości postępowania (por. także wyrok NSA z 15.03.2024 r.
I GSK 287/23). Sąd wskazuje nadto, że podnosząc ten zarzut Przewoźnik nie wykazał, iż przypisywane organowi naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co jest wymagane w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W szczególności nie podał jakie konkretnie - dotychczas nieznane okoliczności lub dowody - mogłyby zostać przez niego skutecznie zgłoszone przed wydaniem zaskarżonej decyzji.
Sąd nie uwzględnił wniosków zarówno Przewoźnika jak i organu o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego prowadzonego ewentualnie przez sąd na tej podstawie nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena czy stan faktyczny został ustalony zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Z tego punktu widzenia uwzględnienie powyższych wniosków dowodowych nie było niezbędne dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy, albowiem dotychczas zgromadzony materiał dowodowy, pomieszczony w aktach administracyjnych przedłożonych do sprawy, stwarzał możliwość dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji.
Podsumowując, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym przepisów podniesionych w skardze. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa dającego podstawę do uchylenia decyzji zaskarżonej w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. czy stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Dlatego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., wniesiona skarga została oddalona.