VI SA/Wa 240/04

VI SA/Wa 240/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak /przewodniczący sprawozdawca/
Olga Żurawska-Matusiak
Zdzisław Romanowski
Symbol z opisem
6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.), Sędziowie : Sędzia NSA Zdzisław Romanowski, Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak, , Protokolant : Andrzej Siwek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2003 roku nr [...] Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 7 pkt 6 i 9 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /tekst jednolity Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm./ cofnął zezwolenie nr [...] na sprzedaż napojów o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa o zawartości powyżej 4,5 % alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, udzielone D. O.
Organ I instancji swoją decyzję uzasadnił nieprzestrzeganiem, przez D. O., zasad wynikających z ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w przedmiocie warunków prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych i udzielonego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Przeprowadzona w dniu [...] października 2003 roku, przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej, kontrola w placówce handlowej wykazała, że w dniu kontroli sprzedaż napojów alkoholowych prowadziła A. O. /matka uprawnionego/, co potwierdził sam uprawniony, mimo, iż z zezwolenia wynikało, że uprawnionym do sprzedaży jest D. O. Stanowiło to, zdaniem organu, naruszenie art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy. Zgodnie z tym przepisem wykonywanie działalności gospodarczej objętej zezwoleniem może być realizowane tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego. Nie ulega wątpliwości, iż tym przedsiębiorcą, zgodnie z zezwoleniem, był tylko i wyłącznie D. O. Nadto prowadzący kontrolę funkcjonariusze stwierdzili spożywanie alkoholu na terenie sklepu. Świadczyła o tym pozostawiona na oknie butelka po piwie. Ta z kolei nieprawidłowość stanowi naruszenie art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy. Powyższe naruszenia przepisów ustawy potwierdza protokół z kontroli, który, w ocenie organu, został sporządzony prawidłowo i brak jest podstaw do jego podważenia lub odmowy mu wiarygodności.
Po rozpoznaniu odwołania D. O. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2003 roku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2004 roku nr [...] utrzymało w mocy zaskarżona decyzję.
W uzasadnieniu decyzji SKO w [...] podzieliło ustalenia organu I instancji. Zwróciło dodatkowo uwagę na to, że brzmienie art. 18 ust. 10 ustawy wskazuje, iż wystąpienie którejkolwiek z przesłanek upoważnia organ zezwalający do cofnięcie zezwolenia. Brak jest też obowiązku stwierdzenia kilkakrotnego naruszenia zasad sprzedaży napojów alkoholowych.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2004 roku utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2003 roku, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył D. O. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił:
- obrazę przepisów postępowania, o których mowa jest w art. 107 § 3 kpa,
- obrazę art. 7 kpa w części obligującej urzędy administracji państwowej do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem nie tylko interesu społecznego, ale i słusznego interesu obywatela,
- obrazę art. 8 kpa poprzez błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji,
- naruszenie art. 166 § 4 kpa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego.
Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa albowiem organ nie zasięgnął opinii właściwej komisji rady gminy, do czego był zobowiązany.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę więc wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi.
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga zasługuje na uwzględnienie.
Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć.
W niniejszej sprawie organy uchybiły powyższej zasadzie.
Zdaniem obu organów D. O. naruszył zasady i warunki przewidziane art. 18 ust. 7 pkt 6 i 9 ustawy z dnia 26 pażdzienika 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przez to, że działalność przewidzianą w zezwoleniu prowadziła A. O., niebędąca przedsiębiorcą wskazanym w zezwoleniu a nadto w sklepie miało miejsce spożycie piwa wbrew warunkom zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży.
Jeżeli chodzi o pierwszy z zarzutów to nie został on należycie udowodniony. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika, w jakim charakterze, w dniu kontroli przebywała w sklepie i prowadziła sprzedaż alkoholu A. O. W piśmie z dnia [...] listopada 2003 roku D. O. stwierdził jedynie, że zastępowała go matka. A. O. mogła być przecież zatrudnionym w sklepie pracownikiem, a więc osobą uprawnioną do wykonywania obowiązków sprzedawcy, w tym sprzedaży alkoholu. Organy poprzestały tylko na stwierdzeniu faktu sprzedaży alkoholu przez osobę nieuprawnioną. Nie ustaliły, w jakim charakterze prowadziła sprzedaż w sklepie A. O., czy nieformalnie zastępowała syna w czasie jego nieobecności, w takim wypadku byłaby istotnie osobą nieuprawnioną, czy też była zatrudnionym pracownikiem.
Wbrew twierdzeniom organów, warunek przewidziany art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy nie oznacza wykonywania działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko osobiście przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego. Warunek ten jest spełniony także w sytuacji wykonania sprzedaży przez podległych przedsiębiorcy pracowników, odpowiednio przygotowanych do wykonywania obowiązków sprzedawcy, w szczególności w zakresie zasad sprzedaży alkoholu zawartych w ustawie.
Istotnie protokół kontroli potwierdza spożywanie alkoholu w sklepie przez jedną osobę, którego się do tego przyznała. Jednakże i ta kwestia nie została należycie wyjaśniona. Z oświadczenia skarżącego wynika, że jego matka zaprzecza, aby ktoś spożywał piwo w sklepie. A. O. nie została w ogóle na tę okoliczność przesłuchana. Mogła przecież, zajęta sprzedażą, nie zauważyć tego faktu. Brak jakichkolwiek informacji o wielkości sklepu, ruchu w dniu kontroli. To z kolei mogło mieć wpływ na ocenę stopnia jej zawinienia. Brak zawinienia ze strony osoby uprawnionej do prowadzenia sprzedaży nie może przecież skutkować cofnięciem pozwolenia na sprzedaż alkoholu.
Cofnięcie pozwolenia na sprzedaż alkoholu jest surową sankcją. Obowiązkiem organu administracji państwowej jest więc zgromadzenie pełnego materiału dowodowego pozwalającego na obiektywna ocenę zaistniałego zdarzenia w aspekcie naruszenia art. 17 ust. 7 pkt 9 ustawy. Wbrew twierdzeniom organów nie jest wystarczającym dowodem protokół kontroli. Nie wyjaśnia wszystkich istotnych, podnoszonych wyżej, okoliczności sprawy.
Nie jest natomiast słuszny zarzut braku opinii właściwej komisji rady gminy w zakresie cofnięcia zezwolenia. W datach podejmowanych decyzji przez oba organy nie istniał wymóg zasięgnięcia opinii. Ustawa z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi takiego wymogu już nie przewidywała.
Nie obowiązywał także przepis art. 166 § 4 kpa. W czasie jego obowiązywania dotyczył zasad postępowania podatkowego i ubezpieczeń społecznych.
Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że organy naruszyły przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na zasadzie art. 145 § pkt 1) c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżona decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...].
O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd orzekł na podstawie art. 152 ustawy.