VI SA/Wa 2369/22

VI SA/Wa 2369/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-11-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-08-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Śliwińska /przewodniczący/
Grzegorz Nowecki
Robert Żukowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Drogi publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 104, art. 107, art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 pkt 1 i ust. 13 art. 10, art. 189f, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 , art. 10 § 1, art. 189f § 1 pkt 1, art. 80, art.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 1376
art. 40d ust. 2,
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1376
art. 40 ust. 12 pkt 1, art. 39 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 3, art. 39 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust 3a, art. 39 ust. 7, art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, art. 40, art. 40 ust. 1, art. 40 ust. 2 pkt 3, art. 40 ust. 4 - 6, art. 40 ust. 12, art. 22 ust. 2, 2a, 2c,
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 153, art. 154 § 1 pkt 1 lit c, art. 135, art. 200, art. 205 § 1 i § 2,  § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) Protokolant ref. Katarzyna Rutkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2021 r. ; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w [...] kwotę 6917 (sześć tysięcy dziewięćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z 30 czerwca 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: SKO) po rozpatrzeniu odwołania [...] (dalej: "[...]", "Skarżąca"), od decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w Warszawie nr [...] z 29 listopada 2021 r. nakładającej na [...] karę pieniężną w kwocie 56.323,80 zł za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego na ul. [...] na odcinku nr [...] w dniach 13 maja – 25 października 2021 r. poprzez umieszczenie w nim dwóch stróżówek o łącznej powierzchni 6,31 m2 oraz pięciu mechanizmów sterujących szlabanami o łącznej powierzchni 1,08 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzję oparto na następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
W grudniu 2020 r. Zakład Remontów i Konserwacji Dróg – Zespół Geodetów wykonał operat technicznych dotyczący parkingu w pasie drogowym ul. [...] przy ul. [...] w [...]. Operat zawierał dokumentację techniczną, fotograficzną, mapę parkingu oraz jego pomiar i położenie.
W dniu 13 maja 2021 r. pracownik Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich przeprowadził kontrolę pasa drogowego ul. [...] na odc. [...], podczas której stwierdzono umieszczenie w nim dwóch stróżówek oraz pięciu mechanizmów sterujących szlabanami bez wymaganego przepisami zezwolenia zarządcy drogi.
Pismem z dnia 9 lipca 2021 r. Prezydent M.St. Warszawy zawiadomił [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie informując przy tym, iż że przed wydaniem decyzji może ona - zgodnie z art. 10 kpa - zapoznać się dokumentacją i wypowiedzieć się co do niej w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia.
Kolejne kontrole przeprowadzone w dnia 26 sierpnia, 15 oraz 25 października 2021 r. potwierdziły funkcjonowanie stróżówek oraz mechanizmów sterujących.
Decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 29 listopada 2021 r., nr [...] na podstawie art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) - zwaną dalej kpa, art. 20 pkt. 8, art. 40 ust. 12 pkt. 1 i ust. 13 w związku z art. 40d ust. 2 Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376, - zwaną dalej "udp"), wymierzono karę pieniężną [...] w kwocie 56.323,80 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] na Nr [...], bez zezwolenia zarządcy drogi w dniach 13 maja - 25 października 2021 r. poprzez umieszczenie w nim dwóch stróżówek o łącznej powierzchni 6,31 m2 oraz pięciu mechanizmów sterujących szlabanami o łącznej powierzchni 1,08 m2 w wysokości 56.323,80 zł.
W odwołaniu od powyższej decyzji [...] z dnia 15 grudnia 2021 roku zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 10 k.p.a., art. 189f k.p.a. oraz art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Podkreślono, że [...] ubiegała się na początku lat 90- tych o wydanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania terenu wzdłuż ulicy [...] w [...] w celu stworzenia dodatkowych miejsc parkingowych dla swoich mieszkańców i zgodę taką uzyskano na mocy decyzji z dnia 26 kwietnia 1993 r. nr [...]. W oparciu o zgodę od zarządcy drogi korzystano z terenu parkingu w sposób niezakłócony do roku 2021 kiedy to nagle stwierdzono przedmiotowe naruszenie. Do pisma dołączono m.in. kopię pisma [...] z 23 marca 1993 r. kierowane do Urzędu Dzielnicy Gminy [...] o zmianę sposobu użytkowania terenu wzdłuż ulicy [...] w celu utworzenia dodatkowych miejsc parkingowych, kopię pozytywnej odpowiedzi Urzędu Dzielnicowego [...] w Warszawie, kopię postanowienia Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w dzielnicy [...] o pozytywnym zaopiniowaniu tworzonego parkingu, wniosek o zawarcie umowy dzierżawy terenu pasa drogowego wzdłuż ulicy [...] skierowane przez [...] 26 października 2021 r. do Zarządu Dróg Miejskich.
Zarząd Dróg Miejskich na wezwanie organu II instancji dołączył do akt administracyjnych sprawy uzyskane z Biura Geodezji i Katastru Wypis i Wyrys z ewidencji gruntów oraz mapę zasadniczą z zaznaczonymi granicami pasa drogowego ul. [...] na odc nr [...].
Pismem z 18 marca 2022 r. poinformowano stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.
ismem z 30 marca 2022 r. [...] po zapoznaniu się z aktami sprawy dołączyła do akt sprawy: kopię zgodę Wojewódzkiej Dyrekcji Dróg Miejskich w Warszawie na zajęcie trawnika w pasie drogowym wzdłuż ulicy [...] z przeznaczeniem na parking pod warunkiem spełnienia postanowień zawartych w protokołach ZUD nr [...] celem utworzenia parkingu oraz opinii technicznej Wydziału Komunikacji nr [...]– dokument z 17.02.1993 r., oraz kopię decyzji nr [...]Urzędu Dzielnicy [...] zezwalająca [...] na zmianę sposobu wykorzystania terenu wzdłuż ulicy [...]na odcinku pomiędzy ulicami [...] po północnej stronie z przeznaczeniem na wykonanie miejsc postojowych ogólnodostępnych wg projektu stanowiącego integralną część decyzji.
Decyzją z 30 czerwca 2022 r. SKO w Warszawie utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in. iż pas drogowy (drogi powiatowej) ul. [...] na ode. Nr [...]został zajęty bez zezwolenia zarządcy drogi, w dniach 13 maja - 25 października 2021 r. przez [...] co uzasadniało nałożenie wymierzonej przez organ I instancji kary pieniężnej. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, iż przedstawione przez Odwołującą dokumenty, nie wpływają na fakt umieszczenia w pasie drogowym bez zezwolenia obiektów w postaci dwóch stróżówek i pięciu mechanizmów sterujących szlabanami. Podkreślono że powoływana decyzja wydana na podstawie ustawy Prawo budowlane a nie p.r.d. Ponadto, nie ma w niej żadnych zapisów na temat stróżówek i mechanizmów sterujących szlabanami. Brak wątpliwości zatem, że Odwołująca nie miała zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego w okresie objętym karą.
W skardze od powyższej decyzji zarzucono naruszenie nspt. przepisów prawa:
- art. 10 § 1 k.p.a poprzez prowadzenie postępowania w sposób niedający możliwości pełnego ustosunkowania się strony co do materiału dowodowego zebranego przez Organ oraz czynnego udziału strony w postępowaniu;
- art. 189f § 1 pkt.l k.p.a. poprzez błędną interpretację przesłanek odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej w przypadku znikomej wagi naruszenia prawa;
- art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a poprzez naruszenie obowiązków w zakresie wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, jak również naruszenie zasad postępowania poprzez niewskazanie przez Organ faktów jakie zostały uznane za udowodnione w trakcie postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał twierdzenia z zaskarżonej decyzji.
W czasie rozprawy w dniu 29 listopada 2022 r. Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko i wnioski powoływane w sprawie oraz wyjaśniła, iż parking na którym umieszczono wskazywane w decyzji budowle (stróżówki oraz szlabany) jest nieogrodzony i posiada tylko szlabany i stróżówki, które są tam umiejscowione zgodnie z projektem budowy parkingu na który uzyskano zgodę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlega decyzja wymierzająca karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego, wydana w oparciu o art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz.1376),
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p., ustanawia zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności zabrania, m.in. lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Przepis art. 39 ust. 3 u.d.p. dopuszcza jednak pod pewnymi warunkami odstępstwo od zakazu określonego w art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. Regulacja ta pozwala bowiem na lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. W powołanym art. 39 ust. 3 u.d.p. ustalono, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym wymienionych obiektów, urządzeń oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej, przy czym zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 (dotyczy udostępnienia kanału technologicznego) lub art. 22 ust. 2, 2a lub 2c (dotyczy umowy najmu, dzierżawy lub użyczenia gruntów w pasie drogowym, umowy partnerstwa publiczno-prawnego w celu wykonywania działalności gospodarczej w nieruchomościach leżących w pasie drogowym oraz odpłatnej umowy cywilnoprawnej na umieszczenie tablic i urządzeń reklamowych na gruntach w pasie drogowym). Z treści art. 39 ust. 3a u.d.p. wynika, że zezwolenie, o którym mowa w art. 39 ust. 3 u.d.p. jest wydawane w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym oraz pouczenie inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych, a także uzyskania uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego obiektu lub urządzenia, o którym mowa w ust. 3 oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia.
Zezwolenie zarządcy drogi, do którego odsyła art. 39 ust. 3a u.d.p., uregulowane zostało w art. 40 u.d.p. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.).
Z treści powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że zasadą jest nieumieszczanie obiektów budowlanych lub innych obiektów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w pasie drogowym. Lokalizowanie takich obiektów i urządzeń, w tym także reklam, jako wyjątek od tej zasady, wymaga spełnienia przewidzianych prawem warunków. W szczególności wymaga uzyskania dwóch, niezwiązanych ze sobą rozstrzygnięć zarządcy drogi, tj. zezwolenia na lokalizację (art. 39 ust. 3 u.d.p.), które z natury rzeczy ma charakter jednorazowy oraz decyzji na zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 1 u.d.p.), która jest zgodą czasową, co wynika z przepisów dotyczących naliczania opłaty za zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 4-6 u.d.p.) oraz nakładania kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 12 u.d.p.). Zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebami ruchu drogowego jest rozstrzygnięciem pierwotnym względem zezwolenia na zajęcie pasa drogowego - warunkuje możliwość powzięcia rozstrzygnięcia o zajęciu pasa drogowego (v. W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa o drogach publicznych. Komentarz, LexisNexis 2010, wyroki NSA: z 25 listopada 2008 r. sygn. akt II GSK 532/08, z 10 października 2019 r. sygn. akt II GSK 614/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: dostęp na CBOSA). Decyzja lokalizacyjna o zezwoleniu na umieszczenie w pasie drogowym obiektu niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebami ruchu drogowego, odnosząc się w swej treści do miejsca i warunków jego umieszczenia w pasie drogowym, sankcjonuje samą czynność umieszczenia takiego obiektu w danym miejscu w pasie drogowym i pod określonymi warunkami. Decyzja ta wydawana jest jednorazowo, upoważniając wnioskodawcę do umieszczenia danego obiektu w pasie drogowym. Natomiast decyzja o zajęciu pasa drogowego, o której mowa w art. 40 u.d.p., dotyczy kwestii legalnego trwania umieszczonego obiektu w miejscu określonym decyzją o lokalizacji. W końcu podkreślić także należy, iż zezwolenie Zarządcy drogi na umieszczenie w pasie drogowym urządzenia obcego oraz reklam nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy najmu, dzierżawy lub użyczenia gruntów w pasie drogowym, (22 ust. 2, 2a, 2c u.d.p.).
Zauważyć również należy, że zarówno postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na lokalizację obiektu w pasie drogowym, jak i postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wszczynane jest na wniosek zainteresowanego podmiotu. Podmiotem uprawnionym do formułowania żądania w sprawie wszczynanej na wniosek strony jest tylko wnioskodawca.
Wskazać także należy, iż pod pojęciem "zajęcia pasa drogowego" rozumieć należy utrzymywanie stanu zajęcia (v. wyrok NSA z 17 lutego 2010 r. sygn. akt II GSK 364/09, dostępne na CBOSA). Karze podlega utrzymywanie stanu rzeczy polegającego na zajmowaniu pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia, bez względu na czas i okoliczności jego powstania.
Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca wykazała, iż legitymuje się pozwoleniem na budowę parkingu w oparciu o decyzję z dnia 26 kwietnia 1993 r. według projektu stanowiącego integralną część decyzji, co nie było w żaden sposób podważane przez organy orzekające w sprawie. Jednocześnie z akt administracyjnych organu nie wynika czy w ramach udzielonego zezwolenia z roku 1993 Skarżąca uzyskała zgodę na posadowienie urządzeń stanowiących przedmiot określonej kary (stróżówki, szlabany) jak również czy projekt parkingu stanowiący integralną część zezwolenia opisanego w decyzji nr 432/D/93 na który skarżąca uzyskała zgodę, obejmował cały teren na którym znajdują się także stróżówki i szlabany.
Jak już wyżej wskazano, postępowanie w sprawie umieszczenia w pasie drogowym obiektu niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego jest dwuetapowe, co wynika z treści przepisów art. 39 i art. 40 u.d.p. W ocenie Sądu kluczową okolicznością w tej sprawie jest to, iż po uzyskaniu pozwolenia na budowę przedmiotowego parkingu oraz wykazaniu braku zastrzeżeń Wojewódzkiej Dyrekcji Dróg Miejskich w Warszawie Rejon [...] – de facto zezwolenie (vide pismo z 17 lutego 1993 r.) w oparciu o znajdujące się w aktach dokumenty w tym wyrys pasa drogowego, nie sposób stwierdzić na obecnym etapie sprawy czy Skarżąca nie posiadała zgody organu administracyjnego na umieszczenie przedmiotowych stróżówek i szlabanów w trybie nieodpłatnej umowy użyczenia zarządcy terenu w roku 1993. Nie sposób również przesądzić czy też decyzja wyrażająca w istocie zgodę na trwałe zajęcia pasa drogowego w celu parkingu nie uwzględniała także w swoim projekcie budowy stróżówek i szlabanów za które wymierzono Skarżącej karę pieniężną. Organy administracji oparły bowiem rozstrzygnięcie sprawy na ustaleniach faktycznych obejmujących zlokalizowanie w pasie drogowym stróżówek i szlabanów pomijając zupełnie kwestię niezakłóconego zajmowania terenu w ramach wyznaczonego pasa drogowego na potrzeby parkingu wybudowanego wraz z infrastrukturą pomocniczą (stróżówki, szlabany) w oparci o zgody administracyjne z roku 1993.
W celu dokonania niespornego ustalenia, czy dany obiekt znajdował się w pasie drogi publicznej bez wymaganego zezwolenia i bez wyłączenia o którym mowa w art. 22 u.d.p. należy w pierwszej kolejności poza wykazaniem na mapie geodezyjnej jaki jest przebieg granic pasa drogowego (co uczyniono prawidło) wyjaśnić kwestię planu parkingu na budowę którego Skarżąca uzyskała zgodę oraz charakteru prawnego zgody na wykorzystywanie parkingu przez Skarżącą celem wykluczenia (bądź ustalenia), czy Skarżąca korzystała z całości terenu zajętego na parking w drodze umowy użyczenia oraz ustalenia czy stróżówki i szlabany były objęte zezwoleniem na budowę parkingu. Nie można obecnie odpowiedzieć na te pytania bowiem w aktach brak załącznika decyzji nr [...] w postaci projektu parkingu oraz wyjaśnień w zakresie charakteru prawnego zgody udzielonej 17 lutego 1993 r. W efekcie czego nie można ocenić przedmiotowej sprawy w oparciu o wskazany wyżej wyłączenia wynikające z ustawy o drogach publicznych co uniemożliwia na chwilę obecną stwierdzenie zasadności obowiązku wymierzenia przedmiotowej kary przez organ administracyjny.
Wbrew zatem twierdzeniom organów należy stwierdzić, że okoliczności faktyczne nie zostały w toku postępowania w pełni wyjaśnione, co pozwala na stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.). Specyfiką niniejszego postępowania jest to, że sprawa dotyczy obiektów budowlanych wzniesionych w roku 1993 w oparciu o uzyskane pozwolenia i zgody, co w szczególności powinno skłaniać organ do pogłębionej analizy stanu faktycznego sprawy.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracyjne powinny uwzględnić wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w niniejszym uzasadnieniu (art. 153 p.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Stwierdzone uchybienia i konieczny do uzupełnienia zakres postepowania dowodowego przemawiały za zastosowaniem regulacji art. 135 p.p.s.a. i wyeliminowaniem z obrotu również decyzji organu I instancji. Orzeczenie o kosztach postępowania w punkcie 2 wyroku zostało wydane na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 t.j.). Na zasądzoną od SKO w Warszawie na rzecz skarżącej kwotę składa się zatem wpis sądowy od skargi oraz wynagrodzenie radcy prawnego.