VI SA/Wa 2368/08

VI SA/Wa 2368/08 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2009-04-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2008-11-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska
Ewa Frąckiewicz /sprawozdawca/
Magdalena Bosakirska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Sygn. powiązane
II GSK 839/09 - Wyrok NSA z 2010-09-03
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 10, art. 7, 77, 80, 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
art. 2 ust. 2a
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 grudnia 2003 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o grach i zakładach wzajemnych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Protokolant apl. prok. Olga Kudanowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...]września 2008 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia o uznaniu gier za gry na automatach oddala skargę
Uzasadnienie
Minister Finansów decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] którą rozstrzygnął, że gry prowadzone na automatach "Super Reel Magic" - nr [...], "Daytona" - nr [...], "Super Reel Magic" - nr [...], "Daytona" - nr [...] znajdujących się w posiadaniu K. P. (dale także jako skarżący) prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w C., P., są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.) – dalej jako "ustawa o grach i zakładach wzajemnych".
Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 5 lutego 2008r. do Ministerstwa Finansów wpłynęło pismo Urzędu Celnego w G. z prośbą o rozstrzygnięcie w trybie art. 2 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych charakteru znajdujących się w posiadaniu skarżącego gier urządzanych na automatach: "Super Reel Magic" - nr [...], "Daytona" - nr [...], "Super Reel Magic" - nr [...], "Daytona" - nr [...]. Złożenie tego wniosku związane było z ustaleniami kontroli przeprowadzonej przez pracowników Referatu Szczególnego Nadzoru Podatkowego Urzędu Celnego w G. w lokalu "[...]" w K., w którym funkcjonowały automaty: "Super Reel Magic" - nr [...], "Daytona" - nr [...], "Super Reel Magic" - nr [...], "Daytona" - nr [...].
W oparciu o powyższe informacje Minister Finansów wszczął postępowanie wyjaśniające. Organ ustalił, że gry prowadzone na powyższych automatach są grami na urządzeniach elektromechanicznych. Automaty te są wyposażone w zestawy ruchomych (obrotowych) bębnów, na których umieszczone są określone symbole oraz we wrzutniki monet o nominałach 1, 2 lub 5 zł. Po zakredytowaniu automatów monetami o odpowiednich nominałach grający otrzymuje punkty kredytowe, za które może prowadzić grę. W przypadku wygranej, tj. uzyskania określonego układu symboli na ruchomych bębnach automatów, grający uzyskuje dodatkowe punkty kredytowe, za które może prowadzić dalszą grę. W oparciu o opinię Politechniki [...] Katedry Technologii Maszyn oraz stanowisko skarżącego organ uznał, że w przypadku gier urządzanych przez skarżącego, grający mógł uzyskać wygraną w postaci możliwości prowadzenia dalszych gier bez ponoszenia dodatkowych opłat. W ocenie organu, zdobywane punkty kredytowe zwiększają ich ogólną pulę stwarzając większą szansę pełnego wykorzystania maksymalnego czasu gry. Tak więc grający na ww. automatach ma możliwość wygrania punktów zapewniających przedłużenie gry bez konieczności dokonywania nowej opłaty. Tym samym osoba ta może uzyskać wygraną, którą w tym przypadku jest możliwość jej kontynuowania. W ocenie organu, ta forma wygranej spełnia wymogi art. 2 ust. 2a ustawy o grach i zakładach wzajemnych, jak również przepisów Kodeksu cywilnego. Dlatego też, organ biorąc pod uwagę przebieg gier prowadzonych na przedmiotowych automatach stwierdził, iż gry te są grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach i zakładach wzajemnych.
Od powyższej decyzji skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym zarzucił:
1. rażącą obrazę art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 i 2 k.p.a. mającą oczywiście wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia;
2. rażącą obrazę art. 10 k.p.a. mającą oczywisty wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia;
3. rażącą obrazę art. 80 k.p.a. mającą oczywisty wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia;
4. rażącą obrazę art. 84 § 1 k.p.a. mającą oczywisty wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia;
5. rażącą obrazę art. 107 § 3 k.p.a., uniemożliwiającą kontrolę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia;
6. błędną wykładnią art. 2 ust. 2a ustawy o grach i zakładach wzajemnych mającą oczywiście wpływ na wynik sprawy.
W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji stwierdzającej, że gry prowadzone na automatach "Super Reel Magic" - nr [...], "Daytona" - nr [...], "Super Reel Magic" - nr [...], "Daytona" - nr [...] nie są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych.
W uzasadnieniu wniosku zarzucił, że organ nie podjął czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności całość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie została przedstawiona Ministrowi Finansów przez Urząd Celny w G., który to z kolei zgromadził je w toku postępowania karno – skarbowego. Organ, właściwy w sprawie – Minister Finansów – swoimi działaniami pozbawił skarżącego czynnego udziału w postępowaniu, bowiem nie mógł on brać udziału w przesłuchaniu świadków i zadawać pytań biegłym.
Ponadto, w ocenie skarżącego Minister Finansów ocenił opinię sporządzoną przez Katedrę Technologii Maszyn Politechniki [...] w sposób rażąco arbitralny i wybiórczy.
Według skarżącego organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, pozostających w opozycji do zgromadzonego materiału dowodowego. Czas trwania gry jest bowiem stały i z góry określony. Opłacony czas nie ulega przedłużeniu w żaden sposób związany z wynikiem gry, zaś celem gry jest satysfakcja. Uznanie za wygraną rzeczową wykorzystania czasu używania urządzenia już uprzednio opłaconego, jest zdaniem skarżącej obarczone błędem logicznym. Błędem logicznym jest również przyjęcie, że możliwe jest kontynuowanie gry po upływie wykupionego czasu gry. Kontynuować można bowiem wyłącznie czynność przerwaną. Natomiast w okolicznościach niniejszej sprawy gracz nie ma możliwości kontynuowania gry po upływie wykupionego czasu gry bez uiszczenia ponownie opłaty. Wykorzystanie opłaconego już czasu przez klienta przez używanie urządzenia nie jest korzyścią ani tym bardziej korzyścią o charakterze rzeczowym. Naczelną zasadą gry jest reguła, że kończy się ona w każdym razie po upływie czasu, za który opłacił gracz. Wynik gry nie wpływa w jakikolwiek sposób na możliwość przedłużenia opłaconego czasu. Ilość uzyskanych punktów w grze nie ma więc żadnego wpływu na jej przedłużenie, a co najwyżej na skrócenie, w przypadku utraty punktów przed upływem czasu gry.
Konkludując skarżący stwierdził, że prowadząc grę na przedmiotowym automacie nie można osiągnąć ani wygranej pieniężnej ani tym bardziej rzeczowej, zaś organ nie udowodnił, że gra przynosi graczowi wymierną korzyść majątkową.
Ponadto w toku postępowania skarżący uzupełnił swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o poszerzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, między innymi o:
1. przeprowadzenie rozprawy zamiejscowej celem wyjaśnienia sprawy w drodze oględzin objętych przedmiotem rozpoznania niniejszej sprawy urządzeń do gry, z udziałem strony na podstawie art. 89 § 2 k.p.a. w zw. z art. 85 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 i § 2 k.p.a.;
2. zwrócenie się przez organ do biegłych ze Ś. w S. o wydanie opinii o objętych niniejszym postępowaniem urządzeniach do gier, na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 i § 2 k.p.a.;
3. wezwanie na rozprawę biegłych z Katedry Technologii Maszyn Politechniki [...], których opinia stanowiła podstawę do wydania decyzji I instancji na podstawie art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 i § 2 k.p.a.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Minister Finansów wydał decyzję z dnia [...] września 2008 r., którą utrzymał w mocy swoje dotychczasowe rozstrzygnięcie.
Organ uznał za niezasadny zarzut strony, iż wydając decyzję w toku postępowania przed organ pierwszej instancji dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania. W ocenie organu prowadząc przedmiotowe postępowanie realizował obowiązek jaki nakłada na niego Kodeks postępowania administracyjnego w zakresie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.
Organ stwierdził, że fakt występowania w przypadku przedmiotowych gier wygranych w postaci punktów kredytowych umożliwiających prowadzenie dalszej gry bez uiszczania nowej opłaty, znajduje potwierdzenie w treści opinii wydanej przez Katedrę Technologii Maszyn Politechniki [...]. Z opinii tej wynika, że w przypadku przedmiotowych gier grający miał możliwość przedłużania gry bez ponoszenia dodatkowych kosztów. W tym przypadku nie ma istotnego znaczenia fakt, czy tak rozumianą wygraną można skonsumować rozpoczynając nową grę, czy też grając dalej w tę samą grę czyli przechodząc na dalsze etapy gry.
Organ uznał również za nietrafne stwierdzenie strony zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż czas trwania gry jest stały i jest z góry określony. Skoro bowiem czas ten zależy od losowo zdobywanych punktów kredytowych, tym samym nie może być zawsze taki sam. Organ podkreślił, iż wnosząc opłatę za grę uzyskuje się jedynie prawo do rozpoczęcia gry o czasie zależnym od przypadku. Celem i wygraną jest w tym przypadku kontynuowanie (przedłużenie) gry, jednakże nie dłużej niż pozwala na to wbudowany ogranicznik maksymalnego czasu gry. Przegraną jest krótsza gra, a wygraną możliwość jej kontynuowania. Fakt ograniczenia maksymalnego czasu gry w żadnym wypadku nie powoduje jednak, iż taka wygrana traci cechy wygranej w rozumieniu ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Przyjęcie założenia, że możliwość prowadzenia kolejnych gier bez ponoszenia dodatkowych opłat w z góry ograniczonym czasie gry nie jest korzyścią z gry, (wygraną) jest całkowicie błędne i nieuzasadnione. Zdaniem organu, w przypadku wygranej grający uzyskiwał dodatkowe punkty kredytowe, które były zapisywane na liczniku automatu. W sytuacji, gdy po upływie określonego czasu gracz posiadał większą od zera liczbę punktów, automat blokował dalszy proces gry, pozostawiając na liczniku liczbę zdobytych punktów. Ponowne wrzucenie monety powodowało, że gracz miał do dyspozycji nowe kredyty oraz te nie wykorzystane w poprzedniej grze. Tak więc przeniesione z poprzedniej gry wygrane punkty kredytowe dawały szansę pełnego wykorzystania opłaconego czasu gry przy następnym uruchomieniu automatu.
Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, iż pojęcie wygranej obejmuje każdą korzyść wynikającą z przebiegu gry, w tym możliwość jej kontynuowania. Na poparcie zasadności tego stanowiska organ powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z 15 czerwca 2007 r. sygn. akt. I KPZ 14/07 oraz postanowienie tegoż Sądu z 26 kwietnia 2007 r. sygn. akt I KZP 8/07.
Organ podkreślił, iż ustawa o grach i zakładach wzajemnych nie zawiera definicji wygranej rzeczowej, nie określa też cech umowy gry, co uzasadnia odwołanie się w tym względzie do odpowiednich przepisów prawa cywilnego i ich wykładni doktrynalnej. Pojęcie wygranej nieodłącznie związane jest zaś z prowadzeniem gry, gdyż oznacza rzecz, przedmiot, pieniądze, które ktoś wygrał, czyli otrzymał to, o co toczyła się gra. W płaszczyźnie cywilnoprawnej chodzi zatem o korzystny dla gracza wynik gry, oznaczający uzyskanie od kontrahenta umowy gry, korzyści określonej warunkami tej umowy. Od warunków konkretnej umowy zależy, co jest wygraną (świadczeniem) w grze. Prawo nie eliminuje z zakresu świadczeń wynikających z umowy gry niczego, co może być przedmiotem zobowiązania umownego. Wygrana polegać więc może na przeniesieniu przez stronę wygrywającą nie tylko praw rzeczowych do określonych przedmiotów materialnych, czy też wyrażać się w kwocie pieniężnej, ale może z równym skutkiem dotyczyć innych praw, obejmujących korzystanie z wszelkich dóbr i usług. Przez wygraną rzeczową rozumieć trzeba wygraną związaną z rzeczą, co na płaszczyźnie prawa przekłada się na uzyskanie uprawnień do korzystania z rzeczy w sposób określony w umowie zawartej pomiędzy urządzającym grę i grającym.
W świetle powyższego, w ocenie organu, wygraną jest możliwość kontynuowania uprzednio rozpoczętej gry przy zwiększonym poziomie trudności, wymagającym większych umiejętności bez konieczności dokonywania nowej opłaty. Istotnym w niniejszej sprawie jest również to, że nie ma znaczenia różnica między kontynuacją tej samej czy rozpoczęciem nowej gry. Celem i wygraną jest w tym przypadku kontynuowanie (przedłużenie) gry. Od strony grającego chodzi w tych grach o to samo - żeby grać jak najdłużej. Przegraną jest krótsza gra, a wygraną możliwość jej kontynuowania. Z tego punktu widzenia nie ma istotnego znaczenia fakt, czy tak rozumianą wygraną można skonsumować rozpoczynając nową grę, czy też grając dalej w tę samą grę. Na poparcie tej tezy organ przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SA 373/02.
Odnosząc się do wniosku strony o przeprowadzenie rozprawy zamiejscowej Minister Finansów, wskazując na treść art. 89 § 1 k.p.a., podkreślił, iż w postępowaniu administracyjnym rozprawa nie stanowi z reguły obowiązkowej części postępowania. Zastosowanie formy rozprawy nie jest konieczne w każdym przypadku prowadzenia postępowania dowodowego, lecz uzależnione jest od potrzeby jego wyjaśnienia. Biorąc pod uwagę całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ uznał, iż przeprowadzenie rozprawy zamiejscowej celem wyjaśnienia sprawy w drodze oględzin nie jest konieczne. Nie jest konieczne również wezwanie na rozprawę świadków i biegłych wnioskowanych przez stronę, gdyż można ustalić stan faktyczny na podstawie zebranego w sprawie materiału. Ponadto, żądanie strony przeprowadzenia dowodu dotyczy okoliczności stwierdzonych już innymi dowodami. W posiadaniu organu są bowiem opinie biegłych, na które powołuje się strona i zeznania świadków. Jednocześnie organ podkreślił, że załączona do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy opinia biegłego z listy Sądu Okręgowego w G. dotycząca urządzeń o analogicznej budowie, jak objęte przedmiotem niniejszego postępowania, nie zaprzecza, a wręcz potwierdza stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
W skardze na decyzję z dnia [...] września 2008 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił organowi:
1. rażącą obrazę art. 61 § 1 k.p.a., poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego na wniosek innego podmiotu aniżeli strony - na wniosek Urzędu Celnego w G., co stanowi rażące naruszenie prawa, którego konsekwencją zgodnie z przepisami art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w zw. z art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a., winno być stwierdzenie nieważności decyzji,
2. rażące naruszenie prawa poprzez rozstrzygnięcie w przedmiocie charakteru gier prowadzonych na urządzeniach: "Magic 3000 nr [...], nr [...], Super Reel Magic nr [...], Jokers" -jakie nie były przedmiotem rozpoznania przez Ministra Finansów w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], a zatem podjęcie rozstrzygnięcia bez jakiejkolwiek podstawy prawnej, czego konsekwencją zgodnie z przepisami art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w zw. z art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a., winno być stwierdzenie nieważności decyzji,
3. rażącą obrazę art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 85 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia przez organ administracji publicznej wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy;
4. rażącą obrazę art. 79 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez całkowite pozbawienie strony ustawowego prawa udziału w przeprowadzaniu dowodów, co nie tylko miało istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy ale również stanowi wadę kwalifikowaną, polegającą na uniemożliwieniu stronie wzięcia udziału w postępowaniu, które to naruszenie prowadzi do obligatoryjnego wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. b p.p.s.a.;
5. rażącą obrazę art. 10 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie wyrażenia ostatecznego stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy, co dowodzi, iż strona skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, jakie to uchybienie stanowi podstawę wznowienia postępowania przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. b p.p.s.a.,
6. rażącą obrazę art. 80 k.p.a., poprzez wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału oraz oczywiście błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, pozostające w opozycji do zgromadzonych materiałów, co miało istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy;
7. rażącą obrazę art. 84 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, mimo iż w okolicznościach niniejszej sprawy wymagane są wiadomości specjalne, co miało istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy;
8. rażącą obrazę art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie sprostanie wymogowi sporządzenia wnikliwego i logicznego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem podstawy faktycznej i prawnej, co miało wpływ na wynik postępowania, poprzez uniemożliwienie kontroli prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia;
9. błędną wykładnię art. 2 ust. 2a ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz nie uwzględnienie przy dokonywaniu wykładni dyspozycji przepisu art. 42 pkt 6 tej ustawy, poprzez wadliwe przyjęcie, że będące przedmiotem niniejszego postępowania urządzenia do gry, umożliwiają prowadzenie gier o wygrane rzeczowe.
Wskazując na powyższe uchybienia skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2008 r., z powodu rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c p.p.s.a.
Uzasadniając pierwsze dwa zarzuty skarżący wskazał na obowiązujące przepisy k.p.a. regulujące kwestię podmiotów, które mogą zainicjować wszczęcie postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego, Urząd Celny w G. nie mógł być inicjatorem wszczęcia postępowania administracyjnego w jego sprawie, bowiem nie przysługuje mu status strony postępowania. Odnosząc się natomiast do rozstrzygnięcia Ministra Finansów wykraczającego poza ramy prowadzonego postępowania administracyjnego, skarżący wskazał, że stanowi to rażące naruszenie prawa podjęte przez organ bez jakiejkolwiek podstawy prawnej.
Odnośnie zaś zarzutów dotyczących sposobu przeprowadzenia postępowania dowodowego, skarżący w pełni powtórzył swoje argumenty zawarte we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, zarzucając przeprowadzenie postępowania wbrew regułom Kodeksu postępowania administracyjnego. W jego ocenie działania organu pozbawiły go prawa obrony jego interesów, a czynności podjęte przez organ były prowadzone w sposób arbitralny i bezpodstawny. Jednocześnie nadmienił, że nie zgadza się z przedstawioną przez organ interpretacją art. 2 ust. 2a ustawy o grach i zakładach wzajemnych.
Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] czerwca 2008 r. odpowiadają prawu.
Ustosunkowując się do pierwszego zarzutu skargi należy stwierdzić, że nie jest on zasadny. Wbrew twierdzeniom strony postępowanie w sprawie zostało wszczęte z urzędu, o czym świadczy zawiadomienie z dnia 5 marca 2008 r., skierowane do K. P., którym organ powiadomił go o powyższym fakcie, jednocześnie informując stronę o treści art. 10 k.p.a.
W tym stanie rzeczy pismo z dnia 5 lutego 2008 r. skierowane do Ministra Finansów było sygnałem dla organu o potrzebie wszczęcia z urzędu postępowania o rozstrzygnięcie w trybie art. 2 ust. 3 charakteru gier na automatach, należących do strony a zajętych podczas kontroli w lokalu "[...]" w K..
Bezzasadny jest również zarzut drugi skargi. Umieszczenie w treści decyzji z dnia [...] września 2008 r. urządzeń "Magic 3000" nr [...], [...], "Super Reel Magic" nr [...] i "Jokers" nastąpiło bowiem w wyniku oczywistej omyłki, czego dowodem jest postanowienie organu w przedmiocie sprostowania z dnia [...] listopada 2008 r.
Odnosząc się do zarzutu trzeciego, czwartego, piątego, szóstego, siódmego i ósmego skargi Sąd uznał, że nie doszło do uchybień proceduralnych, wskazanych w tych zarzutach przez stronę.
Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. "jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W niniejszej sprawie organ w całości oparł się na aktach sprawy karnej skarbowej, prowadzonej przez Urząd Celny w G., w tym na zeznaniach świadków przesłuchanych w tej sprawie, wyjaśnieniach strony i opinii biegłych odnośnie charakteru gry na zakwestionowanych automatach. W postępowaniu tym K. P. brał udział, uczestniczył też w postępowaniu sądowym, czego dowodem jest złożenie przez niego sprzeciwu od wyroku nakazowego, wydanego w dniu [...] maja 2007 r. przez Sąd Rejonowy w K. w sprawie [...]. Nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego, zgłoszonych przez niego po wydaniu decyzji w I instancji nie jest w świetle art. 78 § 2 k.p.a. uchybieniem proceduralnym organu, albowiem żądając ponowienia dowodów K. P. nie wykazał, jakie ustalenia, wynikające z dowodów, przeprowadzonych przez Urząd Celny w postępowaniu karno-skarbowym kwestionuje, co uzasadniałoby konieczność ponowienia lub uzupełnienia postępowania dowodowego. Poza tym nie ma sporu między stroną a organem odnośnie samego przebiegu gry na przedmiotowych urządzeniach, strony różnią się jedynie oceną charakteru tych gier, w szczególności odnośnie tego, czy są to gry na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych (patrz wyjaśnienia strony złożone w postępowaniu karnym skarbowym).
Należy przyznać rację stronie skarżącej, iż przed wydaniem decyzji z dnia [...] września 2008 r. organ powinien ustosunkować się do dowodów zgłoszonych przez stronę oraz umożliwić jej wyrażenie ostatecznego stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy. Jednakże uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem strona nie wykazała, jakie ujemne konsekwencje dla sprawy spowodowało ograniczenie jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu. A tylko w takim przypadku można mówić o takim naruszeniu art. 10 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie można również podzielić zarzutów strony skarżącej, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do dołączonych do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy opinii biegłych, jednakże należy mieć na uwadze, że dotyczą one urządzeń o innych oznaczeniach niż te, które są przedmiotem zaskarżonych decyzji. Natomiast fragmentaryczna opinia inż. M. J., nadesłana przy piśmie strony z 11 sierpnia 2008 r. nie zaprzecza stanowisku, zajętemu przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Skoro przedstawione przez skarżącego opinie nie podważyły opinii, na której oparł się organ tj. wydanej przez Politechnikę [...] brak było podstaw do uwzględnienia wniosku strony o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego. Tym samym zarzut, podniesiony w zarzucie siódmym skargi należy uznać za chybiony.
Sąd podzielił w całości stanowisko organu odnośnie oceny, iż będące przedmiotem niniejszego postępowania urządzenia do gry umożliwiają prowadzenie gier o wygrane rzeczowe.
Z materiału dowodowego, w tym również z wyjaśnień samej strony wynika, że przebieg gry na przedmiotowych urządzeniach przedstawia się następująco. Nie ulega wątpliwości, że są to urządzenia elektromechaniczne. Są one wyposażone w zestawy ruchomych (obrotowych) bębnów, na których umieszczone są określone symbole. Automaty te wyposażone są we wrzutniki monet o nominałach 1, 2 lub 5 zł. Po wrzuceniu do automatów monet o odpowiednich nominałach grający otrzymuje punkty kredytowe. W przypadku wygranej grający uzyskuje dodatkowe punkty kredytowe. Po upływie wykupionego czasu gry automaty wyłączają się mimo zdobytych dodatkowych punktów kredytowych. Gracz może je wykorzystać po dokonaniu dodatkowej opłaty. Wtedy to rozpoczyna nową grę ze zwiększoną pulą punktów kredytowych. Jeżeli zaś jest niezręczny, gra kończy się przez upływem wykupionego czasu.
Zgodnie z art. 2 ust. 2a ustawy o grach i zakładach wzajemnych, grami na automatach są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych.
Ww. ustawa nie zawiera definicji wygranej rzeczowej. Dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych, na które powołuje się organ przyjmuje, że wygrana polegać może na przeniesieniu na stronę wygrywającą nie tylko praw rzeczowych do określonych przedmiotów materialnych, czy też wyrażać się w kwocie pieniężnej, ale także może dotyczyć innych praw, obejmujących korzystanie z wszelkich dóbr i usług.
Sąd w całości podzielił stanowisko organu, iż wygraną w niniejszej sprawie jest możliwość kontynuowania uprzednio rozpoczętej gry przy zwiększonym poziomie trudności, wymagającym większych umiejętności bez konieczności dokonywania nowej opłaty. Czas trwania gry w przypadku przedmiotowych automatów nie jest stały i nie jest z góry określony, albowiem wnosząc opłatę grający zapewnia sobie grę przez wykupiony czas tylko w przypadku korzystnego przebiegu gry. Jeżeli natomiast grający nie wykaże się zręcznością, gra kończy się przed upływem czasu tj. po utracie wszystkich punktów kredytowych. Wnosząc więc opłatę za grę uzyskuje się jedynie prawo do rozpoczęcia gry o czasie zależnym od umiejętności grającego. Celem i wygraną jest w tym przypadku kontynuowanie gry, jednakże nie dłużej niż pozwala na to wbudowany ogranicznik maksymalnego czasu gry. Przegraną jest krótsza gra o wygraną możliwość jej kontynuowania. Sąd zgodził się z poglądem organu, iż fakt ograniczenia maksymalnego czasu gry nie powoduje, iż taka wygrana traci cechy wygranej w rozumieniu ustawy o grach i zakładach wzajemnych.
W tym stanie rzeczy, według oceny Sądu, organ prawidłowo zinterpretował przepisy art. 2 ust. 2a ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a zatem zarzut naruszenia prawa materialnego należy uznać za chybiony.
Z tych wszystkich względów wobec bezzasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.