VI SA/Wa 2367/11

VI SA/Wa 2367/11 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2012-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-12-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Piotr Borowiecki
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący sprawozdawca/
Zdzisław Romanowski
Symbol z opisem
6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
II GSK 1894/12 - Postanowienie NSA z 2013-08-28
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 108 poz 945
art. 102, 103, 104
Ustawa z dnia 6 czerwca 2002 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2011 r., wydaną po rozpoznaniu na rozprawie wniosku G. Sp. z o.o., T. (wnioskodawca) przeciwko H., N. (uprawniony) o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...], na podstawie art. 102, 103, 104 i 106 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2002 r. Nr 108 poz. 945, z późn. zm.; dalej: p.w.p.) oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. p.w.p. oddalono wniosek oraz przyznano uprawnionemu od wnioskodawcy zwrot kosztów postępowania w sprawie.
W uzasadnieniu przypomniano, że dnia [...] listopada 2007 r. wnioskodawca wystąpił do Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] udzielonego [...] lutego 2004 r. na rzecz uprawnionego, z pierwszeństwem od 20 grudnia 2002 r. Za podstawę swojego żądania wnioskodawca podał przepisy art. 102, 103, 104 i 106 p.w.p. podnosząc brak nowości i indywidualnego charakteru spornego wzoru, a także, że przedmiotowe prawo z rejestracji zostało udzielone z naruszeniem dobrych obyczajów, gdyż stanowi zawłaszczenie rozwiązania powszechnie występującego w przetwórstwie mlecznym od kilkuset lat.
Swój interes prawny wnioskodawca wywodził z faktu prowadzenia postępowania [...] z wniosku uprawnionego o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego [...] należącego do wnioskodawcy, w którym jako przeciwstawienie wskazano przedmiotowy wzór oraz z postępowania sądowego wszczętego przez uprawnionego przeciwko O., w którym wnioskodawca jest interwenientem ubocznym, a które dotyczy naruszania praw do opakowania w kształcie skopka, a więc postaci przedmiotu objętej przedmiotowym prawem z rejestracji.
W uzasadnieniu wniosku, w pismach procesowych i na rozprawie wnioskodawca podniósł, że przedmiotowy wzór w dacie jego zgłoszenia do rejestracji (20 grudnia 2002 r.) nie był nowy (ewentualnie także na dowód braku indywidualnego charakteru), gdyż opakowania o cechach objętych spornym prawem z rejestracji były powszechnie znane jako przestrzenne znaki towarowe uprawnionego, zarejestrowane i opublikowane przed datą pierwszeństwa spornego wzoru, a mianowicie:
- [...] z pierwszeństwem z 15.05.1987 r. i publikacją z 1.01.1988 r.,-przedstawiający opakowanie do serka z etykietą, w kształcie skopka z jednym uchem i fakturą tego opakowania w postaci obrazu wąskich klepek z jasnobrązowego drewna ściągniętych dwoma obręczami,
- [...] z pierwszeństwem z 3.12.1996 r. i publikacją z 3.07.1997 r.,-przedstawiający opakowanie do serka z etykietą, w kształcie skopka z jednym uchem i fakturą tego opakowania w postaci obrazu wąskich słojów bardzo jasnego drewna, oraz
- [...] z pierwszeństwem z 17.08.1999 r. i publikacją z 31.08.2000 r ,-przedstawiający opakowanie do serka w kształcie skopka z jednym uchem i fakturą tego opakowania w postaci czarnobiałego obrazu bardzo wąskich słojów twardego drewna.
Na dowód braku indywidualnego charakteru, a także tego, że przedmiotowe prawo z rejestracji zostało udzielone z naruszeniem dobrych obyczajów, gdyż stanowi zawłaszczenie rozwiązania powszechnie występującego w przetwórstwie mlecznym od kilkuset lat wnioskodawca przedłożył następujące materiały:
- wydruk ze strony internetowej skansenu w K., zawierającego eksponaty z około 1880 r.,
- wydruk ze strony internetowej skansenu w P., zawierającego eksponaty z około 1831 r.,
- wydruk ze strony internetowej Muzeum Regionalnego PTTK w D. - Zamek i Skansen, zawierającego eksponaty z lat trzydziestych XIX w.,
- wydruk ze strony internetowej Muzeum Regionalnego PTTK "Państwa [...]", zawierającego eksponaty z przełomu XVIII/XIX w.,
- wydruk ze strony internetowej Muzeum Etnograficznego we W., zawierającego wyroby bednarskie z XVIII/XIX w.,
- wydruki ze stron internetowych dotyczące postaci św. F.,
- wydruk ze strony internetowej Muzeum Narodowego w K. z wydrukiem zdjęcia obrazu z ok. 1890r., na którym widać skopek,
- wydruk strony Miesięcznika [...] nr 8/2008 z herbem K. z 1765r. z wizerunkiem św. F. ze skopkiem,
- wydruk ze strony internetowej Muzeum u [...] ze zdjęciem skopka - eksponatu tego muzeum,
- wydruk strony "Folklor W. i okolic" ze zdjęciem chaty z 1872r.,
- wydruk ze strony internetowej producenta wyrobów bednarskich "[...]" ze zdjęciem tradycyjnych cebrzyków i wiader,
- wydruk ze strony internetowej wyszukiwarki "Google" pierwszej strony wyników wyszukiwania w grafice hasła "[...]",
- wydruk ze strony internetowej wyszukiwarki "Google" pierwszej strony wyników wyszukiwania w grafice hasła "[...]",
- wydruk zdjęcia powszechnie stosowany koszyków o oplocie krzyżowym na słoiki,
- wydruk ze strony sklepu internetowego "[...]" ze zdjęciem wody kolońskiej w koszyku o oplocie krzyżowym,
- wydruk z bazy internetowej UPRP dotyczący wzoru przemysłowego [...],
- wydruk z bazy internetowej UPRP dotyczący wzoru użytkowego [...],
- wydruk ze strony internetowej "Szlak Tradycyjnego Rzemiosła [...]",
- wydruk ze strony internetowej galerii "[...]",
- kopie wybranych stron katalogu przedsiębiorstwa "[...]",
- wydruk ze strony internetowej hurtowni AJA A.,
- wydruk ze strony internetowej producenta wyrobów wiklinowych "[...]",
- wydruk ze strony sklepu internetowego "[...]" ,
- kopie wybranych stron katalogu [...].
Ustosunkowując się do przedłożonych materiałów uprawniony, zakwestionował interes prawny wnioskodawcy w żądaniu unieważnienia spornego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Podnosił, że postępowanie [...] z wniosku uprawnionego o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego [...] należącego do wnioskodawcy, w którym jako przeciwstawienie wskazano wzór przedmiotowy, jest oparte na obiektywnym fakcie podania do wiadomości publicznej wzoru identycznego do wzoru identycznego lub podobnego do wzoru [...], a więc przedmiotowa sprawa nie zależy od wyniku postępowania [...]. Interes prawny wnioskodawcy nie wynika też z postępowania sądowego wszczętego przez uprawnionego przeciwko OSM P., w którym wnioskodawca jest interwenientem ubocznym, gdyż interwenient uboczny nie jest stroną postępowania, a jedynie pomocnikiem strony, a ponadto postępowanie sądowe zostało zakończone. Interes ten, zdaniem uprawnionego, nie może także wynikać z norm konstytucyjnych ani art. 5 ustawy Prawo działalności gospodarczej, odpowiadającego art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.
Uprawniony podważył autentyczność przedłożonych materiałów. Podniósł, że zarówno badanie nowości, jak i indywidualnego charakteru, w świetle art.105 ust. 5 p.w.p. powinno obejmować jedynie wytwory tego rodzaju, dla którego nastąpiło zgłoszenie spornego wzoru.
Wskazał, iż żadna z postaci wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...]nie jest ani identyczna, ani też różniąca się jedynie nieistotnymi szczegółami w stosunku do postaci przywołanych przez wnioskodawcę znaków towarowych [...],[...] i [...]. Porównywane wzory wywołują także odmienne wrażenie na zorientowanym użytkowniku.
Odnośnie materiałów przedłożonych na okoliczność braku indywidualnego charakteru spornego wzoru, gdyż stanowi on zawłaszczenie rozwiązania powszechnie występującego w przetwórstwie mlecznym od kilkuset lat, uprawniony podniósł, iż przedstawione w nich "skopki" nie stanowią wytworów tego rodzaju, dla którego nastąpiło zgłoszenie spornego wzoru, gdyż nie są przeznaczone do przechowywania produktów spożywczych, a ponadto nie muszą być znane zorientowanemu użytkownikowi opakowań do serków.
Ponadto, znacznie różnią się od wszystkich odmian przedmiotowego wzoru przemysłowego.
Dodatkowo zauważył, iż prawomocną decyzja Urzędu Patentowego RP, Departamentu Rejestrów, odmiany 1 i 5 przedmiotowego wzoru przedstawione na fig. 1 i fig. 5 zostały wykreślone z rejestru wzorów przemysłowych z datą [...] czerwca 2009 r.
Urząd Patentowy RP, po rozpatrzeniu wszystkich materiałów w sprawie i wysłuchaniu na rozprawie stron, zważył co następuje.
Stosownie do przepisów art. 89 ust. 1 w związku z art. 117 ust. 1 p.w.p. prawo z rejestracji wzoru przemysłowego może być unieważnione na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy sprawy o unieważnienie prawa z rejestracji rozpatruje Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego.
W przedmiotowej sprawie wzór przemysłowy pt.: "[...]" nr [...] został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] grudnia 2002 r. Przepisy tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu zgłoszenia do rejestracji przedmiotowego wzoru przemysłowego, to jest w wersji ogłoszonej w Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117, tekst jednolity, będą więc stanowić podstawę prawną oceny zdolności rejestrowej przedmiotowego wzoru przemysłowego.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 255 ust. 4 Urząd Patentowy RP rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę.
UP uznał ponadto, że wnioskodawca jako producent opakowań do serków ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji sporego wzoru przemysłowego. Produkuje on i wprowadza do obrotu gospodarczego opakowania do środków spożywczych, w tym także opakowania do serków o cechach objętych spornym prawem z rejestracji, a więc sporne prawo prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej swobody działalności gospodarczej wnioskodawcy, przy czym strony są konkurentami na rynku opakowań do serków.
W ramach wolności prowadzenia działalności gospodarczej zagwarantowanej w art. 20 Konstytucji RP - i potwierdzonej w art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), obecnie art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) - wnioskodawcy przysługuje uprawnienie do prowadzenia produkcji i wprowadzania do obrotu różnorodnych rozwiązań technicznych. Jeżeli takie rozwiązanie zostało objęte ochroną wbrew ustawowym warunkom określonym w stosownych przepisach, to podmiot prowadzący taką działalność w świetle powołanych wyżej przepisów ma prawo do wystąpienia z żądaniem unieważnienia prawa wyłącznego.
Definicja wzoru przemysłowego zawarta w art. 102 ust. 1 powołanej ustawy p.w.p. stanowi, iż "wzorem przemysłowym jest nowa i oryginalna, nadająca się do wielokrotnego odtwarzania, postać wytworu, przejawiająca się w szczególności w jego kształcie, właściwościach powierzchni, barwie, rysunku lub ornamencie".
Jak wynika z tej definicji, przedmiotem porównania rejestracji wzorów przemysłowych są postacie ich wytworów, przy czym przepisy obowiązujące od dnia wejścia w życie ustawy p.w.p. (22 sierpnia 2001 r.) nie wymagają, aby zgłoszenie wzoru przemysłowego zawierało zastrzeżenia.
Ocena wzoru przemysłowego dokonywana jest zawsze całościowo, nie zaś jako zbiór poszczególnych właściwości. Ujęcie to sprawia, że zarówno przy weryfikacji przesłanki nowości, jak i indywidualnego charakteru ocenie poddany zostaje wzór jako całość. Użyta w art. 102 ust. 1 koniunkcja (spójnik "i") wskazuje, że w przypadku niespełnienia przez wzór przemysłowy jednej z przesłanek - nowości czy indywidualnego charakteru - wytwór nie będzie podlegał ochronie.
Przedmiotowy wzór został opisany w sposób następujący:
"[...]...charakteryzuje się tym, że ma kształt lekko rozszerzającego się ku górze, okrągłego kubka o prostej ścianie bocznej. Od górnego obrzeża kubka ku górze odchodzi jedno (w odmianie 1) i drugie (w odmianach 2, 3 i 4) prostokątne ucho z poprzecznie na nim ukształtowanym owalnym zarysem. Na ścianie bocznej, od wewnątrz, poniżej górnego obrzeża, kubek ma obwodową linię. Ściana boczna kubka ma powierzchnię zewnętrzną z ornamentacja przypominającą plecionkę o naprzemiennych prostokątnych przeplotach z zarysowanymi liniami, odpowiednio, wzdłużnymi i poprzecznymi (odmiany 1, 4 i 5), gładką bez ornamentacji (odmiana 2), lub z obwodowo równomiernie rozmieszczonymi wzdłużnymi liniami (odmiana 3)", i przedstawiony jak na rysunku poniżej."
Oceniając nowość postaci wytworu przedmiotowego wzoru przemysłowego w zestawieniu z postaciami wytworów podanymi do powszechnej wiadomości lub zarejestrowanymi z wcześniejszym pierwszeństwem należy zwrócić uwagę na definicję nowości wzoru przemysłowego, który zgodnie z przepisem art. 103 p.w.p. uważa się za nowy jeżeli nie został on podany do powszechnej wiadomości przed datą jego pierwszeństwa w sposób umożliwiający jego odtworzenie, to jest odtworzenie postaci tego wytworu.
Zdaniem UP, żadna z postaci wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...]nie jest ani identyczna, ani też różniąca się jedynie nieistotnymi szczegółami w stosunku do postaci przywołanych przez wnioskodawcę znaków towarowych [...],[...] i [...], tak więc sporny wzór jest nowy w rozumieniu art. 103 p.w.p. Ze względu na odmienność swoich cech postaciowych, porównywane wzory wywołują także odmienne wrażenie na zorientowanym użytkowniku, którym jest na przykład stały użytkownik produktów spożywczych, w tym serków w opakowaniach o różnych kształtach lub osoba odpowiedzialna za wybór opakowania do produktu spożywczego danego wytwórcy, np. serka, a więc w świetle wskazanych znaków towarowych sporny wzór oznacza się indywidualnym charakterem niezależnie od dużej swobody twórczej w projektowaniu opakowań spożywczych.
W szczególności znak towarowy [...] z pierwszeństwem z 15.05.1987 r. i publikacją z 1.01.1988 r.,- przedstawiający opakowanie do serka z etykietą, w kształcie skopka z jednym uchem i fakturą tego opakowania w postaci obrazu wąskich klepek z jasnobrązowego drewna ściągniętych dwoma obręczami, jak na rysunku poniżej, różni się istotnie i wywiera na zorientowanym użytkowniku odmienne wrażenie niż którakolwiek z odmian spornego wzoru, zwłaszcza ze względu na etykietę, odmienną fakturę powierzchni bocznej i występowanie tylko jednego ucha.
Znak towarowy [...] z pierwszeństwem z 3.12.1996 r. i publikacją z 3.07.1997 r.,- przedstawiający opakowanie do serka z etykietą, w kształcie skopka z jednym uchem i fakturą tego opakowania w postaci obrazu wąskich słojów bardzo jasnego drewna, jak na rysunku poniżej, różni się istotnie i wywiera na zorientowanym użytkowniku odmienne wrażenie niż którakolwiek z odmian spornego wzoru, zwłaszcza ze względu na etykietę, odmienną fakturę powierzchni bocznej i występowanie tylko jednego ucha.
Znak towarowy [...] z pierwszeństwem z 17.08.1999 r. i publikacją z 31.08.2000 r.,- przedstawiający opakowanie do serka w kształcie skopka z jednym uchem i fakturą tego opakowania w postaci czarnobiałego obrazu bardzo wąskich słojów twardego drewna, jak na rysunku poniżej, różni się istotnie i wywiera na zorientowanym użytkowniku odmienne wrażenie niż którakolwiek z odmian spornego wzoru, zwłaszcza ze względu na odmienną fakturę powierzchni bocznej i występowanie tylko jednego ucha.
Także materiały przedłożone przez wnioskodawcę, wymienione powyżej, na dowód braku indywidualnego charakteru, a także tego, że przedmiotowe prawo z rejestracji zostało udzielone z naruszeniem dobrych obyczajów, gdyż stanowi zawłaszczenie rozwiązania powszechnie występującego w przetwórstwie mlecznym od kilkuset lat wnioskodawca, nie mogą świadczyć o braku indywidualnego charakteru spornego wzoru. Przedstawiają one "skopki", które nie stanowią wytworów tego rodzaju, dla którego nastąpiło zgłoszenie spornego wzoru, gdyż nie są przeznaczone do komercyjnego przechowywania produktów spożywczych jako ich opakowanie, a więc nie powinny być z takim opakowaniem porównywane. Ponadto, znacznie różnią się od wszystkich odmian przedmiotowego wzoru przemysłowego i wywierają odmienne wrażenie niż sporny wzór na zorientowanym użytkowniku opakowań do serków. W szczególności, różnią się one od spornego wzoru odmienną fakturą powierzchni z uwagi na odmienny materiał (drewno), rozmiarami i proporcjami (żaden z nich nie posiada kształtu kubka), oraz występowaniem metalowych obręczy.
Rozstrzygając zaś wniosek o zwrot kosztów postępowania złożony przez uprawnionego UP uznał, że wniosek jest zasadny. Stosownie bowiem do obowiązujących przepisów, strona, której żądanie zostało uwzględnione ma prawo do zwrotu niezbędnych kosztów postępowania w razie złożenia o to wniosku nie później niż przed zamknięciem rozprawy.
Skargę na powyższą decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2011 r., sygn. akt [...], w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "[...]" [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik wnioskodawcy, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie :
- naruszenie art. 315 ust. 3 p.w.p. poprzez jego błędne zastosowanie wyrażające się w tym, iż wbrew treści tego przepisu, Urząd zastosował do oceny przedmiotowej sprawy przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej w wersji nie obowiązującej w dniu zgłoszenia wzoru [...] do rejestracji, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy, doprowadziło bowiem do błędnej interpretacji i zastosowania przepisów art. 102, 103 i 104 p.wp;
- naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie rozpatrzenia całego materiału zgromadzonego w sprawie, co doprowadziło do przyjęcia błędnego, fragmentarycznego stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji – do wydania błędnej decyzji o oddaleniu wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru [...];
- naruszenie art. 255 ust. 4 p.w.p. poprzez zawężenie granic rozpoznawanej sprawy wyrażające się w częściowym rozpatrzeniu zarzutu naruszenia przez rejestrację Rp-5337 normy art. 103 ust. 1 w zw. z art. 102 ust. 1 p.w.p. oraz w zaniechaniu rozpatrzenia zarzutów naruszenia art. 106. p.w.p. oraz 104 ust. 1 w zw. z art. 102 ust. 1 p.w.p. stawianych przez wnioskodawcę, co doprowadziło do wydania decyzji błędnej decyzji w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "[...]" [...];
- naruszenie art. 255 ust. 4 p.w.p. poprzez przekroczenie granic rozpoznawanej sprawy wyrażające się w rozpatrzeniu zarzutu naruszenia art. 106 p.w.p. o innej treści, niż zarzut rzeczywiście sformułowany przez wnioskodawcę, co doprowadziło do wydania decyzji błędnej decyzji w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "[...]"[...];
- naruszenie art. 255 (8) p.w.p. i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez przedstawienie w zaskarżonej decyzji jedynie fragmentarycznego uzasadnienia faktycznego i prawnego, pomijającego istotne okoliczności faktyczne i prawne sprawy, co sprawia, iż nie jest możliwe przeprowadzenie pełnej kontroli sądowo-administracyjnej tej decyzji;
a także naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- naruszenie art. 102 p.w.p. poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do błędnego zastosowania przez organ art. 103 i 104 p.w.p., a w następstwie tego, do bezpodstawnego wydania zaskarżonej decyzji;
- naruszenie art. 103 p.w.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w błędnym przyjęciu, że wzór przemysłowy [...] jest nowy, co doprowadziło do wydania błędnej decyzji w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "[...]" [...];
- naruszenie art. 104 p.w.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w błędnym przyjęciu, że wzór przemysłowy [...] odznacza się indywidualnym charakterem, co doprowadziło do wydania błędnej decyzji w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "[...]"[...];
- naruszenie art. 106 p.w.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w błędnym przyjęciu, że wykorzystywanie wzoru przemysłowego [...] nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami, co doprowadziło do wydania błędnej decyzji w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "[...]" [...];
i na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) i c) ppsa wniesiono o uchylenie w całości decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] lipca 2011 r., sygn. akt [...], oddalającej wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "[...]" [...] oraz o orzeczenie zwrotu skarżącemu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżący wskazał na następujące naruszenia.
I. Naruszenie art. 315 ust. 3 p.w.p.
1. Zgodnie z art. 315 ust. 3 p.w.p., ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego albo topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym.
2. Urząd zastosował do oceny przedmiotowej sprawy, jak wskazano na stronie 5 decyzji, przepisy p.w.p. w wersji "ogłoszonej w Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117, tekst jednolity", a więc przepisy późniejsze niż obowiązujące w dacie zgłoszenia spornego wzoru, tj. w dniu 20 grudnia 2002 r.
3. Jednocześnie, z przywoływanego przez Urząd w akapicie trzecim od góry, na stronie 6 decyzji, treści art. 102 ust. 1 p.w.p. wynika, iż Urząd zastosował do sprawy jeszcze inną wersję tej ustawy, ale również niewłaściwą, a mianowicie wersję pierwotną art. 102 ust. 2 p.w.p., która w dacie zgłoszenia przedmiotowego wzoru już nie obowiązywała, bowiem została uchylona 18 października 2002 r.
4. Należy podkreślić, iż w dacie zgłoszenia wzoru [...] obowiązywała w zakresie treści art. 102, 103 i 104 p.w.p. wersja wprowadzona przez art. 1 ustawy z dnia 6 czerwca 2002 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2002 r. Nr 108, poz. 945). Tekst w tym brzmieniu powinien być podstawą wydania decyzji, a nie dwie inne, niewłaściwe wersje tej ustawy powołane w decyzji.
5. W wyniku zastosowania nieobowiązujących w odniesieniu do przedmiotowej sprawy przepisów, doszło do błędnej interpretacji i zastosowania art. 102 p.w.p., a następnie art. 103 i 104 p.w.p., co spowodowało bezpodstawne oddalenie wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru [...].
II. Naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a.
6. Zgodnie z art. 252 p.w.p. do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i 77 § 1 K.p.a.
7. Wskazać należy, iż w art. 7 K.p.a. wyrażona została naczelna zasada postępowania administracyjnego - zasada prawdy obiektywnej. Zgodnie z tym artykułem, "w toku postępowania organy administracji publicznej' stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.'" Z przepisu tego wynika, że organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (v. wyrok NSAz 17 października 2001 r., sygn. akt I SA 1110/01, Lex nr 75516).
8. Z kolei przepis art. 77 § 1 K.p.a. stanowi, iż "organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy." Przepis ten nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ administracji jest, zatem zobligowany do podejmowania w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości.
9. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyraźnie wynika, iż Urząd zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rozpatrzenia całego materiału zgromadzonego w sprawie.
10. Przede wszystkim, należy wskazać, iż Urząd nie rozpoznał w całości zarzutów stawianych spornej rejestracji przez wnioskodawcę.
11. Urząd błędnie podniósł, jakoby wnioskodawca opierał zarzut naruszenia przez rejestrację [...] normy art. 103 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 102 ust. 1 p.w.p. jedynie na podstawie wcześniejszych znaków towarowych [...],[...]oraz [...].
12. Tymczasem, zarzut ten oparty był także na twierdzeniu, iż wzory o cechach analogicznych do cech wspólnych wszystkich odmian wzoru [...] należą od kilkuset lat do domeny publicznej. Na potwierdzenie powyższego, wnioskodawca złożył szereg materiałów dowodowych. Zarzut naruszenia art. 103 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 102 ust. 1 p.w.p. w powyżej wskazanej części w ogóle nie został przez Urząd rozpoznany.
13. Urząd nie rozpoznał zarzutu naruszenia przez rejestrację [...] normy art. 104 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 102 ust. 1 p.w.p. postawionego przez wnioskodawcę. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji z dnia 14 lipca 2011 r., Urząd wskazał jedynie, iż jako dowód braku indywidualnego charakteru wzoru [...] Wnioskodawca powołał szereg materiałów, wskazanych przez Urząd na stronach 3-4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przy czym Urząd nie przeanalizował i nie odniósł się do wskazanych w decyzji materiałów.
14. W toku postępowania wnioskodawca wyraźnie wskazał, iż zewnętrzny wygląd opakowania według wzoru [...] nie stwarza odmiennego ogólnego wrażenia na zorientowanym użytkowniku, w porównaniu ze wzorami znanymi od kilkuset lat i należącymi do domeny publicznej oraz ze znakami towarowymi [...],[...],[...].
15. A zatem, Urząd całkowicie pominął zarzut naruszenia normy art. 104 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 102 ust. 1 p.w.p. w związku z tym, iż wzór [...] nie stwarza odmiennego ogólnego wrażenia w porównaniu z powyżej wskazanymi znakami towarowymi oraz nie odniósł się do tego zarzutu w pozostałym zakresie.
16. Urząd całkowicie zaniechał rozpoznania zarzutu naruszenia przez rejestrację Rp-5337 normy z art. 106 p.w.p., podniesionego przez wnioskodawcę.
17. W toku postępowania, wnioskodawca wyraźnie wskazał, iż naruszenie normy art. 106 ust. 1 p.w.p. przez sporną rejestrację wyraża się w tym, iż rejestracja ta obejmuje wzór opakowania, które powszechnie występuję w przetwórstwie mlecznym i należy do domeny publicznej. W uzasadnieniu powyższego wnioskodawca wskazał, iż przyznanie monopolu jednemu przedsiębiorstwu na taki wzór przemysłowy powoduje znaczne ograniczenie dostępu do rynku większości przedsiębiorstw przemysłu mleczarskiego, w szczególności przedsiębiorstw, które już stosują wizerunek "skopka" do oznaczania swoich produktów lub przedsiębiorstwom potencjalnie zainteresowanym takim oznaczaniem.
18. Tymczasem Urząd, z nieznanych powodów rozpoznał zarzut naruszenia art. 106 p.w.p. o treści znacznie odbiegającej od treści wskazanej przez wnioskodawcę. Urząd, rozpatrzył w/w zarzut, opierając się na twierdzeniu, iż prawo z rejestracji na wzór przemysłowy [...] zostało "udzielone z naruszeniem dobrych obyczajów, gdyż stanowi zawłaszczenie rozwiązania powszechnie występującego w przetwórstwie mlecznym od kilkuset lat" (strona 2 uzasadnienia spornej decyzji).
19. Z powyższego wynika, iż w rezultacie niedokonania wszechstronnej analizy okoliczności niniejszej sprawy, Urząd zawęził granice jej rozpoznania poprzez zaniechanie rozpatrzenia zarzutu naruszenia art. 106 p.w.p. stawianego przez wnioskodawcę oraz jednocześnie przekroczył Urząd granice sprawy poprzez rozpoznanie zarzutu nie podnoszonego w toku postępowania, przez co naruszył także normę art. 255 § 4 p.w.p.
20. Urząd zaniechał także rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, zwłaszcza bardzo licznych dowodów przedstawionych przez wnioskodawcę. Urząd ograniczył się do przedstawienia jedynie listy tych dowodów, co w oczywisty sposób nie jest równoznaczne z ich rozpoznaniem, zwłaszcza - z rozpoznaniem w świetle przedstawionych przez wnioskodawcę zarzutów wobec spornej rejestracji wzoru. Urząd ograniczył się wyłącznie do powierzchownej analizy przeciwstawionych rejestracji znaków towarowych, natomiast pominął praktycznie wszystkie pozostałe dowody zaoferowane przez wnioskodawcę.
21. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak także odniesienia się przez Urząd do złożonego przy piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. materiału dowodowego w postaci wydruku ze strony internetowej [...] pt. "[...]", należącej do uprawnionego.
22. Dowód ten jest o tyle istotny, że z jego treści jasno wynika, iż sam uprawniony, przedstawiając naczynie, nazwane przez niego "skopkiem", twierdzi, iż jest to naczynie od wieków wykonywane tradycyjnymi metodami bednarskimi, służące do przechowywania płynów oraz produktów pochodzenia mlecznego, w tym m. in. serków. A zatem, okoliczność, iż "skopek" jest od wieków wykorzystywany do przechowywania produktów mlecznych była przyznana prze obie strony, a więc jest bezsporna. W związku z powyższym, Urząd, orzekając, iż przedstawione przez wnioskodawcę w materiałach dowodowych "skopki" nie są przeznaczone do przechowywania produktów spożywczych (strona 11 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), całkowicie pominął stanowiska stron oraz materiał dowodowy przedstawiony w sprawie.
23. W następstwie powyższego zaniechania, Urząd dokonał ustalenia błędnego stanu faktycznego. W rezultacie zaś ustalenia błędnego stanu faktycznego, Urząd naruszył normy art. 103, 104 oraz 106 p.w.p. poprzez ich zastosowanie, a w konsekwencji - oddalenie wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego [...].
24. Urząd bezpodstawnie przyjął, iż sporny wzór był nowy w rozumieniu art. 103 p.w.p. w dacie jego zgłoszenia, ponieważ "żadna z postaci wzoru przemysłowego pt.: ,, [...]" nr [...] nie jest ani identyczna, ani też różniącą się jedynie nieistotnymi szczegółami w stosunku do postaci (...) znaków towarowych [...]" (strona 7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Powyższe, wadliwe ustalenia Urzędu wynikają zarówno z błędnej oceny znaków towarowych [...], jak i z braku analizy złożonych przez wnioskodawcę materiałów dowodowych w postaci wydruków ze stron internetowych.
25. Bezpodstawne są także ustalenia Urzędu, jakoby wzór przemysłowy [...] posiadał indywidualny charakter w rozumieniu art. 104 p.w.p. Wadliwość tych ustaleń była wynikiem przeprowadzenia niedokładnej analizy złożonych przez wnioskodawcę materiałów dowodowych w postaci wydruków ze stron internetowych oraz braku analizy znaków towarowych [...].
26. Odnośnie zaś do normy z art. 106 p.w.p. skarżący podnosi, iż Urząd, pomimo sformułowania własnego, odbiegającego od wskazanego przez wnioskodawcę zarzutu naruszenia przez rejestrację [...] w/w normy, w ogóle nie odniósł się do kwestii naruszenia przez rejestrację [...] art. 106 p.w.p.
27. W związku z powyższym, należy podnieść, iż Urząd zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rozpatrzenia całego materiału zgromadzonego w sprawie, co doprowadziło do przyjęcia błędnego, fragmentarycznego stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji - do niewłaściwego zastosowania przepisów art. 7 i 77 § 1 K.p.a. i wydania błędnej decyzji o oddaleniu wniosku o unieważnienie. Zarzut naruszenia norm art. 7 i 77 § 1 K.p.a. jest zatem zasadny i zasługuje na uwzględnienie.
III. Naruszenie art. 255 § 4 p.w.p.
28. Zgodnie z treścią art. 255 § 4 p.w.p. Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcą.
29. Urząd naruszył powyżej wskazany przepis w dwojaki sposób, tj. zarówno poprzez zawężenie granic niniejszej sprawy, jak i poprzez ich przekroczenie.
30. Urząd całkowicie pominął, podnoszone przez wnioskodawcę zarzuty naruszenia przez rejestrację [...] norm art. 104 oraz 106 p.w.p., czym zawęził granice niniejszej sprawy.
31. Jednocześnie Urząd wskazał w decyzji, jakoby w toku postępowania został podniesiony zarzut naruszenia art. 106 p.w.p., oparty na twierdzeniu, iż prawo z rejestracji na wzór przemysłowy [...] zostało "udzielone z naruszeniem dobrych obyczajów, gdyż stanowi zawłaszczenie rozwiązania powszechnie występującego w przetwórstwie mlecznym od kilkuset łat" (strona 2 uzasadnienia spornej decyzji). Zarzut w wskazanej przez Urząd treści nigdy nie był podnoszony w sprawie przez wnioskodawcę. A zatem zasadny jest zarzut, iż Urząd przekroczył granice wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego [...].
32. Inne formy naruszenia komentowanego przepisu wskazane ostały także w rozdziale niniejszej skargi dotyczącym naruszenia art.7 i 77 K.p.a.
IV. Naruszenie art. 255 (8) p.w.p. oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a.
33. Przepis art. 255 (8) pwp wskazuje, że decyzja Urzędu Patentowego podjęta w wyniku przeprowadzonego postępowania spornego powinna zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Także zgodnie z przepisem art. 107 § 1 K.p.a., mającym zastosowanie poprzez art. 256 ust. 1 p.w.p., decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, zaś według treści art. 107 § 3 K.p.a. " Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne -wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. "
34. Należy podkreślić, iż zgodnie z doktryną i orzecznictwem elementy decyzji wymienione w art. 107 § 1 K.p.a., w tym uzasadnienie faktyczne i prawne, należą do minimalnych wymogów co do formy decyzji, których spełnienie jest obligatoryjne. Jest także bezsporne, że uzasadnienie decyzji jest jej integralną częścią, składającą się na rzeczywistą treść decyzji. Stąd też brak istotnych elementów uzasadnienia decyzji wskazuje na istotne braki w treści samej decyzji.
35. Decyzja została wydana z naruszeniem powyższych przepisów. Zawiera ona jedynie fragmentaryczne uzasadnienie faktyczne. Odnosi się decyzja tylko do części zarzutów zawartych we wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego [...] 3 7.Całkowicie pomija natomiast materiał dowodowy przedstawiony przez wnioskodawcę. Jest bezsporne, że sporządzenie przez Urząd i zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji listy dowodów złożonych przez wnioskodawcę na poszczególne okoliczności (zresztą niekompletnej) nie jest równoznaczne z analizą i oceną tych dowodów. Analizy tych dowodów w kontekście treści zarzutów postawionych w sprawie brak. Szerzej omówiono tę kwestię w rozdziale skargi dotyczącym naruszą art.7 i 77 K.p.a.
36. Co warte podkreślenia, w zaskarżonej decyzji nie przywołano i nie dokonano analizy in concreto ani jednego dowodu zaoferowanego przez wnioskodawcę. W sprawie przedstawiony został bardzo obszerny materiał dowodowy. Sama lista dowodów zaoferowanych przez wnioskodawcę stanowi blisko 20% objętości decyzji Urzędu. Materiał ten został całkowicie zbagatelizowany przez Urząd, który pominął go w całości, o czym świadczy brak jego rzeczowej analizy i oceny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
37. Nie można także uznać, że zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie prawne. Zarzuty wobec rejestracji wzoru przemysłowego [...] zostały przez wnioskodawcę oparte na treści art. 102, 103, 104. 106 p.w.p. Decyzja przywołuje wprawdzie te przepisy w sentencji jako podstawę swego orzeczenia, jednakże -wbrew treści art. 107 § 3 in fine - w uzasadnieniu odnosi się jedynie do art. 102 i 103 p.w.p., natomiast całkowicie pomija art. 104 i 106 pwp. Brak w uzasadnieniu decyzji oceny zarzutów wnioskodawcy w świetle treści tych przepisów, jak też wyjaśnienia powodów, dla których nie zostały one w niniejszej sprawie zastosowane.
38. W konkluzji należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja, w wyniku nie spełnienia warunków, określonych w art. 107 § 3 K.p.a., nie zawiera w rzeczywistości uzasadnienia faktycznego i prawnego w rozumieniu art. 255 (8) p.w.p. i art. 107 § 1 K.p.a.
39. Z uwagi na wskazane powyżej istotne braki, zaskarżona decyzja nie może zostać poddana pełnej kontroli sądowo-administrącyjnej i już tego względu zasługuje na uchylenie.
V. Naruszenie art. 102 p.w.p.
40. Urząd Patentowy naruszył przywołany przepis zarówno przez jego błędną interpretację, jak też niewłaściwe zastosowanie. Organ błędnie zinterpretował art. 102 ust. 1 p.w.p. Przytaczając treść tego przepisu (w nieaktualnej dla niniejszej sprawy wersji) Urząd jednocześnie wskazał (s.6 uzasadnienia decyzji), że przepisy nie wymagają, aby zgłoszenie wzoru zawierało zastrzeżenia, zaś "ocena wzoru dokonywana jest zawsze całościowo, nie zaś jako zbiór poszczególnych właściwości". Wskazał następnie organ, że: "Ujęcie to sprawia, że zarówno przy weryfikacji przesłanki nowości, jak i indywidualnego charakteru ocenie poddany zostaje wzór jako całość"
41. Powyższe stanowisko Urzędu wskazuje, że przy ocenie wzoru należy nadawać wszystkim cechom wzoru równorzędne znaczenie, skoro żadna z nich nie zostaje wyróżniona poprzez zastrzeżenia. Podejście takie jest błędne i co istotne, wpływa bezpośrednio na błędną ocenę przesłanek zdolności ochronnej wzoru przemysłowego, takich jak nowość i indywidualny charakter.
42. Należy zwrócić uwagę, że wspomniany przepis należy interpretować w świetle m.in. przepisów wykonawczych do p.w.p., a zwłaszcza w świetle przepisów § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wzorów przemysłowych (Dz.U. z 2002 r. Nr 40, poz. 35). Zgodnie z ust.2 pkt 2) tego przepisu opis zgłaszanego wzoru przemysłowego powinien "wskazywać na cechy nowości i oryginalności wzoru w odniesieniu do znanych zgłaszającemu, najbardziej zbliżonych postaciowa przedmiotów ." Z kolei, stosownie do ust. 2 pkt.5 przywołanego przepisu, opis powinien: "opisywać na końcu, po wyrazach ,,cechy istotne wzoru przemysłowego" te cechy postaciowe, które wyróżniają zgłoszony wzór od innych, znanych już wzorów i stanowią podstawę, do jego identyfikacji. "
43. Przytoczone przepisy wyraźnie wskazują, że chociaż nie przewidziano w odniesieniu do wzorów przemysłowych zastrzeżeń, to wprowadzono ich ekwiwalent w postaci cech istotnych wzoru. Ocena wzoru powinna zatem być dokonywana wedle cech istotnych porównywanych wzorów, a nie - jak chce Urząd - według enigmatycznie określonego "wzoru jako całości".
44. Wypada zaznaczyć, że ocena wzoru według jego cech istotnych ma szczególne znaczenie, w przypadku (który ma miejsce w niniejszej sprawie), gdy wzór chroniony jest w kilku odmianach, z których każda posiada własne cechy istotne.
45. Dokonując błędnej interpretacji przepisu art. 102 p.w.p. Urząd błędnie zastosował ten przepis do oceny przesłanek zdolności ochronnej przedmiotowego wzoru przemysłowego, a następnie błędnie zastosował przepisy art. 103 i 104 p.w.p. W szczególności Urząd nie rozróżnił poszczególnych odmian wzoru Rp-5337, nie ustalił cech istotnych każdej z odmian i nie ocenił jej w świetle materiałów sprawy, zwłaszcza konkretnych dowodów przedstawionych przez wnioskodawcę (skarżącego)
V. Naruszenie art. 103 p.w.p.
46. Zgodnie z art. 103 p.w.p, "Wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, (...). Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami."
47. Urząd, w związku z błędnym ustaleniem, iż w dacie zgłoszenia wzór przemysłowy [...] spełniał przesłankę nowości, bezpodstawnie zastosował normę art. 103 p.w.p. i oddalił wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego [...].
48. Powyższe, błędne ustalenie, uzasadnił Urząd twierdzeniem, iż "żadna z postaci wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] nie jest ani identyczna, ani też różniącą się jedynie nieistotnymi szczegółami w stosunku do postaci (...) znaków towarowych [...]" (strona 7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).
49. Przede wszystkim, należy podnieść, iż Urząd nie odniósł się do części zarzutu naruszenia przez rejestrację [...] normy art. 103 pwp, gdyż całkowicie pominął materiały w postaci wydruków ze stron internetowych, złożonych przez Wnioskodawcę na okoliczność braku nowości wzoru [...].
50. W odniesieniu zaś do w/w zarzutu w części dotyczącej ujawnionych wcześniej rejestracji międzynarodowych znaków towarowych [...] oraz [...], Urząd nie dokonał porównania znaków towarowych [...] i [...] do poszczególnych odmian spornego wzoru. Urząd podniósł jedynie, iż znaki te różnią się od spornego wzoru "istotnie", przy czym nie wskazał owych "istotnych" różnic.
51. Urząd zaniechał także dokonania analizy w/w znaków towarowych z uwzględnieniem ich całokształtu, w tym istotnej cechy, wspólnej wszystkim znakom towarowym oraz spornemu wzorowi, a mianowicie - kształtu. W miejsce tego, Urząd wskazał jedynie, iż znaki te posiadają bliżej nieokreślony kształt "skopka", nie wyjaśniając przy tym, co należy rozumieć pod tym pojęciem.
52. Odnośnie zaś do znaku towarowego [...] należy podnieść, iż Urząd zaniechał porównania tego znaku do spornego wzoru. Urząd pominął, iż znak ten przedstawia cztery odmienne rzuty kształtu przedstawionego na tym znaku oraz trzy różne faktury. Ponadto twierdzenia swe opiera Urząd na niejasnych zwrotach, tj. "[...]", "[...]", "[...]".
53. W związki z powyższym oczywistym jest, iż Urząd zastosował normę art. 103 p.w.p., pomimo, iż nie było ku temu podstaw oraz bezpodstawnie oddalił wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego [...].
VI. Naruszenie art. 104 p.w.p.
54. Przepis art. 104 ust. 1 p.w.p. w redakcji obowiązującej w dacie dokonania zgłoszenia wzoru przemysłowego [...] stanowił, iż wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której odznacza się pierwszeństwo.
55. Urząd naruszył powoływany powyżej przepis poprzez jego zastosowanie, wskutek czego oddalił wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego [...] pomimo, iż nie zaistniały ku temu żadne przesłanki.
56. W zaskarżonej decyzji, brak uzasadnia prawnego dla zastosowania przez Urząd normy art. 104 p.w.p. oraz brak oceny zarzutów wnioskodawcy w świetle treści tego przepisu. Okoliczność ta jest wystarczająca do stwierdzenia, iż Urząd naruszył art. 104 p.w.p.
VII. Naruszenie art. 106 p.w.p.
57. Zgodnie z treścią art. 106 ust. 1 p.w.p., nie udziela się praw z rejestracji na wzory przemysłowe, których wykorzystywanie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami.
58. Urząd naruszył powoływany powyżej przepis poprzez jego zastosowanie, wskutek czego oddalił wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego [...] pomimo, iż nie zaistniały ku temu żadne przesłanki.
59. W zaskarżonej decyzji brak uzasadnia prawnego dla zastosowania przez Urząd normy art. 106 p.w.p. oraz brak oceny zarzutów wnioskodawcy w świetle treści tego przepisu. Okoliczność ta jest wystarczająca do stwierdzenia, iż Urząd naruszył art. 106 pwp.
W związku z powyższym pełnomocnik wnioskodawcy wniósł jak na wstępie.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o oddalenie skargi.
W kwestionowanej decyzji Urząd Patentowy RP działający w trybie postępowania spornego na podstawie art. 102, 103, 104 i 106 p.w.p. wniosek oddalił.
Urząd uznał, że żadna z postaci wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] nie jest ani identyczna, ani też różniąca się jedynie nieistotnymi szczegółami w stosunku do postaci przywołanych przez wnioskodawcę znaków towarowych [...], tak więc sporny wzór jest nowy w rozumieniu art. 103 p.w.p. Ze względu na odmienność swoich cech postaciowych, porównywane wzory wywołują także odmienne wrażenie na zorientowanym użytkowniku, którym jest na przykład stały użytkownik produktów spożywczych, w tym serków w opakowaniach o różnych kształtach lub osoba odpowiedzialna za wybór opakowania do produktu spożywczego danego wytwórcy, np. serka, a więc w świetle wskazanych znaków towarowych sporny wzór oznacza się indywidualnym charakterem niezależnie od dużej swobody twórczej w projektowaniu opakowań spożywczych.
Urząd uznał również, że także pozostałe materiały przedłożone przez wnioskodawcę na dowód braku indywidualnego charakteru, a także tego, że przedmiotowe prawo z rejestracji zostało udzielone z naruszeniem dobrych obyczajów, gdyż stanowi zawłaszczenie rozwiązania powszechnie występującego w przetwórstwie mlecznym od kilkuset lat, nie mogą świadczyć o braku zdolności rejestrowej spornego wzoru.
W swojej skardze pełnomocnik wnioskodawcy zarzuca przedmiotowej decyzji co następuje.
I. Naruszenie przepisów prawa materialnego to jest:
1. naruszenie art. 315 ust. 3 p.w.p. poprzez zastosowanie do oceny przedmiotowej sprawy przepisów ustawy w wersji ogłoszonej w Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 tekst jednolity lub w wersji pierwotnej, zamiast w wersji według Dz. U. z 2002 r. Nr 108 poz. 945;
2. naruszenie art. 102 ustawy p.w.p. - poprzez błędną interpretacją i niewłaściwe zastosowanie, przy czym, zdaniem skarżącego, Urząd nie rozróżnił poszczególnych odmian wzoru;
3. naruszenie art. 103 ustawy p.w.p. - poprzez pominięcie materiałów w postaci wydruków ze stron internetowych przy ocenie zarzutu braku nowości spornego wzoru oraz braku porównania poszczególnych odmian spornego wzoru ze znakami przeciwstawionymi, przy czym odnośnie wzoru znaku [...] Urząd nie uwzględnił, że "znak ten przedstawia cztery odmienne rzuty kształtu oraz trzy różne faktury";
4. naruszenie art. 104 ustawy p.w.p. - poprzez jego zastosowanie;
5. naruszenie art. 106 ustawy p.w.p. przez brak uzasadnienia prawnego i brak oceny zarzutów.
II Naruszenie przepisów postępowania to jest:
1 naruszenie art.7 oraz 77 § 1 K.p.a. - poprzez "zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rozpatrzenia całości materiału zgromadzonego w sprawie, a w szczególności, zdaniem skarżącego, nie rozpatrzył zarzutu naruszenia art. 103 ust. 1 p.w.p. w oparciu o materiały dowodowe złożone na okoliczność, iż wzory o cechach analogicznych do cech wspólnych wszystkich odmian wzoru spornego należą do domeny publicznej, oraz nie rozpoznał zarzutu naruszenia przez sporny wzór normy art. 104 ust. 1 p.w.p., a także przy rozpoznaniu zarzutu naruszenia art. 106 p.w.p. oparł się na twierdzeniu, iż "przedmiotowe prawo z rejestracji zostało udzielone z naruszeniem dobrych obyczajów, gdyż stanowi zawłaszczenie rozwiązania powszechnie występującego w przetwórstwie mlecznym od kilkuset lat"";
2. naruszenie art. 255 ust.4 p.w.p. - poprzez przekroczenie granic wniosku, gdyż Urząd "całkowicie pominął podnoszone przez wnioskodawcę zarzuty naruszenia przez przedmiotowe prawo z rejestracji norm art. 104 oraz 106 p.w.p. czym zawęził granice niniejszej sprawy", a jednocześnie Urząd wskazał w decyzji jakoby w toku postępowania został podniesiony zarzut naruszenia art. 106 p.w.p. oparty na twierdzeniu, iż prawo z rejestracji [...] zostało "udzielone z naruszeniem dobrych obyczajów, gdyż stanowi zawłaszczenie rozwiązania powszechnie występującego w przetwórstwie mlecznym od kilkuset lat", podczas, gdy zdaniem skarżącego, taki zarzut nigdy nie był podnoszony przez wnioskodawcę;
3. naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. - poprzez "jedynie fragmentaryczne" uzasadnienie wydanej decyzji oraz ponieważ "nie można uznać, że zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie prawne".
Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez skarżącego Urząd Patentowy wyjaśnia, że nie zasługują one na uwzględnienie jako bezzasadne, w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy.
Poniżej wyjaśniono szczegółowo podstawy takiego stanowiska Urzędu.
Ad. 1.1. Zarzut naruszenia art. 315 ust.3 p.w.p. poprzez zastosowanie do oceny przedmiotowej sprawy przepisów ustawy w wersji ogłoszonej w Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 tekst jednolity lub w wersji pierwotnej, zamiast w wersji według Dz. U. z 2002 r. Nr 108 poz. 945, jest bezzasadny i oparty na niewłaściwej interpretacji dwóch oczywistych błędów jakimi były umieszczenie nieprawidłowego oznaczenia wersji p.w.p. na str. 5 i definicji art. 102 ust. 1 p.w.p. na str. 6 zaskarżonej decyzji.
Należy zwrócić uwagę, iż w sentencji podano prawidłowo jako podstawę wersję ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej według Dz. U. z 2002 r. Nr 108 poz. 945.
Podobnie, oceny zdolności rejestrowej dokonano pod kątem nowości i indywidualnego charakteru zgodnie z definicjami zawartymi w wersji ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2002 r. Nr 108 poz. 945 ze zm.), które są identyczne z odpowiednimi definicjami zawartymi w wersji według Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117.
Tak więc, oczywiste błędy wskazane przez skarżącego nie mogły wpłynąć na wynik sprawy.
Ad. 1.2. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, art. 102 ustawy p.w.p. - poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, przy czym, zdaniem skarżącego, Urząd nie rozróżnił poszczególnych odmian wzoru, jest bezzasadny i niezgodny ze stanem faktycznym.
Urząd podał, iż przedmiotowy wzór został opisany w poszczególnych odmianach w sposób następujący:
"[...]...charakteryzuje się tym, że ma kształt lekko rozszerzającego się ku górze, okrągłego kubka o prostej ścianie bocznej. Od górnego obrzeża kubka ku górze odchodzi jedno (w odmianie 1) i drugie (w odmianach 2, 3 i 4) prostokątne ucho z poprzecznie na nim ukształtowanym owalnym zarysem. Na ścianie bocznej, od wewnątrz, poniżej górnego obrzeża, kubek ma obwodową linię. Ściana boczna kubka ma powierzchnię zewnętrzną z ornamentacja przypominającą plecionkę o naprzemiennych prostokątnych przeplotach z zarysowanymi liniami, odpowiednio, wzdłużnymi i poprzecznymi (odmiany 1, 4 i 5), gładką bez ornamentacji (odmiana 2), lub z obwodowo równomiernie rozmieszczonymi wzdłużnymi liniami (odmiana 3)" i przedstawił jego rysunek poniżej opisu (patrz str. 7 zaskarżonej decyzji).
Ad. 1.3. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, art. 103 ustawy p.w.p. - poprzez pominięcie materiałów w postaci wydruków ze stron internetowych przy ocenie zarzutu braku nowości spornego wzoru oraz braku porównania poszczególnych odmian spornego wzoru ze znakami przeciwstawionymi, przy czym odnośnie wzoru znaku [...] Urząd nie uwzględnił, że "znak ten przedstawia cztery odmienne rzuty kształtu oraz trzy różne faktury".
W szczególności, skarżący (wnioskodawca) nie zarzucał naruszenia art. 103 na podstawie materiałów w postaci wydruków ze stron internetowych dla jakiejkolwiek konkretnej postaci spornego wzoru, a jedynie podnosił (patrz na przykład Tom I, k. 172, w.16 - 18, oraz Tom II, str. 205, pkt 6, akt Sp. 572/07), że bliżej nieokreślone "wskazane powyżej cechy wspólne wszystkich odmian wzoru Rp-5337 nie spełniały warunku nowości również z uwagi na fakt, iż wzory o analogicznych cechach należą od kilkuset lat do domeny publicznej", a więc Urząd w oparciu o tak sformułowany zarzut nie mógł dokonać na podstawie tych materiałów oceny zarzutu braku nowości w stosunku do którejkolwiek z odmian spornego wzoru i słusznie uznał, że materiały te zostały przeciwstawione jedynie na okoliczność braku indywidualnego charakteru.
Niezależnie od powyższego, ponieważ Urząd stwierdził, że materiały w postaci wydruków ze stron internetowych nie stanowiły skutecznych dowodów na brak indywidualnego charakteru spornego wzoru, tym samym nie stanowiły one skutecznych dowodów na brak nowości, który to wymóg jest wymogiem ostrzejszym.
Tym samym nawet, jeżeli pominięcie materiałów w postaci wydruków ze stron internetowych przy ocenie zarzutu braku nowości spornego wzoru stanowi uchybienie zaskarżonej decyzji, to nie mogło ono wpłynąć na wynik sprawy
Natomiast twierdzenie o braku porównania poszczególnych odmian spornego wzoru ze znakami przeciwstawionymi, przy czym odnośnie znaku [...] Urząd nie uwzględnił, że "znak ten przedstawia cztery odmienne rzuty kształtu oraz trzy różne faktury" jest nie tylko bezzasadne ale także sprzeczne ze stanem faktycznym.
Urząd porównał poszczególne odmiany spornego wzoru ze znakami przeciwstawionymi, podając każdorazowo (patrz strony 8 i 9 zaskarżonej decyzji) nie tylko dlaczego dany znak wywiera na zorientowanym użytkowniku odmienne wrażenie niż którakolwiek z odmian spornego wzoru, ale także zamieszczając kolorowe rysunki przeciwstawionych znaków, przy czym odnośnie znaku [...] Urząd uwzględnił, że "znak ten przedstawia cztery odmienne rzuty kształtu oraz trzy różne faktury", gdyż jak widać z załączonego rysunku (patrz strona 9 zaskarżonej decyzji - k.216 T.II akt Sp. 572/07) wszystkie rzuty dotyczą tej samej postaci znaku , a wszystkie faktury są praktycznie identyczne.
Ad. 1.4. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, art. 104 ustawy p.w.p. - poprzez jego zastosowanie.
Urząd słusznie uznał, że ze względu na odmienność swoich cech postaciowych (patrz strony 8 i 9 zaskarżonej decyzji), porównywane wzory wywołują także odmienne wrażenie na zorientowanym użytkowniku, którym jest na przykład stały użytkownik produktów spożywczych, w tym serków w opakowaniach o różnych kształtach lub osoba odpowiedzialna za wybór opakowania do produktu spożywczego danego wytwórcy, np. serka, a więc w świetle wskazanych znaków towarowych sporny wzór oznacza się indywidualnym charakterem niezależnie od dużej swobody twórczej w projektowaniu opakowań spożywczych.
Urząd słusznie uznał również, że także pozostałe materiały przedłożone przez wnioskodawcę na dowód braku indywidualnego charakteru, a także tego, że przedmiotowe prawo z rejestracji zostało udzielone z naruszeniem dobrych obyczajów, gdyż stanowi zawłaszczenie rozwiązania powszechnie występującego w przetwórstwie mlecznym od kilkuset lat, nie mogą świadczyć o braku zdolności rejestrowej spornego wzoru.
Ad. II. 1. Zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. - poprzez "zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie rozpatrzenia całości materiału zgromadzonego w sprawie, a w szczególności, zdaniem skarżącego, nie rozpatrzył zarzutu naruszenia art. 103 ust. 1 p.w.p. w oparciu o materiały dowodowe złożone na okoliczność, iż wzory o cechach analogicznych do cech wspólnych wszystkich odmian wzoru spornego należą do domeny publicznej, oraz nie rozpoznał zarzutu naruszenia przez sporny wzór normy art. 104 ust. 1 p.w.p., a także przy rozpoznaniu zarzutu naruszenia art. 106 p.w.p. oparł się na twierdzeniu, iż "przedmiotowe prawo z rejestracji zostało udzielone z naruszeniem dobrych obyczajów, gdyż stanowi zawłaszczenie rozwiązania powszechnie występującego w przetwórstwie mlecznym od kilkuset lat", jest bezzasadny.
Urząd dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy w oparciu o całość materiału dowodowego w sprawie. Należy podkreślić, że skarżący (wnioskodawca) nie podniósł zarzutu naruszenia art. 103 ust. 1 p.w.p. w oparciu o materiały dowodowe złożone na okoliczność, iż wzory o cechach analogicznych do cech wspólnych wszystkich odmian wzoru spornego należą do domeny publicznej a jedynie podnosił (patrz na przykład Tom I, k. 172, w.16 - 18, oraz Tom II, str. 205, pkt 6, akt Sp. 572/07), że bliżej nieokreślone "wskazane powyżej cechy wspólne wszystkich odmian wzoru Rp-5337 nie spełniały warunku nowości również z uwagi na fakt, iż wzory o analogicznych cechach należą od kilkuset lat do domeny publicznej", a więc Urząd w oparciu o tak sformułowany zarzut nie mógł dokonać na podstawie tych materiałów oceny zarzutu braku nowości w stosunku do którejkolwiek z odmian spornego wzoru i słusznie uznał, że materiały te zostały przeciwstawione jedynie na okoliczność braku indywidualnego charakteru (patrz wyżej).
Urząd rozpoznał zarzuty naruszenia przez sporny wzór normy art. 104 ust. 1 p.w.p. w stosunku do całego materiału przedłożonego przez skarżącego (wnioskodawcę) (patrz strony 8 – 11 zaskarżonej decyzji) omawiając poszczególne materiały i podsumowując jak następuje:
"Przedstawiają one "skopki", które nie stanowią wytworów tego rodzaju, dla którego nastąpiło zgłoszenie spornego wzoru, gdyż nie są przeznaczone do komercyjnego przechowywania produktów spożywczych jako ich opakowanie, a więc nie powinny być z takim opakowaniem porównywane. Ponadto, znacznie różnią się od wszystkich odmian przedmiotowego wzoru przemysłowego i wywierają odmienne wrażenie niż sporny wzór na zorientowanym użytkowniku opakowań do serków. W szczególności, różnią się one od spornego wzoru odmienną fakturą powierzchni z uwagi na odmienny materiał (drewno), rozmiarami i proporcjami (żaden z nich nie posiada kształtu kubka), oraz występowaniem metalowych obręczy."
Ponadto, Urząd przy rozpoznaniu zarzutu naruszenia art. 106 p.w.p. słusznie oparł się na twierdzeniu, iż "przedmiotowe prawo z rejestracji zostało udzielone z naruszeniem dobrych obyczajów, gdyż stanowi zawłaszczenie rozwiązania powszechnie występującego w przetwórstwie mlecznym od kilkuset lat", gdyż twierdzenie takie było wielokrotnie podnoszone przez skarżącego, m.in. w podsumowaniu stanowiska (np. k.204, pkt. 15 T.ll akt Sp. 572/07), czy też w piśmie z 22 czerwca 2011r. (k.201, pkt. 8 T.ll akt Sp. 572/07).
Ad.II. 2. Zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia art. 255 ust.4 p.w.p. - poprzez przekroczenie granic wniosku, gdyż Urząd "całkowicie pominął podnoszone przez wnioskodawcę zarzuty naruszenia przez przedmiotowe prawo z rejestracji norm art. 104 oraz 106 p.w.p. czym zawęził granice niniejszej sprawy", a jednocześnie Urząd wskazał w decyzji jakoby w toku postępowania został podniesiony zarzut naruszenia art. 106 p.w.p. oparty na twierdzeniu, iż prawo z rejestracji [...] zostało "udzielone z naruszeniem dobrych obyczajów, gdyż stanowi zawłaszczenie rozwiązania powszechnie występującego w przetwórstwie mlecznym od kilkuset lat", podczas, gdy zdaniem skarżącego, taki zarzut nigdy nie był podnoszony przez wnioskodawcę, jest również bezzasadny i sprzeczny ze stanem faktycznym, z powodów wymienionych powyżej (Ad. II. 1.).
Ad.II. 3. Zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. - poprzez "jedynie fragmentaryczne" uzasadnienie wydanej decyzji oraz ponieważ "nie można uznać, że zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie prawne" jest również bezzasadny, co bezpośrednio wynika z treści zaskarżonej decyzji.
Tak więc, skarżący nie podniósł w skardze żadnych okoliczności, które mogłyby wskazywać na nieprawidłowość decyzji i obecnie spowodować zmianę wcześniej zajętego przez Urząd Patentowy stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2011 r., wydaną po rozpoznaniu na rozprawie wniosku G. Sp. z o.o., T. (wnioskodawca) przeciwko H., Niemcy (uprawniony) o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...], którą oddalono wniosek.
Skarżący (wnioskodawca) zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 315 ust. 3 p.w.p. 2) art. 102 p.w.p. 3) art. 103 p.w.p. 4) art. 104 p.w.p. 5) art. 106 p.w.p., a także przepisów postępowania, w szczególności: 1) art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a., 2) art. 255 ust. 4 p.w.p. 3) art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p.
Pierwszy zarzut skarżącego dotyczy właściwości prawa, tzn. naruszenia art. 315 ust. 3 p.w.p. Ponieważ sporny wzór został zgłoszony do rejestracji z datą 20 grudnia 2002 r., to skarżący zarzucił naruszenie powołanego wyżej przepisu p.w.p. poprzez zastosowanie do oceny przedmiotowej sprawy przepisów ustawy w wersji ogłoszonej w Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 (tekst jednolity) lub w wersji pierwotnej, zamiast w wersji według Dz. U. z 2002 r. Nr 108 poz. 945. Podkreślił, że w dacie zgłoszenia wzoru [...] obowiązywała w zakresie treści art. 102, 103 i 104 p.w.p. wersja wprowadzona przez art. 1 ustawy z dnia 6 czerwca 2002 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2002 r. Nr 108, poz. 945). Tekst w tym brzmieniu powinien być podstawą wydania decyzji, a nie dwie inne, niewłaściwe wersje tej ustawy powołane w decyzji.
W odpowiedzi na ten zarzut Urząd Patentowy wskazał, iż w sentencji decyzji podano prawidłowo jako jej podstawę prawną wersję ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej według Dz. U. z 2002 r. Nr 108 poz. 945, i to przepisy w jej brzmieniu stanowiły podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podobnie, oceny zdolności rejestrowej dokonano pod kątem nowości i indywidualnego charakteru zgodnie z definicjami zawartymi w wersji ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2002 r. Nr 108 poz. 945 ze zm.), które są identyczne z odpowiednimi definicjami zawartymi w wersji według Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117.
Skarżący, który wystąpił z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] udzielonego 4 lutego 2004 r. na rzecz uprawnionego, z pierwszeństwem od 20 grudnia 2002 r., za podstawę swojego żądania podał przepisy art. 102, 103, 104 i 106 p.w.p., podnosząc w istocie brak nowości i indywidualnego charakteru spornego wzoru, a także, że przedmiotowe prawo z rejestracji zostało udzielone z naruszeniem dobrych obyczajów, gdyż stanowi zawłaszczenie rozwiązania powszechnie występującego w przetwórstwie mlecznym od kilkuset lat.
Według skarżącego, sporny wzór w dacie zgłoszenia (20 grudnia 2002 r.) nie był nowy i nie posiadał również indywidualnego charakteru, gdyż opakowania o cechach objętych spornym prawem z rejestracji były powszechnie znane jako przestrzenne znaki towarowe uprawnionego, zarejestrowane i opublikowane przed datą pierwszeństwa spornego wzoru. Na dowód skarżący przywołał następujące wzory:
- [...] z pierwszeństwem z 15.05.1987 r. i publikacją z 1.01.1988 r., -przedstawiający opakowanie do serka z etykietą, w kształcie skopka z jednym uchem i fakturą tego opakowania w postaci obrazu wąskich klepek z jasnobrązowego drewna ściągniętych dwoma obręczami,
- [...] z pierwszeństwem z 3.12.1996 r. i publikacją z 3.07.1997 r., -przedstawiający opakowanie do serka z etykietą, w kształcie skopka z jednym uchem i fakturą tego opakowania w postaci obrazu wąskich słojów bardzo jasnego drewna, oraz
- [...] z pierwszeństwem z 17.08.1999 r. i publikacją z 31.08.2000 r ,-przedstawiający opakowanie do serka w kształcie skopka z jednym uchem i fakturą tego opakowania w postaci czarnobiałego obrazu bardzo wąskich słojów twardego drewna.
Na dowód braku indywidualnego charakteru, a także tego, że przedmiotowe prawo z rejestracji zostało udzielone z naruszeniem dobrych obyczajów, gdyż stanowi zawłaszczenie rozwiązania powszechnie występującego w przetwórstwie mlecznym od kilkuset lat wnioskodawca przedłożył szereg materiałów.
Uprawniony podważył autentyczność przedłożonych materiałów. Podniósł, że zarówno badanie nowości, jak i indywidualnego charakteru, w świetle art.105 ust. 5 p.w.p. powinno obejmować jedynie wytwory tego rodzaju, dla którego nastąpiło zgłoszenie spornego wzoru.
Wskazał, iż żadna z postaci wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] nie jest ani identyczna, ani też różniąca się jedynie nieistotnymi szczegółami w stosunku do postaci przywołanych przez wnioskodawcę znaków towarowych [...]. Porównywane wzory wywołują także odmienne wrażenie na zorientowanym użytkowniku.
Odnośnie materiałów przedłożonych na okoliczność braku indywidualnego charakteru spornego wzoru, gdyż stanowi on zawłaszczenie rozwiązania powszechnie występującego w przetwórstwie mlecznym od kilkuset lat, uprawniony podniósł, iż przedstawione w nich "skopki" nie stanowią wytworów tego rodzaju, dla którego nastąpiło zgłoszenie spornego wzoru, gdyż nie są przeznaczone do przechowywania produktów spożywczych, a ponadto nie muszą być znane zorientowanemu użytkownikowi opakowań do serków.
Odnosząc się do argumentacji stron Urząd Patentowy wskazał, że ocena wzoru przemysłowego dokonywana jest zawsze całościowo, nie zaś jako zbiór poszczególnych właściwości. Ujęcie to sprawia, że zarówno przy weryfikacji przesłanki nowości, jak i indywidualnego charakteru ocenie poddany zostaje wzór jako całość. Użyta w art. 102 ust. 1 koniunkcja (spójnik "i") wskazuje, że w przypadku niespełnienia przez wzór przemysłowy jednej z przesłanek - nowości czy indywidualnego charakteru - wytwór nie będzie podlegał ochronie.
Zdaniem Urzędu Patentowego, żadna z postaci wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] nie jest ani identyczna, ani też różniąca się jedynie nieistotnymi szczegółami w stosunku do postaci przywołanych przez wnioskodawcę znaków towarowych [...], tak więc sporny wzór jest nowy w rozumieniu art. 103 p.w.p. Ze względu na odmienność swoich cech postaciowych, porównywane wzory wywołują także odmienne wrażenie na zorientowanym użytkowniku, którym jest na przykład stały użytkownik produktów spożywczych, w tym serków w opakowaniach o różnych kształtach lub osoba odpowiedzialna za wybór opakowania do produktu spożywczego danego wytwórcy, np. serka, a więc w świetle wskazanych znaków towarowych sporny wzór oznacza się indywidualnym charakterem niezależnie od dużej swobody twórczej w projektowaniu opakowań spożywczych.
Także materiały przedłożone przez wnioskodawcę, wymienione powyżej, na dowód braku indywidualnego charakteru, a także tego, że przedmiotowe prawo z rejestracji zostało udzielone z naruszeniem dobrych obyczajów, gdyż stanowi zawłaszczenie rozwiązania powszechnie występującego w przetwórstwie mlecznym od kilkuset lat wnioskodawca, nie mogą świadczyć o braku indywidualnego charakteru spornego wzoru. Przedstawiają one "skopki", które nie stanowią wytworów tego rodzaju, dla którego nastąpiło zgłoszenie spornego wzoru, gdyż nie są przeznaczone do komercyjnego przechowywania produktów spożywczych jako ich opakowanie, a więc nie powinny być z takim opakowaniem porównywane. Ponadto, znacznie różnią się od wszystkich odmian przedmiotowego wzoru przemysłowego i wywierają odmienne wrażenie niż sporny wzór na zorientowanym użytkowniku opakowań do serków. W szczególności, różnią się one od spornego wzoru odmienną fakturą powierzchni z uwagi na odmienny materiał (drewno), rozmiarami i proporcjami (żaden z nich nie posiada kształtu kubka), oraz występowaniem metalowych obręczy.
Niezależnie od powyższego, ponieważ Urząd stwierdził, że materiały w postaci wydruków ze stron internetowych nie stanowiły skutecznych dowodów na brak indywidualnego charakteru spornego wzoru, tym samym nie stanowiły one skutecznych dowodów na brak nowości, który to wymóg jest wymogiem ostrzejszym.
Tym samym nawet, jeżeli pominięcie materiałów w postaci wydruków ze stron internetowych przy ocenie zarzutu braku nowości spornego wzoru stanowi uchybienie zaskarżonej decyzji, to nie mogło ono wpłynąć na wynik sprawy
Urząd porównał poszczególne odmiany spornego wzoru ze znakami przeciwstawionymi, podając każdorazowo (patrz strony 8 i 9 zaskarżonej decyzji) nie tylko dlaczego dany znak wywiera na zorientowanym użytkowniku odmienne wrażenie niż którakolwiek z odmian spornego wzoru, ale także zamieszczając kolorowe rysunki przeciwstawionych znaków, przy czym odnośnie znaku [...] Urząd uwzględnił, że "znak ten przedstawia cztery odmienne rzuty kształtu oraz trzy różne faktury", gdyż jak widać z załączonego rysunku (patrz strona 9 zaskarżonej decyzji - k.216 T.II akt Sp. 572/07) wszystkie rzuty dotyczą tej samej postaci znaku , a wszystkie faktury są praktycznie identyczne.
Urząd uznał zatem, że ze względu na odmienność swoich cech postaciowych porównywane wzory wywołują także odmienne wrażenie na zorientowanym użytkowniku. Tak więc w świetle wskazanych wzorów przemysłowych sporny wzór oznacza się indywidualnym charakterem niezależnie od dużej swobody twórczej w projektowaniu opakowań spożywczych.
Urząd rozpoznał również zarzuty naruszenia przez sporny wzór normy art. 104 ust. 1 p.w.p. w stosunku do całego materiału przedłożonego przez skarżącego (wnioskodawcę) (patrz strony 8 - 11 zaskarżonej decyzji) omawiając poszczególne materiały i podsumowując jak następuje: "Przedstawiają one "skopki", które nie stanowią wytworów tego rodzaju, dla którego nastąpiło zgłoszenie spornego wzoru, gdyż nie są przeznaczone do komercyjnego przechowywania produktów spożywczych jako ich opakowanie, a więc nie powinny być z takim opakowaniem porównywane. Ponadto, znacznie różnią się od wszystkich odmian przedmiotowego wzoru przemysłowego i wywierają odmienne wrażenie niż sporny wzór na zorientowanym użytkowniku opakowań do serków. W szczególności, różnią się one od spornego wzoru odmienną fakturą powierzchni z uwagi na odmienny materiał (drewno), rozmiarami i proporcjami (żaden z nich nie posiada kształtu kubka), oraz występowaniem metalowych obręczy."
Oceniając prawidłowość dokonanego w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcia, tzn. jego legalność, należy – zwłaszcza w kontekście przedstawionych poglądów stron, i głównych motywów uzasadnienia przedmiotowej decyzji, zwrócić uwagę na następujące aspekty sprawy.
Otóż w rozpatrywanej sprawie Urząd Patentowy oddalił wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...].
Skarżący jako wiodący kierunek swojej argumentacji przeciwstawił spornemu wzorowi przemysłowemu swoje trzy – w jego ocenie powszechnie znane - przestrzenne znaki towarowe, zarejestrowane i opublikowane przed datą pierwszeństwa spornego wzoru.
Nie ulega wątpliwości, że funkcje obu tych instytucji, tj. znaku towarowego i wzoru przemysłowego, są odmienne.
Jak wskazuje się w pracy "Prawo własności przemysłowej" (red. U. Promińska, wyd. Difin, Warszawa 2005, str. 199 i n.), "Mianem funkcji znaku towarowego określa się całokształt oddziaływania znaku towarowego w obrocie gospodarczym i tradycyjne wyróżnia trzy funkcje: oznaczania pochodzenia (odróżniającą), gwarancyjną i reklamową. (...) Niewątpliwie pierwotną i konstytutywną jest funkcja oznaczania pochodzenia. Ona stała się kryterium wyodrębnienia znaku towarowego szerszej grupy oznaczeń nakładanych na towar. (...) Najogólniej rzecz ujmując, można powiedzieć, że znak towarowy pozwala odróżnić towary ze względu na ich pochodzenie. Można więc powiedzieć, że w ramach jednej funkcji realizują się dwa aspekty. Z jednej strony znak wskazuje źródło pochodzenia towaru. Z drugiej – identyfikuje towar na rynku, a więc pozwala go odróżnić od innych towarów tego samego rodzaju znajdujących się w obrocie."
O ile funkcje – zwłaszcza funkcja odróżniająca – znaku towarowego stanowią przedmiot obszernych rozważań w licznych opracowaniach, o tyle funkcje wzoru przemysłowego pozostają poza zakresem rozważań literatury przedmiotu. Zapewne dzieje się tak z tej przyczyny, że prawo z rejestracji wzoru przemysłowego jest prawem podmiotowym o charakterze majątkowym, które znalazło wyczerpujące uregulowanie w art. 105 p.w.p. Zgodnie z tym przepisem:
"1. Na wzór przemysłowy udziela się prawa z rejestracji.
2. Przez uzyskanie prawa z rejestracji uprawniony nabywa prawo wyłącznego korzystania z wzoru przemysłowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.
3. Uprawniony może zakazać osobom trzecim wytwarzania, oferowania, wprowadzania do obrotu, importu, eksportu lub używania wytworu, w którym wzór jest zawarty bądź zastosowany, lub składowania takiego wytworu dla takich celów.
4. Prawo z rejestracji wzoru przemysłowego obejmuje każdy wzór, który na zorientowanym użytkowniku nie wywołuje odmiennego ogólnego wrażenia. Art. 104 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
5. Prawo z rejestracji wzoru przemysłowego ogranicza się do wytworów tego rodzaju, dla których nastąpiło zgłoszenie.
6. Prawa z rejestracji wzoru udziela się na 25 lat od daty dokonania zgłoszenia w Urzędzie Patentowym, podzielone na pięcioletnie okresy, z zastrzeżeniem art. 111."
Jak wynika z tego przepisu, na prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, które obejmuje każdy wzór, który na zorientowanym użytkowniku nie wywołuje odmiennego ogólnego wrażenia, składają się zarówno uprawnienia pozytywne (prawo wyłącznego korzystania z wzoru przemysłowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej), jak i negatywne ( możliwość zakazania osobom trzecim wytwarzania, oferowania, wprowadzania do obrotu, importu, eksportu lub używania wytworu, w którym wzór jest zawarty bądź zastosowany, lub składowania takiego wytworu dla takich celów), przy czym prawo to ogranicza się do wytworów tego rodzaju, dla których nastąpiło zgłoszenie i ma charakter czasowy, tzn. jest udzielane się na 25 lat od daty dokonania zgłoszenia w Urzędzie Patentowym, podzielone na pięcioletnie okresy.
Jak wynika z wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 118/07, LEX nr 322739, "1. Treścią prawa z rejestracji wzorów przemysłowych jest możliwość wyłącznego korzystania ze wzoru przemysłowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na terytorium Polski w odniesieniu do wytworów tego rodzaju, dla których nastąpiło zgłoszenie, oraz do sprzeciwiania się korzystaniu z niego przez osoby trzecie. Zakres przedmiotowy prawa z rejestracji obejmuje nie tylko wzór identyczny, ale każdy wzór, który na zorientowanym użytkowniku nie wywołuje odmiennego ogólnego wrażenia."(...).
Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu (por. A. Kisielewicz, Prawo własności przemysłowej w zarysie, wyd. III, Przemyśl 2008, str. 46), "Z treści art. 120 ust. 2 p.w.p. wynika, że znakiem towarowym może być forma przestrzenna, czyli znak może być trójwymiarowy. Oznaczenie w postaci przestrzennej musi również posiadać zdolność odróżniającą. Nie może to być więc forma dyktowana naturą lub inną właściwością towaru czy opakowania albo koniecznością uzyskania efektu technicznego towaru. Forma towaru lub opakowania może być wobec tego znakiem towarowym pod warunkiem, że jest nietypowa dla tego towaru i przez to wyróżnia go spośród innych towarów tego rodzaju.
Proste formy przestrzenne, mające bliski związek z charakterem lub funkcją towaru nie mogą być chronione jako znaki towarowe również i z tego powodu, że monopol na ich używanie ograniczyłby dostęp do tych form innym przedsiębiorcom."
Jak wynika z przedstawionej wyżej tezy, w niektórych przypadkach – a przynajmniej w tutaj rozpatrywanym - różnice między przestrzennym znakiem towarowym a wzorem przemysłowym nie muszą mieć charakteru zasadniczego, a przynajmniej nie wykluczają jednego źródła inspiracji (skopka). Inaczej mówiąc, znak towarowy przestrzenny może spełniać również przesłanki przesądzające o możliwości jego rejestracji jako wzoru przemysłowego.
W wyroku z dnia 24 marca 2006 r. WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2339/05, LEX nr 197245, stwierdzono wprost, że: "Znak towarowy w formie trójwymiarowej, jeśli spełnia także przesłanki rejestracji jako wzór przemysłowy może korzystać z ochrony kumulowanej, której nie wyklucza nasze ustawodawstwo. Podobnie, zarejestrowanie wzoru przemysłowego nie wyklucza udzielenia prawa ochronnego na tę formę trójwymiarową jako znaku towarowego, jeżeli oczywiście spełnione są przesłanki przewidziane w ustawie - Prawo własności przemysłowej. Wcześniejsze udzielenie prawa ochronnego bądź ogłoszenie o zgłoszeniu formy przestrzennej jako znaku towarowego powoduje utratę cech nowości, która jest przesłanką ochrony wzorów."
W rozpatrywanej sprawie istotne znaczenie zdaje się mieć fakt, że źródłem inspiracji zarówno dla wnioskodawcy, legitymującemu się prawem do znaków towarowych, jak i dla uprawnionego z prawa z zarejestrowanego znaku towarowego, był znany od kilkuset lat kształt skopka, używanego przede wszystkim do przechowywania mleka.
Fakt ten jednak nie powinien stanowić zasadniczej przeszkody, gdyż jak trafnie stwierdza w konkluzji swojej opinii Prof. Poźniak-Niedzielska (zawarta w aktach sprawy w opinii prawnej przygotowanej na zamówienie spółek z grupy Hochland; Lublin, 13 VI 2011 r.), " Okoliczność, że naczynie w kształcie skopka było wykorzystywane w warunkach wiejskich do przechowywania płynów, w tym mleka, nie stanowi przeszkody do uzyskania prawa wyłącznego na znak towarowy lub wzór przemysłowy będący opakowaniem produktu spożywczego inspirowanego kształtem tego naczynia."
W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, Urząd Patentowy poczynił prawidłowe ustalenia, dotyczące zarówno nowości spornego wzoru przemysłowego, jak i jego indywidualnego charakteru.
Nie przejmując się sugestiami co do wspólnej inspiracji przedmiotowego wzoru przemysłowego i znaków towarowych, które – nota bene – już to opatrzone były etykietą (dwa), już to miały wyraźną fakturę w postaci czarnobiałego obrazu bardzo wąskich słojów twardego drewna, Urząd uznał, że mimo podobieństwa kształtu (kształt kubka) sporny wzór przemysłowy miał nową i posiadającą indywidualny charakter postać, nadaną mu w szczególności przez obwodową linię na ścianie bocznej, od wewnątrz, poniżej górnego obrzeża, a także – a raczej przede wszystkim – przez fakt, iż ściana boczna kubka ma powierzchnię zewnętrzną z ornamentacja przypominającą plecionkę o naprzemiennych prostokątnych przeplotach z zarysowanymi liniami, odpowiednio, wzdłużnymi i poprzecznymi (odmiany 1, 4 i 5), gładką bez ornamentacji (odmiana 2), lub z obwodowo równomiernie rozmieszczonymi wzdłużnymi liniami (odmiana 3). Żadna z tych ścian nie przypomina ścian znaków towarowych, dla których charakterystycznyy jest – mniej lub bardziej wyraźny – kształt klepek, charakterystyczny dla skopka.
W konsekwencji Urząd Patentowy zasadnie uznał, iż żadna z postaci wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] nie jest ani identyczna, ani też różniąca się jedynie nieistotnymi szczegółami w stosunku do postaci przywołanych przez wnioskodawcę znaków towarowych [...]. Porównywane wzory wywołują także odmienne wrażenie na zorientowanym użytkowniku.
W konsekwencji Urząd Patentowy prawidłowo uznał, że trudno w tej sytuacji mówić o naruszeniu przepisów art. 102, 103, 104 i 106 p.w.p., w szczególności przez brak nowości i indywidualnego charakteru spornego wzoru.
Trafnie też Urząd uznał, że jeżeli nawet pominięcie materiałów w postaci wydruków ze stron internetowych przy ocenie zarzutu braku nowości spornego wzoru stanowi uchybienie zaskarżonej decyzji, to nie mogło ono wpłynąć na wynik sprawy.
W ocenie Sądu Urząd nie wykroczył też poza wyznaczone w ustawie granice postępowania spornego, a zatem trudno mówić o naruszeniu zaskarżoną decyzją art. 255 ust. 1 i 8 p.w.p.
Sąd uznał również, że stan faktyczny sprawy został wyjaśniony z wystarczającą dokładnością, a uzasadnienie decyzji było spełniało wymagania ustawowe, tak więc bezzasadny był zarzut strony skarżącej naruszenia przepisów postępowania, a zwłaszcza art.7, 77 § 1 oraz 107 § i i 3 K.p.a.
Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.