VI SA/WA 2356/24

VI SA/Wa 2356/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Dauter-Kozłowska
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Tomasz Sałek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Stwierdzono bezskuteczność czynności
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Agnieszka Dauter-Kozłowska Protokolant st. spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy ze skargi D. F. na czynność Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie odebrania broni palnej i amunicji 1. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; 2. zasądza od Komendanta Stołecznego Policji na rzecz skarżącego D. F. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez D. F. (dalej: "Strona", "Skarżący"), jest czynność materialno- techniczna Komendanta Stołecznego Policji (dalej: "organ", "Komendant", "KSP") z 2 maja 2024 r. doręczoną Stronie 16 maja -2024 r. w przedmiocie odebrania i zabezpieczenia do depozytu Wydziału Postępowań Administracyjnych KSP należącą do Strony broń, amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący zarzucił czynności naruszenie:
1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "K.p.a.") - przez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego sprawy, w tym poprzestanie wyłącznie na okoliczności, że w sprawie karnej Skarżący jest podejrzany o udział w zorganizowanej grupie przestępczej, bez wzięcia pod rozwagę wszelkich pozostałych okoliczności sprawy, w tym charakteru zarzucanych Skarżącemu przestępstwa, które jest przestępstwem gospodarczym, opierającym się w zasadniczej części na decyzjach z postępowania podatkowego, które to decyzje są obecnie uchylone, a w konsekwencji niewyjaśnienie czy okoliczności związane z toczącym się przeciwko Skarżącemu postępowaniem mają relewantny wpływ na ocenę stopnia zagrożenia przez Skarżącego bezpieczeństwu publicznemu - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że Skarżący może należeć do osób, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2024 r. poz. 485 ze zm.; dalej: "u.b.a."), a zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 19 ust. 1a u.b.a.,
2) art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i w zw. z art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że Skarżący stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne i charakter toczącej się przeciwko Skarżącemu sprawy karnej, w której występuje jako podejrzany, pozostają bez związku z dobrem chronionym w postaci bezpieczeństwa publicznego, co oznacza, że - wbrew zdaniu organu - przesłanki do wydania pozwolenia na broń nie ustały.
W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych względów niż podniesione w skardze.
W piśmie z 2 maja 2024 r., informującym Skarżącego o dokonaniu wobec Skarżącego zaskarżonej czynności materialno-technicznej, Komendant przypomniał, że w związku z otrzymaną przez organ informacją z Wydziału dw. z Przestępczością Gospodarczą Komendy Wojewódzkiej Policji w K. o prowadzonym wobec Skarżącego śledztwie pod nadzorem Prokuratury Regionalnej w K. za sygn. akt [...] o przestępstwo umyślne, na podstawie art. 19 ust. 1a u.b.a., odebrano i zabezpieczono do depozytu Wydziału Postępowań Administracyjnych KSP należącą do Skarżącego broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni. Komendant wyjaśnił dalej, że z uwagi na fakt, że od czasu zabezpieczenia broni palnej stan faktyczny nie uległ zmianie (śledztwo nadal jest prowadzone) oraz w oparciu o informacje na temat ciężaru gatunkowego postawionych Skarżącemu zarzutów (w tym m. in. stypizowanego w art. 258 K.k. udziału w zorganizowanej grupie przestępczej) dokonano analizy posiadanych przez organ materiałów, w szczególności pod kątem zastosowania art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a. Mając zatem na uwadze niezakończone postępowanie karne, w którym Skarżący występuje w charakterze oskarżonego - Komendant uznał, iż w niniejszej sprawie należy zastosować art. 19 ust 1 pkt 1 u.b.a. - w związku z podejrzeniem, że Skarżący może należeć do osób, o których mowa wart. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 tejże ustawy. W ocenie organu, dalsze przechowywanie należącej do Skarżącego broni palnej wraz z amunicją do tej broni oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni w depozycie tutejszego wydziału jest uzasadnione.
Z powyższych wyjaśnień KSP wynika, że wobec Skarżącego została już wcześniej dokonana czynność materialno-techniczna polegająca na odebraniu i zabezpieczeniu do depozytu należącej do Skarżącego broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni, w związku z otrzymaną przez organ informacją z Wydziału dw. z Przestępczością Gospodarczą Komendy Wojewódzkiej Policji w K. o prowadzonym wobec Skarżącego śledztwie pod nadzorem Prokuratury Regionalnej w K. za sygn. akt [...] o przestępstwo umyślne. Podstawę prawną tej czynności stanowił art. 19 ust. 1a u.b.a., zgodnie z którym Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata.
W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji z 12 kwietnia 2021 r. (karta nr 178) skierowane do Skarżącego, wzywające Skarżącego do zdania posiadanych egzemplarzy broni, amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni na podstawie art. 19 ust. 1a u.b.a., w związku z zawiadomieniem KSP o toczącym się wobec Skarżącego śledztwem o wskazane w piśmie przestępstwa.
Jak wynika z treści art. 19 ust. 1a u.b.a., odebranie broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni, jest na tej podstawie ograniczone czasowo – możliwe jest bowiem do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., na okres nie dłuższy niż 3 lata. Podstawą prawną zatem zaskarżonej czynności materialno-technicznej nie jest art. 19 ust. 1a u.b.a. lecz art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a. w związku z podejrzeniem, że Skarżący może należeć do osób, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.
Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a., osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami ustawy Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku ujawnienia okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1-2 i 4 oraz ust. 5, w zakresie broni palnej, a zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu. Jak wynika z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: – przeciwko życiu i zdrowiu, – przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.
Z przytoczonej regulacji wynika jednoznacznie, że na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a., możliwe jest odebranie broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni w przypadku ujawnienia okoliczności należenia osoby posiadającej broń do osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., a więc do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego w związku z ich skazaniem prawomocnym orzeczeniem sądu m.in. za umyślne przestępstwo. Brak natomiast skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., wyklucza możliwość uznania – na tej podstawie prawnej (art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.) – danej osoby za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Wyjaśnienia wymaga, że przesłanka zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego podlega samodzielnej ocenie bez konieczności wykazania skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wydania pozwolenia na broń, na podstawie art. 10 ust. 1 u.b.a., który jednak w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Okoliczność natomiast toczącego się postępowania o przestępstwo, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., może być podstawą odebranie broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni, na podstawie art. 19 ust. 1a u.b.a., nie na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a.
W niniejszej sprawie – jak wynika z pisma potwierdzającego dokonanie zaskarżonej czynności materialno-technicznej, jak i z akt administracyjnych sprawy – nie wystąpiła okoliczność skazania Skarżącego prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo, czy inne przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Z pisma potwierdzającego dokonanie zaskarżonej czynności materialno-technicznej, jak i z akt administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, że wobec Skarżącego toczy się postępowanie o przestępstwo umyślne. Z akt administracyjnych wynika, że wobec Skarżącego zapadł wyrok Sądu Okręgowego z [...]kwietnia 2018 r., sygn. akt [...], w którym Skarżący został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 K.k., który został uchylony wyrokiem z [...]lutego 2020 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.
Brak natomiast skazania Skarżącego prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo, czy inne przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., wyklucza możliwość odebrania Skarżącemu broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.
W świetle powyższego Sąd stwierdza, że Komendant naruszył art. 19 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. poprzez ich błędną interpretację przyjmując, że na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, można uznać również osobę nie skazaną prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w tym przepisie lecz wobec której toczy się postępowanie o takie przestępstwo i uznając, że na tej podstawie można osobie posiadającej broń odebrać broń, amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni.
Z uwagi na powyższe, Sąd działając na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "P.p.s.a.") orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964), zasądzając od KSP na rzecz Skarżącego kwotę 697 zł, na którą składał się uiszczony wpis sądowy od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem (480 zł) oraz opata skarbowa (17 zł).