VI SA/Wa 2333/17

VI SA/Wa 2333/17 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-04-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-11-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Nowecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6371 Wprowadzenie papierów wartościowych do publicznego obrotu
Sygn. powiązane
II GSK 1198/19 - Wyrok NSA z 2023-02-01
II GZ 453/18 - Postanowienie NSA z 2018-12-28
Skarżony organ
Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant st. ref. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi C. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wykluczenia papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym i nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Komisja Nadzoru Finansowego (dalej "KNF", "organ nadzoru" lub "komisja") decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 196, dalej "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym") oraz art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1639 z późn. zm., dalej: "ustawa o ofercie") w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 615. dalej: "ustawa zmieniająca I") w zw. z art. 96 ust. 5 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 724, dalej: "ustawa zmieniająca II"), w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 marca 2017r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 791), po rozpatrzeniu wniosku spółki [...] S.A. z siedzibą w D. (dalej "skarżąca", "[...]" lub "spółka") z dnia 8 kwietnia 2016 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2016 r., sygn. [...]:
I. uchyliła w całości decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2016 r., sygn. [...], w której:
1) wykluczyła bezterminowo papiery wartościowe [...] S.A. z siedzibą w D. z obrotu na rynku regulowanym oraz
2) nałożyła na [...] S.A. z siedzibą w D. karę pieniężną w wysokości 250 000 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt tysięcy złotych) wobec stwierdzenia, że spółka ta:
- naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 82 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2014 r. poz. 433; dalej: "Rozporządzenie"), w związku z nieprzekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za I półrocze roku 2014;
- naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia w związku z nieprzekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za III kwartał roku 2014,
- naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia w związku z nieprzekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za IV kwartał roku 2014,
- naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia w związku z nieprzekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za rok 2014;
- naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia w związku z nieprzekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za I kwartał roku 2015,
- naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 82 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia w związku z nieprzekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za I półrocze roku 2015,
- naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 82 ust. 1pkt 1 Rozporządzenia w związku z nieprzekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za III kwartał roku 2015.
II.
1) wykluczyła bezterminowo papiery wartościowe [...] S.A. z siedzibą w D. z obrotu na rynku regulowanym oraz
2) nałożyła na [...] S.A. z siedzibą w D. karę pieniężną w wysokości 150 000 zł (słownie: sto pięćdziesiąt tysięcy złotych)
wobec stwierdzenia, że spółka ta:
- naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 82 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia w związku z nieprzekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za I półrocze roku 2014,
- naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia w związku z nieprzekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za III kwartał roku 2014,
- naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia w związku z nieprzekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za rok 2014,
- naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia w związku z nieprzekazaniem Komisji i Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za I kwartał roku 2015,
- naruszyła art. 56 ust. 1 pkt. 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 82 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia w związku z nieprzekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za I półrocze roku 2015,
- naruszyła art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia w związku z nieprzekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za III kwartał roku 2015;
III. Umorzyła postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na [...] S.A. z siedzibą w D. kary administracyjnej na podstawie art. 96 ust. 1 pk1 ustawy o ofercie w związku z naruszeniem 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia w związku z nieprzekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za IV kwartał roku 2014.
Do wydania powyżjszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, kary administracyjnej wobec podejrzenia naruszenia przez skarżącą art. 56 ustawy o ofercie w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem obowiązków informacyjnych związanych z przekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za I półrocze roku 2014, raportu okresowego za III kwartał roku 2014, raportu okresowego za III kwartał roku 2014, raportu okresowego za rok 2014, raportu okresowego za I kwartał roku 2015 oraz raportu okresowego za I półrocze roku 2015.
Zakres przedmiotowy postępowania został rozszerzony postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. w ten sposób, że prowadzone ono było także w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem przez spółkę obowiązków informacyjnych związanych z przekazaniem Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za III kwartał roku 2015.
Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. sygn. [...], Komisja wykluczyła bezterminowo papiery wartościowe Spółki z obrotu na rynku regulowanym oraz nałożyła na nią karę pieniężną w wysokości 250 000 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt tysięcy złotych), wobec stwierdzenia, iż spółka ta:
- naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 82 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za I półrocze roku 2014, za III kwartał roku 2014, za IV kwartał roku 2014, za rok 2014, za I kwartał roku 2015, za I półrocze roku 2015 oraz za III kwartał roku 2015.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Strona wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2016 r., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania, ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku Strony, o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji o wykluczeniu papierów wartościowych Spółki z obrotu na rynku regulowanym na okres 12 miesięcy i nienakładaniu na Spółkę kary pieniężnej.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Strona zarzuciła:
- naruszenie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy,
- naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 50 § 1 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a., polegające na niezebraniu i nierozpatrzeniu przez organ nadzoru materiału dowodowego w sposób niezbędny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności niezwrócenie się przez Komisję do organów posiadających wiedzę niezbędną dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia,
- naruszenie art. 10 k.p.a., polegające na niezapewnieniu stronie prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów,
- naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a., polegające na niekompletnym, nieprecyzyjnym oraz wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniu decyzji.
Ponadto Strona do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy załączyła postanowienie Sądu Rejonowego [...] w K., Wydział [...] Gospodarczy (dalej: "Sąd Rejonowy") z dnia [...] lutego 2016 r., sygn. akt.: [...], oraz wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu rachunkowości na okoliczność ustalenia okoliczności dotyczących kwestii ogłoszenia upadłości obejmującej likwidację majątku Spółki z wniosku wierzycieli, na okoliczność treści zawartej w przedmiotowym postanowieniu.
Rozpoznając powyższy wniosek, Komisja wskazała przepisy na których oparła swoje rozstrzygnięcie i opisała w jaki sposób doszło do powstania Spółki. Wskazała, że głównym obszarem działalności spółki są usługi związane z płynnością finansową podmiotów gospodarczych, na które składają się m. in. obrót wierzytelnościami (zakup i sprzedaż wierzytelności), windykacja wierzytelności w oparciu o umowę powierniczego przelewu wierzytelności, factoring z regresem lub factoring mieszany bazujący na pozostałych usługach oferowanych przez [...], windykacja międzynarodowa, inkaso wierzytelności, udzielanie pożyczek krótkoterminowych, zarządzanie wierzytelnościami hipotecznymi, finansowanie zobowiązań, restrukturyzacja zadłużenia i restrukturyzacja przedsiębiorstw. Komisja opisała zmiany jakie zachodziły w składzie osobowym spółki i szczegółowo wskazała przebieg działalności spółki.
Organ zaznaczył, iż od IV kwartału 2012 r., w spółce zaistniały okoliczności wskazujące na zagrożenie kontynuowania działalności. W 2013 roku [...] ograniczyła swoją działalność podstawową i nie regulowała wymagalnych zobowiązań z tytułu wyemitowanych obligacji. Ponadto w dniu [...] października 2013r., [...] z siedzibą w W. złożył wniosek o ogłoszenie upadłości spółki obejmujący likwidację jej majątku, o czym spółka poinformowała w dniu 17 grudnia 2013 r. Z uwagi na okoliczność, że zarząd [...] nie przedstawił podmiotowi uprawnionemu do badania sprawozdań finansowych kompletnego sprawozdania finansowego w terminie umożliwiającym jego zbadanie, biegły rewident nie mógł wyrazić opinii o jego zgodności z wymagającymi zastosowania zasadami (polityką) rachunkowości oraz o tym, czy rzetelnie i jasno przedstawia we wszystkich istotnych aspektach sytuację majątkową i finansową, jak też wynik finansowy Spółki. Biegły zaznaczył, że otrzymane podczas badania dokumenty, w szczególności bilans oraz rachunek zysków i strat wraz z zapisami z systemu finansowo- księgowego, nie pozwoliły na zweryfikowanie stanu majątku i zobowiązań Spółki, jak również osiągniętych przez nią w badanym okresie przychodów i poniesionych kosztów. Zwrócił także uwagę na poważne zagrożenie kontynuacji działalności Spółki.
W styczniu i lutym 2014 r. skarżącej wypowiedziane zostały umowy kredytowe. W marcu 2014 r. spółka powzięła wiadomość o złożeniu trzech kolejnych wniosków o wszczęcie postępowania upadłościowego. Ostatni raport okresowy spółki, obejmujący I kwartał 2014 r., został opublikowany [...] maja 2014 r.
Komisja ustaliła, iż przyczynę naruszenia obowiązków informacyjnych stanowił brak środków finansowych oraz brak wykwalifikowanego personelu, co skutkowało brakiem zapewnienia przez emitenta realizacji spoczywających na nim obowiązków. Spółka nie posiadała również środków pieniężnych na zatrudnienie nowych pracowników ani na zawarcie umowy z zewnętrznym podmiotem. W konsekwencji nie była w stanie zwołać Walnego Zgromadzenia, opłacić przeglądu oraz badania raportów okresowych przez biegłego rewidenta. Brak środków finansowych przyczynił się również do braku możliwości odtworzenia dokumentacji spółki, która została przywłaszczona przez byłych członków zarządu i rady nadzorczej [...], tj. I. i A. K..
Komisja wskazała, że spółka dopuściła się naruszenia obowiązków informacyjnych sześciokrotnie pozbawiając inwestorów wiarygodnych informacji o swojej sytuacji finansowej przez okres od dnia 1 września 2014 r., do dnia wydania przez KNF decyzji w pierwszej instancji w dniu [...] marca 2016 r. W związku z powyższym Komisja stwierdziła, że zachowanie Spółki wypełniło przesłanki określone w art. 96 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy o ofercie i ze względu na liczbę i charakter stwierdzonych naruszeń zasadnym jest nałożenie na nią sankcji administracyjnej w postaci bezterminowego wykluczenia papierów wartościowych [...] z obrotu na tynku regulowanym oraz kary pieniężnej.
Jednocześnie, z uwagi na ustalenie w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nowych okoliczności faktycznych, w tym obecnej sytuacji finansowej spółki, oraz częściowe umorzenie niniejszego postępowania w związku z deregulacją obowiązku przekazywania do publicznej wiadomości raportów okresowych za IV kwartał danego roku, Komisja uznała, iż zasadnym jest nałożenie kary pieniężnej o zmniejszonej dolegliwości w wysokości 150 000 zł (słownie: sto pięćdziesiąt tysięcy złotych). Natomiast fakt utraty przez Spółkę dostępu do dokumentacji finansowo-księgowej oraz częściowe umorzenie postępowania w związku z deregulacją obowiązku przekazywania raportu za IV kwartał danego roku, zdaniem organu nie miał wpływu na sankcję administracyjną w postaci wykluczenia akcji spółki z obrotu na rynku regulowanym ze względu na wagę naruszeń, jakich dopuściła się Strona oraz ze względu na konieczność zapewnienia ochrony uczestnikom rynku kapitałowego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyła Spółka. W skardze zarzuciła:
1) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (dalej jako "Ustawa o ofercie") polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu w stanie faktycznym sprawy i nałożeniu na Stronę sankcji administracyjnych przy przyjęciu, że naruszenie przez Stronę obowiązków wynikających z ustawy o ofercie wynikało z przyczyn zależnych od Strony, podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynika, że do nieopublikowania przez Stronę raportów okresowych doszło z przyczyn niezależnych od Strony, co stanowi przesłankę do odstąpienia od nałożenia na Stronę kar administracyjnych określonych w w/w przepisie,
2) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie poprzez zastosowanie sankcji bezterminowego wykluczenia papierów wartościowych [...] SA z obrotu na rynku regulowanym, podczas gdy sankcja ta powinna znaleźć zastosowanie jedynie w wyjątkowych wypadkach i przy zachowaniu dużej ostrożności, natomiast w stanie faktycznym sprawy nie zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniający nałożenie sankcji w postaci tak daleko idącej ingerencji jak wykluczenie bezterminowe papierów wartościowych z obrotu,
3) naruszenie przepis prawa materialnego, tj. art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie poprzez wymierzenie Stronie kary finansowej w wysokości nieadekwatnej, nie uwzględniając, że na zmniejszenie wymiaru kary powinna wpłynąć - poza pogorszeniem sytuacji finansowej spółki - okoliczność umorzenia postępowania w zakresie niezłożenia raportu za IV kwartał 2014 roku (w związku z deregulacją obowiązku przekazywania raportów okresowych za IV kwartał danego roku) oraz okoliczność, że przyczyną niewykonania obowiązków był fakt utraty przez Stronę dokumentacji finansowo - księgowej spółki, jak również okoliczność zminimalizowania przez spółkę skutków niepublikowania raportów poprzez informowania inwestorów o złej sytuacji finansowej spółki z raportach bieżących oraz okoliczność współpracy przez Stronę z organem,
4) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie poprzez wymierzenie Stronie kary finansowej w kwocie 150.000,00 zł, podczas gdy z bardzo złej sytuacji finansowej Spółki wynika, że kara ta jest rażąco wygórowana,
5) naruszenie art. 10 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na uznaniu, że brak pouczenia Strony w I instancji o jej uprawnieniach wynikających z art. 10 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które powoduje że decyzja wydana w I instancji pozostaje wadliwa, podczas gdy decyzja wydana w I instancji pozostaje wadliwa z uwagi na fakt, że nie została bowiem zapewniona Stronie możliwość czynnego udziału w postępowaniu,
6) naruszenie art. 107 ust. 3 oraz art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez sprzeczne wewnętrznie, naruszające zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej działanie organu, który z jednej strony konstatuje, że działania podejmowane w stosunku do G. G. niosą bezpośredni skutek dla spółki (odnośnie do pouczenia o uprawnieniach wynikających z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego), natomiast z drugiej strony organ wskazuje, że istotna pomoc G. G. w ustalaniu okoliczności faktycznych sprawy nie może mieć wpływu na ocenę współpracy w organem przez Stronę, bowiem G. G. pozostaje odrębnym od spółki podmiotem,
7) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 50 par. 1, art. 70 par. 1 k.p.a., polegające na niezebraniu i nierozpatrzeniu przez organ materiału dowodowego w sposób niezbędny dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy a w szczególności niezwróceniu się przez Komisję Nadzoru Finansowego do organów posiadających wiedzę niezbędną dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia pomimo złożenia stosownych wniosków dowodowych przez Stronę.
Mając na względzie powyższe naruszenia strona wniosła o uchylenie decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2017 roku, w jej zaskarżonej części. Jednocześnie wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Organ w odpowiedzi na skargę odniósł się do zarzutów skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w myśl § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej p.p.s.a.).
Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu wskazującym na jej uchylenie.
Jako pierwszy, strona skarżąca wskazała zarzut naruszenia art. 96 ust.1 ustawy o ofercie, polegający na jego niewłaściwym zastosowaniu w stanie faktycznym sprawy i nałożeniu na Stronę sankcji administracyjnych przy przyjęciu, że naruszenie przez Stronę obowiązków wynikających z ustawy o ofercie wynikało z przyczyn zależnych od Strony, podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynika, że do nieopublikowania przez Stronę raportów okresowych doszło z przyczyn niezależnych od Strony, co stanowi przesłankę do odstąpienia od nałożenia na Stronę kar administracyjnych określonych w w/w przepisie.
W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była decyzja Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 150.000 zł za rażące naruszenie przez spółkę obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie.
Zgodnie z treścią art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie - emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji bieżących i okresowych. Omawiany przepis jest regulacją kluczową dla funkcjonowania całego rynku kapitałowego. Kształtuje bowiem podstawowy mechanizm umożliwiający inwestorom dokonywanie oceny inwestycji (zarówno istniejącej, jak i potencjalnej), ustanawiając regulacje dotyczące wykonywania obowiązków informacyjnych przez emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym. Istnienie tego rodzaju obowiązków wiąże się z próbą ukształtowania poziomu równowagi określonych dóbr dla różnych podmiotów. Z punktu widzenia emitentów masowy rynek kapitałowy daje możliwość pozyskania kapitału w zamian za udostępnienie informacji dla inwestorów, która stanowi podstawowe źródło oceny inwestycji. Z tego względu, uznając, iż informacja jest kluczową wartością dla funkcjonowania rynku kapitałowego, regulacje publicznoprawne ustanawiają obowiązki mające zapewnić wytwarzanie przez emitentów informacji, jak również ich upublicznianie. Dodatkowo zakładając, że równowaga podażowo-popytowa może zostać gwarantowana przy jednakowych możliwościach dla inwestorów, przekazywanie informacji w ramach wykonywania stałych obowiązków informacyjnych musi wiązać się z powszechnym i równym dostępem do informacji. Bez tych parametrów uszczegóławiających polityka informacyjna wiązałaby się z dezinformacją, utrudniając swobodę przepływu kapitału. Obowiązki informacyjne rozumiane są szeroko jako informacja przekazywana do publicznej wiadomości przez emitenta (tak: M. Dyl, Komentarz do art. 56 ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz spółkach publicznych, LEX).
Obowiązki informacyjne związane z przekazywaniem raportów okresowych, które spółka naruszyła, należą do podstawowych, a zarazem najważniejszych obowiązków emitentów. Raporty okresowe zawierające między innymi sprawozdania finansowe przedstawiają bowiem kompleksowy obraz emitenta i są kluczowym źródłem wiarygodnych danych na temat jego kondycji finansowej. Umożliwiają dokonanie analizy porównawczej w okresach sprawozdawczych, co pozwala ocenić sytuację finansową, w jakiej znajduje się dana spółka, czy też porównać ją z sytuacją innych spółek. W przypadku Spółki inwestorzy takiej oceny nie mogli dokonać, z powodów wskazanych w opisie stanu faktycznego niniejszej sprawy.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie Komisja, po zbadaniu jej stanu faktycznego i prawnego zasadnie stwierdziła, iż Spółka dopuściła się wielokrotnych naruszeń art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie, w zakresie realizacji obowiązków informacyjnych dotyczących sprawozdawczości okresowej. Spółka zarzuca, iż nieprzekazanie raportów okresowych dotyczyło przyczyn od niej niezależnych. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż od dnia 21 lipca 2014 r., spółka utraciła dostęp do swojej dokumentacji finansowo-księgowej, a wydana jej później dokumentacja nie była przydatna do sporządzenia raportów okresowych. Ponadto, jak wynika z przedstawionych przez Stronę dokumentów, niewykluczonym jest, że pozostała część dokumentacji została bezpowrotnie utracona, na skutek jej zniszczenia. Jednocześnie jednak spółka wskazała, w pisemnych zeznaniach z dnia 20 listopada 2015 r., że nie posiadała zasobów ludzkich oraz finansowych, aby sprostać odpowiednim wymogom sprawozdawczym. Stan ten nie uległ zmianie w chwili upływu terminu publikacji raportu okresowego za III kwartał 2015 r. (tj. dzień [...] listopada 2015 r.), zatem można wskazać na jej trwały charakter. Oznacza to, że nawet gdyby nie doszło do utraty dokumentacji przez spółkę, to i tak nie miałaby ona możliwości przekazania raportów okresowych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W tej sytuacji organ słusznie uznał to za okoliczność przyczyniającą się do braku publikacji raportów okresowych i zdarzenie zależne od Spółki (tj. brak środków finansowych i wyspecjalizowanej kadry), a nie za zdarzenie niezależne, polegające na utracie dostępu przez Spółkę do jej dokumentacji księgowo- finansowej.
Sąd podziela stanowisko Komisji, iż utrata dokumentacji finansowo-księgowej przez Spółkę chociaż była wydarzeniem niezależnym od Strony, to jednak możliwe było podjęcie przez Spółkę działań, które pozwoliłyby na uniknięcie konsekwencji utraty dokumentacji, bądź ich ograniczenie, a także ew. odtworzenie dokumentacji. Zaznaczyć przy tym trzeba, że podłożem utraty dokumentacji nie było zdarzenie losowe mające znamiona siły wyższej lecz problemy wewnętrzne Spółki.
Przechodząc do drugiego zarzutu skargi, tj. zastosowania sankcji bezterminowego wykluczenia papierów wartościowych [...] SA z obrotu na rynku regulowanym, podczas gdy sankcja ta powinna znaleźć zastosowanie jedynie w wyjątkowych wypadkach i przy zachowaniu dużej ostrożności należy zauważyć, że konsekwencją stwierdzonych przez organ naruszeń było zastosowanie przepisu art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, zgodnie z którym w przypadku, gdy emitent lub wprowadzający nie wykonuje albo nienależycie wykonuje obowiązki, o których mowa w art. 56, Komisja Nadzoru Finansowego może:
a. wydać decyzję o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo
b. nałożyć, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację finansową podmiotu, na który kara jest nakładana, karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł, albo
c. zastosować obie sankcje łącznie.
Wzmiankowany przepis daje Komisji możliwość wydania decyzji o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożenia, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację finansową podmiotu, na który kara jest nakładana, karę pieniężną do wysokości 1000 000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie.
W przedmiotowej sprawie z uwagi na skalę i poważny charakter naruszeń, skutkujących uznaniem uchybień obowiązkom informacyjnym za rażące, a także biorąc pod uwagę cele nadzoru nad rynkiem kapitałowym, wagę i funkcję naruszonych przepisów, interes innych uczestników obrotu oraz cele sankcji administracyjnych, Komisja uznała zastosowanie obu sankcji tj. wykluczenia bezterminowo papierów wartościowych spółki z obrotu na rynku regulowanym oraz kary pieniężnej łącznie.
Podzielić w związku z tym należy stanowisko Komisji, że tylko wykluczenie bezterminowe akcji spółki z obrotu na rynku regulowanym chroniło uczestników rynku przed dalszym inwestowaniem w akcje lub inne papiery wartościowe emitenta, który wykazuje brak należytej staranności w wypełnianiu obowiązków informacyjnych. Ponadto organ słusznie uznał, że wobec ilości i istotności naruszeń dokonanych przez Spółkę, obok kary bezterminowego wykluczenia z obrotu, niezbędne jest również zastosowanie wobec tej spółki sankcji w postaci kary pieniężnej w wysokości 150 000 zł, która stanowi adekwatny środek oddziaływania w stosunku do stwierdzonych w toku postępowania nieprawidłowości przy uwzględnieniu maksymalnego wymiaru kary, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie.
Przechodząc do zarzutu wysokości nałożonej na Spółkę kary i braku jej adekwatności, wskazać trzeba, że organ szczegółowo przeanalizował spełnienie przesłanek przemawiających za wymierzeniem przedmiotowej sankcji. Komisja w pierwszej kolejności uwzględniła występujący w niniejszej sprawie interes społeczny w postaci interesu innych uczestników obrotu oraz funkcję i cel przepisów, które przez zachowanie spółki zostały naruszone. Jak wskazał organ, jednym z zasadniczych obowiązków informacyjnych spółek publicznych, mającym istotne znaczenie dla pewności i rzetelności obrotu, jest publikacja raportów okresowych, które są dla uczestników rynku kapitałowego podstawowym źródłem informacji o spółce. Natomiast w związku z nieopublikowaniem raportu okresowego za I półrocze roku 2014, raportu okresowego za III kwartał roku 2014, raportu okresowego za rok 2014, raportu okresowego za I kwartał roku 2015, raportu okresowego za I półrocze roku 2015 oraz raportu okresowego za III kwartał roku 2015, spółka nie zapewniła powszechnego i równego dostępu do kluczowych informacji dotyczących swojej sytuacji finansowej. Inwestorzy podejmowali decyzje inwestycyjne w całkowitym oderwaniu od tych danych, gdyż oceniali wartość akcji spółki między innymi w oparciu o ostatnio opublikowane dane finansowe zawarte w raporcie okresowym za I kwartał 2014 r. Zachowanie Spółki bezpośrednio godziło zatem w interes i bezpieczeństwo inwestorów.
[...] nie zapewniła bowiem dostępu do danych finansowych oraz do informacji, które wpłynęły na wynik uzyskany w danym okresie sprawozdawczym, a także do innych informacji przekazywanych w raportach okresowych, takich jak m. in. obraz Spółki, przebieg i wyniki jej działalności, czy skutki podejmowanych decyzji, co godziło w pewność i bezpieczeństwo całego rynku kapitałowego. Podkreślić przy tym należy, iż w okresie, w którym rynek został pozbawiony danych finansowych spółki miały miejsce istotne dla dalszej działalności spółki wydarzenia, jak wszczęcie postępowania upadłościowego i egzekucyjnego (w tym sprzedaż nieruchomości Spółki), wypowiedzenie umów kredytowych na łączną kwotę zaległości kapitałowej ok. 7,5 min zł ustaloną na moment wypowiedzenia, wydanie postanowienia o oddaleniu wniosków wierzycieli o ogłoszenie upadłości spółki obejmującej likwidację majątku z powodu braku w majątku spółki środków na zaspokojenie kosztów postępowania, złożenie zażalenia na ww. postanowienie oraz kilkukrotne zawieszenie notowań akcji. W takich okolicznościach brak dostępu do kompleksowej informacji (a w szczególności do sprawozdania rocznego, które podlega badaniu biegłego rewidenta i sprawozdania półrocznego, poddawanego przeglądowi biegłego rewidenta) mógł znacząco wpływać na decyzje inwestycyjne inwestorów. Taka sytuacja jest fundamentalnie sprzeczna z najważniejszymi regułami rynku kapitałowego, przede wszystkim z zasadą transparentności i stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa obrotu i dla środków finansowych zaangażowanych przez jego uczestników w walory [...]. Organ ponadto w sposób kompleksowy dokonał analizy przesłanek wymierzenia kary oraz okoliczności współpracy strony i jej wpływu na dolegliwość nałożonej kary finansowej.
Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 96 ust 1 ustawy o ofercie poprzez wymierzenie Stronie kary finansowej w kwocie 150.000,00 zł, która w ocenie skarżącej jest rażąco wygórowana i nieadekwatna, Sąd stwierdza iż brak jest podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu w tym zakresie. Nakładane na podstawie wymienionego przepisu sankcje mają charakter represyjny, a ich celem jest dyscyplinowanie adresatów norm prawnych zagrożonych sankcją do przestrzegania obowiązującego prawa. Niewątpliwie dla osiągnięcia skuteczności przedmiotowe sankcje muszą powodować dolegliwość, ale jednocześnie muszą być współmierne w stosunku do rodzaju naruszenia i nieuchronne. Zdaniem Sądu decyzja w zakresie w jakim nałożono na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 150.000 złotych nie narusza prawa. Ustalenia poczynione przez organ potwierdziły, że skarżąca naruszyła przepisy art. 56 ust. 1 pkt 1, art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie, dlatego też organ prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. Wprawdzie decyzję o nałożeniu kary na podstawie ww. przepisu należy uznać za uznaniową, nie mniej jednak w niniejszej sprawie organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Organ działał tu w jego granicach i szczegółowo uzasadnił wysokość wymierzonej kary zindywidualizowanymi przesłankami (k.48-50 decyzji).
W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie Stronie, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie do zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia; organ ma także obowiązek wstrzymać się od wydania decyzji do czasu złożenia tego oświadczenia w wyznaczonym terminie (wyrok WSA w Krakowie z 14.12.2007 r., II SA/Kr 569/07, LEX nr 479288). "Możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji jest więc dla strony niejako ostatnią szansą na przedstawienie i uzasadnienie swojego stanowiska. Natomiast wyznaczenie stronie terminu na wypowiedzenie się jest uzasadnione koniecznością określenia czasu, w jakim organ administracji publicznej oczekiwać powinien na jej stanowisko w sprawie. To, czy strona skorzysta z przysługującego jej prawa, pozostawiono wyłącznie jej uznaniu" (wyrok WSA w Warszawie z 13.12.2007 r., V SA/Wa 1991/07, LEX nr 484910).
W aktach sprawy znajduje się zarówno wezwanie organu z dnia 4 grudnia 2015 r., jak i pismo organu z dnia 26 stycznia 2016 r., skierowane do G. G. Prezesa Zarządu [...] S.A. w którym to znajduje się pouczenie, "iż zgodnie z art.10 kpa przed wydaniem decyzji Spółka ma możliwość wypowiedzenia się w terminie 7 dni od doręczenia niniejszego pisma co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w niniejszym postepowaniu". Strona nie skorzystała z takiej możliwości. Wobec powyższego zarzut skarżącej, iż strona w ogóle nie otrzymała pouczenia nie znajduje podstaw w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżąca argumentuje, iż spółka nie otrzymała takiego pouczenia ze względu na skierowanie pisma do Prezesa Zarządu, a nie spółki, rozumowanie to nie jest prawidłowe o czym świadczy treść przepisu art. 373 § 2 ksh, "oświadczenia składane spółce oraz doręczanie pism spółce mogą być dokonywane wobec każdego z członków zarządu lub prokurenta" co oznacza, że zwrócenie się z wezwaniem do prezesa zarządu spółki jest równoznaczne ze zwróceniem się do samej spółki.
Jednocześnie Sąd pragnie zauważyć, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z 18.05.2006 r., II OSK 831/05, ONSA WSA 2006/6, poz. 157), np. że "niewydanie i niedoręczenie jej zawiadomienia, o którym mowa przed wydaniem decyzji, uniemożliwiło jej na przykład zgłoszenie wniosków dowodowych o przesłuchanie w charakterze świadka danej osoby" (postanowienie NSA z 22.03.2012 r., II GSK 431/12, LEX nr 1145527). Skarżąca ponadto twierdzi, iż po wystosowaniu przedmiotowego pisma, organ nie informował już w ogóle w toku postępowania przed I instancją o uprawnieniach Strony co do możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów i materiałów, pomimo, że po wystosowaniu przedmiotowego pisma postępowanie w I instancji nadal było prowadzone. Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych sprawy pomiędzy pismem zawierającym pouczenie, a wydaniem decyzji organ poza jednorazowym przedłużeniem prowadzonego postępowania z dnia [...] lutego 2016 r. nie podejmował żadnych czynności.
Sąd nie zgadza się również ze stanowiskiem strony skarżącej, iż ustalenia Komisji pozostają wewnętrznie sprzeczne. Skarżąca zarzuca, iż do jednej okoliczności (pouczenia w trybie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego) G. G. jest uznawany za przedstawiciela spółki i działania podejmowane przez Organ w stosunku do niego mają skutek bezpośrednio dla Strony, natomiast co do innej okoliczności (analizie współpracy spółki z Organem w toku postępowania) G. G. oceniany jest jako podmiot całkowicie niezależny i odrębny od spółki, wobec czego jego działania nie mogą rzekomo pociągać korzystnych dla Strony konsekwencji. Nie ulega wątpliwości, że zwrócenie się z wezwaniem do prezesa zarządu spółki jest równoznaczne ze zwróceniem się do samej spółki. Fakt ten jak zostało już wcześniej wskazane, wynika z samych przepisów prawa. Należy wskazać, iż w niniejszej sprawie G. G. występował jako świadek oraz jako strona. Wspomnianym wyżej pismem z dnia 4 grudnia 2015 r. Komisja zwróciła się do G. G. jako reprezentującego spółkę z prośbą o wskazanie kroków, jakie spółka podjęła w celu odzyskania przywłaszczonej dokumentacji oraz o podanie sposobu zabezpieczenia dokumentacji, pomieszczeń, w których była przechowywana i urządzeń przed dostępem osób nieuprawnionych. Ponadto Komisja wezwała spółkę do wyszczególnienia dokumentów, które zostały odzyskane, przyczyn nieodzyskania pozostałej części dokumentacji oraz etapu procesu odtworzeniowego. Tym samym pismem [...] została wezwana do podania inwestorów, z którymi prowadzi rozmowy w celu pozyskania środków pieniężnych na sfinansowanie wyceny składników majątku, sporządzenia i publikacji przedmiotowych sprawozdań, a także do wskazania, czy spółka je pozyskała.
Powyższe pismo zostało doręczone Spółce w dniu 28 grudnia 2015 r., zatem do dnia 4 stycznia 2016 r. biegł wyznaczony przez Komisję termin na złożenie pisemnych wyjaśnień przez G. G. w imieniu Spółki. [...] nie udzieliła odpowiedzi na pismo. W zakreślonym przez organ siedmiodniowym terminie nie zadośćuczyniła również wezwaniu skierowanemu na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. (doręczonemu w dniu 12 lutego 2016 r.) do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w niniejszym postępowaniu.
Reasumując w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, Prezes Zarządu Spółki nie odpowiedział na skierowane do niego wezwanie w celu ustalenia okoliczności faktycznych w sprawie. Dopiero w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, G. G. złożył zeznania w charakterze świadka co umożliwiło uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie oraz podjęcie dalszych czynności w postaci zwrócenia się do Prokuratury Okręgowej w W. o załączenie do akt sprawy protokołów z przesłuchań I. K., D. K. oraz G. G. w postępowaniu przygotowawczym, a także przesłuchanie osobiście w dniu [...] kwietnia 2017 r. G. G.. Konsekwentnie ustalone w ten sposób okoliczności mogły być uwzględnione przez organ nadzoru, co stanowiło m.in. podstawę do zmniejszenia dolegliwości kary pieniężnej w- niniejszej decyzji. Należy jednak podkreślić, iż G. G. występował i składał zeznania samodzielnie w charakterze świadka, a nie w imieniu strony. Z tego względu złożone przez niego zeznania nie miały wpływu na ocenę okoliczności współpracy spółki w toku postępowania. Należy bowiem oddzielić materiał dowodowy sprawy dotyczący naruszenia i jego okoliczności od informacji dotyczących aktualnej sytuacji majątkowej, które Komisja gromadzi na koniec postepowania wyjaśniającego o przekazanie których zwraca się do strony tego postępowania. Stąd również zarzut naruszenia art. 107 ust.3 oraz art. 8 jest zdaniem Sądu chybiony.
Przechodząc do ostatniego zarzutu skargi należy wskazać, iż w celu ustalenia faktów organ powinien korzystać z najmniej skomplikowanych źródeł dowodowych. Uzasadnione jest zatem pomijanie tych wniosków dowodowych strony, które nie służą wyjaśnieniu faktów istotnych dla sprawy (zob. wyrok NSA z 4.01.2018 r., I FSK 1507/17, LEX nr 2438541). Organ administracji jako gospodarz postępowania jest obowiązany nie tylko do poczynienia stosownych ustaleń faktycznych, lecz także do wyznaczenia katalogu dowodów, które powinny zostać przeprowadzone.
Dopuszczanie dowodów nazwanych, których wykorzystanie wymaga dłuższego czasu czy zwiększonego nakładu pracy lub środków zostało pozostawione decyzji organu stosującego prawo, co wyrażono za pomocą słowa "może" w art. 84 § 1 czy art. 85 § 1 (zob. wyrok NSA z 20.12.2017 r., II FSK 3350/15, LEX nr 2445225). Komisja wskazała w uzasadnieniu decyzji, iż zawarty we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzut Strony o niezwrócenie się przez Komisję do sądu prowadzącego sprawę w przedmiocie ogłoszenia upadłości Strony oraz do organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze w przedmiocie podejrzenia popełnienia przestępstwa przywłaszczenia dokumentacji spółki został potraktowany przez organ nadzoru także jako wniosek dowodowy Strony o zwrócenie się do ww. organów publicznych w celu ustalenia przebiegu prowadzonego postępowania upadłościowego, obecnej sytuacji finansowej Strony oraz przyczyn nieprzekazania raportów okresowych. Po analizie powyższego wniosku Komisja, a także Sąd uznał, iż okoliczności te zostały wyjaśnione w toku postępowania. Po pierwsze, okoliczności dotyczące popełnionych przez spółkę naruszeń zostały ustalone zarówno na podstawie przytoczonych wcześniej zeznań G. G., jak i załączonych z postępowania przygotowawczego materiałów w postaci protokołów przesłuchań. Z kolei okoliczności dotyczące prowadzonego postępowania upadłościowego zostały ustalone na podstawie raportu bieżącego nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., z którego wynika, że w dniu 1 czerwca 2017 r. Spółka powzięła informację o oddaleniu wszystkich wniosków o ogłoszenie upadłości likwidacyjnej spółki przez Sąd Rejonowy [...] w K.. Powyższe było uzasadnione faktem, iż spółka nie posiada majątku, który pozwoliłby na pokrycie postępowania upadłościowego. Powyższe rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego jest niezaskarżalne przez spółkę.
Organ nadzoru prawidłowo również uznał, że niezasadnym byłoby zwrócenie się do Sądu Rejonowego w celu ustalenia sytuacji finansowej spółki, albowiem, jak wynika z załączonego przez Stronę postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] lutego 2016 r., dokumentacja księgowa, na podstawie której powołany przez Sąd Rejonowy biegły sądowy z zakresu rachunkowości miał wydać opinię, znajduje się w posiadaniu dłużnika, tj. spółki. Z tego względu w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Komisja zwróciła się bezpośrednio do spółki, z prośbą o przedstawienie obecnej sytuacji finansowej na co spółka odpowiedziała pismem z dnia 3 lipca 2017 r.
Sąd podziela zatem stanowisko organu, iż w niniejszej sprawie Komisja prawidłowo ustaliła okoliczności pozwalające na przyjęcie obiektywnej odpowiedzialności administracyjnej spółki za nieprzekazanie raportów okresowych.
Konkludując, wobec bezzasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.