VI SA/Wa 2325/24

VI SA/Wa 2325/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Nogal /przewodniczący/
Justyna Żurawska
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nogal Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Justyna Żurawska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 stycznia 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z 22 maja 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "SKO", "Kolegium"), działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570), art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1 c ustawy z dn. 5 stycznia 2011 r o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2023 r., poz. 622, dalej: "u.k.p."), po rozpatrzeniu odwołania P. M. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymało w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzję Prezydenta [...] z 11 grudnia 2023 r., Nr [...], orzekającej o zatrzymaniu Stronie na okres 3 miesięcy prawa jazdy.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, że w listopadzie 2023 r do organu I instancji wpłynął wniosek Komendy Stołecznej Policji informujący, że Strona 12 listopada 2023 r przekroczyła dozwoloną prędkość jazdy o więcej niż 50 km/h w terenie zabudowanym. Prezydent [...] powiadomił Stronę o wszczęciu postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy na trzy miesiące a następnie decyzją z 11 grudnia 2023 r. postanowił o zatrzymaniu Stronie na okres 3 miesięcy - to jest na okres 12 listopada 2023 r. – 12 lutego 2024 r - prawa jazdy kategorii AM, B1, B, nr [...], wydane przez Prezydenta [...]. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji Kolegium wyjaśniło, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po otrzymaniu przez Prezydenta m. [...] informacji od policji o przekroczeniu przez Stronę dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym. Informacja ta została przesłana w sposób elektroniczny, przesyłką EPUAP, została podpisana prawidłowym podpisem. Załączniki do informacji zostały przesłane jako pliki pdf. W toku postępowania Kolegium poprosiło i otrzymało potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie zawiadomienia z 12 listopada 2023 r., notatki urzędowej, z której wynika, że Strona, o wskazanym nr PESEL, posługująca się prawem jazdy o wskazanym nr, została ukarana mandatem karnym w wysokości 2000 zł za przekroczenie prędkości o 69 km/h w obszarze zabudowanym, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h. Strona mandat przyjęła. W formie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii Kolegium otrzymało również świadectwo legalizacji urządzenia pomiarowego. Kolegium stwierdziło, że dokumenty te w swej treści nie różnią się w stosunku do tych, którymi dysponował Prezydent [...]. Zdaniem Kolegium kopii, którymi dysponował organ I instancji, nie można uznać za pozbawione mocy dowodowej kserokopie. Kolegium powołało się na wyrok NSA z 5 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 3845/17.
SKO wskazało następnie, że pismem z 30 stycznia 2024 r zapytało ponadto pełnomocnika Strony, czy kwestionuje dane, wskazane w piśmie Komendanta Stołecznego Policji z 12 listopada 2023 r. Organ wskazał dalej, że pismem z 25 lutego 2024 r. Strona oświadczyła, że kwestionuje te dane bo zwykła kserokopia nie może być dowodem w sprawie administracyjnej, nie jest mu znana osoba "P. M.", ponieważ jego klientem jest Pan P. M.. Zdaniem SKO, odpowiedź taka jest nieoczekiwana tym bardziej, że skoro pełnomocnik twierdzi "Tak, kwestionuję, że w dn. 12.11.2023 r prędkość przekroczyła osoba inna niż p. P. M., a także P. M. nie przyjął mandatu karnego w wysokości 2000 zł." a w następnych zdaniach wskazuje, że nie wie, jak zachowała się osoba określana jako "P. M.", bo nie reprezentuje tej osoby, to wypowiedź taka jest sprzeczna. Nie można bowiem logicznie podważać opisu zachowania osoby, o której podważający nie wie, jak się zachowywała.
SKO dodało, że pełnomocnik podtrzymał dotychczasowe stanowisko, ograniczające się do kwestionowania mocy dowodowej dokumentów nadesłanych przez policję. Z odpowiedzi pełnomocnika nie można jednak wnioskować, że twierdzi on, iż 12 listopada 2023 r., prędkość przekroczyła inna osoba niż jego klient oraz że jego klient nie przyjął mandatu z tego tytułu.
Kolegium odwołało się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt K 4/21, wskazując, że Trybunał wskazał, że jeśli w ramach postępowania strona kwestionuje fakt popełnienia naruszenia prawa, wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu zdarzenia powinny być rozstrzygnięte zanim nałożona zostanie na nią sankcja.
Kolegium podkreśliło, że rozważyło okoliczności sprawy, aczkolwiek ze stanowiska Strony nie wynika, iżby strona kwestionowała fakt naruszenia prawa. Kwestionuje sposób udokumentowania tego naruszenia. SKO wskazało, że w analizowanej sprawie policja stwierdziła, że kontrolowanym kierowcą pojazdu 12 listopada 2023 r., była Strona. Ta osoba została zatrzymana do kontroli, policja wskazała na PESEL, numer prawa jazdy, imię i nazwisko oraz adres zamieszkania Strony. Strona nie wskazała iżby ktoś się pod nią podszywał. Postępowanie administracyjne toczy się zatem w stosunku do właściwej osoby.
SKO dodało, że kierowca został zatrzymany na obszarze zabudowanym, w Warszawie, na wskazanej ulicy i o sprecyzowanej godzinie. Brak dowodów świadczących, iżby zatrzymanie odbyło się w innym miejscu.
SKO wskazało, że kierowca przyjął wysoki mandat, nie żądał skierowania sprawy do sądu powszechnego. Jest to zatem okoliczność, która podlega ocenie jako dowód przemawiający za słusznością stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnej prędkości. Gdyby bowiem kierowca w dacie zdarzenia był przekonany, że jechał wolniej, nie przyznawałby wobec policji, że było inaczej.
Kolegium wskazało również, że zobowiązane jest również do oceny, czy istotnie doszło do przekroczenia prędkości o więcej niż 50 km/h - zmierzona przez policję prędkość wynosiła 119 km/h. SKO stwierdziło, że przyrząd do pomiaru prędkości posiadał ważne świadectwo legalizacji, co świadczy o spełnianiu przez przyrząd polskich wymogów metrologicznych, pomiar wykonano zatem urządzeniem wiarygodnym.
SKO stwierdziło, że nie widzi zatem możliwości ustalenia innego, niż stwierdzenie, że Strona kierowała pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Zgodne z zasadami postępowania administracyjnego było zatem stanowisko Prezydenta [...] dotyczące konieczności zatrzymania Stronie prawa jazdy na 3 miesiące.
Kolegium wyjaśniło, że upływ czasu, który spowodował, że Strona odzyskała prawo jazdy w trakcie postępowania odwoławczego, nie spowodował bezprzedmiotowości postępowania. Wobec nadania decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności Strona była pozbawiona uprawnień do kierowania pojazdami przez 3 miesiące. Przyczyniło się to do realizacji celu prewencyjno-ochronnego i zabezpieczającego, stanowiąc instrument służący zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a przez to przyczyniający się do ochrony życia i zdrowia jego uczestników.
Skarżący zaskarżył decyzję SKO z 22 maja 2024 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości, wnosząc w skardze o uchylenie decyzji obu instancji w całości i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 81a) oraz art. 139 K.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie skarżonej decyzji z naruszeniem zasady praworządności, tj. faktyczne "ukaranie" Skarżącego w sytuacji, gdy wykazał on błędy organu I instancji, które winny skutkować uchyleniem rozstrzygnięcia tegoż organu i orzeczeniem co do istoty sprawy, czyli uwzględnieniem racji Skarżącego i uznaniem, że zatrzymanie prawa jazdy było niezasadne, względnie umorzeniem postępowania, gdyż notatka służbowa, która była podstawą zatrzymania prawa jazdy - nie jest dokumentem służącym wyjaśnieniu merytorycznemu sprawy, bowiem jest jedynie formą adnotacji, do której nie stosuje się przepisów dotyczących dowodów,
2) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ II instancji mając wiedzę, że organ I instancji nie zgromadził należycie materiału dowodowego - winien skorzystać z dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości, gdyż na dzień wydawania rozstrzygnięcia w II instancji, Skarżący odzyskał już prawo jazdy, więc dalsze procedowanie w sprawie było bezprzedmiotowe,
3) art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. i wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, w sytuacji, gdy brak było dokumentacji, z której wynikałoby, że kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł m.in., że zawiadomienie ([...]), które wszczęło postępowanie w sprawie, nie mogło stanowić skutecznego "podania", które z kolei mogło "zainicjować" jakiekolwiek postępowanie administracyjne. Zaś organ II instancji nie zwrócił na ten fakt, jakiejkolwiek uwagi i sam uzupełnił materiał dowodowy w sprawie, poprzez "ściągnięcie" oryginalnej dokumentacji (faktycznie organ II instancji zgromadził od początku cały materiał dowodowy).
Skarżący dodał, że notatka urzędowa nie jest dokumentem w rozumieniu K.p.a., (a ponadto jej forma tj. kserokopia dyskwalifikowała, ją jako "dokument") i nie mogła stanowić skutecznego dowodu w sprawie. Skarżący podkreślił, że podważył fakt poprawności zatrzymania prawa jazdy, z uwagi na błędną "dokumentację" i możliwość jej wykorzystania w toku postępowania administracyjnego (opartego m.in. o przepisy K.p.a.). Tymczasem organ II instancji nie zweryfikował poprawności działania organu I instancji, a swoje rozstrzygnięcie oparł o "dowód" (notatka), który ze swej istoty nie mógł stanowić podstawy do nałożenia na stronę jakiejkolwiek sankcji.
Zdaniem Skarżącego, w przypadku gdyby uznać, że organ II instancji zasadnie od początku zgromadził "oryginalną dokumentację" to w istocie została naruszona zasada dwuinstancyjności, gdyż jego (organu II instancji) procedowanie nie mogło być zweryfikowane przez organ odwoławczy (w administracji).
Zdaniem Skarżącego, orzekając w sprawie o zatrzymaniu prawa jazdy Skarżącemu bez wymaganej dokumentacji, w istocie dyskwalifikowało działania organu i uniemożliwiało skorzystanie z sankcji, o której mowa w art. 102 u.k.p.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Po przeanalizowaniu sprawy Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.
W przedmiotowej sprawie Skarżącemu zostało zatrzymane prawo jazdy na okres trzech miesięcy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c i ust. 1e u.k.p.
Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy: kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Jak wynika z ust. 1c tego artykułu, starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4, 5 lub 7, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie natomiast z ust. 1e tego artykułu, okres, o którym mowa w ust. 1c i 1d, oblicza się na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, przy czym dla ustalenia początku okresu jest właściwa data zatrzymania prawa jazdy. Jeżeli w chwili wydawania decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 4, 5 lub 7, prawo jazdy było już w posiadaniu starosty z innego tytułu, okres zatrzymania prawa jazdy liczy się od dnia wydania tej decyzji.
W przedmiotowej sprawie, postępowanie administracyjne zostało zainicjowane zawiadomieniem z 12 listopada 2023 r., Komendy Stołecznej Policji, o tym że 12 listopada 2023 r., Skarżący popełnił czyn określony w art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, a więc kierował pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, za co nałożono na Skarżącego prawomocny mandat karny. Z informacji wynika, że przekroczenie dozwolonej prędkości wyniosło 69 km/h. Informacja powyższa wraz z notatką urzędową sporządzoną przez funkcjonariusza policji oraz ze świadectwem legalizacji przyrządu pomiarowego w formie plików pdf, zostały przesłane do organu I instancji elektronicznie przesyłką EPUAP. Z notatki wynika, że Skarżący został ukarany mandatem karnym w wysokości 2000 zł za przekroczenie prędkości o 69 km/h w obszarze zabudowanym, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h, który Skarżący przyjął. W oparciu o tę dokumentację Prezydent [...] wydał decyzję z 11 grudnia 2023 r.
Kolegium rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji, pozyskało potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie zawiadomienia z 12 listopada 2023 r., notatki urzędowej oraz świadectwo legalizacji urządzenia pomiarowego. Kolegium ustaliło na podstawie potwierdzonych za zgodność z oryginałem kserokopii powyższych dokumentów, że są one zgodne w treści z dokumentami, którymi dysponował organ I instancji.
Sąd stwierdza, że skoro SKO – pozyskując potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie dokumentów, na podstawie których organ I instancji podjął rozstrzygnięcie – potwierdził wiarygodność tych dokumentów, nie było w niniejszej sprawie podstaw do uchylenia przez Kolegium decyzji I instancji tylko z powodu, że organ I instancji dysponował dokumentacją w postaci nie potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii. Kolegium w postępowaniu odwoławczym potwierdziło bowiem w pewny sposób treść tych dokumentów.
Ponadto nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że skoro Kolegium zgromadziło "oryginalną dokumentację" to w istocie została naruszona zasada dwuinstancyjności, gdyż procedowanie organu II instancji nie mogło być zweryfikowane przez organ odwoławczy (w administracji). Należy zauważyć, że Kolegium dokonało ustalenia faktyczne oraz podjęło decyzję II instancji, w istocie, w oparciu o materiał dowodowy o tej samej treści, na którym oparł swoje rozstrzygnięcie organ I instancji, oceniając ten materiał, po dokonaniu jego weryfikacji, oraz prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie niewątpliwie została zatem zachowana.
Skarżący zakwestionował w niniejszej sprawie, zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i w skardze, wagę powyższych dowodów, na których organy oparły swoje rozstrzygnięcia. Skarżący podniósł, że zawiadomienie, które wszczęło postępowanie w sprawie, nie mogło stanowić skutecznego "podania", które z kolei mogło "zainicjować" jakiekolwiek postępowanie administracyjne, natomiast notatka urzędowa nie jest dokumentem w rozumieniu K.p.a. i nie mogła stanowić skutecznego dowodu w sprawie.
W ocenie Sądu, zarówno zawiadomienie, które wszczęło postępowanie w sprawie, jak i notatka urzędowa sporządzona przez funkcjonariusza policji z zatrzymania pojazdu kierowanego przez Skarżącego 12 listopada 2023 r., stanowią w okolicznościach niniejszej sprawy wystarczający materiał dowodowy potwierdzający, że Skarżący 12 listopada 2023 r., kierując pojazdem, przekroczył na obszarze zabudowanym dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h oraz, że został ukarany mandatem karnym w wysokości 2000 zł za przekroczenie prędkości o 69 km/h w obszarze zabudowanym, który Skarżący przyjął. Skarżący bowiem, ani w postępowaniu administracyjnym, jak i w skardze nie zakwestionował powyższych faktów, podnosząc natomiast w skardze, że podważa fakt poprawności zatrzymania prawa jazdy, z uwagi na błędną "dokumentację" i możliwość jej wykorzystania w toku postępowania administracyjnego. Wskazania zatem w tym miejscu wymaga, że zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W świetle tej regulacji nie można uznać, że notatka urzędowa nie może stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym. Niewątpliwie dowody zgromadzone w postępowaniu dowodowym mogą mieć różną wagę dowodową, jednak jeżeli strona postępowania administracyjnego nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych na podstawie danych dowodów, nawet o niskiej wadze dowodowej, nie ma podstaw do uznania, że poczynione na ich podstawie ustalenia faktyczne są nieprawdziwe. W ocenie Sądu, Kolegium prawidłowo oceniło stanowisko pełnomocnika Skarżącego wyrażone w piśmie z 25 lutego 2024 r. Pełnomocnik Skarżącego również w tym piśmie, pomimo jednoznacznego pytania SKO zawartego w piśmie z 30 stycznia 2024 r., nie zakwestionował faktu, że Skarżący 12 listopada 2023 r., kierując pojazdem, przekroczył na obszarze zabudowanym dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h oraz, że został ukarany mandatem karnym w wysokości 2000 zł za przekroczenie prędkości o 69 km/h w obszarze zabudowanym, który Skarżący przyjął. Również w tym piśmie stanowisko Skarżącego sprowadzało się w istocie do podważenia mocy dowodowej omawianego powyżej materiału dowodowego, bez zakwestionowania natomiast prawdziwości okoliczności faktycznych, które ten materiał potwierdza.
W świetle powyższych wyjaśnień, Sąd stwierdza, że Kolegium prawidłowo odniosło się do znaczenia w niniejszej sprawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt K 4/21. Zgodnie z tezą zawartą w tym wyroku zasady demokratycznego państwa prawnego oraz bezpieczeństwa prawnego wymagają, by minimalny standard postępowania dowodowego przed organem administracji zapewniał stronie możliwość kształtowania swojej sytuacji prawnej, tak aby umożliwić jej kwestionowanie stwierdzenia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Strona nie powinna być pozbawiona możliwości przedstawienia swoich racji w toku postępowania administracyjnego. Jeśli w ramach tego postępowania strona kwestionuje fakt popełnienia naruszenia prawa, wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu zdarzenia powinny być rozstrzygnięte zanim nałożona zostanie na nią sankcja.
W niniejszej sprawie Kolegium w toku postępowania administracyjnego umożliwiło Skarżącemu przedstawienie swoich racji co do rzeczywistego przebiegu zdarzenia z 12 listopada 2023 r. kierując do Skarżącego pismo z 30 stycznia 2024 r., z pytaniem, czy Skarżący kwestionuje dane, wskazane w piśmie Komendanta Stołecznego Policji z 12 listopada 2023 r. Pełnomocnik Skarżącego odpowiedział pismem z 25 lutego 2024 r., co zostało już powyżej omówione. Organ zatem zastosował się do tez wynikających z przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego.
W świetle powyższych wyjaśnień, Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 81a oraz art. 139 K.p.a. SKO działając na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.) oparł się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, dokonał jego merytorycznej oceny z uwzględnieniem ogólnych zasad proceduralnych określonych w K.p.a i prawidłowo ustalił stan faktyczny, a następnie dokonał jego prawidłowej subsumcji prawnej. Organ podjął zatem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) prawidłowo uwzględniając notatkę urzędową (art. 75 § 1 K.p.a.). Organ dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego dochodząc do wniosku, że materiał ten potwierdza (art. 80 K.p.a.), że Skarżący 12 listopada 2023 r., kierując pojazdem, przekroczył na obszarze zabudowanym dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h. Skarżący nie zakwestionował tego faktu, w sprawie zatem nie zaistniały niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego (art. 81a K.p.a.). Organ ustalił okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz uzasadnił powody zatrzymania Skarżącemu na okres 3 miesięcy prawa jazdy, dokładnie wyjaśniając przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Trudno również uznać, że w sprawie doszło do naruszenia unormowanego w art. 139 K.p.a., zakazu reformationis in peius. Skarżący nie uzasadnił tego zarzutu.
W konsekwencji Sąd stwierdza również, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. i wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, w sytuacji, gdy brak było dokumentacji, z której wynikałoby, że kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Pozyskany bowiem przez organy materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia decyzji obu instancji, co zostało powyżej wyjaśnione.
SKO prawidłowo zatem na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję I instancji. Na zaskarżone rozstrzygnięcie nie miał wpływu upływ trzech miesięcy na które zostało Skarżącemu zatrzymane prawo jazdy, SKO bowiem oceniało stan faktyczny i prawny na dzień zdarzenia i wydania decyzji I instancji.
Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, również takich, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji wyroku.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w myśl art. 119 pkt 2 tej ustawy.