VI SA/WA 2319/24

VI SA/Wa 2319/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz /przewodniczący/
Maciej Borychowski /sprawozdawca/
Tomasz Sałek
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celu sportowego oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej również: "WSA") w Warszawie jest decyzja Komendanta Głównego Policji (dalej: "Komendant", "Organ") z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...], którą po rozpoznaniu odwołania J. S. (dalej: "Strona", "Skarżący") utrzymano w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. (dalej: "Komendant wojewódzki", "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej do celu sportowych (dalej: "zaskarżona decyzja").
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2516, ze zm., dalej: "u.b.a.").
Zaskarżona decyzja została wydana w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] listopada 2023 r. Komendant wojewódzki wszczął z urzędu postępowanie administracyjne m.in. w sprawie o cofnięcie Stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Podstawą wszczęcia przedmiotowego postępowania było ustalenie przez Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji z/s w R., na podstawie informacji przekazanych przez Sąd Rejonowy w P. II Wydział [...], iż Strona została prawomocnie skazana. Na dowód powyższego Sąd Rejonowy w P. przesłał prawomocny wyrok tegoż sądu z dnia [...] marca 2022 r., sygn. akt II [...]. Zgodnie z tym wyrokiem J. S. został uznany za winnego popełnienia umyślnego przestępstwa stypizowanego w art. 231 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny i za to został skazany na karę grzywny. Ponadto, ze znajdującej się w aktach sprawy informacji z Krajowego Rejestru Karnego ("K.R.K") wynika, iż kara grzywny została wykonana przez Stronę w dniu [...] października 2023 r.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Komendant wojewódzki decyzją z dnia [...] lutego 2024 r. cofnął J. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej co celów sportowych.
Od decyzji organu I instancji Skarżący złożył odwołanie.
Po rozpatrzeniu odwołania Komendant zaskarżaną decyzją utrzymał w mocy decyzję Komendanta wojewódzkiego. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, po przywołaniu ustalonego stanu fatycznego oraz mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa wskazał, że ustawodawca jednoznacznie określił, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 ustawy. Komendant zauważył, że w niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a powołanego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Dlatego też do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczy – z woli ustawodawcy – ustalenie przez organ Policji, że taka osoba została skazana za przestępstwo, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Komendant wskazał, że prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę posiadającą pozwolenie na broń za popełnienie umyślnego przestępstwa ma dla organów Policji charakter wiążący w sprawach pozwolenia na broń.
Odnosząc się z kolei do zarzutu Strony dotyczącego braku respektowania pełnomocnictwa ogólnego, Komendant wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo ogólne z dnia [...].01.2013 r., które nie zostało wypowiedziane. Organ I instancji miał tego świadomość i od pewnego momentu zaczął kierować korespondencje do pełnomocnika. Dodatkowo Komendant wojewódzki za pismem z dnia [...] stycznia 2024 r. przesłał pełnomocnikowi Strony wcześniejszą korespondencję, błędnie zaadresowaną na adres Strony. Tym samym wszystkie dokumenty, do których przesłania pełnomocnikowi był zobligowany zostały mu doręczone, w formie poświadczonej za zgodność z oryginałem, co nie pozwala na uczynienie zarzutu naruszenia art. 8 i 10 k.p.a. Naruszenie to nie spowodowało negatywnych konsekwencji dla Strony, a zwłaszcza nie pozbawiło jej to możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia. Organ podkreślił, że skazujący wyrok Sądu Rejonowego w P. znajduje się w obrocie prawnym i na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie uległ zatarciu.
Z tym rozstrzygnięciem nie zgodził się Skarżący, zaskarżając w całości decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. Organom zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego poprzez:
1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: art. 18. ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji poprzez utrzymanie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Radomiu pomimo faktu, że Skarżący nie jest osobą skazaną prawomocnym wyrokiem karnym w chwili orzekania tj. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy.
2. Naruszenie przepisów postępowania tj. - postępowania - art. 6, 7, 8, 75, 77, i 80 k.p.a. poprzez:
a) art. 6 i 7 k.p.a. w związku z nieinformowaniem pełnomocnika o toczącym się postepowaniu i uniemożliwieniem jego udziału w postepowaniu,
b) art. 8 k.p.a., poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębianie zaufania obywateli do organów państwa,
c) art. 10 k.p.a., art. 32 k.p.a. oraz art. 40 § 2 k.p.a. poprzez pozbawienie udziału w sprawie skutecznie umocowanego pełnomocnika strony postępowania, w tym w szczególności niedoręczenie pełnomocnikowi pism w toku postepowania, co doprowadziło do pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu, ponadto niepoinformowaniu pełnomocnika strony o zebraniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
W konsekwencji oparcie orzeczenia o nieprawdziwy stan faktyczny tj. ustalenie, że skarżący nie jest osobą skazaną prawomocnym wyrokiem karnym w chwili orzekania tj. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy co nie jest zgodne ze stanem faktycznym.
Formułując powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi: a) Informacji z Krajowego Rejestru Karnego, b) pisma skarżącego do KRK, c) Odpowiedź z KRK oraz Sądu Rejonowego w P..
Skarżący wskazał, że przedmiotowy wniosek jest niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w zakresie karalności Skarżącego będącego podstawą wydania skarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał m.in., że w chwili wydania przez organ II instancji decyzji administracyjnej Skarżący nie figurował w krajowym rejestrze jako osoba karana. Informacja o statusie osoby skazanej w KRK na którą powołuje się organ odwoławczy w skarżonej decyzji (str. 3 II akapit) jest informacją nieprawdziwą. Skarżący podkreślił, że w chwili wydania skarżonej decyzji oraz obecnie: (i) nie figuruje wśród osób skazanych w Krajowym Rejestrze Karnym, (ii) aktualnie nie toczy się wobec niego postępowanie karne oraz, (iii) dysponuje on pozytywna opinią w miejscu zamieszkania.
Skarżący podniósł ponadto, że obowiązek doręczania pism pełnomocnikowi ustanowionemu przez stronę jest obowiązkiem bezwzględnym, to uchybienie temu obowiązkowi w każdym przypadku i w każdych okolicznościach i niezależnie od faktycznych skutków tego chybienia powoduje, że doręczenie jest bezskuteczne. Strona wskazała, że organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie nie zawiadomił ani strony ani jego pełnomocnika o zgromadzeniu materiału dowodowego sprawie i możliwości zapoznania się z nim. W konsekwencji oparł swoją decyzje o nieprawdziwe informacje jakoby w chwili orzekania skarżący widniał w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba karana prawomocnym wyrokiem Sądu Powszechnego za przestępstwo umyślne. Wyrok na który powołuje się organ II instancji uległ zatarciu w marcu 2024 roku, a decyzja została wydana dnia [...] kwietnia 2024 roku. O przedmiotowej okoliczności strona dowiedziała się dopiero z uzasadnienia skarżonej decyzji.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz o oddalenie wniosków dowodowych zawartych w skardze. Ponadto Komendant wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
Pełnomocnik Skarżącego poinformowany o wniosku w zakresie trybu rozpoznania sprawy nie zajął stanowiska (k. 37 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. z dnia [...] lutego 2024 r., nie naruszają prawa.
Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozsądzenia czy w ustalonym stanie faktycznym zaszły przesłanki do cofnięcia Skarżącemu, z powołaniem się na art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celu sportowego, a to w sytuacji, iż w ocenie Strony w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie figurował w rejestrze osób skazanych K.R.K. W ocenie Komendanta zgromadzony materiał dowodowy potwierdzał, iż na dzień wydania zaskarżonej decyzji skazanie J. S. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. II Wydział [...] nie uległo zatarciu.
W rozpatrywanej sprawie racje przyznać należy Komendantowi Głównemu Policji.
Materialnopraną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.
Przenosząc powyższe regulacje na grunt niniejszej sprawy bezspornym jest, iż Skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. II Wydział [...] z dnia [...] marca 2022 r. został uznany za winnego tego, że "w okresie od [...] marca 2016 r. do dnia [...] maja 2016 r. w Z. gm. Z. jako funkcjonariusz publiczny zastępca Wójta Gminy Z. nie dopełnił ciążących na nim obowiązków wynikających z paragrafu 48 ust. 1 wówczas obowiązującego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postepowania dyscyplinarnego, w ten sposób, że pomimo wydania prawomocnego postanowienia z dnia [...] marca 2016 r. przez Odwoławczą Komisje Dyscyplinarną dla Nauczycieli przy Ministrze Edukacji Narodowej, nie przywrócił E. G. do pełnienia obowiązków Dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących w Szczytnie (...), czym działał na szkodę interesu publicznego oraz interesu E. g., tj. o czynu wypełniającego dyspozycje z art. 231 § 1 k.k. Uznając winę Skarżącego ww. sąd wymierzył mu kare grzywny w wysokości 100 stawek dziennych (...).".
Zgodnie z art. 107 § 4a Kodeksu karnego, w razie skazania na grzywnę zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania.
Zgodnie z treścią informacji o osobie z K.R.K., dotyczącej Skarżącego, wykonanie orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w P. orzeczonej kary grzywny nastąpiło w dniu [...] października 2023 r. (k. 234 – 235 akt sądowych). Tym samym, zatarcie skazania na mocy art. 107 § 4a Kodeksu karnego z mocy prawa nastąpiło w dniu 23 października 2024 r.
Należy jednocześnie zauważyć, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 276) w rejestrze gromadzi się dane o osobach prawomocnie skazanych za przestępstwa lub przestępstwa skarbowe. Z kolei, stosownie do brzmienia art. 14 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, dane osobowe osób, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1, 3 i 7, oraz dane o podmiotach zbiorowych, o których mowa w art. 1 ust. 3, usuwa się z Rejestru, jeżeli z mocy prawa skazanie uległo zatarciu, a ponadto po otrzymaniu zawiadomienia o:
1) zarządzeniu zatarcia skazania przez sąd, na podstawie art. 107 § 2 oraz art. 337 Kodeksu karnego;
2) zatarciu skazania w drodze ułaskawienia lub na podstawie amnestii;
3) przywróceniu terminu do zaskarżenia orzeczenia odnotowanego w Rejestrze albo uchyleniu takiego orzeczenia w wyniku kasacji lub wznowienia postępowania;
4) stwierdzeniu nieważności orzeczenia odnotowanego w Rejestrze;
5) zwolnieniu skazanego od kary pozbawienia wolności, na podstawie art. 336 § 3 i 4 Kodeksu karnego, lub od kary ograniczenia wolności, na podstawie art. 62 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego.
Natomiast, stosownie do brzmienia art. 23 ww. ustawy, informacja o osobie, o której mowa w art. 20 ust. 1-1e, oraz informacja o podmiocie zbiorowym, o której mowa w art. 20 ust. 2, bez względu na sposób jej udzielenia, stanowi zaświadczenie w rozumieniu przepisów działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem wydana przez K.R.K. informacja o osobie (tu: Skarżącym) stanowi urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego. W przypadku Strony, pozyskane przez organy Policji zaświadczenie z K.R.K. z dnia [...] listopada 2023 r. potwierdzało, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji, tj. [...] kwietnia 2024 r. Skarżący w świetle obowiązujących przepisów był osobą karaną za popełnienie umyślnego przestępstwa. Natomiast zatarcie skazania i usunięcie danych z rejestru w tym zakresie, na podstawie art. 107 § 4a kodeksu karnego w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym mogło mieć skutek od dnia [...] października 2024 r. (vide: informacja o osobie z KRK z dnia [...] listopada 2023 r. – k. 234 – 235 akt administracyjnych).
Sąd rozpoznający sprawę zgłoszone w skardze dowody uznał za niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy przede wszystkim zauważyć, że zgłoszone przez Skarżącego dowody nie obaliły w sposób skuteczny istniejącego w sprawie domniemania, potwierdzonego zaświadczeniem z K.R.K., że na dzień wydania zaskarżonej decyzji Strona figurowała jako osoba prawomocnie skazana. Załączone do skargi pismo do Sądu Rejonowego w P. II Wydział [...] z dnia [...] maja 2024 r. oraz do Krajowego rejestru Karnego z dnia [...] kwietnia 2024 r. w istocie stanowią projekty oświadczeń Strony do tych instytucji. Nie są bowiem podpisane oraz brak jest dowodów, iż faktycznie zostały złożone we wskazanych podmiotach. A co najistotniejsze, wbrew wywodom skargi, brak jest odpowiedzi na złożone pisma z ww. instytucji. Z kolei załączony do skargi wydruk z K.R.K. nie stanowi zaświadczenia w rozumieniu art. 23 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy informacja o osobie (...), zawiera nazwisko i imię oraz podpis osoby upoważnionej do jej wydania. Z kolei, w przypadku złożenia zapytania lub wniosku za pośrednictwem systemu teleinformatycznego informacja o osobie i informacja o podmiocie zbiorowym oraz inne pisma w postępowaniu toczącym się na podstawie tego zapytania lub wniosku są składane i doręczane za pośrednictwem systemu teleinformatycznego (art. 19a ust. 1 zd. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym). Zgodnie z informacją Ministerstwa Sprawiedliwości (https://ekrk.ms.gov.pl/ep-web/) "Aby wystąpić o zaświadczenie do KRK drogą elektroniczną należy posiadać kwalifikowany podpis elektroniczny, podpis zaufany albo podpis osobisty. Wydany dokument ma postać pliku XML, który można zapisać na informatycznym nośniku danych (np. pamięć USB, płyta CD, DVD). Wizualizacja zaświadczenia możliwa jest przy wykorzystaniu funkcjonalności e-KRK. Wydruk nie jest dokumentem.
Odnosząc powyższe do zgłoszonego przez Stronę wniosku dowodowego Sąd zauważa, iż załączona do skargi informacja o osobie datowana na dzień [...] maja 2025 r. nie spełnia wymogów zarówno zaświadczenia wydanego w formie papierowej, jak też dokumentu elektronicznego. Tym samym, wnioskowane przez Stronę dowody nie potwierdzają, iż na dzień wydania zaskarżonej decyzji był osobą niekaraną. Zatem Sąd na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. odstąpił od przeprowadzenia dowodów z tych dokumentów z uwagi, iż nie było to niezbędne do wyjaśnienia sprawy.
W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę brak jest również uznania zasadności zarzutu pozbawienia udziału w sprawie skutecznie umocowanego pełnomocnika oraz niepoinformowaniu pełnomocnika Strony o zebraniu materiału dowodowego w sprawie (zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., art. 32 k.p.a. oraz art. 42 § 2 k.p.a.).
Nie jest sporne między stronami, że organ I instancji do pewnego momentu korespondencję w sprawie kierował do Strony zamiast ustanowionego pełnomocnika – zgodnie z pełnomocnictwem ogólnym z dnia [...] stycznia 2013 r. Natomiast przy piśmie z dnia [...] stycznia 2024 r. Komendant wojewódzki przesłał pełnomocnikowi Skarżącego, poświadczone za zgodność z oryginałem, wszystkie wydane dotychczas pisma w sprawie. Od tej daty również korespondencja w sprawie doręczana była pełnomocnikowi Strony. W związku z powyższym nie sposób zgodzić się, iż organ I instancji pominął pełnomocnika co doprowadziło do pozbawienia strony czynnego udziału w sprawie. Sąd zauważa, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak podkreśla się w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych ocena skutków pominięcia pełnomocnika w sprawie w każdym przypadku zależy od okoliczności konkretnej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. W sytuacji, gdy wadliwość doręczenia nie powoduje żadnych ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z powyższego powodu (vide: wyroki NSA z: 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 18/21; 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2200/13).
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że całość korespondencji w sprawie została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego. Także decyzja Komendanta wojewódzkiego z dnia [...] lutego 2024 r. została doręczona pełnomocnikowi Strony, który skorzystał z prawa złożenia odwołania.
Brak także podstaw, do uznania zasadności zarzutu niepowiadomienia przez Komendanta pełnomocnika, ani Strony o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z nim (naruszenie art 10 K.p.a.). Powołując się na utarte orzecznictwo sądowe wskazać należy, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyroki(wyroki NSA: z 11 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1631/20; z 6 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2905/14; z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05; z 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07; z 23 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 1614/06). Ponieważ Skarżący nie wykazuje jakich czynności procesowych nie mógł dokonać w związku ze zgłoszonym zarzutem, oraz jak brak ten wpłynął na wynik sprawy, zarzut ten należy uznać za bezzasadny.
W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono wszystkich kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organy obu instancji, z poszanowaniem art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 80 K.p.a., należycie ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne. Działanie organów było w granicach prawa, a dokonana ocena obiektywna, co jest zgodne z zasadą pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 6 i 8 k.p.a.). Podstawy, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji zawarte są w uzasadnieniu spełniającym wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Właściwe ustalenie stanu faktycznego było podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego.
Uznając bezzasadność podniesionych przez Stronę wszystkich zarzutów prawa procesowego, Sąd wskazuje, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego pod postacią art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. Organu ustalając prawidłowo stan faktyczny dokonały właściwej subsumpcji przepisów prawa materialnego.
Podsumowując dotychczasowe rozważania stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Sąd nie podzielił argumentów Skarżącego zawartych w skardze. Nie dopatrzył się również naruszeń prawa, które powinien wziąć pod rozwagę z urzędu.
Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.
Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .
Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.