VI SA/Wa 2318/05

VI SA/Wa 2318/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-02-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Halina Emilia Święcicka /sprawozdawca/
Piotr Borowiecki
Zdzisław Romanowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2006r. sprawy ze skargi B. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego RP na rzecz B Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. kwotę 1615 (jeden tysiąc sześćset piętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu wniosku B. Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w W. przeciwko A. Z. z siedzibą w P. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowny IMPERIUM nr R-115829 w części dotyczącej dzienników i czasopism, decyzją z dnia [...] września 2005 r. [...] wydaną na podstawie art. 164 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 oraz Dz. U. z 2004 r. Nr 33, poz. 286) oraz art. 6 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.) w związku z art. 315 ust. 3 art. ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej oddalił wniosek.
W uzasadnieniu decyzji podał, że wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego spornego znaku w części dotyczącej dzienników i czasopism. Znak IMPERIUM został zarejestrowany na rzecz A. Z. w dniu [...] grudnia 1999 r. z pierwszeństwem od dnia [...] kwietnia 1995 r. dla towarów w klasach 5, 16 i 34, m.in. dla dzienników i czasopism. Interes prawny wywodził z roszczeń, jakie zgłosił do niego uprawniony z rejestracji, z faktu dokonania zgłoszeń do rejestracji dwóch znaków towarowych: Twoje Imperium Z-283606 i Imperium TV Z-283607, m.in. dla dzienników i czasopism. Wnioskodawca podnosił, że uprawniony nigdy nie zgłosił prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wydawania dzienników i czasopism ani nigdy nie prowadził takiej działalności w sposób rzeczywisty, w szczególności w chwili uzyskania prawa z rejestracji. Powołał się na komentarz R. Skubisza "Prawo znaków towarowych – Komentarz", Warszawa 1997 r. str. 48, ponadto zdaniem wnioskodawcy, uprawniony dokonując zgłoszenia znaku towarowego działał w złej wierze, gdyż nie miał zamiaru podjęcia działalności wydawniczej w spornym zakresie. Do wniosku załączono kopie zaświadczeń z ewidencji działalności gospodarczej A. Z.. W decyzji wskazano ponadto, że zdaniem uprawnionego ze spornej rejestracji pod pojęciem "wydawnictwo informacyjne, wydawanie publikacji" mieści się wydawanie dzienników i czasopism. Urząd Patentowy uznał interes prawny wnioskodawcy dla złożonego wniosku o unieważnienie, który wywiódł z faktu zgłoszenia przez uprawnionego roszczeń w pozwie z dnia [...] sierpnia 2004 r. dotyczącym naruszenia znaku poprzez wydawanie przez wnioskodawcę czasopism "Twoje Imperium" i "Imperium TV" oraz z uwagi na to, że sporny znak stanowi przeszkodę do zarejestrowania w Polsce tych tytułów w charakterze znaków towarowych znaków towarowych dokonanych przez wnioskodawcę. Wskazał, iż zgodnie z art. 315 ust. 3 powołanej ustawy Prawo własności przemysłowej (dalej p.w.p.) ustawowe warunki wymagane do uzyskania rejestracji ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku towarowego do rejestracji. Znak IMPERIUM został zgłoszony 15 kwietnia 1995 r., zatem mają zastosowanie przepisy ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych. Oddalając wniosek o unieważnienie znaku IMPERIUM Urząd Patentowy uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy o znakach towarowych (dalej u.z.t.). Zdaniem organu określenie, że "rejestracja znaku towarowego może być dokonana na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla towarów będących przedmiotem działalności gospodarczej" nie oznacza obowiązku prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej w zakresie towarów objętych zgłoszeniem. Towary będące przedmiotem działalności gospodarczej są określone przez stosowny wpis do ewidencji. Z zaświadczenia z ewidencji działalności gospodarczej A. Z. z dnia [...] października 1994 r. wynika, że w okresie obejmującym dzień zgłoszenia spornego znaku do ochrony przedmiot działalności obejmował m.in. "wydawnictwo informacyjne, wydawanie książek, folderów, publikacji", "handel hurtowy i detaliczny artykułami przemysłowymi wszystkich branż" oraz "sprzedaż artykułów przemysłowych". W tych określeniach mieściła działalność w zakresie dzienników i czasopism (nie ograniczając jej do ich wydawania).
Urząd Patentowy wskazał także, powołując się na przepis art. 255 ust. 4 p.w.p. i orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zarzut odnośnie działania w złej wierze nie mógł być rozpatrzony ze względu na brak wskazania stosownej podstawy prawnej (art. 8 pkt 1) we wniosku.
Na powyższą decyzję B. Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w W. (dalej skarżący) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzucił naruszenie art. 6 ust. 1 i art. 29 ustawy o znakach towarowych poprzez uznanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej za wystarczające dla stwierdzenia, iż zgłaszający prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wskazanym w ewidencji. Podnosił, iż uczestnik postępowania nigdy nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie wydawania dzienników i czasopism. Wskazał, iż zgodnie z art. 20 ust. 1 Prawa prasowego, wydawanie dziennika lub czasopisma wymaga rejestracji w sądzie okręgowym właściwym dla siedziby wydawcy.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji. Wskazał, powołując się na art. 255 ust. 4 p.w.p., iż jest związany granicami wniosku i wskazaną podstawą prawną. Skoro złożony wniosek dotyczył unieważnienia w części dotyczącej dzienników i czasopism, to Urząd Patentowy zinterpretował jako wniosek "części dotyczącej dzienników i czasopism w sposób dowolny", np. poprzez obrót handlowy tymi artykułami.
W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2006 r., stanowiącym ustosunkowanie się do odpowiedzi na skargę, skarżący wniósł alternatywny wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji w części w zakresie używania spornego znaku w związku z wydawaniem dzienników i czasopism. Ponadto zarzucił, że Urząd Patentowy nie dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego, co stanowi naruszenie art. 80 k.p.a. Nie zgadzał się ze stanowiskiem wyrażonym w odpowiedzi na skargę, iż brak jest podstaw do zawężania przez organ granic wniosku i jego rozpatrywania w zakresie ograniczonym do wydawania dzienników i czasopism. Skoro Urząd Patentowy nie znalazł podstaw do uwzględnienia jego wniosku w całości, powinien wniosek uwzględnić w części dotyczącej wydawania dzienników i czasopism. Podniósł naruszenie art. 255 ust. 4 p.w.p.
Uczestnik postępowania nie zajął stanowiska co do złożonej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie.
Postępowanie o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego toczy się w trybie postępowania spornego (art. 255 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.). Postępowanie to może być wszczęte tylko na wniosek. Postępowanie to cechuje się kontradyktoryjnością stron. Urząd Patentowy orzekając w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego związany jest granicami wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę (art. 255 ust. 4 powyższej ustawy). Należy podkreślić, iż to na wnioskodawcy, który żąda unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego ciąży ciężar dowodu z którego wywodzi skutki prawne.
Urząd Patentowy działający w trybie postępowania spornego na podstawie art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.) jest związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. W myśl tego przepisu, do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Na mocy powołanego przepisu, na Urzędzie Patentowym spoczywają obowiązki w zakresie m.in. dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), w zakresie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, z zastrzeżeniem wynikającym z art. 255 ust. 4 ustawy – Prawo własności przemysłowej (art. 77 § 1 k.p.a.), a także należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia, stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a.
Z obowiązków tych Urząd Patentowy nie wywiązał się w sposób dostateczny.
Rejestracja spornego znaku została dokonana decyzją Urzędu Patentowego z dnia 3 grudnia 1999 r. W decyzji w rubryce: "Oznaczenie rodzaju i zakresu działania przedsiębiorstwa" (uprawnionego z rejestracji) wskazano: "Wytwarzanie i sprzedaż oraz świadczenie usług wymienionych w wykazie towarów". Wykaz towarów obejmuje wyłącznie towary, m.in. dzienniki i czasopisma, zatem wskazanie zakresu działania poprzez świadczenie usług wymienionych w wykazie towarów było nieprawidłowe.
Skarżący oparł swój wniosek o unieważnienie prawa ochronnego spornego znaku na zarzucie naruszenia przy rejestracji tego znaku art. 6 ustawy z dnia 31 stycznia 1985r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17). Wnosił o unieważnienie prawa ochronnego w części dotyczącej dzienników i czasopism.
Zarzut naruszenia art. 6 u.z.t. winien być potwierdzony wykazaniem, że uprawniony z rejestracji uzyskał prawo na te towary nie prowadząc działalności w tym zakresie.
Prawidłowo organ rozpoznał wniosek o unieważnienie w tak wskazanym zakresie, prawo ochronne obejmowało dzienniki i czasopisma, które - zgodnie ze wskazanym wyżej zakresem - obejmowało wytwarzanie i sprzedaż lub tylko sprzedaż tych produktów. Nie mógł, jak chce tego skarżący, unieważnić prawo w innym zakresie niż zostało ono udzielone. Wydawanie dzienników i czasopism jako usługi wydawnicze zaklasyfikowane są w klasie 41 wg Międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług.
W dacie rejestracji spornego znaku (3 grudnia 1999r.), ustawa z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324), w art. 8 stanowiła, iż podjęcie działalności gospodarczej przez osoby fizyczne i jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej wymaga, z zastrzeżeniem art. 9-11 zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej, zwanej dalej "ewidencją".
Wpis do ewidencji działalności gospodarczej stanowił zatem potwierdzenie, iż osoba fizyczna, która dokonała zgłoszenia znaku towarowego do rejestracji a następnie ją uzyskała, prowadzi wskazaną w tej ewidencji działalność.
Należy podkreślić, iż obecne przepisy prawne nie nakładają na zgłaszających znaki towarowe do rejestracji obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej ani w dacie zgłoszenia znaku towarowego ani w dacie jego rejestracji. Dopiero brak używania zarejestrowanego znaku może stanowić podstawę do wygaśnięcia prawa ochronnego.
Skarżący, w odpowiedzi na otrzymane stanowisko uprawnionego z rejestracji spornego znaku, wniósł w dniu 7 września 2005 r. pismo, w którym zarzucił uprawnionemu działanie w złej wierze, nie wskazał podstawy prawnej tego zarzutu.
Organ nie rozpoznał tego wniosku powołując się na przepis art. 255 ust. 4 p.w.p. i uzasadniając jego nierozpoznanie brakiem wskazania podstawy prawnej we wniosku.
Przepis art. 2551 ust. 3 p.w.p. określa wymogi, jakie powinien spełniać wniosek w postępowaniu spornym. Urząd Patentowy bada, czy złożony wniosek zawiera podstawę prawną żądania a w przypadku jego braku wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 30 dni pod rygorem umorzenia postępowania (ust. 5 i 6) Urząd Patentowy wbrew obowiązkowi zawartemu w art. 2551 ust. 5 i 6 nie wezwał skarżącego do usunięcia braku, tj. wskazania art. 8 pkt u.z.t. uzasadniającego zarzut działania w złej wierze.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa procesowego, zatem na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt 1 sentencji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powyższej oraz na podstawie § 2 ust. 1 i § 14 ust. 2 pkt 1) b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zmianami), zaś w pkt 2 sentencji orzekł na zasadzie art. 152 powyższej ustawy.