VI SA/Wa 2313/06

VI SA/Wa 2313/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Maria Jagielska
Pamela Kuraś-Dębecka
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w 1984 r. skarżący T. J. otrzymał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich.
W dniu [...] sierpnia 2006 r. wszczęto przeciwko stronie skarżącej postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na przedmiotową broń z uwagi na fakt otrzymania prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] sierpnia 2005 r. sygn. akt [...] uznającego T. J. winnym popełnienia czynu z art. 178 a § 1 k.k., tj. kierowanie samochodem osobowym będąc w stanie nietrzeźwości – 1,01 promila alkoholu w wydychanym powietrzu (wyrok prawomocny – [...] sierpnia 2005 r.).
Mając na uwadze powyższe, [...] Komendant Wojewódzki Policji w P., decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz z art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji cofnął pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ uznał, iż fakt popełnienia wskazanego przestępstwa w pełni pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ponieważ jest to przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.
W dniu [...] września 2006 r. skarżący wniósł od ww. decyzji odwołanie do Komendanta Głównego Policji, podnosząc, że organ I instancji niesłusznie i bezpodstawnie przyjął, iż w stosunku do osoby skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego podczas, gdy nie istnieją żadne przesłanki do takiego twierdzenia. Zarzucił również organowi pominięcie faktu, iż skarżący nie dopuścił się czynów o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, a także pominięcie okoliczności dotyczących dotychczasowego, nienagannego życia, dobrych opinii oraz licznych zasług i odznaczeń. Mając powyższe na uwadze, T. J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] opierając się na takiej samej podstawie prawnej jak organ I instancji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2006 r.
Organ II instancji podniósł, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, iż organ Policji po ujawnieniu wskazanych wyżej okoliczności jest obowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń. Organ wskazał, iż katalog przestępstw, których popełnienie (lub o których podejrzenie/oskarżenie) może wzbudzić obawy co do zgodnego z prawem użycia broni palnej, nie jest zamknięty. Dyspozycja wskazanego wyżej przepisu stanowi więc dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia, co daje tym organom możliwość oceny postępowania posiadacza broni (bez względu na rodzaj broni), w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, także w przypadku popełnienia innych rodzajów przestępstw, osądzonych prawomocnym wyrokiem skazującym lub o popełnienie których postawiono mu zarzut (lub postawiono w stan oskarżenia) w postępowaniu karnym. Z zebranego materiału dowodowego bezspornie wynika, że strona popełniła czyn z art. 178 § 1 k.k., tj. przestępstwo skierowane przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (świadczy o tym prawomocny wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w O.). Przestępstwo to zostało stypizowane w rozdziale XXI Kodeksu Karnego, niemniej jednak strona popełniając tego rodzaju czyn zabroniony (po pierwsze w stanie nietrzeźwości, a po drugie stwarzając zagrożenie dla zdrowia lub życia nie tylko własnego, ale także innych uczestników ruchu drogowego) pośrednio godziła w dobra, które niewątpliwie podlegają wprost ochronie prawnej w rozdziale XIX Kodeksu Karnego, tj. życia i zdrowia. Takie zachowanie należy uznać za nieodpowiedzialne, co skutkuje również wnioskiem, że strona w stanie nietrzeźwości również może posłużyć się bronią palną. Popełniony przez nią czyn stwarza więc uzasadnioną obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stwierdzenie takie mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, do której organy Policji mają prawo na podstawie art. 80 k.p.a. Ocena ta nie jest dowolna i ma potwierdzenie w materiale dowodowym. Jak już wspomniano, katalog przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie jest zamknięty, także popełnienie innego, nie wymienionego w nim przestępstwa, może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń na podstawie art. 18. ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Zdaniem organów Policji jednym z takich przestępstw jest właśnie przestępstwo popełnione przez T. J. Oceny powyższej nie zmienia fakt, iż skarżący jest pozytywnie postrzegany w Zarządzie Okręgowym PZŁ w K. oraz macierzystym kole łowieckim.
Skarżący T. J. pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu administracji skargę na ww. ostateczną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2006 r., w której podniósł, że organ naruszył art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną interpretację oraz niesłuszne i bezpodstawne przyjęcie, iż w stosunku do skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, podczas gdy nie istnieją żadne przesłanki do takiego twierdzenia, pominięcie faktu, iż skarżący nie dopuścił się czynów o których mowa w art. 15 ww. ustawy, bezpodstawne rozszerzenie katalogu czynów za popełnienie których może być cofnięte pozwolenie na broń, pominięcie dotychczasowego nienagannego życia, dobrych opinii oraz licznych zasług i odznaczeń, a także orzeczeń psychologicznych, co miało wpływ na treść decyzji. Ponadto skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, co również miało wpływ na treść decyzji.
Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Skarżący uzasadniając skargę wskazał, iż cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej oparte na wyżej podanym przepisie odnosi się do przestępstw umyślnych skierowanych przeciwko życiu i zdrowiu, a nie wykroczeń komunikacyjnych. Wynika to z faktu, że art. 15 ustawy o broni i amunicji taksatywnie wymienia, za jakie czyny można cofnąć pozwolenie. Tymczasem organ bezpodstawnie rozszerzył katalog tych spraw i niesłusznie objął nim występek komunikacyjny. Skarżący podniósł, że ustawa o broni i amunicji należy do kategorii przepisów szczególnych, których nie wolno ani zawężać ani rozszerzać. Skoro ustawodawca tą ustawą nie objął występków komunikacyjnych, to uznał, że jako czyny nieumyślne nie powodują automatycznego cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej. Brak jest jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, iż skarżący mógłby użyć broni sprzecznie z prawem. Organ nie wykazał na czym polega ta uzasadniona obawa.
Zdaniem skarżącego organ sprzecznie z ustalonym stanem faktycznym podał, że dopuścił się on czynu określonego w art. 178 § 1 k.k. i buduje na tej fałszywej przesłance całe uzasadnienie, podczas, gdy skarżący takiego czynu nie dopuścił się. Istnieje bowiem istotna różnica pomiędzy występkiem określonym w art. 178 § 1 k.k., gdzie istotnym elementem tego czynu jest spowodowanie nieumyślne obrażeń, a występkiem z art. 178 a §1 k.k., gdzie takiego elementu brak. Nie można zatem wywodzić, co by było, gdyby. Dyspozycja art. 178 a §1 k.k. nie przewiduje żadnego przypuszczenia, zatem trudno przewidywać zagrożenia, skoro ustawodawca ich nie precyzuje. Podnieść również należy, że w czasie tego występku, skarżący nie miał w samochodzie broni. Zatem i ta okoliczność, iż mógłby stworzyć jakiekolwiek zagrożenie okazała się chybiona. Organ zupełnie dowolnie zinterpretował przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W tym przepisie brak jest odniesienia do nieumyślnego występku komunikacyjnego, a ustawodawca wskazał na czyny groźne, skierowane przeciwko życiu i zdrowiu.
Skarżący podniósł, że zupełnie bezpodstawnie przyjęto, iż skarżący jako członek Koła Łowieckiego od 1984r., biorący czynny udział w różnych społecznych imprezach, cieszący się bardzo dobrą opinią zarówno w Kole Łowieckim nr [...] Z. jak i w Polskim Związku Łowieckim Zarząd Okręgowy w K., będący wielokrotnie odznaczany, zarówno odznaczeniami na szczeblu wojewódzkim jak i krajowym, mający uprawnienia do sędziowania, może stwarzać zagrożenie dla porządku publicznego. Ponadto skarżący poddał się dodatkowo badaniu lekarskiemu i psychologicznemu, z których wynika, że nie stwierdzono żadnych zaburzeń psychicznych lub ograniczonej sprawności psychofizycznej, nie stwierdzono także żadnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego ani też uzależnienia od alkoholu lub substancji psychoaktywnych. Skarżący wskazał, że te orzeczenia zostały zupełnie pominięte przez organ, który w sposób dowolny i wybiórczy potraktował materiał dowodowy.
W świetle tych orzeczeń oraz uwzględniając dotychczasowy sposób życia należy przyjąć, że skarżący nie stwarza żadnego zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zaskarżona decyzja natomiast narusza prawo i krzywdzi skarżącego, gdyż stanowi dotkliwą karę, oprócz tej, którą poniósł. Strona skarżąca podniosła, że nie można karać człowieka dwukrotnie za to samo.
W dniu [...] grudnia 2006 r. wpłynęła do Sądu odpowiedź organu na skargę. W niniejszej odpowiedzi Komendant Główny Policji podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi z dnia [...] grudnia 2006 r.
W uzasadnieniu powyższej odpowiedzi organ wskazał, że podniesione przez skarżącego zarzuty są bezzasadne. Podniósł, że zgodnie z 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Stosownie natomiast do brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Użyte w art. 18 ust. 1 sformułowanie "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne, co oznacza, że organy Policji mają obowiązek cofnąć pozwolenie na broń w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Dokonując analizy art. 15 ust. 1 pkt 6 uznać także trzeba, że przepis ten jedynie przykładowo wymienia jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, prawomocne skazanie orzeczeniem sądowym za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpany). Wskazuje na to użyte w tym przepisie wyrażenie "w szczególności". Z tego też względu nie można podzielić rozumowania skarżącego, że skoro przestępstwo, za które został prawomocnie skazany wyrokiem nakazowym z dnia [...] sierpnia 2005 r., tj. za kierowanie samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości, wypełniające dyspozycję art. 178 a § 1 k.k. – nie należy do kategorii czynów wymienionych wprost w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, to przepis ten nie znajduje do niego zastosowania i tylko skazanie lub oskarżenie o popełnienie przestępstw skierowanych przeciwko życiu lub zdrowiu, dyskwalifikuje określone osoby jako posiadaczy broni. Organ stanął na stanowisku, że skarżący dopuszczając się przedmiotowego czynu zabronionego nie daje gwarancji używania posiadanej broni w sposób zgodny z bezpieczeństwem lub porządkiem publicznym. Dopuszczenie się przez posiadacza broni prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwym rodzi bowiem uzasadnioną obawę, że w takim samym stanie może on skorzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie użyć jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto, zauważyć trzeba, że wprawdzie przypisany skarżącemu czyn zabroniony umieszczony jest w rozdziale XXI Kodeksu Karnego zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji" i wymierzony jest przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, to jednak nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem ochrony tego przepisu jest także życie i zdrowie innych uczestników ruchu (lądowego, wodnego, itp.). Tego rodzaju zachowanie (tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości) często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Sprawca przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k. godzi się z ewentualnymi skutkami swojego zachowania, tj. stworzenia bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia innych ludzi. Okoliczność ta uzasadnia natomiast ocenę, że osoba taka nie powinna posiadać pozwolenia na posiadanie broni.
Komendant Główny Policji wskazał, iż podstawową przesłanką cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni, na mocy przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest obawa, że osoba posiadająca broń może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ustawodawca nie związał jednakże tej obawy z popełnieniem przez posiadacza broni przestępstwa z jej użyciem. Z tego względu okoliczność, że skarżący w czasie popełnienia czynu zabronionego nie posiadał przy sobie broni, nie ma wpływu na wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie.
Organ podniósł, że wydając zaskarżoną decyzję miał na względzie cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym wystawione o skarżącym pozytywne opinie Zarządu Okręgowego PZŁ w K. i macierzystego koła łowieckiego. Organ uznał jednakże, że dowody te nie dają podstaw do zachowania skarżącemu prawa do posiadania broni palnej myśliwskiej. Ponadto organ wskazał, że ze względu na przedmiot sprawy, przedstawione przez skarżącego orzeczenie lekarskie i psychologiczne, nie miały znaczenia dla kwestii cofnięcia pozwolenia na broń, o której mowa powyżej, gdyż dokumenty te byłyby brane pod uwagę wówczas, gdyby organ rozważał cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w z zw. art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 ustawy o broni i amunicji. Nie miały one natomiast znaczenia dla oceny, czy w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka określona w punkcie 6 przedmiotowego artykułu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2006 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] sierpnia 2006 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie regulują przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 1999 r., Nr 53, poz. 549 z póź. zm.). Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
W ocenie Sądu organ wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował powyższe przepisy, gdyż z akt sprawy wynika, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. za przestępstwo określone w art. 178 a § 1 k.k. – prowadzenie pojazdu mechanicznego będąc w stanie nietrzeźwości, a więc wypełnił dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Należy podkreślić, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym istnieje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń poprzez wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie takich pozwoleń w sytuacjach, gdy powyższy interes jest zagrożony.
Sformułowanie art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, które brzmi "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono, że istnieje obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia jakiejkolwiek z przesłanek przewidzianych w art. 15 ust. 1 pkt 1-6 ustawy o której mowa powyżej. W przedmiotowej sprawie w odniesieniu do skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 wspomnianego przepisu. Zatem w świetle cytowanych artykułów, uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń, wynikała przede wszystkim z faktu uprzedniego skazania go prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo określone w art. 178 a § 1 k.k. Fakt skazania skarżącego wyrokiem karnym w przedmiotowej sprawie jest bowiem bezsporny. Organ zatem trafnie przyjął, że skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa należy do katalogu osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sąd podzielił stanowisko Komendanta Głównego Policji, iż w takiej sytuacji skarżący nie daje gwarancji, że nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuścił się on bowiem czynu za który został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu, godzącego bezpośrednio w ochronę porządku publicznego. Ponadto o tym, że powierzenie skarżącemu broni stwarza zagrożenie użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego świadczy również fakt, iż w aktach sprawy znajduje się opinia z dnia [...] czerwca 2005 r. sporządzona przez Komendę Wojewódzką Policji w P. Wydział Postępowań Administracyjnych, z której wynika, że niezależnie od wspomnianego już wyroku Sądu Rejonowego w O. skazującego skarżącego za kierowanie samochodem będąc w stanie nietrzeźwości, T. J. już wcześniej w przeszłości był dwa razy w 1997 r. i 2005 r. notowany za kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu. Mając powyższe na uwadze należy zwrócić uwagę na istniejący w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 88/06, który wyraża stanowisko, że przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem. W takiej sytuacji niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany, a cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w takiej sytuacji sam fakt skazania za każde przestępstwo popełnione w stanie nietrzeźwym powodowałoby cofnięcie pozwolenia na broń, które byłoby karą dodatkową. Dla cofnięcia pozwolenia na broń osobie skazanej za ww. przestępstwo nie wystarczy więc sam fakt jednorazowego skazania bez ustalenia okoliczności czynu i cech osobowych skazanego. W związku z tym, istnieje obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozważenia jej istotnych okoliczności, czy skarżący nadużywa alkoholu lub czy posiada inne cechy wskazujące, że zalicza się do kategorii osób z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Analizując przedmiotową sprawę w kontekście ww. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego należy stwierdzić, że cofnięcie T. J. pozwolenia na broń palną myśliwską, nastąpiło nie tylko w oparciu o sam fakt skazania wyrokiem sądu karnego. Organ również wykazał, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy popełnionym czynem, za który skarżący został skazany, a cechami charakteru i dotychczasowym jego postępowaniem. Organ zgodnie z prawem ustalił, iż w omawianej sytuacji nie ma do czynienia z faktem jednorazowego prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie po spożyciu alkoholu. Na podstawie stanu faktycznego sprawy i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności organy Policji ustaliły, że skarżący nadużywa alkoholu, gdyż jak była już o tym mowa, w przeszłości był dwa razy (w 1997 r. i 2005 r.) notowany za kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu. Dysponując takimi informacjami, organ słusznie uznał, że T. J. zalicza się do kategorii osób z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, gdyż kilkakrotne (uporczywe) kierowanie pojazdem będąc pod wpływem alkoholu wskazuje na brak poszanowania prawa i lekceważący do niego stosunek przez skarżącego, co stwarza uzasadnione obawy, że posiadacz pozwolenia na broń prędzej czy później użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał także za nietrafny zarzut skarżącego, iż cofnięcie pozwolenia na broń jest dwukrotnym ukaraniem skarżącego za czyn osądzony przez sąd karny prawomocnym wyrokiem. Należy tu wskazać, że cofnięcie pozwolenia na broń w takiej sytuacji nie jest karaniem skarżącego za popełnienie przez niego przestępstwa, lecz administracyjnoprawną konsekwencją jego zachowania, wynikającą z obligatoryjnego charakteru art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W związku z tym, cofnięcie pozwolenia na broń nie może być w takim przypadku traktowane jako kara dodatkowa.
Należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przepis ten jedynie przykładowo wymienia prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że z literalnego brzmienia ww. przepisu wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż nie chodzi tylko o sytuację, gdy doszło do skazania za przestępstwo określone w tym artykule, ale o każdą inną sytuację wskazującą na to, że istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż został skazany za przestępstwo inne niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k., które również nie wiązało się z użyciem posiadanej przez niego broni, nie wyłącza w świetle powołanego przepisu możliwości cofnięcia pozwolenia na broń na powyższej podstawie, bo nie stanowi o braku przesłanek, o których mowa w przywołanym art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z tego też względu ta okoliczność podnoszona przez skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć tu również trzeba, że czyn objęty art. 178 a § 1 k.k. jest usytuowany wprawdzie w rozdziale XXI Kodeksu Karnego zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", to jednak przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie i zdrowie człowieka. Zachowanie tego typu jak prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości często wywołuje skutki w postaci wypadków następstwem których jest śmierć i kalectwo ludzi. Niewątpliwie broń jest towarem szczególnie reglamentowanym, a dostęp do jego posiadania jest ograniczony przepisami ustawy o broni i amunicji. Wiąże się to z tym, że broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie istnieje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że "nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. III SA 1173/01). Zatem skoro skarżący wykazał lekceważący stosunek do prawa i prowadził samochód w stanie nietrzeźwości, istnieje uzasadniona obawa, iż może tak samo traktować przepisy ustawy o broni i amunicji, co może skutkować użyciem broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Od osób posiadających uprawnienie do posiadania broni należy oczekiwać poszanowania prawa i nieposzlakowanej opinii. Fakt naruszenia przez skarżącego porządku prawnego, skutkujący prawomocnym orzeczeniem sądu karnego uzasadnia ocenę, iż nie powinien on posiadać pozwolenia na broń. W związku z tym organ był zobligowany do wydania decyzji cofającej zezwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
W związku z powyższym organ prawidłowo uznał, iż niezależnie od pozytywnych opinii, jakie otrzymał skarżący od koła łowieckiego i związku łowieckiego, powierzenie skarżącemu broni stwarza zagrożenie, że użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W związku z tym w ocenie sądu, również pozostałe zarzuty podniesione przez stronę skarżącą takie jak czynny udział w różnych społecznych imprezach, wielokrotne odznaczenia zarówno na szczeblu wojewódzkim jak i krajowym oraz fakt posiadania uprawnień sędziowskich, nie zasługują na uwzględnienie. Również w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia okoliczność poddania się przez skarżącego dodatkowym badaniom lekarskim i psychologicznym.
Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji jak również pozostaje w zgodzie z podstawowym celem ustawy nałożonym przez ustawodawcę, którym jest bezpieczeństwo i porządek publiczny. Ponadto należy uznać, że organ nie dopuścił się uchybień formalnoprawnych.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.