VI SA/Wa 2307/20

VI SA/Wa 2307/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-03-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Magdalena Maliszewska /sprawozdawca/
Sławomir Kozik
Zdzisław Romanowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
II GSK 1726/21 - Wyrok NSA z 2025-02-27
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 111 par. 1, art. 262 par. 1,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1575
art. 108 par. 1 zd. 1 w zw. z art. 325
Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - t.j.
Dz.U. 2017 poz 776
art. 256 ust. 1, art. 153[23] ust. 2
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "(...)" Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia "(...)" stycznia 2020 r., nr "(...)" w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę
Uzasadnienie
[...] SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ z siedzibą w O. (dalej jako: Spółka [...], Skarżąca), zaskarżyła decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...]stycznia 2020 r. w części, tj. wyłącznie w zakresie, w jakim nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania. Wniosła o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania wg. norm przepisanych.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. Urząd Patentowy umorzył postępowanie w sprawie sprzeciwu wniesionego w dniu [...].09.2017 r. przez Spółkę [...] wobec zgłoszenia znaku towarowego słowno-graficznego [...] dokonanego w dniu [...].02.2017 r. pod nr [...] przez [...] SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ z siedzibą w N. (dalej: uprawniony).
Zdaniem Skarżącej, zaskarżona decyzja oraz zapadłe w sprawie postanowienie z dnia [...] sierpnia 2020 r. o odmowie jej uzupełnienia zostały wydane z naruszeniem przepisów oraz interesów prawnych skarżącej.
Do wydania ww. rozstrzygnięcia doszło w następujących okolicznościach.
Urząd Patentowy pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. zawiadomił uprawnionego o wniesieniu sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia.
Pismem z dnia [...] października 2018 r. uprawniony, działając przez pełnomocnika, ograniczył wykaz towarów zgłoszonego znaku towarowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. Urząd Patentowy umorzył postępowanie w sprawie zgłoszenia przedmiotowego znaku towarowego w części dotyczącej towarów stanowiących zakres sprzeciwu t.j. w odniesieniu do kl. 30: "chleb, wyroby cukiernicze". UP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, iż podstawą umorzenia postepowania sprzeciwionego było wycofanie sprzeciwu w odniesieniu do kl. 30:"chleb, wyroby cukiernicze". Jednocześnie Urząd wskazał, iż podstawą prawną rozstrzygnięcia był przepis art. 15223 ust. 2 p.w.p, zgodnie z którym: "Do kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisu obowiązujące w postępowaniu cywilnym, przy czym koszty te znosi się odpowiednio między stronami również w przypadku umorzenia postępowania w sprawie sprzeciwu."
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Urząd Patentowy, działając na skutek wniosku skarżącej Spółki, złożonego w trybie art. 111 § 1 k.p.a odmówił uzupełnienia zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Spółka [...] podniosła, iż postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie ma samodzielnego bytu, w związku z czym argumentacja skargi odnosi się również do tego rozstrzygnięcia.
Skarżąca wskazała, iż wniosła sprzeciw w trybie art. 15217 p.w.p. w celu ochrony znaku towarowego, na który udzielone jej zostało wcześniejsze prawo ochronne, wnosząc o uznanie sprzeciwu za zasadny oraz o przyznanie kosztów. Po bezskutecznym upływie terminu z art. 15219 ust. 1 - 2 p.w.p. na "ugodowe rozstrzygnięcie sporu" Urząd poinformował pismem z [...].6.2019 r. o zmianach w postępowaniu zgłoszeniowym w sprawie znaku towarowego, którego dotyczył sprzeciw. Nie znalazły one jednak potwierdzenia w jakimkolwiek wiążącym źródle dostępnym dla Skarżącej. Spółka [...] wskazała, że jako wnosząca sprzeciw nie stała się stroną postępowania zgłoszeniowego. Podała, iż na skutek jej pisma z [...].7.2019 r., Urząd pismem z [...].7.2019 r. przesłał pismo uczestnika zatytułowane "Ograniczenie wykazu towarów i usług" doręczone organowi niemal 10 miesięcy wcześniej. Zakwalifikował je jako "odpowiedź na sprzeciw" i wyznaczył termin skarżącej na zajęcie stanowiska, jednak na tym etapie sprawy pismo uczestnika było już załatwione. Spółka podkreśliła, iż nie posiadając statusu strony postępowania zgłoszeniowego, nie miała wpływu na zmiany zakres przedmiotowego tego postępowania, jakim jest "ograniczenie wykazu towarów i usług", ani też na skutki "następczej bezprzedmiotowości" postępowania sprzeciwowego, które organ uwzględnia ex officio. Następnie Skarżąca wskazała, iż postępowanie w sprawie sprzeciwu (art. 15217 - 15223 p.w.p.) ma charakter kontradyktoryjny, a więc odbywa się z udziałem dwóch stron (art. 15218 p.w.p.), które mają status "stron przeciwnych" (art. 15217 ust. 4 p.w.p.) pozostających w "sporze" (art. 15219 ust. 1 p.w.p.). Do tego postępowania – jak wynika z art. 15223 ust. 1 p.w.p. - stosuje się nie tylko przepisy p.w.p., ale także k.p.a. w związku z art. 252 p.w.p. Na gruncie k.p.a. procedurze nie jest znana możliwość orzekania o kosztach postępowania między stronami (NSA II SA/Gd 2016/98 z 6.12.2000). Dlatego kwestia została specjalnie unormowana w art. 15223 ust. 2 p.w.p. Przepis ten "do kosztów postępowania" sprzeciwowego przed Urzędem Patentowym nakazuje stosowanie "przepisów obowiązujących w postępowaniu cywilnym". Zdaniem Skarżącej, odpowiednie stosowanie znajduje w tej sytuacji przepis art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c., który uwzględniwszy art. 325 k.p.c. wymaga w "orzeczeniu kończącym sprawę w instancji" rozstrzygnięcie żądania o kosztach w sentencji wyroku, które winno być zamieszczone w sentencji orzeczenia, a nie w jego uzasadnieniu. Sąd nie może oddalić wniosku o uzupełnienie orzeczenia co do kosztów z tej przyczyny, ż żądanie to uważa za nieuzasadnione (SN II CZ 144/66 z 15.2.1967). Przytoczone za SN normy znajdują odpowiednie zastosowanie do kosztów postępowania, o jakich mowa w art. 15223 ust. 2 p.w.p. Zdaniem Skarżącej, mając na uwadze stanowisko Sądu Najwyższego, w ramach odpowiedniego stosowania k.p.c., zgodnie z art. 15223 p.w.p. - rozstrzygnięcie o kosztach powinno znaleźć się w osnowie zaskarżonej decyzji. Według Skarżącej, ww. zarzut jest także uzasadniony na gruncie stosowanych odpowiednio przepisów k.p.a., jak wymaga tego art. 15223 ust. 1 p.w.p., odsyłając do art. 252 p.w.p. Do decyzji wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu należy stosować odpowiednio art. 107 k.p.a. który stanowi o poszczególnych elementach decyzji, wyraźnie oddzielając rozstrzygnięcie decyzji od jej uzasadnienia, przy czym rozstrzygnięcie musi być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji (NSA I SA/Łd 1478/96 z 30.6.1998). Przywołując wyrok NSA I OSK 155/06 z 4.7.2006 Skarżąca zaznaczyła, że braku rozstrzygnięcia nie może konwalidować zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji jednego zdania, z którego wynikało, iż organ odmawia stronie przyznania świadczenia.
Według Skarżącej, zgłoszenie wniosku o przyznanie zwrotu kosztów już na etapie wszczęcia postępowania czyni zadość art. 109 § 1 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 15223 ust. 2 p.w.p. Niezrozumiałe jest w jej ocenie, dlaczego w zaskarżonej decyzji nie ma rozstrzygnięcia w zakresie tego wniosku. Zasugerowała, że brak ten jest skutkiem błędnego ustalenia, że w sprawie doszło do cofnięcia sprzeciwu, na co mylnie wskazywał w zaskarżonej decyzji Urząd, lub nieprawidłowego poglądu organu, iż zniesienie kosztów w przypadku umorzenia postępowania sprzeciwowego polega na odstąpieniu od orzekania o kosztach. Spółka [...] w odniesieniu do tej kwestii podkreśliła, iż wywody organu są bezprzedmiotowe, skoro dotyczą rozstrzygnięcia nieistniejącego (niezapadłego w sprawie).
Skarżąca dalej wywodziła, iż zarzucana wada strukturalna zaskarżonej decyzji, tj. brak rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku przyznania kosztów miała oczywisty wpływ na wynik postępowania. Dotyczy bowiem bezpośrednio tego wyniku. Brak rozstrzygnięcia w decyzji wniosku skarżącej o przyznanie kosztów pozbawił ją możliwości zaskarżenia tego rozstrzygnięcia, jako nieistniejącego. Brakuje też jakiejkolwiek próby uzasadnienia przez organ takiego rozstrzygnięcia. W jej ocenie Urząd Patentowy z bliżej nieokreślonych przyczyn zdaje się mniemać, że w przypadku umorzenia postępowania zawsze i bezwzględnie są przesłanki do zniesienia kosztów pomiędzy stronami. Organ błędnie traktuje zniesienie kosztów (kompensatę) jakby chodziło o zasadę ponoszenia przez stronę kosztów własnego udziału w sprawie, co jest jej zdaniem sprzeczne z art. 15223 ust. 2 p.w.p., który nieprzypadkowo odnosi się do zniesienia (kompensaty), a nie do ponoszenia kosztów własnego udziału. Zniesienie kosztów pomiędzy stronami na gruncie k.p.c. to bowiem przejaw (uzupełnienie) zasady odpowiedzialności za wynik sprawy, którą wyraża art. 98 § 1 k.p.c. a jej przeciwieństwem jest zasada ponoszenia przez strony kosztów własnego udziału (art.199 p.p.s.a.). Podstawowym przepisem regulującym zasadę zniesienia (kompensaty) kosztów w odpowiednio stosowanych przepisach k.p.c. jest art. 100 k.p.c., mający zastosowanie "w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań". Nie ma zatem mowy tutaj, aby znalazła zastosowanie do sytuacji umorzenia postępowania. Dlatego, mając m.in. tę regulację w k.p.c. na względzie, art. 15223 ust. 2 p.w.p. stanowi, że zniesienie kosztów następuje "również w przypadku umorzenia". Powołany przepis p.w.p. odwołuje się do zasady kompensaty normowanej w k.p.c. i wiążące jest jej rozumienie na gruncie k.p.c. Wstępnym kryterium dla orzeczenia według zasady zniesienia kosztów na gruncie art. 100 k.p.c. jest istnienie wniosków obu stron o zwrot kosztów (SN II PZ 53/70 z 2.12.1970) Legalis), chyba że sąd orzeka o kosztach z urzędu (art. 109 k.p.c.). W niniejszej sprawie przed Urzędem Patentowym nie było podstaw do orzekania z urzędu o kosztach, gdyż wniosek o zwrot kosztów złożony został jedynie przez skarżącą.
Skarżąca podniosła, iż na gruncie k.p.c. zniesienie kosztów jest uzasadnione, gdy strony w równym lub zbliżonym stopniu wygrały lub przegrały sprawę, a jednocześnie w takim stosunku poniosły koszty (III CZ 37/13 z 11.9.2013), albo też doszło pomiędzy nimi do porozumienia co do istoty sporu (art. 104 k.p.c.). Skarżąca zaznaczyła, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uznania, że w jakimkolwiek stopniu sprawę przegrała. Nie doszło też do porozumienia stron. W jej ocenie, czysto mechaniczne rozstrzyganie o zniesieniu kosztów w przypadku umorzenia postępowania jest bezprawne na gruncie prawidłowej wykładni art. 15223 ust. 2 p.w.p. Zasadniczą kwestią pozostaje bezprawność odmowy w postanowieniu z [...].8.2020 uzupełnienia zaskarżonej decyzji powinno być przez sąd wyeliminowane z obrotu prawnego, a wniosek o uzupełnienie tej decyzji uwzględniony wskutek ponownego rozpatrzenia sprawy przez Urząd Patentowy.
W ocenie Skarżącej, w zakresie postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji doszło nawet naruszenia prawa i jej interesów prawnych w stopniu "rażącym" (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. w zw. z art. 15223 ust. 1 p.w.p.).
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że podstawą prawną rozstrzygnięcia był przepis art. 15223 ust. 2 p.w.p., wprowadzony nowelizacją ustawy p.w.p. z 20 lutego 2019 r. Urząd Patentowy wskazał, iż istota nowelizacji we wskazanym zakresie polega na zmianie rozstrzygania w kwestii kosztów postępowania w sprawach sprzeciwu, co zostało uregulowane poprzez wprowadzenie szczególnej regulacji w ust. 2 ww. przepisu. Oznacza to, ze żadna ze stron nie zwraca kosztów postępowania drugiej, a więc strony pozostają przy kosztach poniesionych w związku ze swoim udziałem w sprawie (PrWłPrzem red. Sieńczyłło-Chlabicz 2020, wyd. 1).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r. poz. 2325; dalej jako "p.p.s.a.").
Oceniając zaskarżoną w części decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...]stycznia 2020 r. w świetle powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, iż pozostaje ona w zgodzie z obowiązującym prawem. Tym samym argumentacja skargi pozostaje bez wpływu na zawarte w niej rozstrzygnięcie.
Spółka [...] zaskarżyła powyższą decyzję Urzędu Patentowego wyłącznie w zakresie, w jakim, rozstrzygając o umorzeniu postępowania w sprawie wniesionego przez tę Spółkę sprzeciwu, nie rozstrzygnął w przedmiocie kosztów postępowania. Według Skarżącej, odpowiednie stosowanie w sytuacji, jaka zaistniała w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, znajduje przepis art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c., który uwzględniwszy art. 325 k.p.c. wymaga w "orzeczeniu kończącym sprawę w instancji" rozstrzygnięcie żądania o kosztach w sentencji wyroku, które winno być zamieszczone w sentencji orzeczenia, a nie w jego uzasadnieniu.
Zdaniem Sądu, brak było podstaw do stwierdzenia wadliwości postępowania Urzędu Patentowego, który odstąpił od orzekania o kosztach postępowania, umarzając postępowanie sprzeciwowe. Jak wynika bowiem z treści przepisu art. 15223 ust. 2 p.w.p, stanowiącego podstawę prawną skarżonego rozstrzygnięcia, "Do kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisu obowiązujące w postępowaniu cywilnym, przy czym koszty te znosi się odpowiednio między stronami również w przypadku umorzenia postępowania w sprawie sprzeciwu." Zasadą obowiązującą w postępowaniu administracyjnym jest, iż decyzja administracyjna nie zawiera rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania między stronami. Do takiego wniosku prowadzi literalna wykładnia art. 262 § 1 k.p.a. Przepis ten ustala zasady rozdziału kosztów postępowania pomiędzy stronę (strony), a organ administracji. W jego świetle koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony. Przepis art. 262 § 1 k.p.a. wyklucza natomiast możliwość przyznania przez organ administracji zwrotu kosztów postępowania pomiędzy stronami (zob. np. wyrok NSA z 06.12.2000 r., II SA/Gd 2016/98, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej jako "CBOSA"). W rozpatrywanej sprawie z zakresu prawa własności przemysłowej mamy do czynienia z taka sytuacją, iż - w pierwszej kolejności mają zastosowanie przepisy tej ustawy, następnie – w kwestiach nią nieuregulowanych – wchodzą w grę stosowane odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 256 ust. 1 p.w.p.) a w kwestii dotyczącej kosztów postępowania odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy kodeksu postepowania cywilnego. Na końcu tej piętrowej konstrukcji znajduje się przepis szczególny art. 15223 ust. 2 p.w.p., dotyczący już tylko postępowania sprzeciwowego. Przepis ten także nakazuje odpowiednie stosowanie w tej kwestii kodeksu postepowania cywilnego, z tym, że w przypadku umorzenia postepowania przewiduje wyłącznie jedną możliwą dyspozycję - wzajemne zniesienie kosztów postępowania.
Należy w tym miejscu przywołać utrwalone stanowisko sądów administracyjnych (vide - np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2021 r. w sprawie sygn. akt: II GSK 144/21 (dostępny w bazie orzeczeń CBOSA), zgodnie z którym odpowiednie stosowanie określonego przepisu może polegać na jego zastosowaniu wprost albo z pewnymi modyfikacjami, usprawiedliwionymi odmiennością stanu "podciągniętego" pod dyspozycję stosowanego przepisu, bądź na niedopuszczeniu jego stosowania do rozpatrywanego stanu w ogóle. Ta niedopuszczalność może wynikać albo bezpośrednio z treści wchodzących w grę regulacji prawych, albo z tego, że zastosowania danej normy nie dałoby się pogodzić ze specyfiką i odmiennością rozpoznawanego stanu (zob. J. Warylewski (red.), Zasady techniki prawodawczej. Komentarz do rozporządzenia, Warszawa 2003, s. 503).
Odpowiednie zastosowanie k.p.a. powoduje zatem zawsze konieczność oceny, czy, a jeżeli tak, to w jakim zakresie, przepisy kodeksu postępowania będą miały zastosowanie. Uwzględnienie cech właściwej regulacji szczególnej powoduje, iż zastosowanie określonych przepisów jest wyłączone, określone przepisy będą miały zastosowanie odpowiednie (w zmodyfikowanej postaci), zaś pewne przepisy będą miały zastosowanie bezpośrednie. W literaturze przedmiotu powszechnie przyjmuje się, że pojęcie "odpowiednie zastosowanie przepisów" oznacza, że rozważając, które przepisy regulujące postępowanie administracyjne będą miały zastosowanie wprost, które z odpowiednimi modyfikacjami, a które w ogóle nie będą miały zastosowania. Odpowiednie stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego w danym postępowaniu nie może w żaden sposób zmienić charakteru tego postępowania, ponieważ przy odpowiednim stosowaniu wszelkich przepisów prawa, modyfikacji mogą podlegać jedynie przepisy odpowiednio stosowane, a nie przepisy, które mają być przez nie uzupełniane (por. szerzej J. Nowacki, Analogia legis, Warszawa 1966, s. 146; B. Adamiak, J. Borkowski, Zakład administracyjny w postępowaniu administracyjnym, Studia Iuridica 1996, nr 32, s. 23 i n.; A. Błachnio-Parzych, Przepisy odsyłające systemowo (wybrane zagadnienia), PiP 2003, nr 1, s. 51).
Skoro zatem orzekanie w decyzji administracyjnej o kosztach postępowania stanowi wyjątek, a nie regułę, to w sytuacji przewidzianego przez ustawodawcę braku podstaw do obciążania jednej ze stron postępowania na rzecz drugiej, co jest ściśle związane z rozstrzygnięciem o umorzeniu postępowania sprzeciwowego, brak również podstaw do domagania się przez stronę orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania. Zamieszczenie w decyzji rozstrzygnięcia o kosztach byłoby wręcz sprzeczne, w ocenie Sądu, ze specyfiką postępowania administracyjnego. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, iż sytuacja, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie (umorzenie postępowania sprzeciwowego wskutek ograniczenia wykazu towarów przez uprawnionego w postępowaniu zgłoszeniowym) jest odmienna od sytuacji merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności żądania sprzeciwu, w której, rzecz jasna, dochodzi o do rozstrzygnięcia o kosztach.
Ta więc, uznając z prawidłowe stanowisko organu, że z faktu umorzenia postępowania sprzeciwowego wynikał przewidziany przez ustawodawcę skutek prawny w postaci zniesienia kosztów postępowania między stronami, Sąd uznał za właściwe postępowanie organu, który nie orzekł w przedmiocie wzajemnego zniesienia kosztów postępowania pomiędzy stronami w decyzji o umorzeniu postępowania. De facto, Urząd pominął przepisy k.p.c. mogące mieć jedynie odpowiednie zastosowanie w prawie z zakresu własności przemysłowej. Należą do nich wskazywane przez Skarżącą przepisy art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 325 k.p.c. Jak wynika z powyższych wywodów, takie postępowanie należało uznać za właściwe
Faktycznie, błędnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, iż doszło do cofnięcia sprzeciwu, lecz okoliczność ta nie miała żadnego znaczenia w sprawie kosztów postępowania. Sąd nie widzi też zasadności zakwestionowania postanowienia UP o odmowie uzupełnienia decyzji, z przyczyn przytoczonych powyżej. Brak było podstaw, o których mowa w art. 111 § 1 k.p.a., a które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku strony o uzupełnienie zawartego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia. Przy wydawaniu postanowienia z dnia [...] sierpnia 2020 r. nie zostały naruszone przepisy procedury administracyjnej, a tym bardziej nie nastąpiło to w sposób rażący, co zarzuca Skarżąca.
Z uwagi na powyższe, uznając skargę za niezasadną i nie znajdując, w zaskarżonym zakresie, innych wad decyzji, uzasadniających jej uchylenie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.