VI SA/Wa 2306/05

VI SA/Wa 2306/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-03-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Frąckiewicz
Olga Żurawska-Matusiak /sprawozdawca/
Zdzisław Romanowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2006 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2005 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej
w [...] wystąpił do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zawieszenie na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia prawa wynikającego z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia przyznanej W. K. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie karnej prowadzonej przeciwko uprawnionemu z licencji.
Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2005 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji stosownie do dyspozycji art. 61 § 4 k.p.a. zawiadomił W. K. o wszczęciu na wniosek postępowania w sprawie zawieszenia mu praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, informując o wniosku, który wpłynął do organu. W piśmie tym W. K. został jednocześnie pouczony o przysługujących mu, jako stronie w postępowaniu, prawach.
Na pismo to, reprezentujący W. K. pełnomocnicy złożyli zażalenie wnosząc o uchylenie powyższego pisma określając je jako postanowienie
i zarzucając organowi I instancji obrazę przepisu art. 61 k.p.a.
Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...].09.2005 r. wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia.
W uzasadnieniu w/w postanowienia wskazał, iż stosownie do dyspozycji art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu,
a w myśl § 4 tego przepisu o wszczęciu postępowania z urzędu należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. W ocenie Komendanta Głównego Policji Komendant Wojewódzki Policji w [...] postąpił zatem zgodnie
z prawem informując W. K. o podjęciu takiego działania.
Taki właśnie walor informacji ma przedmiotowe pismo. Przepisy postępowania administracyjnego, z wyjątkiem wskazanym w art. 31 § 2 k.p.a., nie przewidują wydania odrębnego rozstrzygnięcia w sprawie wszczęcia zwykłego postępowania administracyjnego czy to z urzędu, czy to na wniosek strony. Przepisy te nie przewidują także obowiązku wydania przez organ postanowienia (lub decyzji) o wszczęciu z urzędu postępowania zwykłego. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz literaturze przedmiotu utrwalone zostało w związku z tym stanowisko, iż zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania zwykłego nie jest postanowieniem w rozumieniu przepisów k.p.a., a tylko pismem informującym stronę lub strony o uruchomieniu procesu w określonej przedmiotowo
i podmiotowo sprawie administracyjnej.
W myśl bowiem art. 123 § 1 k.p.a. postanowienia organ administracji wydaje w toku postępowania, a zgodnie z dyspozycją art. 141 § 1 k.p.a., zażalenie służy na wydane w toku postępowania postanowienia, gdy kodeks tak stanowi.
Mając powyższe na uwadze Komendant Główny Policji stwierdził, że zawiadomienie o wszczęciu z urzędu zwykłego postępowania administracyjnego nie jest postanowieniem i zażalenie na nie nie służy. Dlatego też zastosowanie ma
art. 134 k.p.a., w zw. z art. 144 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia. Pełnomocnicy strony wnieśli bowiem środek odwoławczy od informacji organu I instancji. W rozpatrywanej sprawie nie istnieje jakiekolwiek rozstrzygnięcie podlegające administracyjnemu tokowi instancji, a przepisy prawa materialnego (ustawa o ochronie osób i mienia) oraz procesowego nie przewidują środka odwoławczego od zawiadomienia, o którym mowa w art. 61 § 4 k.p.a.
W skardze na powyższe postanowienie, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący W. K. przedmiotowemu postanowieniu zarzucił:
- obrazę art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia uznając zawiadomienie o wszczęciu postępowania jako informację, od której stronom nie przysługuje zażalenie, co w konsekwencji prowadzi do ograniczenia możliwości obrony swoich praw;
- obrazę art. 61 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy jest ono bezpodstawne i narusza prawa obywatela w zakresie ograniczenia swobody prowadzenia działalności gospodarczej, jak i naruszenia zasady domniemania niewinności.
Mając powyższe na uwadze wnosił o:
- uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie zawieszenia praw wynikających z posiadanej licencji.
- ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżone postanowienia naruszają zasadę wolności gospodarczej, albowiem zawieszenie praw wynikających z licencji pracownika ochrony stanowi naruszenie art. 22 Konstytucji.
Podkreślono, iż konstytucyjna zasada domniemania niewinności, zgodnie
z którą każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu, musi być rozumiana jako wykluczająca uznanie winy i odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem karnym. W przedmiotowej sprawie nie ma jeszcze prawomocnego wyroku, co czyni wniosek o zawieszenie prawa wynikającego z licencji bezprzedmiotowym.
W odpowiedzi na skargę Główny Komendant Policji wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje i postanowienia wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję lub postanowienie. Nie każde jednak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) stanowi, kiedy decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu.
Analizując zaskarżone postanowienie z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga – w ocenie Sądu – nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem
w zaskarżonym postanowieniu nie można dopatrzyć się naruszenia prawa.
Przyjęte jest powszechnie w literaturze przedmiotu, jak również przesądzone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przepisy prawa polskiego – poza wyjątkowym przypadkiem przewidzianym w art. 31 § 2 k.p.a. (postanowienie o wszczęciu postępowania z urzędu na żądanie organizacji społecznej) – nie przewidują wydawania odrębnego orzeczenia w przedmiocie wszczęcia postępowania.
Dlatego też uznać należy, iż Komendant Główny Policji postąpił prawidłowo nie kwalifikując zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego jako postanowienia. Konsekwencją takiego prawidłowego stanowiska organu było przyjęcie, że zażalenie jest niedopuszczalne (art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a.). Zgodnie bowiem z art. 141 k.p.a. zażalenie służy jedynie na wydane w toku postępowania postanowienia i to tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi.
Mając powyższe względy na uwadze – w ocenie Sądu – zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i nie prowadzi, w żadnym razie do ograniczenia możliwości obrony swoich praw przez skarżącego. W toku postępowania administracyjnego organ jest obowiązany przestrzegać zasad ogólnych przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego tj. m.in. zasada prawdy obiektywnej, zasada udzielania informacji, zasad wysłuchania stron, które to zasady będące podstawowymi regułami postępowania mają zagwarantować stronie uwzględnienie jej indywidualnego interesu.
Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i dopiero wówczas wydać decyzję załatwiającą sprawę co do istoty lub w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji.
W przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek prokuratora. Nie budzi wątpliwości w doktrynie, iż żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego wniesione przez prokuratora jest dla organu administracyjnego wiążące (tak E. Iserzon, I. Starościak Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, wyd. IV, Warszawa 1970; J. Borkowski, J. Jendruśko, R, Orzechowski, A. Zieliński, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II Warszawa 1989; Z. Janowicz Komentarz, wyd. II, Warszawa 1995). A zatem [...] Komendant Wojewódzki Policji
w [...] był zobligowany do wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia W. K. praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Swoim postępowaniem nie naruszył praw skarżącego w zakresie swobody prowadzenia działalności gospodarczej ani też zasady domniemania niewinności, albowiem samo wszczęcie postępowania nie przesądza o treści rozstrzygnięcia, zwłaszcza w sytuacji gdy stosowny przepis prawny przewiduje wydanie decyzji uznaniowej (zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia Komendant Wojewódzki Policji może zawiesić prawa wynikające z licencji). Taka decyzja winna być – stosownie do unormowań zawartych w art. 107 § 3 kpa – uzasadniona zarówno co do okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę orzekania jak i zastosowanej podstawy prawnej.
Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd uznając, iż nie doszło do naruszenia prawa materialnego oraz przepisów proceduralnych, na zasadzie
art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.