VI SA/Wa 2297/11

VI SA/Wa 2297/11 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2012-03-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2011-12-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Halina Emilia Święcicka /przewodniczący sprawozdawca/
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
Zbigniew Rudnicki
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1402/12 - Wyrok NSA z 2014-02-13
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 156 par. 1 pkt 2, art. 33 par 1, art. 134, art. 33 par. 1, art. 9, art. 8,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 2, art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2012 r. sprawy ze skargi L. O. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1.stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, 2.stwierdza,że postanowienie wskazane w punkcie 1 nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 134 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2011 r. o nałożeniu na L. O. (dalej także jako "skarżący") kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł.
Do wydania postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Skarżący odebrał decyzję w dniu 15 lipca 2011 r., kwitując jej odbiór własnoręcznym podpisem.
W dniu 26 lipca 2011 r. (data przesyłki pocztowej - 25 lipca 2011 r.) wpłynęło do Głównego Inspektora Transportu Drogowego odwołanie. Odwołanie zostało złożone przez P. Spółka Jawna P. K. T. K. a podpisał je T. K..
Główny Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 1 sierpnia 2011 r. przekazał odwołanie według właściwości do rozpatrzenia [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego.
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 16 sierpnia 2011 r., na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wezwał P. Spółka Jawna P. K. T. K. – w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania - do przesłania pełnomocnictwa udzielonego przez L. O. pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Oddzielnym pismem z tego samego dnia przekazał odwołanie organowi odwoławczemu informując jednocześnie, iż podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] lipca 2011 r.
W odpowiedzi na wezwanie P. Spółka Jawna P. K. T. K. nadesłała żądane pełnomocnictwo.
Główny Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 13 września 2011 r., na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez przedłożenie oryginału lub poświadczonego pełnomocnictwa potwierdzającego, że osoba podpisana pod odwołaniem (T. K.) miała prawo do jednoosobowego reprezentowania adresata decyzji, w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący nadesłał odpis postanowienia Sądu Rejonowego [...], [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego o wpisie w Krajowym Rejestrze Sądowym ww. spółki jawnej, poświadczony przez notariusza. Z KRS-u wynikało, iż każdy ze wspólników spółki ma prawo ją reprezentować samodzielnie.
Stwierdzając niedopuszczalność odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż do uzupełnienia braku formalnego odwołania poprzez przedłożenie oryginału lub potwierdzonej kopii pełnomocnictwa, z którego będzie wynikać, że T. K. jest umocowany do działania w imieniu L. O. w sprawie odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2011 r. o nałożeniu na L. O. kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł – nie doszło. Stwierdził, iż w aktach znajduje się pełnomocnictwo udzielone firmie P. Spółka Jawna P. K. T. K., brak jest natomiast pełnomocnictwa dla T. K., który podpisał odwołanie. Stwierdził, iż pełnomocnictwo udzielone spółce jawnej nastąpiło z naruszeniem art. 33 § 1 k.p.a., bowiem spółka prawa handlowego nie jest osobą fizyczną.
W aktach administracyjnych przesłanych Sądowi znajduje się, nie rozpatrzone, pismo skarżącego z dnia 28 października 2011 r. zawierające wniosek o przywrócenie terminu uzasadniane niezrozumieniem zasady działania pełnomocnictwa udzielonego spółce jawnej.
Na powyższe postanowienie z dnia [...] października 2011 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której opisał dotychczasowy przebieg postępowania akcentując, iż wykonał wszystkie wezwania i zarzucając, iż w całej korespondencji z ITD przewija się sprawa pełnomocnictwa a nie wadliwie działających urządzeń. Wskazał, iż jest zdezorientowany całą sytuacją i jej nie rozumie. Poinformował, iż po otrzymaniu postanowienia złożył ponownie odwołanie i wniosek o przywrócenie terminu do sprawy. Wniósł o anulowanie kary
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną- zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż w niej wskazanych.
Postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania jest wadliwe bowiem zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
Poza sporem jest, iż stroną postępowania w sprawie nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drodze krajowej jest skarżący. Odwołanie od decyzji organu I instancji zostało złożone w terminie. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż odwołanie złożyła spółka jawna a nie osoba (jeden ze wspólników spółki), która podpisała odwołanie. Świadczy o tym nie tylko wskazanie spółki jawnej na pierwszej stronie odwołania i pieczątka spółki z jej pełną nazwą i adresem, również sama treść odwołania. Skontrolowany kierowca (strona postępowania) jest pracownikiem tej spółki.
Zgodnie z art. 33 § 1 k.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych.
Zatem spółka jawna nie mogła być pełnomocnikiem skarżącego.
Badanie dopuszczalności odwołania, terminu jego wniesienia, jak i warunków formalnych jego sporządzenia, należy wyłącznie do organu odwoławczego, który stosownie do wyniku podjętej w tym zakresie kontroli uprawniony jest do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania lub uchybienia terminu do jego wniesienia (art. 134 k.p.a.)
Pomimo, iż odwołanie złożyła spółka jawna organ odwoławczy żądał nadesłania pełnomocnictwa potwierdzającego, iż jeden ze wspólników spółki jawnej, który podpisał się pod odwołaniem ma prawo do jednoosobowej reprezentacji adresata decyzji.
Wcześniej organ I instancji, wbrew treści wskazanego wyżej art. 33 § 1 k.p.a. żądał nadesłania pełnomocnictwa dla spółki. Organ za pośrednictwem, którego wnosi się odwołanie jest właściwy jedynie do podejmowania czynności, o których mowa w art. 131-133 k.p.a.
Skoro, jak wskazano wyżej spółka jawna nie mogła być pełnomocnikiem skarżącego organ odwoławczy, mając na uwadze art. 9 k.p.a., tj. zasadę należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, winien powiadomić o tym skarżącego i wezwać go do podpisania odwołania w terminie i pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.
Ma rację skarżący, iż w tej sytuacji jest zdezorientowany. Wykonał przecież każde wezwanie organów, które żądały uzupełniania braków formalnych odwołania a mimo to organ odwoławczy z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, wyrażonej w art. 8 k.p.a. wydał zaskarżone postanowienie stwierdzając w jego uzasadnieniu, iż do uzupełnienia braków formalnych nie doszło.
Z powyższych względów Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia. Stosownie do art. 152 powyższej ustawy, uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu.
Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy mając na uwadze, iż spółka jawna nie może być pełnomocnikiem skarżącego, wezwie stronę (skarżącego) w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braków formalnych odwołania przez jego podpisanie.