VI SA/WA 2293/24

VI SA/Wa 2293/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /przewodniczący/
Anna Fyda-Kawula. /sprawozdawca/
Barbara Kołodziejczak-Osetek
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] maja
2024 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i ust. 4b, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.), art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1123) oraz lp. 1.1 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania [...] Partner Sp. z o.o. z siedzibą w W. (Skarżąca) utrzymał w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2023 r. nr [...] o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 7 sierpnia 2023 r. w W. na ul. [...] 1 poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował S. A. Przewoził pasażera, który zamówił usługę przewozu w W. z ul. M. 35 na ul. [...] 1 za pomocą aplikacji Uber. Pojazd był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób z kierowcą. Nie był wyposażony, ani oznakowany jak taksówka. Opłata za przejazd wyniosła 15,96 zł i została uiszczona gotówką. Następnie pasażer otrzymał na telefon paragon nr 1007 w wersji elektronicznej, wystawiony przez Skarżącą Spółkę. Przebieg i wyniki kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z [...] sierpnia 2023 r. Na podstawie pisma nr [...] z 1 września 2023 r. Zastępcy Dyrektora Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta Stołecznego W. Organ I instancji ustalił, że Skarżąca na dzień kontroli posiadała wyłącznie licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną w dniu 6 lutego 2023 r. przez Prezydenta Miasta [...], do której kontrolowany pojazd został zgłoszony.
Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego ww. decyzji z [...] listopada 2023 r. nakładającej na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 12.000 zł.
W wyniku odwołania Skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.
Główny Inspektor Transportu Drogowego przedstawił treść przepisów stanowiących podstawę prawną decyzji i stwierdził, że w tej sprawie Skarżąca -przewoźnik wykonywał okazjonalny przewóz osób, a nie transport drogowy taksówką. Kontrolowany pojazd nie był taksówką, ponieważ nie spełniał warunków technicznych określonych w § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.). Kontrolowany pojazd nie posiadał bowiem lampy z napisem "TAXI". W związku z tym, Organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli, jako wykonywany bez licencji, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy.
Główny Inspektor Transportu Drogowego dodał, że przewóz wykonywany przez Skarżącą w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym wykonywany był w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Ponadto pasażer nie zawarł ze Skarżącą umowy przed rozpoczęciem usługi przewozowej, w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, a zamówił przewóz poprzez aplikację Uber. Dlatego Organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 8 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.
W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje również na możliwość zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań Skarżącej, wykonującej transport drogowy bez wymaganej licencji oraz przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa wart. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca nie przedłożyła dowodów na potwierdzenie, że w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za popełnienie tych naruszeń.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję wnosząc o uchylenie w całości wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) art. 76 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącej (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia jaki charakter miał przewóz, przy jednoczesnym nakładaniu na Skarżącą kary za wykonywanie przewozu okazjonalnego oraz za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, w sytuacji gdy w trakcie jednego przewozu kierowca nie mógł jednocześnie dopuścić się obu naruszeń, ponieważ wzajemnie się wykluczają;
2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego Organ I instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz wykonywany był przewóz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za kontrolowany przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce;
3) art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i b ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącą wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności tej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji, świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy;
4) art. 92a ust. 1 i 7 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 1.1. załącznika nr 3 do tej ustawy polegające na uznaniu, że Skarżąca wykonywała przejazd bez wymaganej licencji, w sytuacji gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego wskazuje, iż Skarżąca posiadała w dniu kontroli ważną licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, a termin 28 dniowy na wpis pojazdu do licencji w dniu kontroli również jeszcze nie upłynął.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...).
Kontrolując zaskarżoną decyzję na podstawie powołanego kryterium Sąd stwierdził, że jest ona zgodna z prawem, gdyż Organ wyczerpująco wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia, co znajduje uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz w przywołanych przepisach.
W rozpoznawanej sprawie została na Skarżącą nałożona kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz za wykonanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.
W ocenie Sądu, Organy prawidłowo stwierdziły popełnione przez Skarżącą naruszenia z następujących powodów.
Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Jak stanowi natomiast art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką.
W rozpoznawanej sprawie organy ustaliły, że Skarżąca w dniu kontroli, tj. w dniu [...] sierpnia 2023 r. posiadała licencję nr 22065/1 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wydaną w dniu 6 lutego 2023 r. przez Prezydenta Miasta [...], do której zgłoszono kontrolowany pojazd marki Toyota. Ponadto, kontrolowany pojazd w trakcie dokonywanej odpłatnej usługi przewozu pasażera na trasie z ul. [...] na ul. [...] 1 w W., zamówionej za pośrednictwem aplikacji Uber, nie został oznakowany jako taksówka, gdyż nie posiadał lampy z napisem "TAXI".
Sąd stwierdza, że nie można uznać przewozu samochodem osobowym nieoznaczonym jako taksówka za przewóz taksówką. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988), taksówka jest to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy o transporcie drogowym. Jednym zatem z wymogów uznania danego pojazdu za taksówkę jest jego odpowiednie oznaczenie. Jak wynika z § 24 ust. 1 pkt 1 i pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, taksówkę wyposaża się w: 1) taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje; 8) dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające następującym warunkom: a) rozmieszczenie: na dachu, b) barwa: biała lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu, d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza. Poza dodatkowymi, dopuszczalnymi sposobami oznaczenia taksówki, oznaczenie wskazane w § 24 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia, jest obligatoryjne dla uznania w świetle definicji taksówki z art. 2 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym, danego pojazdu za taksówkę. Podkreślenia wymaga, że cyt. definicja taksówki nie wiąże pojęcia taksówki z licencją oraz ze zgłoszeniem danego pojazdu do danej licencji (choć w rozpoznawanej sprawie miało to miejsce), lecz z odpowiednim wyposażeniem oraz oznaczeniem pojazdu samochodowego. Oczywiście samo właściwe oznaczenie pojazdu samochodowego nie upoważnia do dokonywania usług przewozu taksówką. Jak bowiem wynika z przepisów ustawy o transporcie drogowym, konieczne jest jeszcze posiadanie właściwej licencji oraz zgłoszenie danego pojazdu do tej licencji. Właściwe oznaczenie jednak pojazdu samochodowego, jest warunkiem koniecznym aby dany pojazd mógł być uznany za taksówkę, a dokonywany nim przewóz za przewóz taksówką.
W tej sprawie sporny pojazd nie został oznaczony zgodnie z wymogami określonymi w § 24 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia, w związku z czym wykonywany sporny przewóz nie mógł być uznany za przewóz taksówką, lecz ze względu na okoliczności tej sprawy – za przewóz okazjonalny. W związku z czym Organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny przewóz, który nie mógł być z powyższych powodów uznany za przewóz taksówką, był dokonywany bez wymaganej licencji, pomimo, że Skarżąca posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Skarżąca w istocie rzeczy dokonała więc przewozu, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym (krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym), bez wymaganej licencji unormowanej w tym przepisie.
Wskazać należy, że przepisy ustawy o transporcie drogowym szczegółowo określają zarówno zakres danych, które podlegają zgłoszeniu do licencji, jak również - w przypadku zmiany tych danych, przewidują konieczność ich zgłoszenia w określonym terminie. Jak stanowi art. 8 ust. 1 powołanej ustawy licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1. Wniosek, o którym mowa w ust. 1 zawiera określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego – w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 (art. 8 ust. 2 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym). Do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 dołącza się wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: a) markę, typ, b) rodzaj/przeznaczenie, c) numer rejestracyjny, d) numer VIN, e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem (art. 8 ust. 3 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym). Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania (art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym).
Kontrolowany pojazd został zgłoszony do posiadanej przez Skarżącą licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką (vide pismo Zastępcy Dyrektora Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta [...] z 1 września 2023 r., k. 14 akt administracyjnych). Ponadto, ze względu na to, że pojazdu tego nie można uznać za taksówkę, nie ma znaczenia w sprawie (nieadekwatne do jej stanu faktycznego) stanowisko Skarżącej, że termin 28 dniowy na wpis pojazdu do licencji w dniu kontroli jeszcze nie upłynął.
Organy obu instancji słusznie zatem wskazały, iż Skarżąca popełniła naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 12 000 zł.
W ocenie Sądu, Organy prawidłowo ustaliły, że Skarżąca podczas przeprowadzonej kontroli wykonywała transport drogowy w postaci przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem, przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Skarżąca wykonywała zarobkowo przewóz osób, w sposób niepozwalający zakwalifikować go jako przewóz regularny bądź wahadłowy, zdefiniowane w art. 4 pkt 7 i 10 ustawy o transporcie drogowym ustawy o transporcie drogowym. W myśl art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym ustawy o transporcie drogowym przewóz okazjonalny wykonuje się (z pewnymi niewchodzącymi w tej sprawie w grę, a wymienionymi w art. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym wyjątkami), jedynie pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r., poz. 1360), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.
Zdaniem Sądu, Organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny w tej sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny, co oznacza, że w sprawie zastosowanie mają powyżej przytoczone przepisy. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący wynika, że zatrzymany do kontroli kierowca przewoził odpłatnie pasażera na wytyczonej przez zamawiającego przewóz trasie. Usługa przewozu została zamówiona za pośrednictwem aplikacji internetowej Uber. Skarżąca była organizatorem przewozu i wykonywała zobowiązanie polegające na przewiezieniu pasażera pomiędzy określonymi odcinkami w przestrzeni topograficznej miasta (ul. [...] 35 - ul. [...] 1), samochodem, który jak to zostało wyżej wyjaśnione nie był taksówką. Kierowca nie świadczył samoistnie czynności w ramach zawartej z pasażerem umowy przewozu, lecz działał na zlecenie i w imieniu Skarżącej współpracując z nią z wykorzystaniem narzędzia – aplikacji Uber i za pośrednictwem obsługującego tę aplikację podmiotu (k. 1-3 i k. 56 akt administracyjnych). Podnoszone przez Skarżącą okoliczności, takie jak charakter stosunku prawnego łączącego kierowcę ze Skarżącą, sposób uiszczenia płatności za przewóz czy kojarzenia klientów i kierowcy nie miały żadnego znaczenia w tej sprawie. Istotne bowiem było to, że to Skarżąca, jako przedsiębiorca wykonała usługę przewozu, choć posługując się inną osobą.
Istotną okolicznością w tej sprawie, jest fakt, że do świadczenia spornej usługi przewozu miało dojść na skutek skorzystania zarówno przez pasażera, jak i przez Skarżącą z internetowej aplikacji Uber, służącej właśnie do organizowania usług przewozu. Można w tym miejscu wskazać na dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r. (C- 434/15) analizę charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną Uber. Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami, nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług tych kierowców.
Powyższy wyrok potwierdził prawidłowość oceny charakteru wykonywanej usługi przez Skarżącą (usługa transportowa). Skoro bowiem TSUE potraktował firmę Uber, jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to oczywistym jest, że Skarżąca jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera), za którą pobiera opłatę, również wykonywała usługę transportową (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1095/18).
W tej sytuacji, Organy obu instancji słusznie również wskazały, że Skarżąca popełniła naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 8000 zł.
Jak wynika z art. 92a ust. 1 i ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie (...). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 7 ustawy o transporcie drogowym). Organ I instancji zasadnie nałożył więc na Skarżącą karę pieniężną za oba stwierdzone naruszenia w wysokości 12.000 zł, co trafnie zaakceptował Główny Inspektor Transportu Drogowego.
Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych nie wynika także, aby zaistniały przesłanki do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym.
W świetle powyższych wyjaśnień, zarzuty naruszenia prawa materialnego – art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4a i b ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 1.1 oraz 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy, polegające na wymierzeniu Skarżącej kary w wysokości łącznie 12.000 zł w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Skarżącą nie wypełniały definicji przewozu okazjonalnego, a stanowiły przewóz osób taksówką, okazały się niezasadne.
Sąd nie stwierdził również w tej sprawie naruszenia przez Organy obu instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy (art. 77 k.p.a.). Ustalenia te pozwalały na przyjęcie przez Organy, że samochód osobowy, którym był dokonany sporny przewóz nie spełniał wymogów taksówki, jak również nie spełniał wymogów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, a także, że do skojarzenia kierującego z pasażerem doszło poprzez internetową platformę Uber z inicjatywy pasażera. Obalenie ustaleń zawartych w protokole kontroli, jako dokumencie urzędowym stosownie do art. 76 § 3 k.p.a. wymaga przedstawienia przez stronę stosownych dowodów skutecznie kwestionujących ustalenia i wnioski Organów obu instancji, czego Skarżąca nie uczyniła.
W oparciu o poczynione ustalenia Organy dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez Organy opisanych powyżej naruszeń prawa stronie Skarżącej, za które została na Skarżącą nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości 12.000 zł. Organy obu instancji w prawidłowy i wyczerpujący sposób wyjaśniły podstawy prawne i faktyczne nałożonej kary w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a.
W konsekwencji należy stwierdzić, że Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji i nie uchybił zasadom wyrażonym w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 12 k.p.a.
Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.