VI SA/WA 2291/18

VI SA/Wa 2291/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-04-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-12-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz /przewodniczący/
Danuta Szydłowska
Małgorzata Grzelak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne
Działalność gospodarcza
Sygn. powiązane
II GSK 1236/19 - Wyrok NSA z 2022-12-02
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 134 par 1, art. 145 par 1 pkt 1 lit a, art. 200, art. 205 par 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2017 poz 2168
art. 11  ust 9, art. 19 ust 4,
Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 35 par 3, art. 35 par 1,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2017 poz 1010
art. 19 ust 4 pkt 2
Ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi "K." Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] kwietnia 2018 r.; 2. zasądza od Ministra Przedsiębiorczości i Technologii na rzecz skarżącej "K." Sp. z o.o. z siedzibą w S. 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
K. sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z [...] września 2018r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. odmawiającą zmiany zezwolenia nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. udzielonego skarżącej spółce na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej w części dotyczącej terminu jego obowiązywania.
Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm., dalej k.p.a.) w związku z art 19 ust 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1010, póżn. zm.) w związku z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. 2018 poz. 1162)
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Przedsiębiorca K. sp. z o.o. w dniu [...] grudnia 1999 r. uzyskał zezwolenie nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Zezwolenie zostało udzielone do dnia 15 listopada 2017 r.
Pismem z dnia 5 października 2017 r. (wpływ do organu 10 października 2017 r.), pełnomocnik przedsiębiorcy zwrócił się do Ministra Rozwoju i Finansów z wnioskiem o zmianę zezwolenia, zmienionego decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., w zakresie nadania pkt f ww. zezwolenia dotyczącego terminu obowiązywania zezwolenia następującego brzmienia: "Zezwolenie wygasa z upływem okresu, o którym mowa w § 1 ust. 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 2008 r. w sprawie [...] specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1266, z późn. zm.)".
Zdaniem pełnomocnika przedsiębiorcy wniosek zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1010, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o sse", nie wyklucza zmiany zezwolenia we wnioskowanym zakresie. Podkreślił także, że wnioskowane wydłużenie terminu zezwolenia nie spowoduje zwiększenia pomocy publicznej, a jedynie umożliwi wykorzystanie już przyznanej przedsiębiorcy wysokości pomocy publicznej Zwrócił również uwagę na przeszkody natury makroekonomicznej, które uniemożliwiły przedsiębiorcy skorzystanie z większej pomocy publicznej. Pełnomocnik wskazał także, że zmiana zezwolenia w zakresie terminu jego obowiązywania znajduje uzasadnienie w świetle konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP) i według niego ograniczenie korzystania z pomocy publicznej przez przedsiębiorcę do 15 listopada 2017 r. stanowiłoby przejaw dyskryminacji przedsiębiorców prowadzących działalność na terenie sse na podstawie zezwoleń wydanych do końca 2000 r.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik przedsiębiorcy przywołał również orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. m. in. wyrok z dnia 14 lutego 2017 r, sygn. akt II GSK 3851/16, oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2944/15, które według niego potwierdzają zaprezentowane we wniosku stanowisko.
Pismem z dnia 7 listopada 2017 r. organ zwrócił się z prośbą do Zarządzającego Strefą o przekazanie Ministrowi Rozwoju i Finansów opinii w sprawie wnioskowanej przez pełnomocnika przedsiębiorcy zmiany zezwolenia nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej.
Zarządzający Strefą pozytywnie zaopiniował wniosek pełnomocnika przedsiębiorcy w opinii nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. Organ wskazał, że nie jest związany tą opinią przy wydawaniu decyzji zmieniającej zezwolenie lub odmawiającej zmiany zezwolenia. Minister stwierdził, iż nie podziela opinii Zarządzającego Strefą w powyższej kwestii.
Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Minister Przedsiębiorczości i Technologii odmówił przedsiębiorcy zmiany ww. zezwolenia w części dotyczącej terminu jego obowiązywania.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, pełnomocnik Skarżącej zakwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie:
a) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. " w związku z art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2168), zwanej dalej "usdg" w związku z art. 196 ust- 3 ustawy Przepisy prowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej z dnia 6 marca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. Poz. 650) poprzez wydanie decyzji w sytuacji, w której będącą przedmiotem niniejszego postępowania już wcześniej załatwiono milcząco,
b) art. 19 ust. 4 pkt 2 ustawy o sse poprzez jego błędną wykładnię sprowadzającą się do założenia wystąpienia jednej z przesłanek negatywnych uniemożliwiających przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie sse.
Minister Przedsiębiorczości i Technologii nie uwzględnił podniesionych zarzutów, i decyzją z [...] września 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących art 156 § 1 pkt 3 kpa w zw. z art. art. 11 ust, 9 usdg organ wskazał, że w ramach niniejszego postępowania nie miała miejsca fikcja pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku przedsiębiorcy. Błędnie zostało przyjęte, że w postępowaniu w sprawie zmiany zezwolenia ma zastosowanie art. 11 ust. 9 usdg, zgodnie z którym, jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej.
Następnie Minister podkreślił szczególny charakter zezwolenia "strefowego". Wskazał, że wbrew nazwie zezwolenie to nie jest formą reglamentowania działalności gospodarczej Zezwolenia te nie wiążą się bowiem z dopuszczeniem wąskiego grona przedsiębiorców do wykonywania określonej, reglamentowanej działalności gospodarczej (tak jak to ma miejsce w przypadku wielu zezwoleń czy licencji, np. zezwolenia na wytwarzanie i obrót środkami farmaceutycznymi). Zezwolenie na działalność w strefie uprawnia jedynie przedsiębiorcę, który zrealizuje na jej terenie inwestycję, do skorzystania z pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku dochodowego. Jest ono swego rodzaju umową między organem a przedsiębiorcą określającą warunki, jakie musi spełnić przedsiębiorca, aby móc korzystać z pomocy publicznej i przedmiot działalności, z której dochód podlega zwolnieniu podatkowemu. Na terenie stref mogą działać i działają przedsiębiorcy bez zezwolenia, ale nie korzystają ze "strefowej" pomocy publicznej i płacą podatek dochodowy na zasadach ogólnych. System zezwoleń na działalność w strefie nie ma na celu reglamentowania działalności gospodarczej (ani ze względu na charakter tej działalności, ani miejsce jej prowadzenia), tylko określenie przedsiębiorców, którzy mają prawo korzystać z pomocy publicznej, jeśli zrealizują warunki określone w zezwoleniu.
Dalej organ wywodził, że w dniu 6 stycznia 2015 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o sse z 2014 r,, która spowodowała, że przedsiębiorców, bez względu na datę wydania zezwolenia, obowiązuje regulacja zawarta ww artykule ustawy o sse, zgodnie z którą minister właściwy do spraw gospodarki może, na wniosek przedsiębiorcy, po zasięgnięciu opinii zarządzającego strefą, zmienić zezwolenie, przy czym zmiana nie może:
dotyczyć obniżenia poziomu zatrudnienia określonego w zezwoleniu w dniu jego udzielenia, o więcej niż 20 %,
skutkować zwiększeniem pomocy publicznej, : up.
3) dotyczyć spełnienia wymagań odnoszących się do inwestycji realizowanej na gruntach stanowiących własność lub użytkowanie wieczyste podmiotów innych niż wymienione w art. 5 ust. 1 tej ustawy.
Według organu uwzględnienie wniosku o zmianę zezwolenia w sytuacji ziszczenia się którejkolwiek z sytuacji objętych hipotezami pkt 1 - 3 w art. 19 ust. 4 ustawy o sse jest niedopuszczalne. Pomimo użytego w treści przepisu wyrażenia "może", ustawodawca nie pozostawia wątpliwości co do możliwości rozstrzygnięcia w przypadku wystąpienia negatywnej przesłanki, co w istocie prowadzi do związania rozstrzygnięcia Wystąpienie negatywnej przesłanki obliguje organ do wydania tzw. decyzji związanej, w której nie ma miejsca na dodatkowe płaszczyzny oceny stanu faktycznego wpływającego na rozstrzygnięcie, w tym na ocenę interesu społecznego i interesu strony. W decyzjach związanych orzekanie organu administracji sprowadza się do subsumcji stanu faktycznego do konkretnego przepisu. W sytuacji wystąpienia negatywnej przesłanki organ jest zobligowany do wydania decyzji odmawiającej zmiany zezwolenia. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie wystąpiła negatywna przesłanka określona w art. 19 ust. 4 pkt 2 ustawy o sse, zgodnie z którym zmiana zezwolenia nie może powodować zwiększenia pomocy publicznej. W związku z tym, że w ustawie o sse brak jest definicji pojęcia "zwiększenia pomocy publicznej" przepis art. 19 ust. 4 pkt 2 należy interpretować jako zakaz jakiejkolwiek zmiany zezwolenia skutkującej zwiększeniem pomocy, wiążącym się zarówno ze zwiększeniem limitu pomocy publicznej, jak i zwiększeniem stopnia jej wykorzystania. Oznacza to więc brak możliwości wydłużenia terminu ważności zezwolenia.
W skardze do WSA na powyższą decyzję Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, zarzuciła:
I naruszenie przepisów prawa materialnego,
tj. art. 19 ust. 4 pkt 2 ustawy o SSE poprzez jego błędną wykładnię polegającą na bezzasadnym przyjęciu, iż wydłużenie terminu zezwolenia stanowi zwiększenie pomocy publicznej, a co za tym idzie, na gruncie wskazanego przepisu wykluczona jest zmiana zezwolenia polegająca na wydłużeniu jego terminu;
c) art. 19 ust. 1 ustawy o SSE poprzez nieuwzględnienie powołanego przepisu ustawy o SSE w rozstrzygnięciu sprawy, a w związku z tym nieprzedłużenie zezwolenia, mimo że, po dokonanych nowelizacjach przepisów, zezwolenia należy traktować jako wydane na okres na jaki została ustanowiona strefa (brak jest obecnie podstaw prawny ch do wcześniejszego wygaśnięcia zezwolenia).
2.naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 8 w związku z art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dowolne i niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, w szczególności pominięcie odniesienia się do opinii Zarządzającego [...] Specjalną Strefą Ekonomiczną, w której zajęto stanowisko przeciwne w stosunku do zawartego w zaskarżonej decyzji;
b) art. 105 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 in fine w zw. z art. 122a § 2 KPA w związku z art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej
(dalej: "USDG") oraz art. 156 § 1 pkt 3 KPA poprzez nieuchylenie decyzji w całości i nieumorzenie postępowania, mimo faktu że decyzja wydana w pierwszej instancji pozostaje nieważna, albowiem postępowanie pierwszoinstancyjnej zostało rozstrzygnięte już wcześniej milcząco na podstawie art. 122a § 2 KPA;
c) art. 122a § 2 KPA w związku z art. 140 KPA i art. 11 ust. 9 USDG poprzez wydanie decyzji drugoinstancyjnej w sytuacji, w której sprawę będącą przedmiotem postępowania odwoławczego załatwiono milcząco w związku z nierozpoznaniem w ustawowym terminie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy złożonego przez Stronę. Wskazane naruszenie stanowi na gruncie art. 156 § 1 pkt 3 KPA przesłankę stwierdzenia nieważności wydanej decyzji.
Mając na uwadze powyższe naruszenia prawa wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zwrot kosztów postępowania , w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie postawionych zarzutów.
Organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018, poz. 1302), zwaną dalej: p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA) stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie WSA, skarga jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty w niej zawarte okazały się usprawiedliwione.
Istota sporu sprowadzała się do ustalenia czy udzielone spółce zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, będące zezwoleniem czasowym, mogło być zmienione w odniesieniu do terminu jego obowiązywania oraz czy w postępowaniu w sprawie z wniosku o zmianę ww. zezwolenia ma zastosowanie art. 11 ust.9 u.s.d.g.
Zdaniem organu, z treści art. 19 ust. 4 ustawy o sse jednoznacznie wynika, że zmiana zezwolenia nie może powodować zwiększenia pomocy publicznej. W konsekwencji oznacza to brak możliwości wydłużenia terminu ważności zezwolenia. W tym kontekście organ wskazał, że wprawdzie wnioskowana zmiana nie powodowałaby przekroczenia limitu dopuszczalnej pomocy uzależnionego od wielkości kosztów kwalifikowanych inwestycji, ale umożliwiłaby zwiększenie stopnia wykorzystania tego limitu i tym samym bezpośrednio skutkowałaby zwiększeniem pomocy publicznej. Według organu w przedmiotowej sprawie nie ma również zastosowania art. 11 ust.9 u.s.d.g., zgodnie z którym, jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej. Zdaniem organu, na podstawie art. 16 ust. 6 ustawy o sse do postępowania w sprawie udzielania, cofania i zmiany zezwolenia stosuje się przepisy kpa. Gdyby zatem intencją ustawodawcy było umożliwienie zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g, to w ustawie o sse by zawarto analogiczny przepis, jak ten dotyczący kpa. Postanowienia ustawy o sse stanowią lex specialis w stosunku do u.s.d.g.
Zdaniem Sądu, stanowiska organu nie sposób podzielić. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych w analogicznych sprawach problem zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. był już rozważany. Sąd w składzie obecnym podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyrokach m.in z dnia 19 lipca 2017r. sygn. akt II GSK 3905/16 oraz 15 listopada 2017 r. sygn. akt II GSK 441/17 ( dostępne w Bazie orzeczeń CBOiS), że przepis ten znajduje zastosowanie do postępowania z wniosku przedsiębiorcy w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Stanowisko to znalazło również potwierdzenie w orzecznictwie NSA (por. wyroki NSA: z dnia 5 grudnia 2013 r., II GSK 1167/12; z dnia 28 marca 2017 r., II GSK 20/17; z dnia 19 lipca 2017 r., II GSK 3905/16, CBOSA).
Przyjęta przez ustawodawcę w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej konstrukcja fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy przedsiębiorcy ma charakter klauzuli generalnej i znajduje zastosowanie we wszystkich sprawach przedsiębiorcy - poza wyjątkami wynikającymi z przepisów odrębnych ustaw. Zauważyć należy, iż ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych nie zawiera przepisu wyłączającego stosowanie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Zatem stwierdzić trzeba, że brak wyraźnej regulacji w omawianym zakresie oznacza, że powołany przepis art. 11 ust. 9 u.s.d.g. znajduje zastosowanie w sprawach przedsiębiorców rozstrzyganych na podstawie przepisów ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych. Z treści przepisu art. 11 ust. 9 u.s.d.g. wynika, iż nie ma on zastosowania tylko w tych przypadkach, gdy istnieje przepis prawa wyraźnie wyłączający jego stosowanie, ze względu na nadrzędny interes publiczny. Na gruncie tej sprawy należy wskazać, że
Wykonywanie przez skarżącą spółkę działalności polegającej na prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej stanowi niewątpliwie wykonywanie przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, a sprawy z tym związane są sprawami przedsiębiorcy, w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.s.d.g. Analiza art. 11 u.s.d.g. prowadzi do wniosku, iż ustawodawca pojęcia "załatwienie sprawy" (art. 11 ust. 1 i ust. 6 u.s.d.g.) i "rozpatrzenie wniosku" (art. 11 ust. 4, 5, 6, 7, 8 i 9 u.s.d.g.) uznaje za równoważne. W związku z tym, podane wyżej rozumienie pojęcia "sprawy przedsiębiorcy" należy odnieść do terminu "wniosek".
Na gruncie niniejszej sprawy, jak słusznie podnosi skarżąca spółka, doszło do przekroczenia terminów załatwienia sprawy a w konsekwencji należy uznać, że organ dopuścił się naruszenia przepisu art. 11 ust. 9 USDG i art. 35 § 1 i § 3 KPA.
Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Przepis art. 35 § 3 k.p.a. przewiduje zaś, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Należy przy tym podkreślić, że fikcja pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku przedsiębiorcy dotyczy tylko terminu załatwienia sprawy (rozpoznania tego wniosku ) przez organ I instancji. W tym zakresie WSA w składzie obecnym podziela w pełni pogląd wyrażony m.in w wyroku NSA z 20 kwietnia 2016r., II GSK 2389/14.
Przekładając powyższe na stan faktyczny niniejszej sprawy wskazać należy, że przyjmując nawet, iż sprawa wszczęta wnioskiem skarżącej była szczególnie skomplikowana w rozumieniu art. 35 § 3 k.p.a. to z zestawienia dat: wszczęcia postępowania, co nastąpiło 10 października 2017r. (data wpływu do organu wniosku spółki opatrzonego datą 5 października 2017r.) oraz wydania decyzji rozstrzygającej sprawę, co do istoty i kończącej to postępowanie – [...] kwietnia 2018r. wynika, że przedmiotowa decyzja została wydana dopiero ponad 4 miesiące po upływie ustawowego terminu. W konsekwencji należy zatem uznać, iż termin rozstrzygnięcia sprawy został przekroczony, a zatem zastosowanie powinna mieć fikcja pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy, wynikająca z art. 11 ust.9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Innymi słowy, sprawa skarżącej została pozytywnie załatwiona, zgodnie ze złożonym wnioskiem. Z kolei wykładnia art. 19 ust.4 pkt 2 ustawy o sse została przedstawiona na tle tożsamych stanów faktycznych w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA por. wyroki NSA: z 28 marca 2017 r., II GSK 20/17; z 14 lutego 2017 r. II GSK 3851/16, z 19 lipca 2017r. II GSK 3905/16; z 15 listopada 2017r. II GSK 441/17) z uzasadnień przytoczonych wyroków wynika, że organ dokonuje błędnej wykładni art. 19 ust. 4 pkt 2 ustawy o SSE, poprzez bezzasadne zrównanie pojęcia "zwiększenia pomocy publicznej" (która została już skarżącemu przedsiębiorcy z góry przyznana i na której wysokość sporna zmiana zezwolenia już nie wpłynie) z pojęciem "zwiększenia wykorzystania pomocy publicznej", która to okoliczność pozostaje poza zakresem przesłanek negatywnych zawartych we wspomnianym wyżej przepisie. Strona skarżąca przyjmując, iż zmiana terminu obowiązywania zezwolenia nie będzie skutkowała zwiększeniem pomocy publicznej, w rozumieniu art. 19 ust. 4 pkt 2 ustawy o SSE, trafnie zauważa, że pomoc publiczna zostaje przyznana przedsiębiorcy już w momencie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Zatem termin "zwiększenie pomocy publicznej" powinien być interpretowany jako zwiększenie wielkości pomocy, na co wskazuje użycie w obydwu definicjach pojęcia "rozmiaru" oraz wyrazów z nim bliskoznacznych. Tym samym należy uznać, że przeciwne stanowisko organu w zakresie wykładni omawianego przepisu art. 19 ust.4 pkt 2 ustawy o sse nie jest prawidłowe.
Nie stanowi natomiast wystarczającego powodu do uwzględnienia skargi zarzut opisany w pkt 2 a) petitum skargi. W świetle art. 19 ust.4 ustawy o sse, który stanowi, że minister właściwy do spraw gospodarki może, na wniosek przedsiębiorcy, po zasięgnięciu opinii zarządzającego strefą, zmienić zezwolenie (...) – nakłada jedynie obowiązek pozyskania opinii zarządzającego strefą, ale już nie zobowiązuje organu do załatwienia wniosku przedsiębiorcy zgodnie z uzyskanym stanowiskiem. Zatem samo pominięcie opinii Zarządu SSE – jako elementu jedynie doradczego, a więc niewiążącego – w sposób zasadniczy, mający istotny wpływ na wynik sprawy, nie mogło wpłynąć na ustalony w sprawie stan faktyczny.
Mając na uwadze powyższe, WSA uchylił decyzje organów obydwu instancji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, tj. wniosku spółki o zmianę przedmiotowego zezwolenie, organ weźmie pod uwagę wykładnię przepisów prawa zaprezentowaną w niniejszym orzeczeniu.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz spółki 697 zł. Na zasądzoną kwotę składają się: wpis od skargi - 200 zł; 17 zł opłata skarbowa za udzielone pełnomocnictwo oraz 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej będącego radcą prawnym.