VI SA/Wa 2288/05

VI SA/Wa 2288/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-02-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak /przewodniczący/
Halina Emilia Święcicka /sprawozdawca/
Małgorzata Grzelak
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2006r. sprawy ze skargi "O." sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] września 2005 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika "O." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 roku nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 18 ust. 1 i 2, art. 20 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.2.2 pkt 2 załącznika do ustawy.
Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego zapadła w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.
W dniu [...] marca 2005 roku na drodze krajowej nr [...] w miejscowości O. został zatrzymany do kontroli autobus marki [...] o nr rej. [...] kierowany przez H. W. Pojazd wykonywał regularny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym na podstawie zezwolenia nr [...] z ważnością do dnia [...] lipca 2008 r. wraz z rozkładem jazdy na linii komunikacyjnej O. – G. m.in. przez O. Z dokumentów wynikało, iż pojazd powinien odjechać z O. o godz. 9.30, tymczasem o godz. 11.00 znajdował się nadal w O. Według oświadczenia kierowcy pojazdu, spóźnienie wynika z opóźnienia autobusu z Niemiec z którym jego linia jest związana. Okazał do kontroli licencję na międzynarodowy transport osób.
Strona w trakcie postępowania podnosiła, iż prowadzi przewozy regularne w ruchu międzynarodowym i krajowym i kierowca musiał oczekiwać na przyjazd pasażerów przyjeżdżających liniami regularnymi z Niemiec, którzy mieli wykupione bilety na dalszy transport. Opóźnienie spowodowane było trudnymi warunkami pogodowymi, niezależnymi od przewoźnika.
W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z zebranego materiału dowodowego wynika, iż regularny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym wykonywany był z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył "O." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. wnosząc o jej uchylenie i utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: lp. 1.2.2 pkt 2w związku z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, naruszenie warunków określonych w zezwoleniu było spowodowane siłą wyższą, na którą nie miał wpływu oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: art. 6, 7 w związku z art. 77 § 1, art. 8, 80 i 107 § 3 kpa.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Nie zgodził się zarzutami skargi. Podkreślił, iż w toku postępowania administracyjnego dokonano ustaleń faktycznych i prawidłowo zastosowano obowiązujące przepisy. Zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem obowiązków wynikających z art. 107 § 3 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Do naczelnych zasad postępowania administracyjnego należą: zasada praworządności (art. 6), zasada prawdy obiektywnej (art. 7) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz oddziaływania organów Państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8). Z zasad tych wynika obowiązek działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego, obowiązek uwzględniania słusznego interesu w sprawi. Realizację tych zasad zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć.
W niniejszej sprawie organ nie uchybił powyższym zasadom.
Kontroli podlegał przewóz wykonywany na podstawie zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii O. – G. Zezwolenie zostało wydane na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Godziny przyjazdu i odjazdu zawarte były w rozkładzie jazdy, który jest integralną częścią zezwolenia (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2001r., sygn. akt OPK 8/01, ONSA 2001/4/1570). Skarżący miał obowiązek wykonywania transportu zgodnie z wyżej wskazanym zezwoleniem, tj. odjazdu z przystanku O. o godzinie wskazanej w rozkładzie.
Kontrola wykazała, że przewóz wykonywano z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu. Skarżący nie negował, iż kontrolowany pojazd nie odjechał o godzinie wskazanej w rozkładzie jazdy, nie zgadzał się tylko z odpowiedzialnością za stwierdzone naruszenie.
Skarżący, jako przewoźnik w transporcie drogowym podlega również przepisom ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz. U. Nr 50, poz. 501 ze zm.).
W myśl § 1 ust. 3 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 24 grudnia 2003 r. w sprawie treści, sposobu i terminów ogłaszania rozkładów jazdy oraz warunków ponoszenia kosztów z tym związanych (Dz. U. Nr 232, poz. 2332), wydanym na podstawie art. 34 prawa przewozowego, rozkład jazdy może określać m. in. informacje o połączeniach niektórych środków transportowych (pkt 4).
W rozkładzie jazdy kontrolowanego przewozu brak jest informacji o połączeniach z linią komunikacyjną z Niemiec. Skarżący twierdził, iż przewozy międzynarodowe są powiązane z przewozami krajowymi i miał obowiązek oczekiwania na opóźniony kurs.
Jeżeli kursy wykonywane w międzynarodowym transporcie drogowym zawierały informacje o połączeniach z liniami krajowymi a istniejące warunki atmosferyczne uniemożliwiły dotarcie pojazdu zgodnie z rozkładem jazdy - skarżący miał obowiązek zapewnienia przewozu zastępczego. Powyższy obowiązek wynikał z art. 18 ust. 1 Prawa przewozowego: Jeżeli przed rozpoczęciem przewozu lub w czasie jego wykonywania zaistnieją okoliczności uniemożliwiające jego wykonanie zgodnie z treścią umowy, przewoźnik jest obowiązany niezwłocznie powiadomić o tym podróżnych oraz zapewnić im bez dodatkowej opłaty przewóz do miejsca przeznaczenia przy użyciu własnych lub obcych środków transportowych (przewóz zastępczy).
Ustawa o transporcie drogowym w art. 92 penalizuje wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy. Przeprowadzone postępowanie wykazało, iż "O." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. wykonywał transport drogowy osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczącym godzin odjazdu i przyjazdu, co uzasadniało jego ukaranie.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w sentencji.