VI SA/Wa 2277/19

VI SA/Wa 2277/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-02-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek /przewodniczący/
Danuta Szydłowska /sprawozdawca/
Jakub Linkowski
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
II GSK 842/20 - Wyrok NSA z 2023-10-30
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 776
art. 169 ust. 1 pkt 1, art. 171, art. 255 ust. 4
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant ref. staż. Robert Mirończyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2020 r. sprawy ze skargi O. w S. z siedzibą w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. Urząd Patentowy RP po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] lipca 2019 r. wniosku O. w S. z siedzibą w S. przeciwko U. z siedzibą w K., Litwa o stwierdzenie wygaśnięcia w części prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...], na podstawie art. 169 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 776) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 ustawy p.w.p. orzekł o oddaleniu wniosku i kosztach postępowania.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Urząd Patentowy wskazał, że dniu 8 czerwca 2018 r. wpłynął wniosek O. w S. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] udzielonego na rzecz U. z siedzibą w K., Litwa w zakresie takich towarów jak jaja, mleko, produkty mleczne, oleje i tłuszcze jadalne z klasy 29 z powodu ich nieużywania.
W piśmie z dnia 10 kwietnia 2019 r. wnioskodawca podtrzymał swoje twierdzenia. Wniósł również o uchylenie decyzji o ograniczeniu ochrony spornego znaku z powodu wydania jej na niewłaściwy podmiot, którego oświadczenie jest już nieważne. Ponadto podniósł, że decyzja ograniczająca ochronę nie stanowi przeszkody w kontynuowaniu niniejszego postępowania.
Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 16 lipca 2019 r. wnioskodawca jako datę żądania stwierdzenia wygaśnięcia w części prawa ochronnego na sporny znak towarowy wskazał ostatecznie dzień 5 września 2017 r. i wniósł o niezasądzanie kosztów na rzecz uprawnionego. Uprawniony przychylił się do wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa w żądanym zakresie wskazując, że ani on ani jego poprzednik prawny nie używali spornego oznaczenia w zakresie w zakresie takich towarów jak jaja, mleko, produkty mleczne, oleje i tłuszcze jadalne z klasy 29. Ponadto wniósł o zwrot kosztów postępowania na jego rzecz.
Kolegium Orzekające stwierdziło, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w dniu 8 czerwca 2018 r., po nowelizacji ustawy Prawo własności przemysłowej, która weszła w życie w dniu 15 kwietnia 2016 r. wprowadzona ustawą z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2015 poz. 1615). Zgodnie ze znowelizowanym art. 169 ust. 2 ww. ustawy w sprawach wniosków o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy wnioskodawca nie musi legitymować się posiadaniem interesu prawnego.
Celem instytucji stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego jest eliminowanie praw ochronnych udzielonych na te oznaczenia, które nie są faktycznie używane w obrocie gospodarczym. Udzielenie ochrony na znak towarowy wiąże się bowiem z ustawowym obowiązkiem używania znaku towarowego dla towarów (usług), do oznaczania których znak został przeznaczony. Z kolei nieużywanie znaku towarowego może skutkować w określonych sytuacjach stwierdzeniem wygaśnięcia prawa ochronnego. Instytucja ta została unormowana w art. 169 ustawy Prawo własności przemysłowej.
Zgodnie z art. 169 ust. 6 p.w.p. w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego, który powinien wykazać, że znaku używał lub jeśli znaku nie używał miał ku temu ważne powody. Używanie znaku, aby wyłączało możliwość postawienia zarzutu niewykonywania obowiązku używania znaku towarowego musi mieć miejsce na obszarze Polski, musi mieć niedwuznaczny charakter, musi być rzeczywiste oraz powinno dotyczyć zarejestrowanego znaku dla towarów i usług objętych ochroną. Rzeczywiste używanie znaku towarowego polega na nakładaniu znaku na towar i wprowadzaniu tak oznaczonych towarów do obrotu w określonym przez wnioskodawcę przedziale czasowym.
Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt. 1 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu 5 lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Ww. przepis jest precyzyjnie sformułowany i wynika z niego wprost, że prawo ochronne wygasa po upływie 5 lat, a termin ten rozpoczyna swój bieg najwcześniej w dniu następującym po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy. Oznacza to, że żądanie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego nie może dotyczyć okresu wcześniejszego niż 5 letni liczony po dniu udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy. Zatem w przypadku braku dowodów na używanie znaku towarowego, stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy powinno nastąpić w dacie, w której upłynęło pięć lat liczonych od dnia następującego po dniu wydania decyzji.
W rozpatrywanej sprawie prawo ochronne na znak towarowy "[...]" o numerze [...] zostało udzielone w dniu 5 września 2012 r., zaś wnioskodawca żądał stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa ochronnego z dniem 5 września 2017 r. W dniu 5 września 2017 r. nie upłynął jeszcze nieprzerwany okres 5 lat liczony po dniu udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy tj. liczony od dnia 6 września 2012 r. W świetle powyższych rozważań, wnioskodawca mógłby żądać stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa ochronnego najwcześniej z datą 6 września 2017 r.
Wobec powyższego wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] należało oddalić jako zawierający przedwczesne żądanie stwierdzenia wygaśnięcia ww. prawa.
Ponadto zgodnie z art. 255 ust. 4 p.w.p. Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku. W związku z powyższym Kolegium Orzekające było związane żądaniem wygaśnięcia spornego prawa ochronnego z dniem 5 września 2017 r. wyrażonym przez wnioskodawcę, tym bardziej że był on reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie O. w S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania
Podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego tj.:
- art. 172 p.w.p. w brzmieniu sprzed jego nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 20 lutego 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. 2019 r., poz. 501), w związku z art. 2 ust. 2 tej ostatniej ustawy, poprzez niezastosowanie przez Urząd przepisu art. 172 p.w.p. w niniejszej sprawie w następstwie czego doszło do błędnego przyjęcia przez Urząd, iż stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy następuje z datą wskazaną przez wnioskodawcę, a nie z datą nastąpienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże skutek wygaśnięcia, którą Urząd zobowiązany był w każdym przypadku potwierdzić w swej decyzji, tak jak stanowił o tym ww. przepis art. 172 p.w.p.;
- art. 169 ust. 1 pkt 1) p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie w następstwie przyjęcia przez Urząd, że dla znaku, który w ogóle nie był używany, terminem początkowym liczenia 5-letniego okresu, o którym mowa w tym przepisie, jest następny dzień po dniu udzieleniu prawa ochronnego, a nie dzień udzielenia tego prawa, podczas gdy wykładnia prounijna i autentyczna tego przepisu nakazują przyjęcie, że bieg 5-letniego okresu w nim przewidzianego rozpoczyna się z dniem wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak;
oraz naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 255 ust. 4 p.w.p. w zw. z art. 169 ust. 2 p.w.p. poprzez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 255 ust. 4 p.w.p. w niniejszej sprawie wskutek przyjęcie przez Urząd Patentowy RP w zaskarżonej decyzji, że Urząd był związany terminem wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] wskazanym przez skarżącą/wnioskodawcę, tj. terminem 5 września 2017 r., podczas gdy:
2.1) wykładnia przepisu art. 255 ust. 4 p.w.p. w zestawieniu z jednoznacznym brzmieniem przepisu art. 172 p.w.p. w wersji sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 20 lutego 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. 2019 r., poz. 501) w związku z przepisem art. 2 ust. 2 tej ostatniej ustawy, jak również i po tej nowelizacji, wyraźnie i jednoznacznie wskazuje, że obowiązkiem Urzędu było i jest potwierdzenie w decyzji daty wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, które następuje z mocy prawa, niezależnie od stanowiska stron w tym zakresie, w tym wnioskodawcy, a zatem data wygaśnięcia wskazana przez wnoszącego wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia nie ma w tym zakresie jakiegokolwiek znaczenia;
2.2) przepis art. 255 ust. 2 p.w.p. przewiduje jedynie związanie Urzędu w postępowaniu spornym podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę;
2.3) pojęcie "granice" wniosku, którym posługuje się art. 255 ust. 4 p.w.p., w odniesieniu do wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy nie dotyczy i dotyczyć nie może daty wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy wskazanej przez wnioskodawcę, gdyż granice te wynikają z okoliczności faktycznych sprawy przedstawionych przez wnioskodawcę i jego podstawy prawnej, a także żądania, ale wyłącznie w zakresie jego przedmiotu, tj. prawa wyłącznego, którego ono dotyczy oraz zakresu, tj. w całości czy w części;
2.4) wykładnia systemowa przepisu art. 255 ust. 4 p.w.p. w kontekście tego, że postępowanie sporne zawiera wiele cech typowych dla postępowania cywilnego, a Urząd zajmuje w nim pozycję zbliżoną do Sądu, wskazuje, że możliwa jest modyfikacja żądania wówczas gdy jego sformułowanie jest dwuznaczne, niewyraźne lub niewłaściwe, o ile nie narusza to woli wnioskodawcy, wyrażonej wprost lub dającej się wywieść z uzasadnienia żądania, a jednocześnie, tak jak w sprawach cywilnych o zasiedzenie, związanie granicami żądania nie może z pewnością dotyczyć chwili, w której wygaśniecie prawa nastąpiło, gdyż jest to ocena przesłanek wygaśnięcia prawa ochronnego z punktu widzenia prawa materialnego, a ocena ta należy do organu, bez względu na to, czy wnioskodawca oznaczył we wniosku datę, w której, jego zdaniem, wygaśniecie nastąpiło;
2.5) Urząd powinien był uwzględnić wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] nawet w przypadku przyjęcia jako daty wygaśnięcia znaku dnia 6 września 2017 r. (w miejsce 5 września 2017 r. wskazywanego przez skarżącą/wnioskodawcę), gdyż mieściło się to w granicach żądania skarżącej/wnioskodawcy i jego podstawy prawnej, skoro we wniosku wyraźnie i jednoznacznie wskazano jako podstawę wygaśnięcia nie podjęcie w ogóle po rejestracji znaku, jego rzeczywistego używania w odniesieniu do towarów z klasy 29: jaja, mleko, produkty mleczne, oleje i tłuszcze jadalne, co zostało przyznane przez uprawnionego/uczestnika w jego piśmie z dnia 16 lipca 2019 r., a jednocześnie stwierdzenie wygaśnięcia z dniem późniejszym (jeden dzień później) aniżeli wskazany przez wnioskodawcę mieści się w pojęciu uwzględniania wniosku w części;
- art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. i art. 172 p.w.p. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 20 lutego 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. 2019 r., poz. 501), w związku z przepisem art. 2 ust. 2 tej ostatniej ustawy, poprzez uznanie przez Urząd, że wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] należało oddalić jako zawierający przedwczesne żądanie stwierdzenia wygaśnięcia tego prawa, podczas gdy Urząd jako organ administracji publicznej zobowiązany był ocenić stan faktyczny i prawny sprawy według chwili wydania decyzji administracyjnej, a w tym momencie w niniejszej sprawie żądanie stwierdzenia wygaśnięcia ww. prawa ochronnego nie było przedwczesne, skoro materiał dowodowy sprawy wskazywał bezspornie, że znak nie był w ogóle używany po dokonaniu jego rejestracji, co zostało przyznane przez uprawnionego/uczestnika w jego piśmie z dnia 16 lipca 2019 r., a zatem chodziło jedynie o określenia daty tego wygaśnięcia, którą jest data wystąpienia zdarzenia z którą ustawa wiąże skutek wygaśnięcia i którą organ zobowiązany jest potwierdzić niezależnie od wniosku w tym zakresie, gdyż jest to kwestia subsumpcji - oceny przesłanek wygaśnięcia prawa ochronnego z punktu widzenia prawa materialnego, należącej bezsprzecznie do organu;
- art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. art. 2558 ust. 1 pkt 8) i art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób, który nie spełnia wymogów uzasadnienia decyzji administracyjnej w następstwie nie zawarcia w niej jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego, w tym brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i szczegółowo uzasadniła wskazane zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Uczestnik wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowi art. 169 ust.1. pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej zgodnie z którym prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania.
Bieg pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., będzie rozpoczynał się po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego przy niepodjęciu w ogóle używania znaku lub od dnia zaprzestania jego używania. Zatem w przypadku braku dowodów na używanie znaku towarowego, stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy powinno nastąpić w dacie, w której upłynęło pięć lat liczonych od dnia następującego po dniu wydania decyzji. Przepis art. 172 p.w.p. wyraźnie stanowi, że prawo ochronne wygasa w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie, z którym ustawa wiąże skutek wygaśnięcia prawa ochronnego a data ta powinna być potwierdzona w decyzji. Podkreślenia wymaga, że jest tu mowa o zdarzeniu, z którym ustawa wiąże skutek wygaśnięcia prawa ochronnego, nie zaś o zdarzeniu, z którym ustawa wiąże dopuszczalność stwierdzenia wygaśnięcia prawa – wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie.
W przypadku określonym w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. zdarzeniem skutkującym wygaśnięcie prawa jest nieużywanie zarejestrowanego znaku towarowego w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, a więc upływ tego okresu, przy braku ważnych powodów nieużywania znaku, powoduje wygaśnięcie prawa.
Celem instytucji stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego jest eliminowanie praw ochronnych udzielonych na te oznaczenia, które nie są faktycznie używane w obrocie gospodarczym. Udzielenie ochrony na znak towarowy wiąże się bowiem z ustawowym obowiązkiem używania znaku towarowego do oznaczania towarów i usług, dla których znak ten uzyskał prawo ochronne. Nieużywanie znaku towarowego może zatem skutkować stwierdzeniem wygaśnięcia prawa ochronnego na podstawie art. 169 p.w.p., przy czym zgodnie z art. 171 p.w.p. jeżeli przyczyna wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy dotyczy jedynie niektórych towarów, wygaśnięcie prawa odnosi się tylko do tych towarów.
O wygaszeniu prawa wyłącznego decyduje wyłącznie ziszczenie się trzech przesłanek, a mianowicie: znak zarejestrowany nie był używany w sposób rzeczywisty dla towarów lub usług nim oznaczonych, znak nie był używany przez kogokolwiek z uprawnionych z prawa ochronnego, licencji czy innego upoważnienia i wreszcie znak nie był używany nieprzerwanie przez pięć kolejnych lat.
O używaniu (bądź nieużywaniu) znaku towarowego decydują ustalenia faktyczne.
Wygaszenie nieużywanego znaku następuje w trybie spornym zatem wymaga zachowania zasady kontradyktoryjności z której to zasady wynika oddanie inicjatywy w ustaleniu meritum sporu stronom. Służy temu reguła związania UP granicami wniosku art. 255 ust 4 pwp. Ustawodawca, uwzględniając ograniczone możliwości badania przez Urząd Patentowy spełnienia ustawowych warunków wymaganych do uzyskania patentów, praw ochronnych i praw z rejestracji, przyjął założenie, że podstawę wniosków kierowanych do postępowania spornego określa sam wnioskodawca, a organ orzekający rozstrzyga wyłącznie w granicach wniosku i podstawy prawnej wskazanej przez wnioskodawcę (art. 255 ust. 4).
Według judykatury, rygor procedury administracyjnej obowiązującej w postępowaniu spornym oznacza, iż organ ten, orzekając w sprawie, jest związany żądaniem wnioskodawcy, na którym spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek stanowiących w świetle powołanych przepisów podstawę do unieważnienia prawa z rejestracji. Zatem spór toczy się między stronami i do nich należy zgłaszanie argumentów na poparcie swego stanowiska, a Urząd Patentowy RP jest związany zakresem żądania wnioskodawcy (zob. wyrok NSA z dnia 7 września 2011 r., II GSK 838/10, ONSA WSA 2013, nr 3, poz. 44; wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r., II GSK 350/06, LEX nr 322819; wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2006 r., II GSK 320/05, LEX nr 193382; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2006 r., VI SA/Wa 82/06, LEX nr 246149; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2005 r.,VI SA/Wa 527/05 LEX nr 197319). Organ administracji związany jest granicami danej sprawy, które wynikają z okoliczności faktycznych sprawy przedstawionych przez wnioskodawcę (sprzeciwiającego) (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 października 2007 r., VI SA/Wa 1356/07, LEX nr 395377).
Przy tym sformułowanie "granice wniosku o unieważnienie i podstawa prawna wskazana przez wnioskodawcę", zdaniem judykatury, należy rozumieć w ten sposób, że chodzi tu o ścisły związek między wskazanymi podstawami faktycznymi żądania unieważnienia prawa ochronnego a podstawami prawnymi tego żądania, tj. że wskazane podstawy prawne muszą wynikać z podstaw faktycznych żądania. Prawidłowa podstawa prawna żądania strony wynika z przedstawionej przez nią podstawy faktycznej żądania.
Zarzut nieużywania znaku winien być zgłoszony jednoznacznie. Musi też być zgłoszony pisemnie a pismo winno spełniać odpowiednie wymogi formalne. To na wnioskującym spoczywa obowiązek określenia m.in. zakresu wygaszenia i momentu od którego ma ono wywoływać skutki prawne. Wbrew przekonaniu skarżącej Urzędowi patentowemu nie przysługuje swoboda ustalenia daty z która następuje wygaśnięcie. Na tę datę ma wpływ jedynie wnioskodawca występujący o wygaśnięcie prawa. Jak już wyżej wskazano, samo nieużywanie znaku jest wyłącznie stanem faktycznym i jego występowanie nie powoduje wygaśnięcia. Urząd Patentowy posiada jedynie margines własnej oceny który dotyczy rozmiarów używania, odmiennej postaci używanego znaku a zwłaszcza powodów usprawiedliwiających brak używania (zob. M.Trzebiatowski Obowiązek używania znaku towarowego Studium prawa polskiego na tle porównawczym).
Sąd nie znalazł podstaw by zakwestionować zasadność i zupełność poczynionych przez organ ustaleń. Urząd Patentowy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego sprawy pod stosowną i właściwie rozumianą normą prawną. Swoje stanowisko uzasadnił zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., zaś analiza postępowania administracyjnego prowadzącego do wydania zaskarżonej decyzji pozwala na uznanie, że organ podjął wszelkie czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy.
Zarzuty skarżącej stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami organu.
Sąd uznał bowiem, że - wbrew stanowisku skarżącej - Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo przyjął, że w analizowanej sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy "[...]" o numerze [...] albowiem prawo ochronne zostało udzielone w dniu 5 września 2012 r., zaś profesjonalny pełnomocnik skarżącej żądał stwierdzenia jego wygaśnięcia z dniem 5 września 2017 r. w którym to dniu nie upłynął jeszcze nieprzerwany okres 5 lat liczony po dniu udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżąca mogłaby żądać stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa ochronnego najwcześniej z datą 6 września 2017 r. czego jednak nie uczyniła i co jest bezsporne.
Reasumując powyższe Sąd doszedł do wniosku, że Urząd Patentowy prawidłowo ustalił stan faktyczny stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutom skarżącej nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego nie nosi cech dowolności, organ prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Nie znajdują uzasadnienia zarzuty skargi, ani odnośnie naruszenia przez organ przy rozpoznaniu sprawy przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego, a z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, w sposób nie budzący wątpliwości, jakimi przesłankami kierował się organ przy załatwieniu sprawy.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.