VI SA/Wa 2276/19

VI SA/Wa 2276/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-01-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-11-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Sygn. powiązane
II GSK 750/20 - Wyrok NSA z 2023-09-12
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. ref. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Naczelnego Lekarza Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia lotniczo-lekarskiego oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z "(...)" sierpnia 2019 r. Nr "(...)"Naczelnego Lekarza Lotnictwa Cywilnego (dalej: "Naczelny Lekarz LC", "organ"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania A. N. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy orzeczenie lotniczo-lekarskie nr "(...)"z "(...)" maja 2019 r. wydanego przez lekarza orzecznika B. I. o niezdolności Strony do wykonywania czynności lotniczych według klasy 1 oraz o zdolności Strony do wykonywania czynności lotniczych według klasy 2/LAPL z ograniczeniem: SIC, OSL, TML-6.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że lekarz orzecznik "(...)"maja 2019 r. działając na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2018 r., poz. 1183 z późn. zm.) wydała orzeczenie lotniczo-lekarskie nr "(...)"o niezdolności Strony do wykonywania czynności lotniczych według klasy 1 oraz o zdolności Strony do wykonywania czynności lotniczych według klasy 2/LAPL z ograniczeniem: OSL, TML 6 i SIC. Podstawą wydania orzeczenia były przeprowadzone w dniach 15 kwietnia – 9 maja 2019 r. badania lekarskie, w tym: wywiad lekarski, badania laboratoryjne, badanie kardiologiczne, laryngologiczne, okulistyczne, neurologiczne i psychologiczne. Jednocześnie, lekarz orzecznik mając na uwadze występujące u pilota schorzenie zalecił dostarczenie dokumentacji medycznej dotyczącej choroby, opinii lekarza prowadzącego na temat przebiegu schorzenia a także opinii instruktora dotyczącej dotychczasowych lotów szkoleniowych na licencję turystyczną i próby medycznej w locie. Strona dostarczyła kartę informacyjną z leczenia szpitalnego (od 2 czerwca 2016 r. do 6 czerwca 2016 r.), wynik angio TK głowy (16 stycznia 2018 r.), zaświadczenie od lekarza neurologa oraz specjalisty neurochirurga z 2018 r. i zaświadczenia od lekarza neurologa (4 kwietnia 2019 i 29 kwietnia 2019 r.) o aktualnym przebiegu leczenia.
Naczelny Lekarz LC rozpatrując odwołanie Strony od orzeczenia lekarza orzecznika w pierwszej kolejności skierował Stronę na dodatkową konsultację neurologiczną do Centrum Medycyny Lotniczej WIML. W wyniku przeprowadzonej konsultacji przez dr P. J. "(...)" lipca 2019 r. kandydat na pilota uzyskał opinie o niezdolności do wykonywania czynności lotniczych w klasie 1 i zdolności do wykonywania czynności lotniczych w klasie 2 z zastosowaniem ograniczeń: SIC, OSL. TML-6.
Naczelny Lekarz LC wyjaśnił, że schorzenie występujące u Strony w postaci stwardnienia rozsianego (SM - postać rzutowo-remisyjna) jest przewlekłą, postępującą chorobą ośrodkowego układu nerwowego w której nie istnieje jej typowy przebieg. Różnorodność występowania objawów choroby oraz jej nieprzewidywalność powoduje, iż nie można przewidzieć jaki będzie miała dalszy przebieg oraz wpływ na bezpieczeństwo wykonywanych czynności lotniczych. Z dokumentacji medycznej przedstawionej przez Stronę wynika, że przeszedł już 2 rzuty choroby podczas których wystąpiły objawy podwójnego widzenia utrzymujące się przez okres 2 m-cy, drętwienia palców lewej kończyny górnej, osłabienie lewej kończyny dolnej i zaburzenia czucia w obrębie ręki prawej. Fakt, iż od rozpoczęcia leczenia choroby w 2016 r. nie wystąpił kolejny rzut choroby nie może stanowić gwarancji, że w przyszłości sytuacja taka nie wystąpi. Środowisko pracy pilota kl. 1 wiąże się ściśle z występowaniem różnego rodzaju uciążliwości, m.in.: zmianami stref czasowych, długimi rejsami, odpowiedzialnością za bezpieczeństwo pasażerów, koordynowaniem pracy załogi, sytuacjami awaryjnymi itp. a takie sytuacje mogą potencjalnie osłabiać organizm i nie pozostają bez wpływu na możliwość wystąpienia kolejnego rzutu choroby pod wpływem zmęczenia czy też stresu spowodowanego warunkami pracy pilota. Dlatego też zdaniem Naczelnego Lekarza LC stan zdrowia kandydata na pilota kl. 1 nie może budzić żadnych wątpliwości a także skutkować ryzykiem wystąpienia niedyspozycji pilota i zagrożeniem życia i zdrowia pasażerów.
Naczelny Lekarz LC dodał, że przedstawione pozytywne opinie neurologa dr M. W. oraz dr M. B. stanowią niewątpliwie dokumentację medyczną, która ma znaczenie w ocenie aktualnego stanu zdrowia Strony jako kandydata na pilota kl. 1, jednakże żaden z powyższych specjalistów nie ma doświadczenia w dziedzinie medycyny lotniczej oraz orzecznictwie lotniczo-lekarskim a także nie dysponuje wiedzą na temat obowiązujących wymagań zdrowotnych dla członków personelu lotniczego. Przeprowadzając badanie lotniczo-lekarskie lekarz orzecznik medycyny lotniczej kieruje się w swoim postępowaniu przede wszystkim wymaganiami bezpieczeństwa lotniczego. Wszelkie opinie i konsultacje specjalistyczne stanowią materiał pomocniczy dla wydania ostatecznego orzeczenia i zastosowania ewentualnych ograniczeń zdrowotnych.
Naczelny Lekarz LC stwierdził, że przedstawione przez Stronę opinie specjalisty: neurologa, neurochirurga oraz konsultanta władzy uprawnionej do licencjonowania, dowody wskazujące na jego aktywność fizyczną oraz pozytywna opinia instruktora ze szkolenia lotniczego na licencję pilota turystycznego stanowią podstawę do wydania orzeczenia o zdolności Strony do wykonywania czynności lotniczych w klasie 2. Biorąc jednakże pod uwagę jego umiejętności i doświadczenie lotnicze (uczeń pilot) oraz możliwość wystąpienia ryzyk istotnych dla bezpiecznego pilotażu pod postacią: zaburzeń zdolności poznawczych, zaburzeń nastroju, zaburzeń koordynacji wzrokowo-ruchowej i przestrzennej, zaburzeń wzroku, słuchu, zmęczenia, równowagi czy też mowy Naczelny Lekarz LC stanął na stanowisku, że zasadnym jest zastosowanie przez lekarza orzecznika ograniczenia do lotów z pilotem bezpieczeństwa (OSL).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję Naczelny Lekarz LC z "(...)" sierpnia 2019 r. w części orzekającej o niezdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych według klasy 1 oraz w części nakładającej ograniczenia SIC, OSL i TML-6, wniósł o jej uchylenie w zaskarżonej części, przeprowadzenie dowodów uzupełniających wskazanych w uzasadnieniu skargi na okoliczności tam przytoczone oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 7, art. 76 § 1, art 77 § 1 i art, 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wyrażające się zwłaszcza w:
a) umniejszeniu mocy dowodowej zaświadczeń lekarza neurologa M.W. oraz lekarza M. B. pomimo tego, że są lekarzami prowadzącymi Skarżącego oraz specjalistami w swoich dziedzinach a ich opinie stanowią dokumentację medyczną mającą znaczenie dla przedmiotowej sprawy,
b) w pominięciu i nie odniesieniu się do dowodu z próby medycznej w locie zleconej podczas prowadzenia badań lotniczo-lekarskich, której przebieg został opisany w piśmie Aeroklubu "(...)"z 24 kwietnia 2019 r.,
c) pominięciu i nie wzięciu pod uwagę okoliczności posiadanego przez Skarżącego nalotu na samolocie podczas gdy okoliczność ta ma znaczenie w procesie oceny zdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych,
2) art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie i oparciu zaskarżonej decyzji na wyniku konsultacji neurologicznej lekarza P. J. z Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w "(...)"z 23 lipca 2019 r., pomimo tego, że w jej treści brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla uznania niezdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych w 1 klasie oraz ograniczeń nałożonych w klasie 2/LAPL,
3) art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez niedostateczne wyjaśnienie co w istocie było przyczyną stwierdzenia przez Naczelnego Lekarza LC braku zdolności Skarżącego do uzyskania orzeczenia lotniczo-lekarskiego 1 klasy oraz zastosowanych ograniczeń SIC, OSL i TML-6 w klasie 2/LAPL,
4) art. 9 i art. 11 K.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy orzeczenia lotniczo-lekarskiego nr "(...)"z "(...)"maja 2019 r. o niezdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych według klasy 1 oraz o zdolności do wykonywania czynności lotniczych według klasy 2/LAPL z ograniczeniem: SIC, OSL i TML-6,
5) art. 8 K.p.a., poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez:
a) wydanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych a mianowicie poprzez zastosowanie do wynikającego z zaskarżonej decyzji orzeczenia o zdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych według klasy 2/LAPL ograniczenia OSL podczas gdy w decyzji Naczelnego Lekarza nr "(...)"z "(...)"września 2018 r. zastosowano odmienne i de facto korzystniejsze dla Skarżącego ograniczenie OPL opierając się na niemal identycznym stanie faktycznym i prawnym,
b) wydanie zaskarżonej decyzji w obecnym kształcie pomimo tego, że podczas przeprowadzanych badań w Głównym Ośrodku Badań Lotniczo-Lekarskich Aeroklubu Polskiego, mając na względzie stan zdrowia skarżącego lekarz neurolog zapewniał go, o tym, że z jego punktu widzenia brak jest przeciwwskazań do wydania orzeczenia lotniczo-lekarskiego 1 klasy,
6) art. 107 § 2 i § 3 K.p.a., poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach,
7) art. 138 § 1 K.p.a., poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia lotniczo-lekarskiego w sytuacji gdy prawidłowe było jego uchylenie i orzeczenie o zdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych w klasie 1 oraz w klasie 2/LAPL bez ograniczeń,
8) przepisu MED.B.005 i MED.B.065 załącznika IV - części MED do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiającego wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 3 listopada 2011 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 311, str. 1) w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie wymagań w zakresie sprawności psychicznej i fizycznej kandydatów na członków personelu lotniczego oraz członków personelu lotniczego i kandydatów na członków personelu pokładowego oraz członków personelu pokładowego (Dz.U. z 2017 r. poz. 117), poprzez nieprawidłowe rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy orzeczenia lotniczo-lekarskiego nr "(...)"o niezdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych według klasy 1 oraz nałożeniu ograniczeń na wykonywanie czynności lotniczych według klasy 2/LAPL, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy o zdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych według klasy 1 i klasy 2/LAPL bez ograniczeń.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że z treści zalegających w aktach sprawy zaświadczeń lekarskich z 19 kwietnia 2018 r. oraz 30 maja 2018 r. wystawionych przez lekarza M. W. wynika, że nie stwierdza się neurologicznych przeciwwskazań do wykonywania zawodu pilota. M. W. jest lekarzem prowadzącym Skarżącego, najlepiej zorientowanym w jego aktualnym stanie zdrowia, posiadającym najwięcej informacji dotyczących przebiegu leczenia a nadto jest również cenionym specjalistą z zakresu neurologii, posiada stopień naukowy doktora nauk medycznych, jest pracownikiem Oddziału Klinicznego Neurologii w Szpitalu Uniwersyteckim w "(...)". Z kolei M. B. jest lekarzem zorientowanym w stanie zdrowia Skarżącego, posiadającym istotne informacje dotyczące przebiegu jego leczenia a także jest znanym specjalistą z zakresu neurochirurgii, pracownikiem Klinicznego Oddziału Neurochirurgii w "(...)". Naczelny Lekarz LC praktycznie wykluczył moc dowodową wystawionych przez nich zaświadczeń opierając się jedynie na własnych przypuszczeniach sugerujących, że wyżej wskazani specjaliści nie mają doświadczenia w dziedzinie medycyny lotniczej oraz orzecznictwie lotniczo-lekarskim. Co więcej Naczelny Lekarz LC bez dokonania jakiejkolwiek weryfikacji swoich poglądów stwierdził również, że specjaliści ci nie dysponują wiedzą na temat obowiązujących wymagań zdrowotnych dla członków personelu lotniczego. Zdaniem Skarżącego tego rodzaju postępowanie organu stanowi poważne nadużycie i podważa zaufanie do organu. Istotnie zgodnie z przepisami badania lotniczo-lekarskie przeprowadzają i wydają orzeczenia o zdolności lub niezdolności do wykonywania lotów i innych czynności lotniczych centra medycyny lotniczej i lekarze orzecznicy medycyny lotniczej. Nie zmienia to jednak faktu, że Naczelny Lekarz LC rozpatrując sprawę powinien wziąć pod uwagę całość zgromadzonej dokumentacji medycznej ze szczególnym uwzględnieniem dokumentacji medycznej sporządzonej przez lekarzy prowadzących Skarżącego, którzy to mają najlepsze rozeznanie w aktualnym stanie zdrowia kandydata i nie zmienia tego kwestia znajomości, czy też nie tematyki orzecznictwa lotniczo-lekarskiego.
Skarżący podniósł następnie, że w opinii lekarskiej lekarza P. J. z Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w "(...)"z 23 lipca 2019 r., na końcu wskazano, że lekarz proponuje uznać Skarżącego za niezdolnego w klasie 1 i zdolnego w klasie 2 z ograniczeniami OSL, SIC oraz TML6, jednak stwierdzenie to w przedmiotowej opinii nie zostało w żaden sposób przez lekarza uzasadnione co musi budzić uzasadnione wątpliwości bowiem w oparciu o tak lakoniczne stwierdzenie brak jest możliwości zweryfikowania tego stanowiska. Co więcej w treści opinii brak jest wskazania jednoznacznych powodów, które przemawiałyby za niezdolnością Skarżącego w wspomnianym zakresie. W treści opinii można za to wyczytać, że w czasie leczenia nie występowały rzuty choroby, stan zaawansowania ocenia się w skali EDSS na 1 co tak naprawdę przemawia za zdolnością Skarżącego w klasie 1 i niezasadnością zastosowanych przez Naczelnego Lekarza LC ograniczeń w klasie 2/LAPL. Skarżący wyjaśnił, że skala EDSS, jest to tzw. skala niewydolności ruchowej Kurtzkiego (skala EDSS z ang. Expanded Disability Status Scale), która opiera się na stwierdzeniu obecności objawów w typowym badaniu neurologicznym. Obserwacje te są oceniane w skali od 1 do 9 odpowiednio w każdym układzie czynnościowym (FS - functional systems). Im wyższy stopień w skali, tym większy stopień niepełnosprawności pacjenta. Biorąc pod uwagę, że Skarżący obecnie w skali EDSS został sklasyfikowany na 1 należy dojść do wniosku, że objawy jego choroby są minimalne, praktycznie niezauważalne i nie mające żadnego wpływu na bezpieczeństwo lotnicze.
Skarżący poniósł, że z treści zalegającego w aktach sprawy formularza wniosku o wydanie orzeczenia lotniczo-lekarskiego wynika, że w rubryce 21 o nazwie nalot całkowity oraz rubryce 22 o nazwie nalot od czasu ostatniego badania została wpisana orientacyjna wartość 40. Oznacza to, że Skarżący na dzień wydawania decyzji posiadał około 40 godzin nalotu na samolocie. Skarżący wskazuje, że w liczbie tej znajdują się zarówno loty z instruktorem jak i loty samodzielne. Okoliczność ta niewątpliwie ma bardzo duże znaczenie w procesie oceny jego zdolności do wykonywania czynności lotniczych bowiem potwierdza ona fakt, że Skarżący wykonywał już loty samolotem, w tym również samodzielne czyli bez udziału instruktora. Zestawiając powyższy fakt z pozytywną opinią instruktora ze szkolenia samolotowego PPL(A) z 25 kwietnia 2019 r., z której wyraźnie wynika, że zachowanie Skarżącego w trakcie dotychczas odbytych lotów nie odbiegało od zachowania innych uczniów - brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że wykonywanie przez Skarżącego czynności lotniczych w jakikolwiek sposób mogłoby zagrażać bezpieczeństwu. Pomimo doniosłości powyższej okoliczności dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Naczelny Lekarz całkowicie ją pominął bowiem brak jest jakiegokolwiek odniesienia do tej kwestii w uzasadnieniu do decyzji.
Zdaniem Skarżącego, Naczelny Lekarz LC nie uzasadnił w sposób dostateczny motywów swojego rozstrzygnięcia, co więcej w uzasadnieniu decyzji zachodzą sprzeczności. Naczelny Lekarz LC z jednej strony wskazuje, że różnorodność występowania objawów choroby oraz jej nieprzewidywalność powoduje, iż nie można przewidzieć jaki będzie miała dalszy przebieg oraz wpływ na bezpieczeństwo wykonywanych czynności lotniczych, z drugiej jednak strony wskazuje, że przeprowadzając badanie lotniczo- lekarskie lekarz orzecznik medycyny lotniczej kieruje się w swoim postępowaniu przede wszystkim wymogami bezpieczeństwa lotniczego. W jaki sposób zatem Naczelny Lekarz LC ocenił wpływ schorzenia Skarżącego na bezpieczeństwo lotnicze skoro jak sam stwierdza - nie można przewidzieć jaki będzie ona miała wpływ na bezpieczeństwo.
Zdaniem Skarżącego nie są zgodne z rzeczywistością twierdzenia Naczelnego Lekarza LC jakoby środowisko pracy pilota klasy 1 wiązało się ściśle z uciążliwościami w postaci zmian stref czasowych, długich rejsów, odpowiedzialnością za bezpieczeństwo pasażerów, koordynowaniem pracy załogi czy też stwierdzenie, że stan zdrowia nie może skutkować ryzykiem niedyspozycji pilota i zagrożeniem życia i zdrowia pasażerów. Zmiany stref czasowych możliwe są wyłącznie podczas wykonywania lotów długodystansowych (np. transatlantyckich) co nie tylko nie jest standardem lecz stanowi mniejszość wykonywanych lotów. To samo tyczy się długości rejsów. Jeżeli zaś chodzi o bezpieczeństwo pasażerów to może tak być ale nie musi. Równie dobrze posiadacz orzeczenia lotniczo-lekarskiego klasy 1 może wykonywać lot bez pasażerów np. cargo gdzie kwestia odpowiedzialności za pasażerów nie występuje. Naczelny Lekarz LC analizował sytuację wyłącznie w kontekście lotów pasażerskich co z pewnością nie jest prawidłowe.
Skarżący podniósł, że poważne wątpliwości budzą rozbieżności pomiędzy zaskarżoną decyzją w zakresie orzeczenia o zdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych według klasy 2/LAPL z ograniczeniem OSL podczas gdy w decyzji Naczelnego Lekarza nr "(...)"września 2018 r., w analogicznym stanie faktycznym i prawnym Naczelny Lekarz LC uznał Skarżącego za zdolnego do wykonywania czynności lotniczych według klasy 2/LAPL z ograniczeniem OPL zamiast ograniczenia OSL. Ograniczenie funkcji pilota ze względu na bezpieczeństwo operacyjne OSL oznacza, że posiadacz orzeczenia lekarskiego pilotuje statek powietrzny wyłącznie w przypadku, gdy na pokładzie obecny jest inny pilot posiadający pełne kwalifikacje do pełnienia funkcji pilota dowódcy w odniesieniu do odpowiedniej klasy i odpowiedniego typu statku powietrznego, statek powietrzny jest wyposażony w podwójny układ sterujący, a ten inny pilot zajmuje miejsce, z którego może kontrolować pokładowe urządzenia sterujące. Taka konstrukcja de facto uniemożliwia Skarżącemu ukończenie jakiegokolwiek szkolenia w związku z brakiem możliwości odbycia lotów samodzielnych, niezbędnych do jego pozytywnego ukończenia. Z kolei ograniczenie operacyjne OPL to ograniczenie dotyczące przewozu pasażerów. Posiadacz orzeczenia lekarskiego z OPL pilotuje statek powietrzny wyłącznie w przypadku, gdy na jego pokładzie nie ma pasażerów. Zdziwienie zatem budzi tak duża rozbieżność w obu decyzjach pomimo braku zmiany okoliczności faktycznych.
Skarżący wskazał, że w trakcie prowadzonych badań kierował do lekarza neurologa biorącego udział w opiniowaniu dla potrzeb orzeczenia lotniczo-lekarskiego zapytania o jego zdanie. Lekarz ten mając na względzie stan zdrowia Skarżącego zapewniał go, o tym, że z jego punktu widzenia brak jest przeciwwskazań do wydania orzeczenia lotniczo-lekarskiego 1 klasy. Tymczasem pomimo tego okazało się, że badania te okazały się decydującym argumentem przemawiającym za stwierdzeniem niezdolności do wykonywania czynności lotniczych w tej klasie. Powyższe postępowanie, zdaniem Skarżącego, przeczy zasadzie prowadzenia postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.
Skarżący podniósł następnie, że z treści przepisu MED.B.065 lit. B pkt 4 załącznika IV do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011 wynika, że w przypadku rozpoznania postępującej lub niepostępującej choroby układu nerwowego można uznać za sprawnych po poddaniu ich dalszej ocenie. W kwestii dalszej oceny kandydata można stosować wytyczne jej dotyczące, które zostały zawarte w tzw. akceptowalnych sposobach spełnienia wymagań (ang. acceptable means of compliance, AMC), stanowiące niewiążące normy przyjęte przez Agencję (Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego EASA) w celu przedstawienia sposobów spełnienia wymagań określonych w rozporządzeniu (WE) nr 216/2008 i przepisach wykonawczych do niego (w tym rozporządzenia wykonawczego 1178/2011). Zgodnie z treścią regulacji dotyczącej chorób neurologicznych AMC1 MED.B.065 lit. c najnowszego wydania AMC do załącznika IV - części MED rozporządzenia 1178/2011 stanowiących załącznik nr 1 do decyzji Dyrektora Wykonawczego nr 2019/002/R wynika, że w przypadku chorób neurologicznych, w szczególności w przypadku drobnych ubytków czynnościowych związanych ze stabilną chorobą można uznać kandydata za zdolnego w danej klasie po przeprowadzeniu medycznego testu w locie (Medical Flight Test - MFT). Takie też działania zostały podjęte w przypadku Skarżącego na wniosek podmiotu przeprowadzającego badanie. Z treści pisma Aeroklubu "(...)"z 24 kwietnia 2019 r., wyraźnie wynika, że poddawany próbie (testowi) uczeń pilot w każdej z tych sytuacji zachowywał się prawidłowo, jego reakcje były szybkie i odpowiadające poziomowi jego wyszkolenia. Nie zaobserwowano oznak zmęczenia, jego samopoczucie było dobre. Oznacza to, że brak jest jakiegokolwiek zagrożenia bezpieczeństwa a test ten ostatecznie potwierdził spełnienie przez Skarżącego wymagań neurologicznych dla uzyskania zdolności w klasie 1 i w klasie 2/LAPL bez ograniczeń. W związku z tym zupełnie niezrozumiałe jest przyjęcie braku spełnienia wymagań neurologicznych przez Skarżącego w klasie 1 podczas gdy zgodnie z decyzją zostały one spełnione w klasie 2/LAPL.
Skarżący wskazał, że Naczelny Lekarz LC pominął i nie odniósł się do dowodu z próby medycznej w locie zleconej podczas prowadzenia badań lotniczo-lekarskich, której przebieg został opisany w piśmie Aeroklubu "(...)"z 24 kwietnia 2019 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W pismach z 22 stycznia 2020 r. Skarżący oraz organ pogłębili argumentację zawartą w skardze oraz w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i orzeczenie lotniczo-lekarskie z "(...)"maja 2019 r. lekarza orzecznika, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.
W ocenie Sądu lekarz orzecznik oraz Naczelny Lekarz LC mieli podstawy faktyczne oraz podstawę prawną do wydania orzeczenia o niezdolności Strony do wykonywania czynności lotniczych według klasy 1 oraz o zdolności Strony do wykonywania czynności lotniczych według klasy 2/LAPL z ograniczeniem: SIC (specjalne badanie medyczne), OSL (ważne wyłącznie z innym pilotem posiadającym kwalifikacje do pełnienia funkcji pilota dowódcy oraz na statku powietrznym z podwójnym układem sterującym), TML6 (ograniczenie czasowe).
Okolicznością faktyczną uzasadniającą powyższe orzeczenie lekarza orzecznika utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją Naczelnego Lekarza LC jest zdiagnozowane u Skarżącego schorzenie stwardnienia rozsianego (SM) w postaci rzutowo-remisyjnej. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy, obszernej dokumentacji medycznej wynika, że Skarżący przeszedł 2 rzuty choroby podczas których wystąpiły objawy podwójnego widzenia utrzymujące się przez okres 2 m-cy, drętwienia palców lewej kończyny górnej, osłabienie lewej kończyny dolnej i zaburzenia czucia w obrębie ręki prawej. Z dokumentacji tej również wynika, że od września 2016 r. Skarżący jest leczony preparatem Tecfidera i od tej pory nie było rzutów choroby, stan neurologiczny Skarżącego pozostaje stabilny i w skali EDSS jest oceniany na 1 (zaświadczenie dr n. med. M. W z 20 maja 2018 r. i z 9 sierpnia 2018 r. oraz opinia lekarska dr P. J. z 23 lipca 2019 r.). Powyższe okoliczności w sposób niezbity wynikają z dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach sprawy i nie są kwestionowane ani przez Skarżącego, ani przez Naczelnego Lekarza LC i w oparciu o te ustalenia zostały podjęte rozstrzygnięcia obu instancji w niniejszej sprawie.
W tym miejscu Sąd zauważa, że okoliczności te miały potwierdzić dowody, których przeprowadzenie przez Sąd wnioskował Skarżący w skardze i na rozprawie tj. informacja o stanie zdrowia Skarżącego z 4 września 2019 r. oraz z 14 stycznia 2020 r., jak również wydruk objaśnień skali EDSS ze strony internetowej, na okoliczność potwierdzenia braku progresji choroby. Zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "P.p.s.a."), sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Powyższe dowody dotyczyły kwestii, które nie budzą wątpliwości w sprawie, nie były w związku z tym niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości a objaśnienia skali EDSS są powszechnie dostępne na stronach internetowych. Z tych względów Sąd oddalił powyższe wnioski dowodowe Skarżącego.
Materialnoprawną podstawę orzeczenia lekarza orzecznika oraz zaskarżonej decyzji Naczelnego Lekarza LC jest norma wynikająca z MED.B.005 załącznika IV (Część MED) rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiającego wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 3 listopada 2011 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 311, str. 1), zgodnie z którym: "Wnioskodawcy ubiegający się o wydanie orzeczenia lekarskiego są poddawani ocenie zgodnie ze szczegółowymi wymaganiami zdrowotnymi określonymi w sekcji 2 i 3. Uznaje się ich ponadto za niesprawnych, w przypadku gdy występuje u nich którekolwiek ze poniższych schorzeń pociągających za sobą częściową niewydolność czynnościową mogącą negatywnie wpływać na bezpieczne korzystanie z przywilejów wynikających z licencji, o jaką ubiega się dany wnioskodawca, lub skutkować wystąpieniem nagłej niezdolności wnioskodawcy do bezpiecznego korzystania z tych przywilejów: a) wrodzona albo nabyta nieprawidłowość; b) czynna, utajona, ostra lub przewlekła choroba lub niepełnosprawność; c) rana, uraz lub następstwa operacji; d) bezpośrednie lub uboczne skutki przyjmowania jakichkolwiek leków o działaniu leczniczym, diagnostycznym lub profilaktycznym wydawanych na receptę lub bez recepty.
Zdiagnozowane u Skarżącego schorzenie – stwardnienie rozsiane (SM) jest przewlekłą, postępującą chorobą ośrodkowego układu nerwowego, na co wskazał Naczelny Lekarz LC w zaskarżonej decyzji, i które mieści się w schorzeniach wymienionych w lit. b cyt. przepisu.
Z przepisu MED.B.065 lit. b pkt 4 załącznika IV rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011, regulującego wymagania zdrowotne w odniesieniu do orzeczeń lekarskich 1. i 2. klasy w dziedzinie neurologii wynika, że w przypadku rozpoznania postępującej lub niepostępującej choroby układu nerwowego wnioskodawców z rozpoznaniem klinicznym lub historią medyczną można uznać za sprawnych wyłącznie po poddaniu ich dalszej ocenie.
W niniejszej sprawie orzeczenie lotniczo-lekarskie zostało wydane przez lekarza orzecznika po przeprowadzonych badaniach lekarskich w dniach 15 kwietnia – 9 maja 2019 r. i po analizie dokumentacji medycznej Skarżącego, dokumentującej przebieg choroby zdiagnozowanej u Skarżącego. Naczelny Lekarz LC wydał zaskarżoną decyzję po uprzednim skierowaniu Skarżącego na dodatkową konsultację neurologiczna do Centrum Medycyny Lotniczej WIML. Powyższe badania potwierdziły aktualny stan zdrowia Skarżącego, a więc przede wszystkim brak rzutu choroby oraz stabilny stan neurologiczny oceniany na 1 w skali EDSS. Wyniki tych badań zatem, jak i sam rodzaj schorzenia i dotychczasowy jej przebieg, stanowiły podstawę dla orzeczenia przez lekarza orzecznika niezdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych według klasy 1 oraz o zdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych według klasy 2/LAPL z ograniczeniem: SIC, OSL i TML6 oraz takiej też rekomendacji zawartej w opinii lekarskiej dr P. J. z 23 lipca 2019 r, jak również rozstrzygnięcia wynikającego z zaskarżonej decyzji.
Podkreślenia wymaga, że zgodnie z normą wynikającą z MED.B.001 lit. e załącznika IV rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011, konsultant medyczny władzy uprawnionej do licencjonowania, centrum medycyny lotniczej, lekarz orzecznik medycyny lotniczej lub lekarz medycyny ogólnej, stosownie do przypadku, może nałożyć na posiadacza orzeczenia lekarskiego każde inne ograniczenie, jeżeli wymaga tego bezpieczeństwo lotu. Jak natomiast Naczelny Lekarz LC wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, stwardnienie rozsiane (SM - postać rzutowo-remisyjna) jest przewlekłą, postępującą chorobą ośrodkowego układu nerwowego w której nie istnieje jej typowy przebieg, różnorodność występowania objawów choroby oraz jej nieprzewidywalność powoduje, iż nie można przewidzieć jaki będzie miała dalszy przebieg oraz wpływ na bezpieczeństwo wykonywanych czynności lotniczych a fakt, iż od rozpoczęcia leczenia choroby w 2016 r. nie wystąpił kolejny rzut choroby nie może stanowić gwarancji, że w przyszłości sytuacja taka nie wystąpi.
Skarżący powołuje się w skardze na normy przyjęte przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego EASA dotyczącej chorób neurologicznych AMC1 MED.B.065 lit. c, zgodnie z którymi w przypadku chorób neurologicznych, w szczególności w przypadku drobnych ubytków czynnościowych związanych ze stabilną chorobą można uznać kandydata za zdolnego w danej klasie po przeprowadzeniu medycznego testu w locie. Tymczasem z powyższych wyjaśnień organu jednoznacznie wynika, że stwardnienie rozsiane (SM - postać rzutowo-remisyjna) nie jest stabilnym schorzeniem, w związku brakiem jego typowego przebiegu, różnorodności występowania objawów choroby oraz jej nieprzewidywalnością. Wnioskowany w tym zakresie przez Skarżącego dowód z AMC do załącznika IV Część MED rozporządzenia 1178/2011 nie wyjaśniał istotnych wątpliwości Sądu w związku z czym również został przez Sąd oddalony.
Z tych względów Sąd uznał, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisu MED.B.005 i MED.B.065 załącznika IV - Części MED do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011 w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie wymagań w zakresie sprawności psychicznej i fizycznej kandydatów na członków personelu lotniczego oraz członków personelu lotniczego i kandydatów na członków personelu pokładowego oraz członków personelu pokładowego, ponieważ zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do orzeczenia na podstawie powyższych przepisów niezdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych według klasy 1 oraz zdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych według klasy 2/LAPL z ograniczeniem: SIC, OSL i TML6. Odnośnie zastosowania przez lekarza orzecznika ograniczenia do lotów z pilotem bezpieczeństwa (OSL), Naczelny Lekarz LC precyzyjnie wyjaśnił, że uzasadnia je możliwość wystąpienia ryzyk istotnych dla bezpiecznego pilotażu pod postacią: zaburzeń zdolności poznawczych, zaburzeń nastroju, zaburzeń koordynacji wzrokowo-ruchowej i przestrzennej, zaburzeń wzroku, słuchu, zmęczenia, równowagi czy też mowy.
Sąd uznał, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ
art. 7, art. 76 § 1, art 77 § 1 i art, 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że przedstawione pozytywne opinie neurologa dr M. W.oraz dr M. B. stanowią niewątpliwie dokumentację medyczną, która ma znaczenie w ocenie aktualnego stanu zdrowia Skarżącego jako kandydata na pilota kl. 1, jednakże żaden z powyższych specjalistów nie ma doświadczenia w dziedzinie medycyny lotniczej oraz orzecznictwie lotniczo-lekarskim a także nie dysponuje wiedzą na temat obowiązujących wymagań zdrowotnych dla członków personelu lotniczego. Wszelkie opinie i konsultacje specjalistyczne stanowią materiał pomocniczy dla wydania ostatecznego orzeczenia i zastosowania ewentualnych ograniczeń zdrowotnych. Przeprowadzając badanie lotniczo-lekarskie lekarz orzecznik medycyny lotniczej kieruje się w swoim postępowaniu przede wszystkim wymaganiami bezpieczeństwa lotniczego.
W świetle powyższego nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że organ nie uwzględnił opinii neurologa dr M. W. oraz dr M. B.. Organ nie zakwestionował przedstawionego w tych opiniach stanu zdrowia Skarżącego, a więc nie podważył stwierdzeń dr M. W. oraz dr M. B., w tym oceny stanu neurologicznego Skarżącego na 1 pkt w skali EDSS, co zresztą odpowiada stwierdzeniom specjalisty neurologii dr P. J., który przeprowadził badania dodatkowe zlecone w postępowaniu odwoławczym przez Naczelnego Lekarza LC. Zarówno lekarz orzecznik, jak również Naczelny Lekarz LC podjęli rozstrzygnięcie w oparciu o swoją wiedzę doświadczenie i uprawnienia wynikające z przepisów prawa, odnosząc nie budzący w niniejszej sprawie stan zdrowia Skarżącego do wymogów bezpieczeństwa lotniczego wynikającego z przepisów prawa. Naczelny Lekarz LC stwierdzając natomiast, że żaden z powyższych specjalistów (dr M. W. oraz dr M.B.) nie ma doświadczenia w dziedzinie medycyny lotniczej oraz orzecznictwie lotniczo-lekarskim a także nie dysponuje wiedzą na temat obowiązujących wymagań zdrowotnych dla członków personelu lotniczego, nie podważał ich kwalifikacji i kompetencji w dziedzinie medycyny, w tym neurologii i nie wykluczył mocy dowodowej wystawionych przez nich zaświadczeń, uwzględniając je jako materiał pomocniczy dla wydania ostatecznego orzeczenia.
Niezasadne jest w ocenie Sądu twierdzenie Skarżącego, że organ nie uwzględnił tzw. próby medycznej w locie zleconej podczas prowadzenia badań lotniczo-lekarskich, której przebieg został opisany w piśmie Aeroklubu "(...)"z 24 kwietnia 2019 r. oraz okoliczności posiadanego przez Skarżącego nalotu na samolocie. Na próbę medyczną w locie z 24 kwietnia 2019 r., organ wskazuje w zaskarżonej decyzji opisując dokumentację, na podstawie której wydała orzeczenie lotniczo-lekarskie lekarz orzecznik B. I., a w swoim rozstrzygnięciu nie kwestionuje aktualnej kondycji fizycznej Skarżącego, jak również osiągnięć i umiejętności nabytych w trakcie szkolenia, w tym ilości wykonanych nalotów na samolocie.
Z tego też powodu, Sąd oddalił wnioskowany przez Skarżącego w skardze dowód z wydruku e-chronometraża na okoliczność godzin nalotu na samolocie, który również nie wyjaśniał istotnych wątpliwości Sądu w sprawie.
Należy zauważyć, że organ wskazał również w zaskarżonej decyzji, że uwzględnił przedstawione przez Skarżącego dowody wskazujące na Jego aktywność fizyczną oraz pozytywną opinię instruktora ze szkolenia lotniczego na licencję pilota turystycznego, które wraz z opiniami specjalisty: neurologa, neurochirurga oraz konsultanta władzy uprawnionej do licencjonowania, stanowią podstawę do wydania orzeczenia o zdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych w klasie 2.
W świetle powyższego nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego o niewyczerpującym rozpatrzeniu przez Naczelnego Lekarza LC materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, w tym pominięciu przez organ wyżej omówionego materiału dowodowego, który w istocie rzeczy wraz z pozostałym materiałem dowodowym zadecydował o uznaniu zdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych w klasie 2.
Sąd uznał, ze niezasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegającego na oparciu zaskarżonej decyzji na wyniku konsultacji neurologicznej lekarza P. J. z 23 lipca 2019 r., pomimo tego, że w jej treści brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla uznania niezdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych w 1 klasie oraz ograniczeń nałożonych w klasie 2/LAPL. Należy zauważyć, że powyższa opinia lekarska stanowiła jeden z wielu dokumentów opisujących stan zdrowia Skarżącego, uwzględnionych przez Naczelnego Lekarza LC przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Ponadto należy powtórzyć, że jak wynika z przepisu MED.B.005 załącznika IV (Część MED) rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011, wnioskodawców ubiegających się o wydanie orzeczenia lekarskiego uznaje się za niesprawnych, w przypadku gdy występuje u nich którekolwiek z wymienionych w tym przepisie schorzeń pociągających za sobą częściową niewydolność czynnościową mogącą negatywnie wpływać na bezpieczne korzystanie z przywilejów wynikających z licencji, o jaką ubiega się dany wnioskodawca, lub skutkować wystąpieniem nagłej niezdolności wnioskodawcy do bezpiecznego korzystania z tych przywilejów, w tym czynna, utajona, ostra lub przewlekła choroba lub niepełnosprawność. Stwardnienie rozsiane (SM - postać rzutowo-remisyjna) jest, jak wyjaśnił organ, przewlekłą, postępującą chorobą ośrodkowego układu nerwowego w której nie istnieje jej typowy przebieg. W związku z powyższym to nie opinia lekarska lekarza P. J. z 23 lipca 2019 r., stanowi podstawę stwierdzenia niezdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych według klasy 2, czy też orzeczenia ograniczeń w klasie 2. Opinia ta natomiast, wskazująca na aktualny stan zdrowia Skarżącego, jego aktualną kondycję, czyli brak kolejnego rzutu choroby i stan jej zaawansowania oceniany na 1 w skali EDSS, stanowi jeden z dokumentów uzasadniających stwierdzenie zdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych według klasy 2, pomimo zdiagnozowanego u niego schorzenia.
Sąd uznał również, ze niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń i niedostateczne wyjaśnienie co w istocie było przyczyną stwierdzenia przez Naczelnego Lekarza LC braku zdolności Skarżącego do uzyskania orzeczenia lotniczo-lekarskiego 1 klasy oraz zastosowanych ograniczeń SIC, OSL i TML-6 w klasie 2/LAPL oraz art. 9 i art. 11 K.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy orzeczenia lotniczo-lekarskiego z 9 maja 2019 r.
W ocenie Sądu, Naczelny Lekarz LC, choć w sposób zwięzły, to jednak precyzyjnie i jasno wyjaśnił przyczyny utrzymania w mocy orzeczenia lekarza orzecznika. Należy powtórzyć, że podstawą stwierdzenia niezdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych według klasy 1 oraz ograniczeń w klasie 2/LAPL, było zdiagnozowane u Skarżącego schorzenie – stwardnienia rozsianego (SM) w postaci rzutowo-remisyjnej, które objawiło się dwoma rzutami podczas których u Skarżącego wystąpiły objawy podwójnego widzenia utrzymujące się przez okres 2 m-cy, drętwienia palców lewej kończyny górnej, osłabienie lewej kończyny dolnej i zaburzenia czucia w obrębie ręki prawej i które jest chorobą ośrodkowego układu nerwowego przewlekłą, postępującą, w której nie istnieje jej typowy przebieg i różnorodność występowania objawów choroby oraz jej nieprzewidywalność powoduje, że nie można przewidzieć jaki będzie miała dalszy przebieg oraz wpływ na bezpieczeństwo wykonywanych czynności lotniczych, pomimo, że od rozpoczęcia leczenia choroby w 2016 r. nie wystąpił u Skarżącego kolejny rzut choroby. Aktualna kondycja Skarżącego natomiast, a więc przede wszystkim brak kolejnego rzutu choroby i stan jej zaawansowania oceniany na 1 w skali EDSS, jak również potwierdzony odpowiednią dokumentacją, niezakłócony przebieg szkolenia Skarżącego, stanowi podstawę stwierdzenia zdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych według klasy 2, pomimo zdiagnozowanego u niego schorzenia.
Podkreślenia wymaga, że organ dokładnie wyjaśnił, jakie niebezpieczeństwa wiążą się z pilotażem przy przedmiotowym schorzeniu, które mogą objawić się zaburzeniem zdolności poznawczych, zaburzeniem nastroju, zaburzeniem koordynacji wzrokowo-ruchowej i przestrzennej, zaburzeniem wzroku, słuchu, zmęczeniem, zaburzeniem równowagi czy też mowy. Wskazał też jakie okoliczności związane z pilotażem mogą wpłynąć na wystąpienie powyższych zaburzeń i kolejnego rzutu choroby, a więc zmiany stref czasowych, długie rejsy, odpowiedzialność za bezpieczeństwo pasażerów, koordynowanie pracy załogi, sytuacje awaryjne, które mogą potencjalnie osłabiać organizm ze względu na zmęczenia czy też stres spowodowany warunkami pracy pilota.
Organ zatem wszechstronnie przeanalizował kwestię uprawnień lotniczych, o które stara się Skarżący, w warunkach stwierdzonej u niego choroby i podejmując rozstrzygnięcie uwzględnił interes Skarżącego, jak również kwestie bezpieczeństwa lotniczego.
Trudno zgodzić się z argumentacją Skarżącego, że powyższe zagrożenia wskazane przez organ są niezgodne z rzeczywistością ponieważ wymienione, uciążliwe dla pilota okoliczności nie są standardem lecz stanowią mniejszość wykonywanych lotów (zmiany stref czasowych, czy loty długodystansowe), a kwestia bezpieczeństwa pasażerów może wystąpić, ale nie musi, gdyż możliwe są loty bez pasażerów. Należy zauważyć, że jeżeli określone zagrożenie występuje lecz sporadycznie, to całkowicie błędna jest konstatacja, że twierdzenie o występowaniu takiego zagrożenia jest niezgodne z rzeczywistością. Ponadto, jeżeli uprawnienia lotnicze, o które stara się Skarżący dają możliwość wykonywania przez niego lotów długodystansowych, w ramach których może dojść do zmian stref czasowych, czy też lotów z pasażerami, to bez względu na to czy miałoby to mieć miejsce sporadycznie, organ był zobligowany uwzględnić powyższe uciążliwości podejmując rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 8 K.p.a., poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych oraz art. 107 § 2 i § 3 K.p.a., poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach.
Jak wynika z wyjaśnień organu zawartych w odpowiedzi na skargę wydając decyzję odwoławczą z "(...)" września 2018 r., Naczelny Lekarz LC rozpatrywał sytuację w której Skarżący ubiegał się o orzeczenie lotniczo-lekarskie w klasie 2/LAPL. Skarżący wówczas nie ubiegał się zatem o orzeczenie lotniczo-lekarskie w klasie 1, a jak słusznie wskazał organ wymagania zdrowotne w celu uzyskania orzeczenia lotniczo-lekarskiego do licencji turystycznej nie są tożsame z wymaganiami do uzyskania orzeczenia lotniczo-lekarskiego kl. 1 dla licencji zawodowej i proces orzeczniczy różni się zakresem wykonywanych badań oraz wymagań do uzyskania orzeczenia lotniczo-lekarskiego kl. 2.
Podkreślenia też wymaga, że wydając decyzję nr "(...)" z "(...)"rześnia 2018 r., na którą powołuje się Skarżący, Naczelny Lekarz LC – B. B.uchylił orzeczenie lotniczo-lekarskie o zdolności do wykonywania czynności lotniczych w kl. 2 z ograniczeniem SIC, OSL, TML6, a więc orzeczenie odpowiadające w zakresie klasy 2, rozstrzygnięciom, które zapadły w niniejszej sprawie i uznał Skarżącego za zdolnego do wykonywania czynności lotniczych w kl. 2 z ograniczeniem SIC, TML6, OPL (ograniczenie dotyczące przewozu pasażerów).
Wydając zaskarżona decyzję Naczelny Lekarz LC, jak to zostało już wskazane, precyzyjnie i jasno wyjaśnił przyczyny utrzymania w mocy orzeczenia lekarza orzecznika, w tym w zakresie stwierdzenia o zdolności Skarżącego do wykonywania czynności lotniczych według klasy 2/LAPL z ograniczeniem: SIC, OSL, TML-6 i z wyjaśnień tych, w sposób przekonujący wynika, że kluczową kwestią podejmowanego rozstrzygnięcia były względy bezpieczeństwa.
Za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 8 K.p.a., poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo tego, że podczas przeprowadzanych badań w Głównym Ośrodku Badań Lotniczo-Lekarskich Aeroklubu Polskiego, mając na względzie stan zdrowia Skarżącego lekarz neurolog zapewniał go, o tym, że z jego punktu widzenia brak jest przeciwwskazań do wydania orzeczenia lotniczo-lekarskiego 1 klasy. Z tak sformułowanego zarzutu wynika, że zdaniem Skarżącego opinia wydana przez lekarza specjalistę biorącego udział w badaniu Skarżącego, w tym przypadku lekarza neurologa, powinna być wiążąca dla lekarza orzecznika oraz Naczelnego Lekarza LC, co stałoby w sprzeczności z rolą jaką pełnią lekarze orzecznicy medycyny lotniczej oraz Naczelny Lekarz LC i byłoby sprzeczne z art. 106 ust. 1 Prawa lotniczego.
W świetle wykazanego przez Sąd braku zasadności zarzutów skargi, niezasadny jest również zarzut naruszenia przez organ art. 138 § 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia lotniczo-lekarskiego z 9 maja 2019 r. Naczelny Lekarz LC bowiem, jak to Sąd wyjaśnił powyżej, miał postawy faktyczne i prawne do utrzymania w mocy orzeczenia lekarza orzecznika.
Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.