VI SA/WA 2264/20

VI SA/Wa 2264/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-02-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek /sprawozdawca/
Danuta Szydłowska /przewodniczący/
Pamela Kuraś-Dębecka
Symbol z opisem
6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II GSK 1318/21 - Wyrok NSA z 2024-05-09
Skarżony organ
Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 145 par. 2, art. 135, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 944
art. 94a ust. 1, art. 52 ust. 1, art. 129b ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne.
Dz.U. 2002 nr 100 poz 908
par. 147
Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2021 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie reklamy apteki ogólnodostępnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] września 2019 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącej Z. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 1117 (jeden tysiąc sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej "organ", "GIF" lub "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], działając na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 ust. 1 pkt 4, art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 944 z późn. zm.), dalej "p.f.", art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania Z. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej "strona", "spółka" lub "skarżąca") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w K. (dalej "organ I instancji" lub "WIF") z dnia [...] września 2019 r., znak: [...], dotyczącej apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej przy ul. [...] 111-113 lok. 6 w Z., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Dnia 14 marca 2019 r. do WIF pocztą elektroniczną wpłynęło zawiadomienie o podejrzeniu naruszenia zakazu reklamy przez sieć aptek "[...]" w miejscowości Z.. W zawiadomieniu wskazano m.in. że "(...) na skrzyżowaniu ulic P. z ul. R. przy stadionie [...] i [...] na bilbordzie reklamowym zamieszczono reklamę aptek sieci [...]". Ponadto do powyższego zawiadomienia dołączono dokumentację fotograficzną przedstawiającą baner reklamowy nawiązujący do m.in. apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej przy ul. [...] 111-113 lok. 6 w Z.
W związku z powyższym organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec spółki, zakończone decyzją z dnia [...] września 2019 r., znak: [...], w której:
1. stwierdził naruszenie przez spółkę zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 p.f., poprzez prowadzenie reklamy apteki o nazwie "[...]", zlokalizowanej w Z. przy ul. [...] 111-113 lok. 6, za pomocą znajdującego się w Z. na skrzyżowaniu ulic [...] i [...] baneru reklamowego zawierającego tekst: "[...] ul. [...] 111 w Market [...]" oraz umieszczonej na banerze strzałki z podaną odległością "1,8 km", i nakazał spółce zaprzestanie prowadzenia powyższej reklamy apteki;
2. nakazowi zawartemu w pkt 1 decyzji, na podstawie art. 94a p.f. nadał rygor natychmiastowej wykonalności;
3. na podstawie art. 129b ust. 1 i 2 p.f. nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za prowadzenie reklamy apteki, o której mowa w punkcie 1 decyzji.
W wyniku wniesionego odwołania, GIF utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że podziela stanowisko WIF co do przyjęcia, że strona w przedmiotowej sprawie prowadziła niedozwoloną reklamę apteki ogólnodostępnej za pomocą baneru reklamowego oraz umieszczonej na banerze strzałki z podaną odległością. W ocenie organu odwoławczego przedsiębiorca, który podejmuje decyzję o zamieszczeniu baneru o znacznych rozmiarach, czyni w tym celu określone nakłady finansowe (np. ponosi koszty zlecenia wykonania ww. usługi i wynajmu powierzchni), zmierza w istocie do zareklamowania swojej działalności i świadczonych usług. Dany przedsiębiorca oczekuje wówczas, że poniesione koszty zwrócą się w momencie, gdy z usług apteki zaczną korzystać klienci zachęceni reklamą. Nie ma przy tym znaczenia, czy prowadzona reklama apteki była reklamą skuteczną, a więc czy przyczyniła się do zwiększenia sprzedaży w reklamowanej aptece.
W realiach przedmiotowej sprawy, w ocenie GIF działanie polegające na wykorzystaniu przyciągającego uwagę przedmiotowego baneru, rozpowszechniającego treść nazwy przedmiotowej apteki, adres oraz strzałkę wskazującą kierunek do apteki, stanowi działanie podjęte w celu zwiększenia poziomu sprzedaży w aptece, prowadzonej przez stronę, poprzez dotarcie do jak najszerszego grona odbiorców i zachęcenie do zapoznania się z ofertą apteki oraz skorzystania z jej usług. W opinii GIF przeciętny konsument z daleka widzi informację o lokalizacji apteki, i nawet jeśli nie zawiera ona jak w przedmiotowej sprawie elementów ocennych ani zachęty do zakupu, może odebrać ją jako zachętę do skorzystania z usług apteki. Organ przyjął, że prawne rozróżnienie działań o charakterze informacyjnym od tych o charakterze reklamowym nie wpływa bowiem na całościową ocenę banerów przez przeciętnego odbiorcę.
Wbrew twierdzeniom strony podniesionym w odwołaniu, zdaniem GIF, głównym celem zamieszczenie wielkoformatowej reklamy apteki nie było wyłącznie poinformowanie o jej lokalizacji, ale również zamiar przyciągnięcia potencjalnych klientów do dokonania zakupu produktu leczniczego lub wyrobu leczniczego w reklamowanej aptece, a co za tym idzie, zwiększenia konsumpcji produktów leczniczych i zwiększenie obrotów tej apteki. Organ podkreślił, że oceniając treść materiału o charakterze reklamowym, należy zawsze mieć na uwadze, że odbiorcą przekazu jest przeciętny konsument, który otrzymuje komunikat w kontekście ogólnie, powszechnie stosowanych praktyk marketingowych stosowanych na rynku.
Fakt prowadzenia przedmiotowych działań, organ odwoławczy uznał za bezsporny, udowodniony i potwierdzony materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.
Organ odwoławczy wskazał, że na ustalenie wysokości kary pieniężnej miały wpływ następujące okoliczności: przedmiot postępowania; okres naruszenia - co najmniej od dnia 1 listopada 2018 r. (strona do dnia wydania decyzji nie poinformowała o usunięciu przedmiotowego baneru); postępowanie dotyczyło naruszenia zakazu reklamy co do jednej apteki; spółka była uprzednio wielokrotnie karana za naruszenia art. 94a ust. 1 p.f.; od przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie apteki wymagana jest znajomość przepisów regulujących ten rodzaj działalności gospodarczej; strona przed wydaniem decyzji nie odstąpiła od prowadzenia działań reklamowych; kara pieniężna musi być dotkliwa, ponieważ ma zapobiec ponownemu naruszeniu przepisów przez podmiot prowadzący zakazaną reklamę apteki i jej działalności.
Na decyzję organu odwoławczego strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie:
a) przepisów prawa procesowego:
- art. 7a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie przez organ wątpliwości dotyczących interpretacji art. 94 a ust. 1 p.f. na niekorzyść strony postępowania,
- art. 8 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przedstawiającej całkowicie odmienne stanowiska od stanowiska wyrażonego przez GIF w takim samym stanie faktycznym i prawnym w decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. (znak: [...]).
- art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organ istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz nieuzasadnienie swojego stanowiska w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.,
b) przepisów prawa materialnego:
- art. 94 a ust. 1 zd. 2 p.f. poprzez błędne przyjęcie, iż strona dopuściła się reklamy prowadzonej przez siebie apteki, podczas, gdy umieszczenie baneru reklamowego wraz z strzałką z podaną odległością nie stanowiło zakazanej reklamy, o której mowa w art. 94a ust. 1 zd. 1 p.f., a jedynie dopuszczalną prawnie informację o lokalizacji i godzinach otwarcia apteki, o której mowa w art. 94a ust. 1 zd. 2 p.f.,
- art. 8 ustawy - Prawo przedsiębiorców poprzez przyjęcie, iż pomimo ustawowego przyzwolenia na umieszczania przez aptekę informacji o lokalizacji i godzinach otwarcia apteki, niedopuszczalne było umieszczenie przez stronę takich informacji na banerze oraz umieszczenie na banerze strzałki z podaną odległością,
- art. 7 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji uznającej umieszczone przez stronę informacje na banerze oraz umieszczenie na banerze strzałki z podaną odległością, za niedozwoloną reklamę, pomimo, iż przepis art. 94a ust. 1 zd. 2 p.f. wprost zezwala na umieszczanie takiej informacji.
W ocenie spółki, powyższe spowodowało naruszenie przez organ również art. 129b ust. 1 i 2 p.f. poprzez jego zastosowanie i nałożenie na stronę kary pieniężnej za naruszenie zakazu reklamy apteki, które to naruszenie w istocie nie miało miejsca.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana według kryterium zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenił zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej także: "p.p.s.a.".
Reasumując Sąd orzeka na podstawie akt sprawy oceniając, zgodność z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego rozstrzygnięcie organu administracji publicznej. Kontrola sądowa przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych przepisów doprowadziła do uznania, że zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem, co powoduje, że skargę należało uwzględnić.
Na wstępie rozważań, mając na uwadze treść zarzutów skargi, przypomnieć należy, że dla prawidłowej oceny zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, istotne jest ustalenie prawidłowego rozumienia prawa materialnego, bowiem jego rozumienie determinuje ocenę przyjętego stanu faktycznego sprawy. Z tego też względu w pierwszej kolejności należy dokonać oceny zarzutu dotyczącego, błędnej wykładni art. 94 a ust. 1 p.f. Prawidłowa wykładnia powyższego przepisu ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd chciałby też podkreślić, iż co do wykładni powyższego przepisu, w pełni podziela poglądy wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II GSK 3613/17 oraz wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 409/20 oraz z dnia 29 września 2020 r.,sygn. akt VI SA/Wa 252/20 wydanych w bardzo zbliżonym stanie faktycznym i prezentowane w nim tezy przedstawi niżej jako własne.
Zgodnie z art. 94 a ust.1 p.f. zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. W przepisach prawa farmaceutycznego nie zawarto legalnej definicji, "reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności". Odwołując się jednakże do brzmienia art. 52 ust. 1 p.f., wskazać należy, iż zawiera on definicję reklamy produktu leczniczego wskazując, że reklamą produktu leczniczego jest działalność polegająca na informowaniu lub zachęcaniu do stosowania produktu leczniczego, mająca na celu zwiększenie: liczby przepisywanych recept, dostarczania, sprzedaży lub konsumpcji produktów leczniczych.
Posiłkując się zasadą racjonalnie działającego prawodawcy przyjąć należy, że w danym akcie prawnym ustawodawca posługuje się tymi samymi terminami w jednakowym znaczeniu, chyba że wskazuje inaczej. (Zasady techniki prawodawczej § 147, załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908). Przyjmując powyższe założenie, odwołując się do art. 52 ust. 1 p.f., uznać należy, że reklamą jest działalność sprzedawcy polegająca na informowaniu lub zachęcaniu do określonego zachowania się nabywcy, mająca na celu zwiększenie jego obrotów. W przypadku reklamy apteki lub jej działalności, będzie to zachęcanie do korzystania z jej usług. Natomiast zwiększeniem obrotów sprzedającego, w przypadku reklamy apteki lub jej działalności, będzie zwiększenie liczby przeprowadzanych przez nią transakcji lub ich wartości. Tak więc, w przypadku reklamy apteki lub jej działalności, chodzi o zwiększanie przychodu względem przychodu prognozowanego, jaki byłby osiągnięty, gdyby nie podjęto działań reklamowych (wyrok NSA z dnia 11 października 2016 r., II GSK 1996/15).
Orzecznictwo sądowe wskazuje, że reklamą działalności apteki może być więc każde działanie zmierzające do zwiększenia sprzedaży. Reklama może przy tym przyjmować różne formy, w szczególności: haseł, sloganów, spotów TV, ulotek, billboardów, folderów, czy też gazetek (wyrok WSA w Warszawie z 1 lutego 2008 r., VII SA/Wa 1960/07). Stanowi reklamę apteki np. przedstawienie listy leków o obniżonej, promocyjnej cenie, wykazanej przez porównawcze zestawienie ceny niższej, stosowanej przez aptekę, obok ceny wyższej lub w inny sposób sugerujący, iż apteka okresowo sprzedaje lek po obniżonej, promocyjnej cenie (wyrok SN z 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07).
W art. 94 a ust. 1 p.f. ustawodawca wskazał natomiast, iż zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Natomiast nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Ustawodawca uznał więc, że w przypadku reklamy apteki lub punktu aptecznego, bądź ich działalności reklama jest zakazana, z jednym wyjątkiem, reklamy nie stanowi bowiem informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Jednakże przepis art. 94 a ust. 1 p.f., poza stwierdzeniem, że nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego, nie zawiera uszczegółowienia zakresu tego pojęcia. Ustawodawca nie określił bowiem formy dopuszczalnej informacji, miejsca i czasu jej rozpowszechniania. Nie określił także, że ze względu na zawarte w niej intencje, już tylko sama informacja o godzinach pracy apteki, czy jej lokalizacji może stanowić zakazaną reklamę. Nie oznacza to jednak, że reklamą apteki może być działanie strony, polegające na skierowaniu do publicznej wiadomości informacji, o jej nazwie i lokalizacji oraz godzinach pracy mimo, iż może spowodować zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych w niej oferowanych. Niewątpliwie bowiem informacja o nazwie i lokalizacji oraz godzinach pracy apteki zawiera się w katalogu działań reklamowych, jednakże z mocy art. 94a ust.1 zda. 2 p.f. informacja ta wyłączona jest z zakazu reklamy apteki, przy czym wyłączenie to dotyczy ściśle treści dotyczącej informacji o nazwie i lokalizacji oraz godzinach pracy apteki. Podkreślić należy, że informacja o nazwie i lokalizacji oraz godzinach pracy apteki, może budzić w nabywcy, chęć nabycia towaru i zachęcać do skorzystania z jej usług. Stanowi więc reklamę apteki, która jednakże z mocy art. 94a ust. 1 zd. 2 p.f. została wyłączona z zakazu reklamy.
Na etapie skargi sporne pomiędzy stronami pozostaje rozstrzygnięcie organu dotyczące prowadzenia przez skarżącą spółkę reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" poprzez umieszczenie na ogrodzeniu przy skrzyżowaniu ul. [...] i [...] w Z., tablicy z napisem [...] ul.[...] w Market [...] ul. [...] obok [...] oraz strzałką z napisem 1,8 km. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie, informacja o nazwie i lokalizacji apteki zamieszczona na wyżej wymienionej tablicy (plakacie) wbrew wywodom organu nie zawiera jakichkolwiek treści reklamowych, poza określeniem nazwy i lokalizacji apteki. Tak więc ustalony stan faktyczny sprawy nie wskazywał na przypisywane skarżącej intencje. Organ nie wykazał w postępowaniu, iż sporna informacja, która w jego ocenie stanowi przekaz reklamowy zawiera zachętę do skorzystania z usług apteki, przeważającą nad intencją wskazania nazwy i lokalizacji apteki. Nie wskazał na takie elementy które stanowiłyby o innym zamiarze strony skarżącej, niż przekazanie informacji dozwolonych przez przepisy p.f. Na uwzględnienie nie zasługuje w ocenie Sądu stanowisko organu, iż informacja ta, jest zamieszczona na banerze znacznych rozmiarów i strona poniosła nakłady, finansowe w tym zakresie. Wydaje się oczywiste, że informacja o lokalizacji i nazwie apteki, po to jest zamieszczana żeby była widoczna, celem jest przecież rozpowszechnienie tej informacji, ale nadal jest to informacja wyłączona z pojęcia reklamy o której mowa w art.94a p.f. W konsekwencji okoliczność ta pozostaje bez wpływu na wynik sądowej kontroli w tej sprawie.
W ocenie Sądu informacja ta nie zawiera elementów stanowiących część przekazu reklamowego. W ustalonym stanie faktycznym brak jest przesłanek do uznania, iż faktyczne intencje strony skarżącej, wykraczałaby poza podanie do publicznej wiadomości informacji o nazwie i lokalizacji apteki.
Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi natomiast do wniosku, że ustalenia faktyczne nie dają podstaw do oceny, iż wskazana informacja spełnia rolę zakazanego przekazu reklamowego, która wykraczałaby poza dozwoloną formę określoną w art. 94a ust. 1 p.f. Nie dają one podstaw do oceny, że w warstwie informacyjnej zawartej na wymienionej wyżej tablicy (plakacie), przeważa zachęta do skorzystania z usług apteki oraz, że właśnie taki cel przyświecał stronie.
Reasumując, zdaniem Sądu w tej sprawie zachowania stanowiącego reklamę apteki w rozumieniu art. 94a ust. 1 zdanie pierwsze p.f. skarżącej przypisać nie można. Zawieszona przez nią tablica informacyjna nie wykracza poza sferę dozwolonej informacji. Organy nie wykazały tego, by zawarty tam przekaz nosił znamiona reklamy, której prowadzenie jest w świetle prawa krajowego zabronione. Ani zakres informacji ani forma jej podania nie świadczą bowiem o tym, że doszło do naruszenia art. 94a ust. 1 zdanie pierwsze p.f.
Tym samym zarzuty skargi należało uznać w tym zakresie za zasadne.
Wobec powyższego, za zasadne należało również uznać zarzuty określone w skardze poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 129 b ust. 1 i 2 p.f. w zw. z art. 94 a ust. 1 p.f. w sytuacji gdy nie doszło do naruszenia art. 94 a ust. 1 p.f.
Z tych właśnie względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i § 3 p.p.s.a. oraz art.135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radcy prawnego(Dz. U. z 2018 r., poz. 265 t.j.), na które złożyły się: kwota 200 złotych tytułem wpisu od skargi, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 900 złotych oraz 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.