II SA 3092/03

II SA 3092/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-09-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-08-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki
Dorota Wdowiak /przewodniczący/
Grażyna Śliwińska /sprawozdawca/
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie: WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Arkadiusz Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2004 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego I. K. kwotę 1438 (tysiąc czterysta trzydzieści osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kwotę 1215 (tysiąc dwieście piętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów adwokackich.
Uzasadnienie
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] lipca 2003r. Nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] listopada 2002r. wydaną na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b lp. 5 pkt 1 lit. b, art. 18 a ust. 5 i art 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późniejszymi zmianami) w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98 poz, 602 z późniejszymi zmianami) oraz § 1-5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz. 432) w związku z art. 127 § 3 k.p.a. - obciążającą Pana I. K. karą pieniężną w wysokości [...] zł za stwierdzony w dniu [...] września 2002 r. przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na drodze krajowej nr [...] w miejscowości D.
Wskazał, iż podstawą wszczęcia i prowadzenia postępowania był protokół z zatrzymania i kontroli samochodu marki [...] nr rej.[...], z naczepą marki [...], nr rej. [...] stanowiący integralną część decyzji. Wynika z niego, że pojazd przewoził artykuły spożywcze, kierowany przez J. M. należał do I. K. prowadzącego przedsiębiorstwo przewozowe p.n [...]. Kontroli dokonano przenośnymi wagami do pomiarów statycznych w miejscu do tego przeznaczonym, na drodze krajowej nr [...], gdzie dopuszczalny nacisk osi pojedynczej pojazdu wynosi 100 KN. Na drugiej osi stwierdzono 141.75 KN i stwierdzono przekroczenie 41.75 KN. Masa pojazdu wynosiła 37,29 t. Kierujący nie zgłosił uwag do protokołu, ale odmówił jego podpisania.
W związku z tym dnia [...] listopada 2002 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydał decyzję Nr [...] ustalającą karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym w wysokości [...] zł.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy I. K. domagał się: uchylenia decyzji jako naruszającej prawo i umorzenia postępowania, przeprowadzenia oględzin terenu, na którym dokonywano badań I pojazdu pod kątem spełniania wymogów określonych prawem, przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka J. M., na okoliczność uniemożliwienia mu obserwacji wyników podczas ważenia pojazdu. Zarzucił naruszenie § 4 pkt 2 w związku z § 3 pkt 2,3 i 5 oraz § 7 ust. 6 Przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu stanowiących załącznik do zarządzenia nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22.12.2002 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu (Dz.Urz. Miar i Pobiernictwa z 2000 r., Nr 6, poz. 41) i błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu za udowodnione, iż nacisk osi pojazdu wnioskodawcy wynosi 147 kN.
W uzasadnieniu wniosku wywodził, że decyzja narusza w/w przepisy zarządzenia nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar wydanego na podstawie art. 8 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3.04.1993 Prawo o miarach (Dz.U. z 1993 nr 55,poz. 248) i mającego odpowiednie umocowanie w delegacji ustawowej.
Pomiary zatrzymanego pojazdu zostały dokonane na parkingu - zajezdni w miejscowości D. i do ważenia zgodnie z protokołem użyto przenośnych wag do pomiarów statycznych, których sposób instalacji i użycia przy przeprowadzaniu pomiarów został określony w w/w zarządzeniu. Zgodnie z § 4 pkt 2 niniejszego zarządzenia, pomost wagi przenośnej może być ustawiony na jezdni wraz z zespołami najazdowymi tworzącymi strefę ważenia. W tym przypadku w odniesieniu do powierzchni w strefie ważenia powinny być spełnione wymagania określone w § 3 pkt 2 i 3 zarządzenia. Powierzchnia jezdni w strefie ważenia obejmująca pomost i jezdnię - o długości 8 m z każdej strony pomostu - powinna być wykonana z betonu i leżeć w jednej płaszczyźnie; dopuszcza się miejscowe odchylenia od tej płaszczyzny nie przekraczające 9 mm. Zgodnie zaś z § 3 pkt 2 zarządzenia, pochylenie powierzchni jezdni w strefie ważenia względem poziomu nie powinno przekraczać 1% w kierunku pojazdów, a 2% w kierunku prostopadłym do kierunku. Miejsce pomiaru nie spełniało wymogów koniecznych do przeprowadzania badań nacisku osi przewidzianych we wskazanych przepisach. Powierzchnia tworząca strefę ważenia była w większości asfaltowa, a nie jak nakazuje cytowany przepis betonowa. Stąd skarżący wywiódł zarzut, że nie spełniała ona również wymogów odnośnie "granic pochylenia i parametrów określonych w § 3 pkt 2 i 3 zarządzenia. Powołał się na dołączone fotografie, a na nich wyraźne wgniecenia powierzchni, brak zabezpieczenia przed parkowaniem pojazdów zatrzymujących się na zajezdni, położonej bezpośrednio przy lesie. Znaczne nierówności terenu mogły jego zdaniem powodować poważne błędy w wynikach pomiarów. Pomiary te zatem jako wykonane z naruszeniem prawa nie mogły być podstawą wydania decyzji administracyjnej. W tym przypadku konieczne są oględziny, których przeprowadzenia żądał.
Także wynik ważenia masy całkowitej świadczy jego zdaniem o dużej dozie błędu przy pomiarach, ponieważ masa pojazdu wraz z ładunkiem wynosiła faktycznie 36,55 tony; w tym masa pojazdu z naczepą 17,8 tony a masa ładunku zgodnie z załączonym listem przewozowym 18,75 tony. Tymczasem z protokołu kontroli wynikało, że masa całkowita wyniosła 37,29 tony. Przewoźnik poddał w wątpliwość, jakoby nacisk osi pojazdu o masie całkowitej nie przekraczającej 37 ton, a nawet według pomiarów kontroli - 38 ton, mógł przekroczyć dopuszczalną wartość 100 kN skoro był równomiernie rozmieszczony w całej powierzchni ładownej. Powołał się na opinię Instytutu Badawczego Dróg i Mostów dotyczącego analizy nacisków osi wytypowanych pojazdów przy dopuszczalnej masie całkowitej pojazdu lub dopuszczalnej ładowności naczepy, którą załączył jako dowód. W ramach niej badany był również ciągnik [...] i według pomiarów zamieszczonych w opinii przekroczenie nacisku osi 100 kN możliwe byłoby dopiero przy masie całkowitej pojazdu przekraczającej 40 ton i przy masie ładunku przekraczającej 22 tony. Ponadto podnosił, iż przygotowanie wagi do ważenia pojazdu powinno być poprzedzone skasowaniem wyników poprzedniego ważenia; wyniki ważenia powinny być widoczne w czasie umożliwiającym ich rejestrację - zgodnie z § 7 ust. 6 zarządzenia nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar, a kierowca nie miał możliwości zarówno sprawdzenia, czy liczniki wagi zostały wyzerowane, jak i wyników ważenia podczas przeprowadzania badań. Sposób zainstalowania wagi uniemożliwiał mu obserwację jej pomiarów z kabiny kierowcy, zatem odmówił podpisania protokołu kontroli pojazdu.
Rozpatrując ponownie sprawę i ustosunkowując się w uzasadnieniu decyzji do postawionych zarzutów organ ogólnie wywodził, że kontrolujący posługiwali się wagami posiadającymi legalizację, ważenie przeprowadzali w miejscu, które spełniało wszelkie wymogi, także co do temperatury (która nie była kwestionowana). Podnosił, że dokumenty potwierdzające legalizację wag statycznych oraz protokół pomiaru pochyłości terenu na stanowisku do ważenia pojazdów znajdowały się do wglądu na miejscu ważenia i dokonujący kontroli okazują te dokumenty tylko na żądanie zainteresowanego. Pracownicy wykonują pracę w sposób rzetelny, z należytą starannością i przy uwzględnieniu rygorów podanych w druku protokołu kontroli. Kontrola na drogach przeprowadzana jest wraz z patrolem Policji, kierujący pojazdem mógł więc zgłosić fakt występowania jakichkolwiek trudności organom władzy. Organ przywołał ponownie podstawę prawną odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy: art. 13 ust. la, 2a i 2b ustawy o drogach publicznych oraz rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia - zakresie parametrów, którym musi odpowiadać pojazd. Nie ustosunkował się do zgłoszonych zarzutów jak i złożonych dowodów.
W obszernej skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego I. K. domagał się uchylenia zaskarżonych decyzji, zasądzenia kosztów, dopuszczenia dowodu z zeznań świadka i fotografii miejsca ważenia. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego § 4 pkt 2 w związku z § 3 pkt 2,3 i 5 oraz § 7 ust. 6 Przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu stanowiących załącznik do zarządzenia nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22.12.2002 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu (Dz.Urz. Miar i Pobiernictwa z 2000 r., Nr 6, poz. 41) oraz zasad postępowania administracyjnego poprzez naruszenie art. 7, 8, 11, 75, 77§1, 78§l, 84 oraz 104§3 k.p.a.
W szczególności podniósł wszystkie zarzuty wskazane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - w zakresie naruszenia prawa materialnego oraz procesowego poprzez pominięcie faktów i okoliczności, złożonych środków dowodowych jak i brak ustosunkowania się w uzasadnieniu do zarzutów i nie podanie przyczyn nie przeprowadzenia dowodów, odmówienia im wiarygodności i mocy dowodowej.
Celem wykazania błędu w pomiarach złożył opinię [...] Z. L. z Politechniki [...] w zakresie skutków odchylenia pomostu wagi od poziomu przy nierówności podłoża i wpływu na wyniki ważenia, opinię Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Na Rzecz Obrony Przewoźników co do wpływu rodzaju opon na wynik badania nacisku osi, jako dodatkowego czynnika powodującego rozbieżności w wykonywaniu pomiarów.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnosił o jej oddalenie. Jego zdaniem we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący nie kwestionował stwierdzonych przekroczeń, natomiast w zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego powoływał się na protokół pomiaru pochyłości terenu, który potwierdzał wymagane przepisami zarządzenia nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2002r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu - procentowe spadki terenu. Likwidacja stanowiska ważenia spowodowana została modernizacją tego odcinka drogi. Nie mogła być wzięta pod uwagę opinia [...] Z. L., ponieważ dotyczy badań dynamicznych wag samochodowych, a nie statycznych, które zostały użyte. Także opinie Instytutu Badawczego Dróg i Mostów nie dotyczą kontrolowanego pojazdu, ale pojazdu podobnego typu, noszą cechy założeń prawidłowości, ale nie są jej potwierdzeniem. W gestii organu nie leży sprawdzanie rodzaju opon w jakie wyposażony jest pojazd, bowiem prawidłowe jego wyposażenie i załadunek jest obowiązkiem właściciela pojazdu. Ponownie powołał się na treść norm określonych w art. 13 ust. la, 2a i 2b ustawy o drogach publicznych oraz w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia - zakresie parametrów, którym musi odpowiadać pojazd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153, poz.1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz.U.02.153.1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U.02.153.1270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana - nie według kryteriów słusznościowych, ale pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji.
Wymaga podkreślenia, ze Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co znajduje wyraz w art. 134 p.s.a.
Analizując zatem, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzuty skarżącego są uzasadnione.
Na wstępie z urzędu podnieść należy, iż zarówno odpowiedź na skargę jak i decyzja z dnia [...] lipca 2003r. powołują się na parametry wymiarów, masy i nacisków osi pojazdu zawarte w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r. (Dz.U.99.44.432 ) w sytuacji, gdy utraciło ono moc z dniem 13 marca 2003r. na podstawie § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U.03.32.262 ze zm.) - rozporządzenia, które obowiązywało w dacie wydania decyzji drugoinstancyjnej.
W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż organ ponownie rozpatrujący sprawę w trybie art. 127 § 3 kpa ocenia sprawę według przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania decyzji odwoławczej. Oznacza to, że jeśli przepisy prawa materialnego ulegną zmianie w czasie między wydaniem decyzji w pierwszej instancji, a rozpoznaniem odwołania, organ odwoławczy - zachowując tożsamość sprawy - obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny, chyba że z nowych przepisów wynika coś innego. Organ odwoławczy (drugoinstancyjny) orzeka bowiem w sposób apelacyjny (merytoryczny). Rozstrzygając sprawę merytorycznie obowiązany jest więc stosować przepisy aktualnie obowiązujące. (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 2002.12.10, sygn. II SA 738/01 LEX nr 77127, oraz uchwała 5 sędziów NSA w Warszawie z dnia 1998.01.19, OPK 38/97, Wokanda 1998/5/28).
Przede wszystkim stwierdzić należy, że rozpatrując ponownie sprawę organ powinien rozpatrzyć sprawę merytorycznie na nowo w jej całokształcie, poprzez dostateczne i wszechstronne wyjaśnienie okoliczności, a w szczególności ustosunkować się w uzasadnieniu do złożonych zarzutów strony. Oznacza to, że nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Zauważyć zatem należy, że zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ogólna ocena przeprowadzonego ważenia "w miejscu, które spełniało wszelkie wymogi jakie powinny być spełnione " jak i powołanie się na protokół pomiaru pochyłości terenu, który był "do wglądu na miejscu ważenia" stanowi wyłącznie o jej funkcjach kontrolnych. Tak samo jak zarzuty z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczące naruszenia prawa materialnego § 3 pkt 2 i § 4 pkt 2 w/w zarządzenia - w odniesieniu do powierzchni jezdni w strefie ważenia, która powinna być wykonana z betonu, że była w większości asfaltowa, że nie spełniała wymogów co do granic pochylenia i parametrów z powołaniem się na fotografie miejsca ważenia - nie mogą być skwitowane ogólnym zapewnieniem o rzetelności i staranności przeprowadzonej przez pracowników kontroli pojazdu w sytuacji, gdy strona twierdzi, że naruszenie to miało wpływ na wyniki ważenia.
Brak rozprawienia się w uzasadnieniu z zarzutami wniosku uniemożliwia Sądowi kontrolę legalności decyzji.
Ubocznie zauważyć należy, że z "wyjaśnienia" pracownika organu dokonującego kontroli pojazdu, złożonego ponad miesiąc po dacie kontroli wynika na tyle nerwowa atmosfera w trakcie wypełniania protokołu, że jej skutkiem było w zakresie wartości masy całkowitej - brak wpisania w rubryce "przekroczenia" stwierdzonego stanu faktycznego. Z kolei rozprawianie się w uzasadnieniu z temperaturą miejsca ważenia było bezprzedmiotowe, jako nie stanowiące zarzutu strony.
Istotny w zaskarżonej decyzji jest brak rozpoznania wszystkich żądań strony, w szczególności - brak w uzasadnieniu ustosunkowania się do zarzutów i wniosków dowodowych, do czego organ był zobowiązany. Wszak konkretne zarzuty zgłoszone we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zobowiązywały organ do skontrolowania kwestionowanej decyzji w aspekcie obowiązującego prawa jak i do ustosunkowania się do tych zarzutów w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia. Obowiązek ten wynika zarówno z art. 127 § 3 jak i art. 107§ 3 k.p.a. i znajduje oparcie w utrwalonym stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyroku NSA w Warszawie z dn. 1998.04.30, sygn. II SA 148/98 (LEX nr 41651), wyroku NSA w Warszawie z dn. 1999.09.14, III SA 8275/98, (LEX nr 40865), wyroku NSA w Warszawie z dn. 1999.10.14, IV SA 1313/98 (LEX nr 48725), wyroku NSA w Warszawie z dn. 1998.04.08, IV SA 872/96 (LEX nr 43368). Konsekwencją ponownego rozpatrzenia sprawy jest nowe rozstrzygnięcie na podstawie ustalonego stanu faktycznego i przepisów prawa obowiązującego w czasie wydawania tego nowego rozstrzygnięcia, o ile ustawa nie stanowi inaczej.( por. wyrok NSA w Warszawie, z dnia 2001.09.12, II SA 1147/01 LEX nr 53439)
Z tych względów zarzutom Skarżącego nie można odmówić słuszności. Zgodnie z rygorami procedury administracyjnej, określającej obowiązki organu w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania, musi on m. in. przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Musi w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a., czyli powinien w szczególności wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym złożonym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
W niniejszej sprawie doszło do naruszenia powołanych przepisów, a w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie ulega bowiem wątpliwości, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona złożyła kilka wniosków dowodowych: z zeznań świadka, z fotografii, z oględzin, z opinii instytutu, wniosek o opinię biegłego. Organ żadnego z tych wniosków nie uwzględniając nie uzasadnił przyczyny odmówienia im mocy dowodowej. Należy przy tym podkreślić błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, że strona nie kwestionowała stwierdzonych przekroczeń, co jest sprzeczne zarówno z treścią wniosku jak i istotą wniosków dowodowych zmierzających do obalenia wyników kontroli pojazdu.
W rezultacie organ opierając się na jedynym dowodzie jakim był protokół kontroli pojazdu, nie podjął próby odparcia zarzutów co do tego, że powierzchnia jezdni w strefie ważenia była asfaltowa zamiast betonowej, że nie spełniała wymogów co do granic pochylenia - czyli wbrew zasadom wynikającym z norm powołanego Zarządzeniem nr 39. Rozpatrując ponownie sprawę organ nie dołączył nawet protokołu z pomiaru nachylenia terenu ważenia, odwołując się wyłącznie do prawa oglądu go przez kierowcę w dniu kontroli. Braku właściwego uzasadnienia decyzji zapadłej po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie może zastąpić gołosłowne zapewnienie o rzetelności kontroli i sumienności przeprowadzających ją pracowników, ponieważ Sąd w ramach swoich kompetencji do badania legalności zaskarżonego aktu - nie może domyślać się tych zapewnień; muszą one opierać się na prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu.
W tym stanie rzeczy, uznając zasadność zarzutów skargi zaskarżona decyzja oraz wcześniejsza decyzja z dnia [...] listopada 2002 r. podlegają uchyleniu, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 litery a i c p.s.a., przy zastosowaniu art. 152 p.s.a.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 200 p.s.a., przy czym wysokość stawki kosztów zastępstwa adwokackiego przyjęta została stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 a w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie(...) - Dz.U.02.163.1348.
Ubocznie należy podnieść, że bezprzedmiotowy był wniosek pełnomocnika Skarżącego o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka, albowiem zakres postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym określa § 3 art. 106 p.s.a.