II SA/Kr 1410/12

II SA/Kr 1410/12 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2013-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-10-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Aldona Gąsecka-Duda /sprawozdawca/
Anna Szkodzińska /przewodniczący/
Mariusz Kotulski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1112/13 - Wyrok NSA z 2014-12-18
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 28,61 ,145
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie WSA Aldona Gąsecka-Duda / spr. / Mariusz Kotulski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 lipca 2012r., Nr [....] , znak [....] , [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , po rozpatrzeniu zażalenia K.W. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] w K. Nr [....] z dnia 28 grudnia 2011 r., znak [....] , utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, powołując w podstawie prawnej orzeczenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 123 k.p.a. oraz art. 80 ust.2 i w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623). Zaskarżonym postanowieniem organ pierwszej instancji na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 14 lutego 2011 r. Nr [....] , znak [....] , wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] - ziemskiego w K.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podał, że w dniu 1 czerwca 2011 r. na dziennik podawczy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] - ziemskiego w K. wpłynął wniosek K.W. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 14 lutego 2011 r. Nr [....] , znak [....] , którą zakończono postępowanie naprawcze prowadzone w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane w sprawie stacji paliw płynnych i stanowiska LPG na działce nr [....] w miejscowości L. , gm. [....] .
W dniu 14 lipca 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] -ziemskiego w K. wydał postanowienie znak [....] , którym na podst. art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [....] z dnia 14 lutego 2011 r., znak [....] . W wyniku postępowania zażaleniowego, postanowieniem z dnia 16 listopada 2011 r., znak [....] , [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu wniosku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] - ziemskiego w K. postanowieniem Nr [....] z dnia 28 grudnia 2011 r., znak [....] , zajął stanowisko analogiczne jak uprzednio , tj. na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Nr [....] z dnia 14 lutego 2011 r., znak [....] . Zażalenie na powyższe postanowienie, w ustawowo przewidzianym terminie, złożyła K.
W dalszej części uzasadnienia postanowienia, dokonując powtórnego rozpatrzenia sprawy w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwszoinstancyjne, [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] -ziemskiego w K. uczynił zadość przepisom K.p.a.
Jak wyjaśnił, przedmiotem niniejszego postępowania jest badanie zasadności odmowy wszczęcia przez organ pierwszej instancji postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] ziemskiego w K. z dnia 14 lutego 2011 r. Nr [....] , znak [....] .
Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego ma charakter nadzwyczajnego środka zaskarżenia, stwarzającego możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania cechuje przy tym etapowość. W pierwszym, wstępnym, etapie organ administracji właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada wyłącznie przesłanki formalne (określane także jako podstawy podmiotowe i przedmiotowe dopuszczalności wniosku o wznowienie). Przedmiotem weryfikacji jest w tej sytuacji ustalenie, czy wniosek o wznowienie: dotyczy sprawy załatwionej decyzją ostateczną, został złożony przez uprawniony do tego podmiot, czy został złożony w ustawowym terminie oraz czy powołuje przesłanki do wznowienia postępowania enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a.. Nie jest natomiast dopuszczalne w tej wstępnej fazie dokonywanie ustaleń co do zaistnienia przesłanek do wznowienia. Etap wstępny może zakończyć się zatem albo postanowieniem o wznowieniu postępowania, dającym podstawę do merytorycznego badania zasadności wniosku albo też postanowieniem o odmowie wznowienia w sytuacji, gdy organ ustali, że wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych oraz, gdy strona złożyła wniosek z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2, art. 145a § 2 lub art. 145b § 2 k.p.a..
Stosownie do art. 148 k.p.a. :
"§ 1. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
§ 2. Termin złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji".
K.W. złożyła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] - ziemskiego w K. wniosek o wznowienie postępowania w dniu 1 czerwca 2011 r. Uprzednio - dniu 10 marca 2011 r. - na dziennik podawczy [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wpłynęło podanie K.W. , w którym wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [....] - Ziemskiego w K. z dnia 14 lutego 2011 r., znak [....] , jak również o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji. Zawiadomieniem z dnia 13 maja 2011 r. poinformowano wyżej wymienioną, że organ uczyni przedmiotem własnego rozpoznania sprawę z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, natomiast wniosek o wznowienie postępowania należy wnieść odrębne do organu właściwego - tj. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] -ziemskiego w K. Wskazano również na regulację z art. 66 § 2 k.p.a. Wobec faktu doręczenia K.W. tego zawiadomienia w dniu 19 maja 2011 r., należy uznać, że odrębne podanie do organu pierwszej instancji, które zostało złożone w dniu 1 czerwca 2011 r. wpłynęło z zachowaniem z zachowaniem 14 dni, stąd termin określony w art. 148 k.p.a. został należycie zachowany.
W przedmiotowej sprawie K.W. wnosi o wznowienie postępowania powołując jako podstawę art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.. Twierdzi również, że przysługiwał jej przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Nr [....] z dnia 14 lutego 2011 r., znak [....] , a tym samym wskazuje na przesłankę określoną w pkt 4 art. 145 § 1 k.p.a. W pierwszej kolejności należy zatem rozstrzygnąć, czy K.W. posiadała interes prawny w postępowaniu naprawczym zakończonym powyższą decyzją, oraz czy kwestia ta powinna być badana w tzw. wstępnym postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania, czy dopiero we wznowionym już postępowaniu., tj. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania.
Co do zasady, badanie czy dany podmiot posiada interes prawny następuje już we wznowionym postępowaniu. Jednakże z poglądów prawnych wyrażonych w wyrokach sądów administracyjnych wynika, że od tej reguły występują wyjątki w sytuacji, gdy bezspornie wynika, że dany podmiot, który uważa się za stronę postępowania tą stroną nie jest. Nadto, w tym miejscu należy powołać pogląd prawny wyrażony w wyroku NSA z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 761/10, gdzie stwierdzono, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowienie postępowania może nastąpić tylko na wniosek strony, a nie z urzędu. Dlatego też na wstępnym etapie badania wniosku o wznowienie postępowania dokonuje się badania zarówno terminu do złożenia wniosku jak i przesłanek podmiotowych. W przypadku, gdy organ ustali, że wniosek został złożony po terminie bądź nie pochodzi od strony, wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Brzmienie art. 145 § 1 pkt 4k.p.a., jak i art. 147 k.p.a.wyraźnie wskazuje, że wznowione postępowanie ma się toczyć z udziałem strony, a nie wnioskodawcy, który za stronę się uważa. Oznacza to, że jeżeli na wstępnym etapie postępowania organ ustali, że podanie pochodzi od strony, to powinien wydać postanowienie o wznowieniu postępowania (ale dopiero po jednoznacznym ustaleniu przesłanki podmiotowej). Następnie rozpoznając sprawę i ustalając, czy wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania (w tym przypadku przesłankę z pkt 4, nie bada już czy wnioskodawca jest stroną, bowiem to już ustalono, lecz czy wnioskodawca ten brał udział w postępowaniu, a jeżeli nie to czy nastąpiło to bez jego winy. Dlatego też - badanie czy wnioskodawca jest stroną nie jest badaniem przesłanki z pkt 4, ponieważ badanie przesłanki wznowienia określonej w tym punkcie zawsze odnosi się do strony, jej udziału w sprawie i kwestii zawinienia. Ponadto dopiero w zależności od tych ustaleń wydaje jedną z decyzji określonych w art. 151. Co więcej, jeżeli z jakichkolwiek przyczyn okazałoby się po wznowieniu postępowania, że jednak wnioskodawca nie jest stroną, to powinno to skutkować umorzeniem postępowania wznowieniowego, ponieważ to postępowanie może zostać wszczęte i toczyć się wyłącznie z udziałem strony.
Z kolei w wyroku NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1513/09 wskazano : "Co do zasady, w sytuacji gdy wniosek o wznowienie opiera się o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym został pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Nie oznacza to jednak, iż w każdym przypadku koniecznym jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania i przeprowadzenie postępowania w tym zakresie (oceny statusu strony). Jeżeli bowiem w świetle okoliczności sprawy w sposób ewidentny, nie budzący żadnej wątpliwości wynika, je wniosek składa podmiot nie będący strona, organ wydaje na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. decyzję o odmowie wznowienia postępowania.
Należy zważyć, że interes prawny K.W. podlegał już badaniu w postępowaniu zakończonym decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [....] - Ziemskiego w K. z dnia 14 lutego 2011 r. Nr [....] , znak [....] . W ramach postępowania naprawczego, prowadzonego w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane w stosunku do stacji paliw płynnych i stanowiska LPG na działce nr [....] w miejscowości L. , gm. [....] . Organ przeprowadził wnikliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, jak również dokonał analizy przepisów prawa materialnego mogących stanowić podstawę do uznania K.W. za stronę w tym postępowaniu. Zgodnie z jego ustaleniami, działka nr [....] (poprzednio ....) w miejscowości L. , której właścicielem jest K.W. nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [....] , na której zlokalizowana jest przedmiotowa stacja paliw, bowiem działka nr [....] oddzielona jest od działki [....] działkami nr [....] i nr [....] . Organ podjął też próbę ustalenia, czy istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego, którego ewentualne naruszenie powodowałoby oddziaływanie na działkę K.W. W tym zakresie poddał analizie m.in. rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 14 grudnia 2005 r.). Zgodnie z § 98 pkt 1 tego rozporządzenia, odległość odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych powinna wynosić co najmniej:
1) o metr więcej, niż wynosi zasięg strefy zagrożenia wybuchem - od pawilonu stacji paliw płynnych przeznaczonego do równoczesnego przebywania w nim nie więcej niż 50 osób bez prowadzenia usług hotelarskich;
2) 10 m - od budynków o konstrukcji niepalnej, z wyjątkiem wymienionych w pkt 1;
3) 20 m - od innych budynków niewymienionych w pkt 2;
4) 20 m - od granicy lasu;
5) 5 m - od granicy sąsiadującej niezabudowanej działki.
Skoro odległość granicy działki nr [....] z działką nr [....] od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [....] wynosi około 42 m, to należało uznać, że powyższe warunki techniczne nie zostały naruszone.
Należy też nadmienić, że ramach postępowania naprawczego Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [....] - Ziemskiego w K. w trybie skargowym poinformował K.W. zawiadomieniem z dnia 10 sierpnia 2010 r., znak [....] , że jakkolwiek wszystkie jej skargi są zasadne i zostały włączone do postępowania naprawczego, to organ nie znalazł podstaw do uznania K.W. za stronę w toczącym się postępowaniu znak [....] . Swoje stanowisko podtrzymał w kolejnym zawiadomieniu z dnia 16 września 2010 r.
Mając na uwadze powyższe Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [....] - Ziemskiego w K. przyjął, że skoro w prowadzonym postępowaniu naprawczym K.W. nie została uznana za stronę i skoro kwestia ta była już badana przez organ pierwszej instancji, to należało uznać, że K.W. nie posiada interesu prawnego w niniejszym postępowaniu i brak jest podstaw do wznowienia postępowania zakończonego z dnia 14 lutego 2011 r. Nr [....] , znak [....] , z uwagi na fakt, że wniosek został złożony przez nieuprawniony do tego podmiot.
Akceptując powyższe [....] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. doszedł do przekonania, że w analizowanej sytuacji procesowej, wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją należy uznać za nieuprawnione.
Wyjaśnił również, że jakkolwiek obecne jego stanowisko co do etapu badania przymiotu strony postępowania różni się od poprzednio wyrażonego w postanowieniu z dnia 16 listopada 2011 r., znak [....] , to mając na uwadze, iż ocena prawna wyrażona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [....] - Ziemskiego w aktualnie w zaskarżonym postanowieniu znajduje oparcie w jednym z nurtów orzecznictwa sądów administracyjnych, wskazanym wyżej, podziela w całości argumentację przytoczoną przez organ pierwszej instancji.
W odniesieniu do zażalenia wyjaśnił, że przedstawione powyżej motywy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia stanowią odpowiedź na zarzuty zgłoszone przez skarżącą.
Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 lipca 2012r., Nr [....] , znak [....] , K.W. domagała się uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, a także zasądzenia od na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
Skarżąca zarzucała naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to :
- art. 7, art. 77 § 1 art. i 80 k.p.a., polegające na wydaniu zaskarżonego postanowienia bez wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;
- art. 145 § 4 (zapewne: art. 145 § 1 pkt 4 – przyp. Sądu) i art. 149 k.p.a., polegające na błędnym przyjęciu, że należy uznać za prawidłowe postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [....] - Ziemskiego w K. z dnia 28 grudnia 2011 r. Nr [....] , znak [....] ;
- art. 28 k.p.a., polegające na błędnym przyjęciu, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [....] , znak [....] , wydaną dnia 14 lutego 2011 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] – ziemskiego w K. , a zatem nie przysługuje jej przymiot strony postępowania.
W uzasadnieniu skargi K.W. wskazywał, że nie zgadza się ze stanowiskiem [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , jakoby badanie, czy dany podmiot posiada interes prawny następuje na wstępnym etapie postępowania o wznowienie postępowania, zamiast we wznowionym postępowaniu.
Ponadto, błędne jest stanowisko organu drugiej instancji, który uznał, że nie posiada ona interesu prawnego w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [....] wydaną dnia 14 lutego 2011 r., znak [....] , i nie przysługuje jej przymiot strony, stąd brak jest podstaw do jego wznowienia. W tym zakresie podnosiła, że budowa stacji paliw płynnych i stanowiska LPG w miejscowości [....] , w gminie [....] została zrealizowana na działce o obecnym numerze nr [....] (dawniej....) oraz na działce nr [....] (obecnie podzielonej na działki nr nr [....] Z działkami, na których została zrealizowana inwestycja sąsiadowała zabudowana domem działka nr [....] , należąca do K.W. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 142/09, wyrażono pogląd , że K.W. , jako właściciela nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z działką, na której ma być prowadzona projektowana inwestycja, powinna być w świetle art. 28 k.p.a. uznana za stronę postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym potwierdzono ustalenia o kręgu stron postępowania zawarte w decyzji Wojewody [....] z dnia 8 grudnia 2003 r., znak [....] . Uwzględniając powyższe należy zatem zważyć, że skarżąca posiada przymiot strony w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [....] - Ziemskiego w K. Nr [....] z dnia 14 lutego 2011 r., znak [....] , a także przysługuje jej przymiot strony tego postępowania.
Również Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w decyzji z dnia 18 września 2009 r., znak [....] oraz Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia 16 listopada 2009 r., znak [....] , w sprawie nieważności decyzji Wójta gminy [....] z dnia 5 lutego 2003 r., znak [....] , w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie stacji pali płynnych i stanowiska LPG, zrealizowanej na działce nr [....] , położonej w L. , uznali K.W. za stronę. Skarżąca uzyskała również przymiot strony w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, sygn. akt: VII SA/Wa 2407/09 oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt: II OSK 1645/10, w sprawie ze skargi A.B. i Z.B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 listopada 2009 r., znak [....] . W tych warunkach odmowa przyznania K.W. prawa do udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Nr [....] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] - ziemskiego w K. dnia 14 lutego 2011 r., znak [....] , jest niezgodna z prawem.
K.W. podkreślała, że w postępowaniu naprawczym, w wyniku którego została wydana przedmiotowa powyższa decyzja nie ma zastosowania art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, ograniczający krąg stron postępowania. Jak słusznie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 kwietnia 2010 r., sygn. akt: VII SA/Wa 15/10 w postępowaniu legalizacyjnym (art. 50-51 Prawa budowlanego) nie ma zastosowania art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, lecz art. 28 k.p.a., a z zakresu podmiotowego art. 28 k.p.a. wynika, że krąg podmiotów w postępowaniu legalizacyjnym może być szerszy od kręgu podmiotów, które brały udział zarówno w procesie budowlanym na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jak i w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie jako strony na podstawie art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego.
W dalszych wywodach skarżąca podniosła , że niedopuszczalne jest badanie przez organ administracji przymiotu strony przed formalnym wszczęciem postępowania wznowieniowego, powołując w tym zakresie pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1456/09. W niniejszej sprawie wniosek o wznowienie postępowania oparty był o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., więc badanie czy podmiot go składający ma interes prawny i był stroną w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją nie mogło nastąpić w fazie kontroli formalnej wniosku, lecz winno mieć miejsce jedynie w trybie określonym w art. 150 i 151 k.p.a., tj. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 lipca 2012 r., znak [....] , którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [....] - Ziemskiego w K. z dnia 28 grudnia 2011 r. Nr [....] , znak [....] , z uwagi na merytoryczne stwierdzenie braku przymiotu strony podmiotu wnoszącego o wznowienie postępowania, wydane na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. przed wszczęciem postępowania na skutek postanowienia o wznowieniu postępowania ( art. 149 § 2 k.p.a.), zapadły z rażącym naruszeniem prawa procesowego (procedury wznowienia postępowania).
W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi administracyjnymi ( tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd oddala ją, co wynika z art. 151 p.p.s.a.
Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania skargę należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, które mogłyby skutkować koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego jego wydania postanowienia organu pierwszej instancji, w szczególności z przyczyn podawanych w skardze.
W stanie faktycznym spraw, w pierwszym rzędzie należy rozważyć na jakim etapie postępowania nadzwyczajnego wywołanego wnioskiem o wznowienie postępowania opartym na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., należy badać przymiot strony.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Wywołane takim wnioskiem postępowanie w sprawie nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznej zostało uregulowane w K.p.a. jako dwuetapowe. Na pierwszym etapie organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o wznowienie rozstrzyga o kwestii wznowienia bądź odmowy wznowienia postępowania. Oba orzeczenia – wznawiające postępowanie oraz odmawiające wznowienia postępowania – mają formę postanowienia (art. 149 § 1 i § 3 k.p.a.). W wypadku wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, organ rozpatruje sprawę w zakresie przyczyn wznowienia oraz istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.), po czym wydaje decyzje, o których mowa w art. 151 § 1 lub § 2 k.p.a.
W przypadku wniosku o wznowienie opartego na przesłance niezawinionego braku udziału strony w postępowaniu, przez wiele lat sporną kwestię w doktrynie i orzecznictwie stanowiło to, na jakim etapie organ administracji publicznej może badać przymiot strony podmiotu, występującego z wnioskiem. Zmiana stanu prawnego oraz najnowsze orzecznictwo sądowoadministracyjne uzasadniają obecnie zaakceptowanie koncepcji, zgodnie z którą w takim wypadku badanie przymiotu strony może mieć miejsce na wstępnym etapie weryfikacji wniosku o wznowienie. Zatem organ administracji, ustaliwszy, że podmiot występujący z wnioskiem nie powinien posiadać w postępowaniu pierwotnym przymiotu strony, może na tej tylko podstawie wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, zakończonego decyzją ostateczną, prowadzą także w tej fazie postępowanie wyjaśniające.
Ogólną zasadą postępowania administracyjnego jest to, że jego wszczęcie może nastąpić bądź z urzędu, bądź na żądanie strony, co wynika z art. 61 § 1 k.p.a. Od dnia 11 kwietnia 2011r. obowiązuje art. 61a k.p.a., dodany został przez ustawę z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011r., Nr 6, poz. 18 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W postępowaniu administracyjnym zwyczajnym badanie przymiotu strony następuje zatem już na etapie wstępnej weryfikacji podania. Jeżeli podmiot, żądający wszczęcia postępowania, nie jest stroną, właściwym sposobem załatwienia sprawy jest wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.
Nie ma w obecnym stanie prawnym podstaw, aby odmiennie traktować zagadnienie badania przymiotu strony w postępowaniu nadzwyczajnym, w szczególności zaś – w postępowaniu, wywołanym wnioskiem o wznowienie. Zasada sformułowana w art. 61 § 1 k.p.a. została powtórzona w art. 147 zdanie pierwsze k.p.a., w myśl którego wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Zgodnie ze zdaniem drugim art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. Takie brzmienie przepisu oznacza, że wznowienie postępowania na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie tylko nie może nastąpić z własnej inicjatywy organu, ale również nie jest ono dopuszczalne w oparciu o żądanie podmiotu nie posiadającego przymiotu strony postępowania. Skoro wznowienie postępowania sygnalizuje wydanie postanowienia, takie orzeczenie winno zapaść po zbadaniu, że wniosek pochodzi od strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w całości podziela pogląd, wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2011r., sygn. akt II OSK 1158/10 (Lex Omega nr 1083556), zgodnie z którym w przypadku oparcia wniosku o wznowienie postępowania na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. okoliczność, czy podanie pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny, badana jest przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia postępowania - postanowienia o wznowieniu postępowania albo postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Natomiast gdy okaże się, że podanie takie złożyła strona, to po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, a wiec w toku wznowionego postępowania, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 będzie badana wyłącznie pod kątem ustalenia, czy rzeczywiście wystąpiła sytuacja, iż bez własnej winy nie brała ona udziału w tym postępowaniu. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 2011r., sygn. akt II OSK 761/10 (Lex Omega nr 992626). Stwierdzono w nim mianowicie, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowienie postępowania może nastąpić tylko na wniosek strony, a nie z urzędu. Dlatego też na wstępnym etapie badania wniosku o wznowienie postępowania dokonuje się badania zarówno terminu do złożenia wniosku jak i przesłanek podmiotowych. W przypadku, gdy organ ustali, że wniosek został złożony po terminie bądź nie pochodzi od strony, wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Po pierwsze bowiem, zarówno brzmienie art. 145 § 1 pkt 4 jak i art. 147 wyraźnie wskazuje, że wznowione postępowanie toczyć się ma z udziałem strony, a nie wnioskodawcy, który za stronę się uważa. Oznacza to, że jeżeli na wstępnym etapie postępowania organ ustali, że podanie pochodzi od strony, to powinien wydać postanowienie o wznowieniu postępowania (ale dopiero po jednoznacznym ustaleniu przesłanki podmiotowej). Następnie rozpoznając sprawę i ustalając, czy wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania (w tym przypadku przesłankę z pkt 4), nie bada już czy wnioskodawca jest stroną, bowiem to już ustalono, lecz czy wnioskodawca ten brał udział w postępowaniu, a jeżeli nie to czy nastąpiło to bez jego winy. Dlatego też - badanie czy wnioskodawca jest stroną nie jest badaniem przesłanki z pkt 4, ponieważ badanie przesłanki wznowienia określonej w tym punkcie zawsze odnosi się do strony, jej udziału w sprawie i kwestii zawinienia. Ponadto dopiero w zależności od tych ustaleń wydaje jedną z decyzji określonych w art. 151.
W podsumowaniu dotychczasowej części rozważań należy wskazać, że organy nadzoru budowlanego były uprawnione do badania czy K.W. posiadała przymiot strony już na etapie rozstrzygania samej kwestii wznowienia bądź odmowy wznawiania postępowania przez wydanie stosownego postanowienia ( art. 149 § 1 i 3 k.p.a.). Dopiero zaś wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania byłoby podstawą do przeprowadzenia przez właściwy organ z udziałem wszystkich stron postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
Zaskarżone postanowienie, w którym zaakceptowano stanowisko prezentowane konsekwentnie przez organ pierwszej instancji, nie narusza zatem art. 145 § 1 pkt 4 i art. 149 k.p.a.
Kolejne zagadnienie będące przedmiotem zarzutów skargi wiąże się z prawidłowością ustalenia przez organy nadzoru budowlanego, że K.W. nie powinien przysługiwać status strony w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [....] -Ziemskiego w K. Nr [....] z dnia 14 lutego 2011 r., znak [....] , którą stwierdzono wykonanie obowiązku sporządzenia dokumentacji powykonawczej obejmującej pełną dokumentację budowy i dokumentację geodezyjną powykonawczą, a także orzeczono, że budowa stacji paliw płynnych i stanowiska LPG na działce nr [....] w miejscowości L. , gm. [....] została zrealizowana zgodnie z przepisami prawa budowlanego, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno– budowlanymi.
W tym zakresie należy zauważyć, że powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo Budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Ani powołany przepis, ani z nim związane nie zawierają szczególnych rozwiązań co do kręgu osób, którym przysługuje przymiot strony w tego rodzaju postępowaniu. W takim przypadku nie znajduje również zastosowania szczególna regulacja z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż odnosi się ona wyłącznie do spraw o wydanie pozwolenia na budowę, nie zaś postępowania naprawczego przed organami nadzoru budowlanego. W sprawie zakończonej kwestionowaną przez skarżącą decyzją krąg stron winien być ustalany na podstawie art. 28 k.p.a., w myśl którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotne jest, iż przymiot strony nie zależy od jakiegokolwiek zainteresowania wynikiem sprawy, a jedynie od interesu prawnego, który należy rozumieć jako interes wynikający z normy prawa materialnego, przy czym aby interes ten stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu jako strony postępowania musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej. Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1876/99). Źródłem interesu prawnego mogą być normy prawa administracyjnego a także prawa cywilnego dotyczące własności. Sam interes prawny nie uzasadnia jednak jeszcze statusu strony konkretnego postępowania, zgodnie bowiem z treścią art. 28 k.p.a. o stronie postępowania administracyjnego można mówić dopiero po stwierdzeniu opisanego wyżej związku pomiędzy tym interesem a postępowaniem w konkretnej sprawie administracyjnej. Dla ustalenia tego związku konieczna jest zatem również analiza przedmiotu postępowania administracyjnego.
W sprawie niniejszej organ pierwszej instancji prezentował konsekwentnie trafne stanowisko co stosowanie w sprawie art. 28 k.p.a., zaś uznał je za prawidłowe także [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K.
Organ pierwszej instancji wydając postanowienia o odmowie wznowienia postępowania miał na uwadze twierdzenia wniosku o wznowienie, zaś czyniąc własne ustalenia na podstawie art. 28 k.p.a. prawidłowo dostrzegł różnice pomiędzy inwestycją objętą niegdyś wyeliminowanym z obrotu prawnego pozwoleniem na budowę stacji paliw, a inwestycją faktycznie zrealizowaną, i w tym kontekście dodatkowo na skutki dokonanego podziału geodezyjnego dawnej działka nr [....] na działki [....] . Jak wyjaśniał, stacja paliw zlokalizowane jest obecnie wyłącznie na działce nr [....] , albowiem koryto betonowe, wskazywane w decyzji Wojewody [....] z dnia 8 grudnia 2003 r., znak [....] , nie zostało zrealizowane, co potwierdza zapis w pkt 9 Protokołu Kontroli Obowiązkowej z dnia 9 listopada 2004 r. Nadto aktualnie, po zmiana geodezyjnych działka skarżącej nr [....] nie tylko nie graniczy z działką, na której posadowiono obiekty kubaturowe stacji paliw, ale również nie sąsiaduję z działką, na której znajdują się jakikolwiek obiekty obsługujące te stację. Odległość od granicy działki nr [....] , na której zlokalizowana jest stacja paliw, do budynku mieszkalnego na działce nr [....] wynosi 42 m. Organ pierwszej instancji rozważając kwestię interesu prawnego K.W. , jako właścicielki działki nr [....] , słusznie powołał przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 14 grudnia 2005 r.), a w szczególności § 98 ust. 1, który ma istotne znaczenie dla wykonywania prawa własności, nie doszukując się ich naruszenia, co należy uznać za prawidłowe. Wskazał również ogólnie na przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego i ochrony środowiska oraz nawiązał do postępowania skargowego prowadzonego równolegle z zakończonym decyzją z dnia 14 lutego 2011 r. Nr [....] , znak [....] , a także analogicznych ustaleń poczynionych już w tej decyzji. Zwrócił słusznie uwagę, że budowa zjazdu do stacji paliw nie była przedmiotem kwestionowanego postępowania naprawczego, podobnie jak znajdująca się na działce nr [....] myjnia bezdotykowa z infrastrukturą techniczną.
Opierając się na powyższych ustaleniach organ pierwszej instancji stwierdził, że K.W. nie była stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia 14 lutego 2011 r. Nr [....] , znak [....] , bo być nią nie mogła, i w związku z tym nie istnieją wątpliwości, które należałoby zbadać po wznowieniu postępowania. Stacja paliw ze stanowiskiem LPG w L. nie narusza ustaleń zawartych w przepisach techniczno – budowlanych, działka nr [....] nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu, a zatem wnioskującej o wznowienie postępowania nie przysługiwał status strony.
Wywody organu pierwszej instancji nie budzą zastrzeżeń - jako zgodne materiałem z dostępnym w aktach administracyjnych, zaś przeprowadzoną analizę należy uznać za dostateczną na tle twierdzeń wniosku o wznowienie posterowania naprawczego. Należy bowiem zauważyć, że składają ten wniosek w przedmiotowej sprawie z powołaniem się na podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. K.W. w sposób specyficzny wykazywała swój interes prawny jako strony w postępowaniu naprawczym. Czyniła to mianowicie z powołaniem się jedynie na własność działki nr [....] oraz na status strony uzyskany w dwóch innych sprawach z zakresu prawa administracyjnego, które wymieniła również aktualnie w skardze. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że co prawda w odniesieniu do przedmiotowej stacji paliw zapadło szereg decyzji organów administracji publicznej oraz wydane zostały orzeczenia sądów administracyjnych, jednakże nie oznacza to, że owe akty dotyczą analogicznych stanów prawnych oraz tego samego stanu faktycznego. Ani działań organów administracji publicznej, ani wskazań zawartych w wyrokach sądów administracyjnych wydanych w sprawach różnych przedmiotowo nie można przenosić automatycznie na grunt niniejszej sprawy. Fakt, że w części spraw dotyczących stacji paliw w [....] K.W. posiadała przymiot strony nie oznacza, że status taki winna mieć w każdej innej sprawie. W szczególności, jeżeli w różnych sprawach , nawet takich, gdzie krąg stron jest ustalany na podstawie art. 28 k.p.a., brak tożsamości przedmiotu determinowanego podstawą prawną rozstrzygania, względnie zmienia się zakres inwestycji, jej kształt i charakterystyczne parametry, albo pojawiają się inne podobne czynniki, krąg stron może być nie tożsamy, podlegając rozszerzeniu albo ograniczeniu. Na te okoliczności zwrócił słusznie uwagę organ pierwszej instancji, podkreślając brak tożsamości stanu faktycznego w relacji do stwierdzonego w decyzji Wojewody [....] z dnia 8 grudnia 2003 r., znak [....] . Kontroli tej decyzji dotyczył zaś wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 142/09. Odnośnie drugiego z postępowań organ pierwszej instancji nie czynił szerszych rozważań, co można uznać za uchybienie przepisom art. 124 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a., nie mające jednak wpływu na wynik sprawy. W szczególności, z akt administracyjnych wynika, że [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 18 września 2009 r., wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 oraz 158 § 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, po wszczęciu z postępowania urzędu stwierdził nieważność decyzji Wójta Gminy [....] z dnia 5 lutego 2003 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie stacji paliw płynnych i stanowiska LPG zrealizowanej na działce nr [....] we wsi L. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 16 listopada 2009r., znak [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 września 2009 r. Skarga, wniesiona na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została oddalona wyrokiem z dnia 19 marca 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 2407/09. W postępowaniach tych K.W. była uznawana za stronę zarówno przez organy nadzoru budowlanego, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie. Nie mniej jednak, przy braku tożsamości spraw fakt powyższy nie ma znaczenia w sprawie niniejszej.
Zażalenie skarżącej na postanowienie organu pierwszej instancji różni się od okoliczności podanych we wniosku o wznowienie postępowania tym, że K.W. podnosi w nim zarzuty dotyczące wydania w 2004 r. niezgodnej z prawem decyzji WZiZ oraz mapy, na której nie została uwidoczniona jej działka. Eliminację udziału skarżącej w postępowaniu naprawczym dotyczącym nielegalnie wybudowanej stacji paliw uznaje za bezprawną, podając dodatkowo, że ma przymiot strony postępowania albowiem stacja paliw jest szkodliwa zarówno dla zdrowia ludzi, jak i działki nr [....] , czyli dla środowiska. W pismach adresowanych do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] – ziemskiego z dat 12 i 19 stycznia 2012 r., przekazanych do postępowania zażaleniowego, skarżąca wskazuje ponownie na swój udział w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę i stwierdzenia nieważności pozwolenia na użytkowanie stacji paliw, jak również podkreślała nielegalność budowy, co do której wyeliminowano z obrotu prawnego niemal wszystkie wydane wcześniej decyzje. W protokole czynności z dnia 16 stycznia 2012 r. sporządzonym w postępowaniu zażaleniowym, żądaniu wstrzymania użytkowania stacji paliw w porze nocnej towarzyszy wskazanie na takie uciążliwości, jak: dźwięki w porze nocnej, oświetlenie stacji paliw, warkoty dystrybutorów i agregatów prądotwórczych, ciągłe przyjeżdżanie nastolatków walących w bębny, ciągły warkot samochodów, hałas od myjni samochodowych, przepompowywania gazu z beczek do beczkowozów oraz toksyn i olejów ropopochodnych, nieprzyjemny fetor w związku z przepompowywaniem szamba ).
Zaskarżone postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. jest motywowane nieco inaczej, niż orzeczenie organu pierwszej instancji. Zawiera ono bowiem wskazanie, że interes prawny skarżącej podlegał już badaniu w postępowaniu naprawczym, co odpowiada materiałom zgromadzonym w aktach administracyjnych, zaś znalazło odzwierciedlenie również w decyzji z dnia 14 lutego 2011 r. Nr [....] , znak [....] . Błędnie jednak wskazuje organ drugiej instancji, że mając na uwadze te ustalenia w aktualnie prowadzonym postępowaniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] – ziemskiego uznał, że skoro w postępowaniu naprawczym K.W. nie została uznana za stronę, to brak jest podstaw do wznowienia postępowania. W tym zakresie należy zwrócić bowiem uwagę, że w sprawie niniejszej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] – ziemskiego czynił ustalenia własne, które jedynie w znacznym zakresie są zbieżne z dokonanymi w decyzji z dnia 14 lutego 2011 r. Nr [....] , znak [....] . Te własne ustalenie skonfrontował zaś uprzednio stanowiskiem , uznając je za prawidłowe.
W ramach kontroli zaskarżonego postanowienia budzi zastrzeżenia także to, że wbrew wymogom z art. 124 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a., organ drugiej instancji nie odpowiedział w pełni na zarzuty zawarte w zażaleniu oraz późniejszych pismach skarżącej.
Skoro jednak, pomimo błędnego po części uzasadnienia, organ drugiej instancji jednoznacznie uznał za prawidłowe stanowisko wyrażone w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [....] - ziemskiego w K. Nr [....] z dnia 28 grudnia 2011 r., znak [....] , a także poparł je podobną argumentacją merytoryczną istotną z punktu widzenia przesłanek z art. 28 k.p.a., nie zachodzą podstawy do eliminacji tego aktu z obrotu prawnego. Postanowienie organu pierwszej instancji odpowiada bowiem prawu, zaś dodatkowe twierdzenia skarżącej z postępowania zażaleniowego nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
W szczególności, sam fakt uprzedniej eliminacji z obrotu prawnego szeregu decyzji mających związek z inwestycją będącą przedmiotem postępowania naprawczego nie może zostać uznany za źródło interesu prawnego skarżącej do udziału w takim postępowaniu na prawach strony. O ile zaś uchybienia przepisom mają dotyczyć samego postępowania naprawczego, by doprowadzić do jego kontroli poprzez wznowienie postępowania skarżąca winna legitymować się kwalifikacjami z art. 28 k.p.a., których jednak nie posiada.
W kwestii zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym twierdzenia skarżącej nie nawiązują do stanu prawnego aktualnego z okresu prowadzenia postępowania naprawczego i wydania decyzji z dnia 14 lutego 2011 r. Nr [....] , znak [....] , a zatem nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Miejscowy plan zagospodarowania sołectw Gminy [....] uchwalony uchwałą Nr XIX/110/04 Rady Gminy K. z dnia 18 lipca 2004r. ( Dz. Urz. Woj. ...nr 245, poz, 2717) podlegał bowiem późniejszym zmianom dokonanym uchwałą Nr XX/125/08 Rady Gminy K. z dnia 18 lipca 2008 r. ( Dz. Urz. Woj. ....nr 568, poz, 3757). W zażaleniu na wskazano zresztą żadnego przepisu planu miejscowego, którego naruszenie miałoby stanowić o istnieniu po stronie skarżącej interesu prawnego. Organy nadzoru budowlanego nie są natomiast uprawnione do badania, czy oceny legalności postanowień obowiązujących planów miejscowych.
Nieruchomość skarżącej, podobnie jak stacja paliw, położona jest przy drodze publicznej, co już powoduje określone konsekwencje w zakresie czynników mogących stanowić określone uciążliwości. Te zaś, które jako uciążliwości związane z funkcjonowaniem stacji paliw podano w toku postępowania zażaleniowego do protokołu z dnia 16 stycznia 2012 r. ( dźwięki w porze nocnej, oświetlenie stacji paliw, warkoty dystrybutorów i agregatów prądotwórczych, ciągłe przyjeżdżanie nastolatków walących w bębny, ciągły warkot samochodów, hałas od myjni samochodowych, przepompowywania gazu z beczek do beczkowozów oraz toksyn i olejów ropopochodnych, nieprzyjemny fetor w związku z przepompowywaniem szamba ) mogą jedynie prowadzić do stwierdzenia, że K.W. posiada w postępowaniu naprawczym interes faktyczny. Nie jest on jednak tożsamy z interesem prawnym, który musi być oparty na konkretnych przepisach prawa materialnego. Takiego przepisy skarżąca nie wskazała. Ponadto, należy zwrócić uwagę, że skarżąca wskazuje na uciążliwości będących już wynikiem funkcjonowania stacji paliw, a takie nie mogły być brane pod uwagę przez organy nadzoru budowlanego w postępowaniu naprawczym. O ile funkcjonowanie obiektu przekracza obowiązujące normy, to podmiot zainteresowany ma możliwość poszukiwania ochrony przed właściwymi organami ochrony środowiska lub państwowej inspekcji sanitarnej.
Myjnia samochodowa wraz infrastrukturą techniczną, jak również zjazd z drogi publicznej na stację paliw nie są zaś przedmiotem postępowania naprawczego, w którym wydano ostateczną decyzję z dnia 14 lutego 2011 r. Nr 35/2011, znak [....].
Podobne zarzuty, jak w postępowaniu zażaleniowym zostały podniesione w toku postępowania sądowoadministracyjnego w pismach składanych przez skarżącą, i jak wynika z powyższych wywodów nie zasługują one na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił, za podstawę biorąc art. 151 p.p.s.a.