VI SA/Wa 2234/06

VI SA/Wa 2234/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-03-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki
Pamela Kuraś-Dębecka
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
II GSK 119/08 - Wyrok NSA z 2008-05-15
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia Andrzej Czarnecki Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2007 r. sprawy ze skargi E. sp. j. H. i K. E. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] czerwca 2006 r. o godz. 19.35, na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...], zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...], ciągnący naczepę marki [...] o nr rej. [...], stanowiący własność E. Spółka Jawna H. i K. E. Pojazd był kierowany przez kierowcę A. J. W trakcie kontroli pojazdem wykonywany był transport ładunku (bentomat) z miejscowości [...] do [...] (promem z [...]). Z okazanej do kontroli wykresówki wynikało, że zatrzymany pojazd odbywał transport w trakcie obowiązującego zakazu ruchu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton.
Pismem z dnia [...] czerwca 2006 r. zawiadomiono wykonującą transport stronę skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego.
Na podstawie poczynionych w trakcie kontroli ustaleń, decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 93 ust. 1 i art. 92 ust. 1 pkt 5 oraz ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088), jak również lp. 13.2 załącznika do wskazanej powyżej ustawy, a także § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach, zwanego dalej rozporządzeniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 161, poz. 1565) nałożył na E. Spółka Jawna H. i K. E. karę pieniężną w wysokości 1000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń ruchu określonej kategorii pojazdów w terminach określonych właściwymi przepisami.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. strona skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że bezspornym jest, iż do zatrzymania doszło w trakcie wykonywania przewozu na trasie [...] -[...], który to przewóz zakładał dowóz ciągnikiem naczepy z przewożonym towarem do terminalu morskiego w [...], skąd po przepłynięciu Bałtyku miał ją odebrać po stronie szwedzkiej kolejny ciągnik. Skarżąca spółka podniosła, że miejscowość [...], w której został zatrzymany kierujący pojazdem [...] o nr rej. [...] kierowca, znajdował się w odległości ok. 60 km od terminalu morskiego w [...], do którego zmierzał ww. pojazd. W związku z tym, zdaniem strony skarżącej doszło do ziszczenia się przesłanki z § 3 ust. 3 rozporządzenia, który stanowi, że przepisy § 1 i 2 nie maja zastosowania m. in. do pojazdów wykonujących czynności dowozowo-odwozowe w promieniu 150 km od terminalu morskiego. Strona skarżąca podniosła, iż organ nieprawidłowo wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu istotną kwestią był fakt dokonania załadunku w miejscowości znajdującej się dalej niż 150 km od terminalu morskiego. W odwołaniu wskazano również, iż zaskarżona decyzja narusza art. 107 k.p.a., gdyż nie posiada powołanej w całości w sposób prawidłowy podstawy prawnej i została wydana z rażącymi licznymi naruszeniami przepisów postępowania w szczególności art. 10, 75, 77, 78 i 81 k.p.a. Strona skarżąca podniosła, że decyzja I instancji została oparta na nieudowodnionych okolicznościach i uniemożliwiono stronie wypowiedzenie się co do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] opierając się na takiej samej podstawie prawnej jak organ I instancji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2006 r.
W decyzji z dnia [...] października 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że argumenty strony skarżącej zawarte w odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2006 r. nie mogą w świetle obowiązującego prawa stanowić podstawy do uwzględnienia tego odwołania, gdyż w chwili kontroli pojazdu doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. Organ stanął na stanowisku, że powyższe naruszenie prawa nastąpiło w związku z faktem przewożenia przez skarżąca spółkę ładunku z miejscowości [...] do miejscowości [...] zespołem pojazdów przekraczającym 12 ton dopuszczalnej masy całkowitej (dmc) i prowadzeniem pojazdu przez kierowcę pomimo obowiązywania zakazu ruchu w tym okresie. Ponadto organ podniósł, iż powyższy przewóz nie spełniał kryteriów wyłączenia spod zakazu pojazdów określonych w § 3 ust. 3 rozporządzenia, gdyż odległość między miejscem początkowym wykonywania przewozu (miejscowość [...]), a miejscem końcowym (miejscowość [...]) przekraczała 150 km.
Odnośnie argumentów zawartych w odwołaniu dotyczących naruszeń przepisów formalnych k.p.a., organ stanął na stanowisku, iż nie doszło do żadnych naruszeń w ww. zakresie w postępowaniu przed organem I instancji.
Pismem z dnia [...] listopada 2006 r. skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu administracji skargę na powyższą ostateczną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r., której zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego poprzez błędna interpretację i bezzasadny brak zastosowania w przedmiotowej sprawie § 3 ust. 3 rozporządzenia oraz naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 8, 9, 11, 12 § 1 i 6 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1, 78, 136 k.p.a., a także art. 138 k.p.a. W związku z tym strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka wskazała, iż w przedmiotowej sprawie wykonywane były czynności dowozowe i okoliczność gdzie znajdował się punkt początkowy, a także fakt, że jest on oddalony o ponad 150 km od terminalu morskiego nie ma kompletnie żadnego znaczenia dla sprawy. Ponadto zostało podniesione, iż oczywistym jest, że zakaz poruszania się po drogach zaczął obowiązywać w omawianym przypadku z chwilą nadejścia określonego w przepisach terminu, czyli o godz. 18.00 dnia [...] czerwca 2006 r. Do tej godziny powyższe przepisy nie mają zastosowania i znajdują się w stanie "uśpienia", z którego "wybudza" je dopiero nadejście ściśle określonej ww. godziny. Tym samym kompletnie nie ma znaczenia dla stosowania przepisów rozporządzenia (w tym § 3 ust. 3), co przewoził i gdzie znajdował się pojazd przed ich "uaktywnieniem". Według strony skarżącej istotna jest okoliczność, że po/w chwili "uaktywnienia" się tych przepisów (tj. o godz. 18.00) pojazd o dmc 12 ton rozwozi lub nie, ściśle określony ładunek lub wykonuje czynności dowozowe do znajdującego się w odległości maksymalnej 150 km w linii prostej terminalu morskiego.
Strona skarżąca podniosła również w skardze, iż organ wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się szeregu rażących uchybień formalnoprawnych. Spółka wskazała, że nie jest jasne na jakiej podstawie organ II instancji przyjął w zaskarżonej decyzji godzinę 20.38 jako godzinę kontroli pojazdu i w związku z tym postawiła zarzut błędnego ustalenia okoliczności faktycznych przez powyższy organ, który nie przeprowadził dodatkowego postępowania dowodowego. Ponadto skarżąca postawiła zarzut wydania decyzji przez organ I instancji w oparciu o niepełną podstawę prawną oraz zarzut braku tożsamości uzasadnienia prawnego ww. decyzji. Spółka wskazała także, iż organ zaniechał postępowania dowodowego z zeznań świadka (kierowcy) pomimo takiego wniosku strony skarżącej, jak również uniemożliwił stronie wypowiedzenie się co do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie (tj. co do listu przewozowego CMR), czyli naruszył art. 10 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, strona skarżąca podniosła, iż z powodu ww. uchybień, fakt przewozu bentomatu przedmiotowym transportem nie został przez organ udowodniony, co miało istotne znaczenie w świetle § 3 ust. 1 rozporządzenia. W związku ze wskazanymi w skardze zarzutami, strona skarżąca wskazała, iż organ nie udowodnił, że odbywany przewóz był przewozem wykonywanym przez pojazd, o którym mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Ponadto spółka zarzuciła organowi, iż nie została poinformowana o czynnościach dowodowych w kwestii dotyczącej ustalenia charakteru przewożonej substancji, tj. bentomatu.
W dniu [...] grudnia 2006 r. wpłynęła do Sądu odpowiedź na skargę. W niniejszej odpowiedzi Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi z dnia [...] listopada 2006 r. Ponadto organ wskazał, iż w toku postępowania administracyjnego starannie dokonano ustaleń faktycznych i stosownie do tego zastosowano obowiązujące przepisy. Odzwierciedleniem tego jest uzasadnienie decyzji organu II instancji, w którym stan faktyczny i prawny został szczegółowo wyartykułowany, co w pełni wyczerpuje obowiązki organu z art. 107 § 3 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. w przedmiocie wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń ruchu określonej kategorii pojazdów w terminach określonych właściwymi przepisami.
Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie regulują przepisy art. 92 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088), a także § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz. U. z 2003 r. Nr 161, poz. 1565).
Zgodnie z treścią art. 92 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15000 zł. Przepis § 2 pkt 2 rozporządzenia stanowi, iż wprowadza się zakaz ruchu na drogach pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów od godziny 18.00 do godziny 22.00 w dzień poprzedzający dzień określony w pkt 1 lit. b-j, co w przedmiotowej sprawie ma odniesienie do pkt 1 lit. g, czyli dzień Bożego Ciała. Przepis § 3 ust. 3 rozporządzenia stanowi, iż ww. § 2 nie ma zastosowania do pojazdów wykonujących czynności dowozowo-odwozowe na odcinku między miejscem nadania albo przeznaczenia a najbliższym lądowym terminalem transportu kombinowanego lub w promieniu 150 km od terminalu morskiego.
W ocenie Sądu organ wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował powyższe przepisy, gdyż bezspornym jest, że w przedmiotowej sprawie miejsce załadunku, tj. miejscowość [...] znajduje się poza promieniem 150 km od portu (terminalu morskiego) w miejscowości [...], a zatem charakter wykonywanego przewozu wskazuje, iż nie miały do niego zastosowania przesłanki opisane w § 3 ust. 3 rozporządzenia. Sąd stanął na stanowisku, że strona skarżąca błędnie przyjęła, iż fakt oddalenia punktu załadunku o ponad 150 km od terminalu morskiego nie ma żadnego znaczenia dla sprawy, gdyż zakaz poruszania się po drogach, o którym mowa w § 2 pkt 2, zaczął obowiązywać w omawianym przypadku z chwilą nadejścia określonego w przepisach terminu, czyli o godz. 18.00, a zatem nie ma znaczenia dla stosowania § 3 ust. 3 rozporządzenia gdzie znajdował się kontrolowany pojazd przed ww. terminem. W następstwie powyższego błędnego rozumowania, strona skarżąca nieprawidłowo wywnioskowała, iż w przedmiotowej sprawie istotnym faktem jest okoliczność, że w chwili nadejścia omawianego powyżej terminu (tj. godz. 18.00), pojazd wykonując czynności dowozowe znajdował się w promieniu 150 km w linii prostej od terminalu morskiego.
Sąd stanął na stanowisku, że w omawianym przypadku organ słusznie nałożył karę pieniężną, o której mowa w art. 92 ust. 1 pkt 5, gdyż nie ma podstaw do zastosowania § 3 ust. 3 rozporządzenia. Z treści § 3 ust. 3 wynika, iż przepisy § 2 nie mają zastosowania do pojazdów wykonujących czynności dowozowe-odwozowe na odcinku między miejscem nadania albo przeznaczania w promieniu 150 km od terminalu morskiego. Oznacza to, że aby powyższy § 3 ust. 3 miał zastosowanie, to miejsce nadania albo przeznaczania musi znajdować się w promieniu 150 km od terminalu morskiego. Zatem nie ma znaczenia w omawianym przypadku fakt, iż kontrola pojazdu została dokonana w miejscowości [...], znajdującej się około 60 km w linii prostej od terminalu morskiego w miejscowości [...]. Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, że również nie ma tu znaczenia argument strony skarżącej, iż dla zastosowania przepisu § 3 ust. 3 istotne znaczenie ma miejsce, w którym znajdował się pojazd o godz. 18.00 w dniu [...] czerwca 2006 r. Sąd podzielił stanowisko organu, iż o zastosowaniu § 3 ust. 3 decyduje w przedmiotowej sprawie miejsce nadania (przeznaczania), a nie miejsce, w którym był kontrolowany pojazd o wskazanej godzinie 18.00, a zatem nie jest istotne czy o tej godzinie pojazd znajdował się w promieniu 150 km od terminalu morskiego. W związku z powyższym Sąd uznał, że organ prawidłowo nie zastosował omawianego § 3 ust. 3, gdyż miejsce nadania znajdowało się poza promieniem 150 km od terminalu morskiego w miejscowości [...], a zatem doszło do naruszenia § 2 pkt 2 rozporządzenia.
Sąd nie podzielił również argumentów skarżącej spółki w kwestii dotyczącej naruszenia przez organ przepisów formalnych w zakresie przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu organ prawidłowo dokonał w toku omawianego postępowania ustaleń faktycznych i stosownie do tego zastosował obowiązujące przepisy. W sytuacji, która zaistniała w przedmiotowej sprawie nie było potrzeby podejmowania przez organ obszernej polemiki z argumentami strony skarżącej w kwestii dotyczącej podstawy prawnej wydanej decyzji, zaniechania postępowania dowodowego z zeznań świadka (kierowcy), ustalenia charakteru przewożonej substancji oraz uniemożliwienia wypowiedzenia się co do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie (tj. co do listu przewozowego CMR). Organ dokonując czynności formalnych wyjaśnił powyższe kwestie w sposób prawidłowy i wyczerpujący, a następnie wydał decyzję w sposób zgodny z prawem. Sąd nie podziela także stanowiska strony skarżącej, że nie jest jasne na jakiej podstawie organ II instancji przyjął w zaskarżonej decyzji godzinę 20.38 jako godzinę kontroli pojazdu. W związku z tym postawiony zarzut błędnego ustalenia okoliczności faktycznych przez powyższy organ, który nie przeprowadził dodatkowego postępowania dowodowego w tej kwestii jest niesłuszny. Należy zauważyć, iż protokół kontroli z dnia [...] czerwca 2006 r. wyraźnie wskazuje, że pojazd został zatrzymany do kontroli o godz. 19.35, a godzina kontroli i sporządzenia protokołu jest wskazana jako 20:38. Kierujący pojazdem uczestniczył w przeprowadzanej kontroli i sporządzaniu protokołu, a następnie podpisał ten protokół nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń. W związku z tym niezrozumiałe są zarzuty strony skarżącej odnoszące się do czasu przeprowadzonych czynności kontrolnych.
Sąd analizując powyższe stwierdzenia stanął na stanowisku, że organ wydał zaskarżoną decyzję zgodnie z prawem i nie dopuścił się uchybień formalnoprawnych.
Ponadto należy podkreślić, iż na stronie skarżącej jako profesjonalnym przedsiębiorcy spoczywa obowiązek takiej organizacji czasu pracy i jazdy kierowcy, aby nie dochodziło do naruszeń obowiązujących przepisów prawa, w tym m. in. dotyczących zakazów ruchu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.