VI SA/Wa 2231/06

VI SA/Wa 2231/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /sprawozdawca/
Ewa Frąckiewicz
Halina Emilia Święcicka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6461 Wynalazki
Sygn. powiązane
II GSK 288/07 - Wyrok NSA z 2007-12-18
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2007 r. sprawy ze skargi N. z siedzibą w U. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym przez N. z siedzibą w U. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] października 2006r. Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej utrzymał w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] września 2006r odmawiające stronie skarżącej przywrócenia terminu na złożenie wniosku o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego dla produktu o nazwie "[...]".
Powyższe postanowienia wydano w następującym stanie faktycznym: w dniu 18 lipca 2005r. wnioskodawca N. z siedzibą w U. złożył
w Urzędzie Patentowym RP wniosek o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego dla produktu o nazwie "[...]", objętego patentem nr [...] na wynalazek
pt. "[...]". Łącznie z powyższym wnioskiem strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego, na podstawie art. 243 §1 i § 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. Prawo własności przemysłowej. Strona wyjaśniła, że polski patent nr [...] udzielony został [...] grudnia 2001r, natomiast zezwolenia na sprzedaż na produktów leczniczych objęty patentem wydane zostały
w dniu [...] października 2004r. Obejmowały one cały rynek Unii Europejskiej. Wobec powyższego 6 - miesięczny termin na złożenie wniosku o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego określony w art. 7. 1 Rozporządzenia Rady 1768/92 upłynął z dniem [...] kwietnia 2005r. We wniosku tym strona wskazała powody dla których nie było możliwe złożenie wniosku w wymaganym okresie. Wnioskodawca wyjaśnił, że
D. są europejskimi rzecznikami patentowymi reprezentującymi stronę
i byli odpowiedzialnymi za Patent Europejski. Patent ten udzielony został w dniu [...] lipca 2005r. Termin na złożenie wniosku o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego
w oparciu o Patent Europejski upływał zatem w dniu [...] lipca 2005r. Ponieważ pełnomocnicy nie wiedzieli o istnieniu polskiego patentu nr [...] uznali, iż termin na zgłoszenie wniosku o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego w całej Unii Europejskiej, a więc również w Polsce upływa z dniem [...] lipca 2005 r. Niezwłocznie po uzyskaniu informacji o istnieniu polskiego patentu wnioskodawca za pośrednictwem swoich pełnomocników podjął działania mające na celu uzyskanie dodatkowego świadectwa ochronnego także w Polsce, albowiem złożenie takiego wniosku zawsze było intencją zgłaszającego.
Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej po rozpoznaniu wniosku
o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego postanowieniem z dnia [...] września 2006r., działając na podstawie art. 7 Rozporządzenia Rady EWG nr 1768/ 92 z dnia 18 czerwca 1992r. w sprawie utworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych ( Dz. U. UE L 182, 02/07/1992) , art. 755 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej ( Dz. U. z 2003r. Nr 119 poz. 1117 z póź. zm.) i art. 59 k. p. a w związku z art. 252 p.w.p. - postanowił odmówić przywrócenia terminu na złożenie wniosku o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego dla produktu o nazwie "[...]". W uzasadnieniu Urząd stwierdził, iż termin na złożenie wniosku o udzielenie dodatkowego świadectwa ochronnego bezspornie został przez stronę przekroczony. Jednocześnie data udzielenia patentu europejskiego w tym przypadku zdaniem Urzędu nie mogła być brana pod uwagę, ponieważ produkt na terenie Polski jest chroniony polskim patentem nr [...], a ochrona później udzielonego patentu europejskiego nie rozciąga się na Polskę. Zgodnie natomiast z treścią 755 ustawy Prawo własności przemysłowej termin do złożenia wniosku o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego - nie podlega przywróceniu.
Pismem z dnia 30 września 2005r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o przywrócenie terminu i uznanie, że w dniu 18 lipca 2005r. dopełniono czynności dla której został określony ten termin. W uzasadnieniu wniosku strona ponownie wyjaśniła okoliczności w jakich doszło do uchybienia terminu do złożenia wniosku. Podkreśliła, że ważnym faktem w sprawie było to, iż postępowanie przed Urzędem Europejskim jak również wnioskowanie o udzielenie dodatkowego świadectwa ochronnego prowadzone było przez kancelarię europejskich rzeczników patentowych D. personalnie przez A. B., natomiast postępowanie przed UP RP prowadziła do 2001r. [...] kancelaria patentowa. Brak dostatecznej komunikacji pomiędzy kancelariami w U. i w Europie oraz brak dostatecznej ilości publikatorów o zmieniającym się burzliwie prawie patentowym
w Europie, a także niezawiniona niewiedza europejskiej kancelarii D., która nie była poinformowana przez swojego amerykańskiego mocodawcę o istnieniu patentu w Polsce na to samo rozwiązanie co w Europejskim Urzędzie Patentowym sprawiły, że przedmiotowy wniosek dotarł do Urzędu Patentowego RP w dniu 18 lipca 2005r. to znaczy w czasie odpowiednim do złożenia go tak jak w innych krajach członkowskich Konwencji o Patencie Europejskim. Dlatego też zgłaszający ponownie wniósł
o uznanie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zgłaszającego oraz o przywrócenie terminu.
Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej działając na podstawie art. 245 ust. 3 oraz art. 755 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. p. w. p. oraz art. 7 Rozporządzenia Rady EWG nr 1768/ 92 z dnia 18 czerwca 1992r. w sprawie utworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Urząd ponownie powołał treść 755 p.w.p. zgodnie, z którym termin do złożenia wniosku o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego - nie podlega przywróceniu. Urząd stwierdził, że termin ten należy do terminów prawa materialnego i wobec tego nie podlega przywróceniu ani przedłużeniu bez względu na przyczynę jego uchybienia.
Pismem z dnia 16 listopada 2006r. wnioskodawca N. z siedzibą w U. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Urzędu Patentowego RP wnosząc
o jego uchylenie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] września 2005r. Rozstrzygnięciom Urzędu Patentowego strona skarżąca zarzuciła naruszenie w całości Rozporządzenia Rady Wspólnot Europejskich nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, albowiem interpretacja przepisów dokonana przez Urząd Patentowy RP pozostaje w jawnej sprzeczności z duchem i zamiarem, jaki przyświecał mającemu w niniejszej sprawie zastosowanie rozporządzeniu. Strona podniosła, iż celem rozporządzenia było wydłużenie okresu ochrony dla opatentowanych produktów, albowiem okres, jaki upływa między wypełnieniem wniosku o patent dla nowego produktu leczniczego, a wydaniem zezwolenia dopuszczenia do obrotu powoduje, że okres rzeczywistej ochrony w ramach patentu jest niewystarczający na pokrycie nakładów poniesionych na prace badawcze. Ponadto celem Rozporządzenia było wprowadzenie jednolitych rozwiązań które zapobiegłoby wprowadzaniu zróżnicowanych rozwiązań w przepisach krajowych. Strona zwróciła uwagę, że inni członkowie Unii Europejskiej tj. Francja, Szwecja, Luksemburg - w oparciu o powołane przepisy Rozporządzenia, w podobnych przypadkach wniosków o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o udzielenie dodatkowego świadectwa ochronnego, termin ten przywracali. Natomiast w [...] przywrócono termin na wniosek strony skarżącej z uwagi na podobne okoliczności jak w sprawie niniejszej.
A zatem jednolite stanowisko różnych urzędów patentowych we Wspólnocie pozwala na wysnucie wniosku, że przywrócenie terminu określonego w art. 7 Rozporządzenia
nr 1768/92 jest dopuszczalne.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy podtrzymując stanowisko wyrażone
w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika D. R. podtrzymała zarzuty skargi, wnosząc o uchylenie zaskarżonych postanowień, jednocześnie podnosząc dodatkowe okoliczności. Swoje stanowisko strona zawarła w załączniku do protokołu
z rozprawy. Z ostrożności procesowej na podstawie art. 3 w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym wniosła o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania w brzmieniu: czy przepis art. 755 ust. 2 Prawa własności przemysłowej jest zgodny z art. 2 umowy międzynarodowej Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań
w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, który na mocy art. 1 ust. 2 Traktatu podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003r. stanowi integralną część tego traktatu, w zw. z art. 7 Rozporządzenia Rady z dnia 18 czerwca 1992r. nr 1768/92 EWG dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych. Uzasadniając swoją skargę strona podniosła, iż zaskarżone postanowienie zasługuje na uchylenie, ponieważ Urząd Patentowy RP dokonał wadliwego rozstrzygnięcia w zakresie złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 18 lipca 2005r.
o przywrócenie terminu na złożenie wniosku o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego. W ocenie skarżącego jeżeli organ uznał, że norma prawna przewidziana została 755 p. w. p. wyklucza dopuszczalność przywrócenia terminu, o którym mowa
w art. 71(1) Rozporządzenia Rady ( EWG) z dnia 18 czerwca 1992r. nr 1768/92 powinien uznać, iż nie jest dopuszczalne wszczęcie postępowania w przedmiocie przywrócenia wskazanego terminu. Tymczasem organ wydając zaskarżone postanowienie przyjął pogląd przeciwny, a zatem dokonując merytorycznej oceny zasadności lub braku zasadności wniosku o przywrócenie terminu, winien dokonać oceny istnienia przesłanek warunkujących przywrócenia terminu, o których mowa
w art. 243 p. w. p., czego jednak organ nie dokonał w niniejszej sprawie. Ponadto strona skarżąca zarzuciła sprzeczność normy przewidzianej w art. 755 p.w.p. z prawem wspólnotowym, która zdaniem skarżącego wynika z faktu, iż przepisy zawarte w ustawie prawo własności przemysłowej dotyczące dodatkowego prawa ochronnego przewidują zakaz przywrócenia sześciomiesięcznego terminu na złożenie wniosku o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego w sytuacji, kiedy takiego zakazu brak na gruncie rozporządzenia nr 1768/92. Tym samym zdaniem skarżącego norma prawna wskazana w art. 755 p. w. p. w świetle którego termin na złożenie wniosku o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego nie podlega przywróceniu , nie jest zgodna z treścią Rozporządzenia nr 1768/92 ponieważ stanowi regulację kreującą odmienne warunki udzielania dodatkowego świadectwa ochronnego niż te, o których mowa
w rozporządzeniu. W ocenie strony skarżącej polskie prawo nie realizuje wspólnotowych zasad ekwiwalentności i efektywności, które są związane z zasadami pierwszeństwa
i bezpośredniego skutku. Na poparcie swojego stanowiska wnioskodawca odwołał się do orzecznictwa ETS dotyczącego stosowania powyższych zasad. Strona poniosła ponadto, że przewidziany w art. 755 p.w.p zakaz przywracania terminu na złożenie wniosku o udzielenie dodatkowego świadectwa ochronnego jest także rozwiązaniem odmiennym od regulacji przyjętych w pozostałych Państwach członkowskich, a także stoi w sprzeczności z praktyką orzeczniczą członków Unii Europejskiej. W celu zbadania rozbieżności pomiędzy regulacją zawartą w p.w.p., a rozwiązaniami przyjętymi przez innych członków UE - strona skarżąca dokonała analizy przepisów krajowych poszczególnych Państw Członkowskich, w szczególności opierającą się na opiniach zagranicznych pełnomocników strony skarżącej, którzy zostali poproszeni o odpowiedź na dwa pytania. Po pierwsze, czy zgodnie z prawem krajowym można przywrócić sześciomiesięczny termin na złożenie wniosku o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego, wskazany w art. 7(1) Rozporządzenia nr 1768/92 oraz czy przywrócenie terminu jest w sposób wyraźny wyłączone. Z ustawodawstw większości państw wynikało, że nie jest wykluczone przywrócenie terminu określonego w art.7(1) Rozporządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002r. poz. 1269 z póź.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o powyższe kryteria Sąd doszedł do przekonania, że skarga N. z siedzibą w U. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Urząd Patentowy odmawiając stronie skarżącej prawa ubiegania się o przywrócenie terminu na złożenie wniosku o udzielenie dodatkowego świadectwa ochronnego na produkt leczniczy nie naruszył zarówno przepisów prawa procesowego jak i materialnego, w tym postanowień Rozporządzenia Rady EWG z 18 czerwca 1982r. nr 1768/92 dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych.
Przedmiotem skargi jest postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] października 2006 r. utrzymujące w mocy wcześniejsze postanowienie tego organu odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego na lek o nazwie "[...]", z którym to wnioskiem wystąpiła strona skarżąca. Podkreślenia wymaga, iż sam fakt uchybienia przez stronę skarżącą
6 - miesięcznemu terminowi na złożenie wskazanego wniosku jest bezsporny. Wnioskodawca potwierdził, że zezwolenie na wprowadzenie do obrotu produktów leczniczych chronionych patentem podstawowym otrzymał w dniu [...] października 2005r., a zatem 6 - miesięczny termin określony w art. 7 rozporządzenia Rady EWG
nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992r. w sprawie utworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz. U. UE L 182, 02/07/1992) - upłynął
z dniem [...] kwietnia 2005r.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się natomiast do tego, czy dopuszczalne jest skuteczne wnioskowanie o przywrócenie powyższego terminu. Urząd Patentowy RP uzasadniając swoje stanowisko powołał się na przepis art.755 ust. 2 p .w. p. zgodnie,
z którym termin na złożenie wniosku o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego - nie podlega przywróceniu. Urząd stwierdził termin ten należy do terminów prawa materialnego i wobec tego nie podlega przywróceniu, ani przedłużeniu bez względu na przyczynę jego uchybienia. Strona skarżąca natomiast wskazywała na sprzeczność powołanego przepisu prawem wspólnotowym tj. z mającym zastosowanie
w przedmiotowej sprawie Rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1768/92. Strona powołując się na cele Rozporządzenia oraz zasady prawa wspólnotowego podkreślała, że zakaz przywracania terminu na złożenie wniosku o udzielenie dodatkowego świadectwa ochronnego - w sposób istotny ogranicza możliwość korzystania z przewidzianego
w prawie wspólnotowym uprawnienia do przedłużenia czasu trwania ochrony patentu.
Rozporządzeniem Rady nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącym stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz. U.UE L 182 z dnia 2 lipca 1992 r.) wprowadzono nowe prawo wyłączne w postaci dodatkowego świadectwa ochronnego (dalej "świadectwo"), które jest tytułem odrębnym od patentu. Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia prawo to dostępne jest dla tych produktów leczniczych chronionych patentami, które mają zastosowanie w leczeniu lub zapobieganiu chorób występujących u ludzi lub zwierząt, lub podawaną ludziom lub zwierzętom w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia czy modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu ludzkiego lub zwierzęcego. Jaki stanowi art. 5 rozporządzenia - z zastrzeżeniem przepisów art. 4 świadectwo przyznaje te same prawa, które przyznane są na mocy patentu podstawowego, oraz podlega takim samym ograniczeniom i takim samym zobowiązaniom. Uzyskanie świadectwa jest możliwe jest w przypadku spełnienia przez ubiegającego się o jego uzyskanie warunków określonych przepisami Rozporządzenia oraz złożeniu wniosku w określonym terminie. Warunki uzyskania świadectwa określone zostały w art. 3 Rozporządzenia. I tak świadectwo wydaje się, jeżeli w Państwie Członkowskim, w którym złożony zostaje wniosek określony w art. 7, w dniu złożenia wspomnianego wniosku:
a) produkt chroniony jest patentem podstawowym pozostającym w mocy;
b) wydane zostało zgodnie z dyrektywą 65/65/EWG lub dyrektywą 81/851/EWG, odpowiednio, ważne zezwolenie na obrót produktem leczniczym;
c) produkt nie był uprzednio przedmiotem świadectwa;
d) zezwolenie określone w lit. b) jest pierwszym zezwoleniem na obrót danym produktem jako produktem leczniczym.
Termin składania powyższego wniosku określony został w art. 7 powołanego Rozporządzenia i wynosi sześć miesięcy licząc od daty, w której wydane zostało zezwolenie na obrót, określone w art. 3 li.b, kiedy wydany został produkt leczniczy,
a ponadto bez względu na ust. 1, jeżeli zezwolenie na obrót zostało wydane przed udzieleniem patentu podstawowego, wniosek o wydanie świadectwa wnosi się w ciągu sześciu miesięcy od daty udzielenia patentu.
Jednocześnie zgodnie z art. 18 Rozporządzenia z braku przepisów proceduralnych
w niniejszym rozporządzeniu postanowiono, iż do świadectw mają zastosowanie przepisy proceduralne stosowane na podstawie prawa krajowego do odpowiadających im patentów podstawowych, chyba że prawo to ustala szczególne przepisy proceduralne dla świadectw.
Takie też szczególne przepisy proceduralne wprowadzono do ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej w Rozdziale 5¹ zatytułowanym Dodatkowe prawo ochronne oraz do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2003 r. w sprawie składania i rozpatrywania wniosków o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego dla produktów leczniczych i produktów ochrony roślin ( Dz. U z 2003r. Nr 141 poz.1361). Zgodnie z treścią art. 755 ust. 1 powołanej ustawy - Urząd Patentowy po stwierdzeniu, że warunki udzielenia dodatkowego prawa ochronnego nie są spełnione albo że wniosek złożony został po terminie, wydaje decyzję o odmowie udzielenia dodatkowego prawa ochronnego. Jak stanowi ustęp
2 powołanego przepisu, termin na złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie podlega przywróceniu.
Zdaniem Sądu rozstrzygającego niniejszą sprawę, postanowienia art. 755 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej nie naruszają prawa wspólnotowego i wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie utrudniają realizacji uprawnień przewidzianych w powołanym Rozporządzeniu. Celem Rozporządzenia Rady nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. było stworzenie dodatkowego świadectwa ochronnego, udzielanego na tych samych warunkach przez każde z Państw Członkowskich, na wniosek posiadacza patentu krajowego lub europejskiego na produkt leczniczy, dla którego wydane zostało zezwolenie na obrót. Istotą stworzenia nowego prawa wyłącznego, było wydłużenie ochrony dla produktów leczniczych. Jak zapisano w preambule do rozporządzenia okres, który upływa między wypełnieniem wniosku
o patent dla nowego produktu leczniczego, a wydaniem zezwolenia na obrót, powoduje, że okres rzeczywistej ochrony w ramach patentu jest niewystarczający na pokrycie nakładów poniesionych na prace badawcze, a sytuacja ta prowadzi do braku ochrony, co jest krzywdzące dla badań w dziedzinie farmacji. Rozporządzenie miało, więc określać jednakowe dla wszystkich państw członkowskich warunki uzyskiwania dodatkowego świadectwa ochronnego. Z uwagi jednak na fakt, że wniosek o wydanie świadectwa składa się we właściwym urzędzie patentowym Państwa Członkowskiego, w którym udzielony został patent podstawowy lub w którego imieniu został on udzielony
i w którym wydane zostało zezwolenie na obrót określone w art. 3 lit. b), o ile to Państwo Członkowskie nie wyznaczy innych władz do tego celu (art.9) - świadectwo ochronne udzielane jest odrębnie na terytorium każdego z państw członków Unii Europejskiej. Stąd też każde z państw jest obowiązane wprowadzić swą wewnętrzną regulację dostosowującą wewnętrzne ustawodawstwo do standardów i zasad wynikających z rozporządzenia. W ocenie Sądu przepisy wprowadzone do ustawy Prawo własności przemysłowej oraz do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2003 r. w sprawie składania i rozpatrywania wniosków o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego dla produktów leczniczych i produktów ochrony roślin - nie naruszają postanowień wspólnotowego Rozporządzenia. Podmioty, które spełniają warunki uzyskania świadectwa określone w art. 3 Rozporządzenia oraz złożą wniosek
w zakreślonym przez ustawodawcę unijnego terminie, otrzymują decyzję o udzieleniu dodatkowego świadectwa ochronnego. Zdaniem Sądu termin 6 - miesięczny określony w art. 7 rozporządzenia jest terminem rozsądnym, pozwalającym stronie zainteresowanej i należycie dbającej o swoje interesy, uzyskanie dodatkowego świadectwa ochronnego. Jednocześnie mając na uwadze powołane powyżej cele Rozporządzenia, brak jest podstaw do przyjęcia, że zostały one naruszone poprzez wprowadzenie do ustawodawstwa krajowego zakazu przywrócenia powyższego terminu.
W ocenie Sądu prawidłowe było również rozstrzygnięcie przez Urząd Patentowy RP w przedmiocie wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wydanie świadectwa. Wprawdzie zgodnie z art. 755 ust. 1 p. w. p. - Urząd Patentowy po stwierdzeniu, że wniosek złożony został po terminie, wydaje decyzję o odmowie udzielenia dodatkowego prawa ochronnego, to jednak zdaniem Sądu
w sytuacji, gdy strona świadoma, iż uchybiła terminowi składa formalny wniosek o jego przywrócenie, organ nie może pozostawić go bez rozpoznania wydając od razu decyzję
o odmowie udzielenia dodatkowego prawa ochronnego. W tej sytuacji zgodnie z art. 252 ustawy Prawo własności przemysłowej, zastosowanie znajdują przepisy ogólne kodeksu postępowania administracyjnego, według których o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej (art. 59 § 1 k.p.a.). A zatem Urząd Patentowy zasadnie rozstrzygnął w przedmiocie złożonego wniosku w formie postanowienia na które służy zażalenie. Ponadto mając na uwadze zarzuty skargi, iż
Urząd wykluczając możliwość przywrócenia terminu powinien uznać, że nie jest dopuszczalne wszczęcie postępowania w tym przedmiocie, Sąd chciałby zwrócić uwagę iż przepisy k.p.a nie przewidują nie tylko formy odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, lecz także instytucji odmowy wszczęcia postępowania, jeżeli przez odmowę rozumieć akt administracyjny odmawiający wszczęcia postępowania. Wydanie decyzji lub postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania nie znajduje zatem uzasadnienia w przepisach kodeksu .
Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstawy do skierowania do Trybunału Konstytucyjnego pytania w brzmieniu sformułowanym przez stronę skarżącą.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.