VI SA/Wa 2211/13

VI SA/Wa 2211/13 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2013-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-08-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Śliwińska /przewodniczący/
Grzegorz Nowecki
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
Hasła tematyczne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ
Minister Budownictwa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. art. 76 par. 3, 217 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 190
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
art. 182 ust. 2a
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie nadania licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego R.W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt: I SA/Wa 827/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] oraz z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania R. W. licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa nieruchomościami. Sąd zarzucił organowi brak oceny prawidłowości postępowania Komisji Kwalifikacyjnej i brak weryfikacji ustaleń zawartych w protokole, w szczególności dokumentu wydanego przez prodziekana Wydziału Prawa i Administracji na Uniwersytecie im. [...] w P. zaświadczającego, że studia wyższe (kierunek prawo) ukończone przez R. W. uwzględniają co najmniej minimalne wymogi programowe dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa nieruchomościami, w kontekście wymogów wynikających z art. 182 ust. 2a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U z 2010 r. Nr 106, poz. 651 ze zm. dalej - u.g.n.).
W dniu [...] marca 2010 r. Państwowa Komisja Kwalifikacyjna przeprowadziła ponownie postępowanie kwalifikacyjne o nadanie licencji zawodowej R. W. w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami i swoje ustalenia zawarła w protokole.
Minister Infrastruktury decyzją z [...] kwietnia 2010 r. nr [...] odmówił R. W. nadania licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa nieruchomościami. Organ, po uzupełnieniu postępowania dowodowego, uznał, że kandydat nie spełnia wymogu określonego w art. 182 ust. 2 i 2a w zw. z art. 196 ust. 1 u.g.n. Organ wskazał, że program studiów wyższych na kierunku prawo, które ukończył R. W., nie uwzględnia co najmniej minimalnych wymogów programowych dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.
R. W. wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy zarzucając decyzji nieuwzględnienie oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Warszawie z 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt: I SA/Wa 827/09 i wskazując, że Państwowa Komisja Kwalifikacyjna nie ma kompetencji do podważania treści zaświadczenia Uczelni oraz że nazwy poszczególnych przedmiotów określonych w I minimum programowym dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa nieruchomościami nie muszą odpowiadać nazwom przedmiotów w ramach odbywanych studiów na kierunku prawo.
Państwowa Komisja Kwalifikacyjna [...] października 2010 r. ponownie przeprowadziła postępowanie kwalifikacyjne z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Minister Infrastruktury decyzją z [...] listopada 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z [...] kwietnia 2010 r. nr [...] o odmowie nadania R. W. licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa nieruchomościami.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący R. W. zarzucił nieuwzględnienie oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Warszawie z 13 sierpnia 2009 r., brak kompetencji po stronie Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej do podważania treści zaświadczenia Uczelni oraz nieuwzględnienie tego, że nazwy poszczególnych przedmiotów określonych w I minimum programowym dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa nieruchomościami nie muszą odpowiadać nazwom przedmiotów w ramach odbywanych studiów na kierunku prawo. Skarżący zarzucił także, że w aktach sprawy brak jest stanowiska przeciwnego do zaświadczenia wystawionego przez prodziekana Wydziału Prawa i Administracji na Uniwersytecie im. [...] w P. Pana prof. dr hab. Z. J., a to zaświadczenie nie zostało wzięte pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy. Skarżący wskazał ponadto, że organ oparł decyzję o wewnętrzną korespondencję pomiędzy prof. dr hab. Z. J. a obecnym prodziekanem Wydziału Prawa i Administracji prof. dr hab. K. W.. Przy tym, w ocenie skarżącego, opinia prof. dr hab. A. J., który jest Kierownikiem Studiów Podyplomowych na Uniwersytecie, nie powinna być brana pod uwagę, gdyż opinię taką powinien wydać Prodziekan Studiów Zaocznych, które skarżący ukończył. Dodatkowo zarzucił Ministrowi Infrastruktury przewlekłe prowadzenie postępowania i w związku z tym naruszenie przepisów art. art. 6, 8 i 12 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej - K.p.a.).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z 25 października 2011 r. sygn. akt: I SA/Wa 35/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. W. na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga była niezasadna.
W pisemnych motywach wyroku Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 182 u.g.n. licencję zawodową w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami nadaje się osobie fizycznej, która:
1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
2) nie była karana za przestępstwa przeciwko mieniu, dokumentom, za przestępstwa gospodarcze, za fałszowanie pieniędzy, papierów wartościowych, znaków urzędowych, za składanie fałszywych zeznań oraz za przestępstwa skarbowe;
3) posiada wyższe wykształcenie;
4) ukończyła studia podyplomowe w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami;
5) odbyła praktykę zawodową w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami (ust. 1).
Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, nie dotyczy osoby, która ukończyła studia wyższe, których program uwzględnia co najmniej minimalne wymogi programowe dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami (ust. 2). Stwierdzenie, że program studiów wyższych uwzględnia minimalne wymogi programowe dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami następuje na podstawie zaświadczenia uczelni (ust. 2a). Zgodnie z art. 196 ust. 1 u.g.n. programy studiów podyplomowych, o których mowa w art. 177 ust. 1 pkt 4, art. 182 ust. 1 pkt 4 i art. 187 ust. 1 pkt 4, uwzględniają co najmniej minimalne wymogi programowe ustalone przez ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący spełniał wymogi wynikające z art. 182 ust. 1 pkt 1-3 i 5 u.g.n. ale sporną kwestią było to, czy program studiów wyższych, które ukończył skarżący, uwzględnia co najmniej minimalne wymogi programowe dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.
W ocenie Sądu, prawidłowe było stanowisko organu, iż ukończone przez skarżącego w 2003 r. studia wyższe na kierunku prawo nie uwzględniają co najmniej minimalnych wymogów programowych dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Zdaniem Sądu I instancji w sprawie nie naruszono art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej - p.p.s.a.). WSA w Warszawie w wyroku z 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt: I SA/Wa 827/09 wskazał, że zaświadczenie Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji na Uniwersytecie im. [...] w P. prof. dr hab. Z. J. stwierdzające, iż studia wyższe (kierunek prawo) ukończone przez R. W. uwzględniają co najmniej minimalne wymogi programowe dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa nieruchomościami, organ administracji nie może dowolnie odrzucić bez przeprowadzenia przeciwdowodu. Sąd zaznaczył wtedy, że domniemanie zgodności z prawdą może być obalone jedynie przez przeprowadzenie dowodu przeciwko jego treści.
Minister Infrastruktury ponownie prowadząc postępowanie kwalifikacyjne w sprawie nadania R. W. licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami zwrócił się do Prodziekana ds. Studiów Zaocznych Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. [...] w P. -prof. dr hab. K. W. o uzupełnienie zaświadczenia przedłożonego przez kandydata. Organ wyjaśnił, że kierunek studiów ukończonych przez kandydata nie jest bezpośrednio związany z gospodarowaniem nieruchomościami i w związku z tym nie jest jasne, czy zrealizowane zostały minimalne wymogi programowe dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Wskazał też, że konieczne jest wyjaśnienie i wskazanie w zaświadczeniu uczelni, które minimum programowe było realizowane w trakcie studiów, a w treści zaświadczenia należałoby dokonać porównania programu zrealizowanego w trakcie studiów z odpowiednim minimum programowym.
Uzyskane informacje od Prodziekana ds. Studiów Zaocznych Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. [...] w P. - prof. dr hab. K. W., uzupełniające treść zaświadczenia wydanego uprzednio przez prof. dr hab. Z. J., jednoznacznie potwierdzają, że program studiów prawniczych na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. [...] w P. nie uwzględnia co najmniej minimalnych wymogów studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Zgodnie z załączonymi opiniami program studiów zaocznych prawo na Wydziale Prawo i Administracja U[...] w latach [...] nie obejmował zagadnień objętych wymogami programowymi dla studiów podyplomowych oraz formalnie nie uwzględniał takich przedmiotów określonych w minimalnych wymogach programowych dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, jak: "Gospodarka nieruchomościami" (min. 10 h), "Rynek nieruchomości" (min. 16 h), "Ocena ekonomicznej efektywności inwestycji" (min. 6h), "Podstawy marketingu i psychologii" (min. 8 h), "Pośrednictwo w obrocie nieruchomościami jako działalność zawodowa" (min. 8 h), "Działalność zawodowa pośrednika w obrocie nieruchomościami" (min. 16 h), "Zarządzanie biurem pośrednika w obrocie nieruchomościami" (min. 6 h), "Doradztwo na rynku nieruchomości" (min. 4 h), "Wycena nieruchomości - wybrane zagadnienia (min. 6 h), "Sztuka argumentacji" (min. 4 h), "Zarządzanie nieruchomościami - wybrane zagadnienia" (min. 4 h), "Notariusz w obrocie nieruchomościami" (min. 6 h), "Podstawy wiedzy technicznej. Podstawy budownictwa" (min. 10 h). W opinii wskazano, że okoliczności te znajdują potwierdzenie w dokumentacji przebiegu studiów skarżącego zgromadzonej w aktach osobowych o sygn. [...]7.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie było przeszkód, aby uznać dwie opinie tj.: prof. dr hab. Z. J. Kierownika Katedry Prawa Administracyjnego i Nauki Administracji Wydziału Prawa i Administracji U[...] oraz prof. dr hab. A. J. kierownika Studiów Podyplomowych Obrotu Nieruchomościami prowadzonych na Wydziale Prawa i Administracji U[...] - za dowody uzupełniające treść zaświadczenia wydanego przez prof. dr hab. Z. J. byłego Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji studiów niestacjonarnych - zaocznych. Opinie te zostały dołączone do pism prof. dr hab. K. W. Prodziekana ds. Studiów Zaocznych Wydziału Prawa i Administracji U[...] w P. z [...] lutego 2010 r. i [...] września 2010 r. stanowiących odpowiedź na wystąpienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009 r. i [...] września 2010 r. i jak wynika z treści pisma z [...] września 2010 r. przedłożone organowi w postępowaniu dotyczącym nadania licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami skarżącemu. W ocenie Sądu więc, powyższe opinie prawidłowo zostały uznane w postępowaniu kwalifikacyjnym jako wypowiedź właściwych władz Uczelni co do wyjaśnienia wątpliwości związanych z treścią zaświadczenia.
W postępowaniu przed Państwową Komisją Kwalifikacyjną prawidłowo uwzględniono powyższe okoliczności i, co za tym idzie, prawidłowo stwierdzono w protokołach z [...] marca 2010 r. i [...] października 2010 r., że ukończone przez kandydata studia wyższe nie spełniają wymogu określonego w art. 182 ust. 2 u.g.n. Minister Infrastruktury, zgodnie z zaleceniami Sądu, dokonał oceny prawidłowości postępowania Komisji Kwalifikacyjnej i weryfikacji ustaleń zawartych w protokole, w szczególności treści dokumentu wydanego przez zaświadczającego, w kontekście wymogów wynikających z art. 182 ust. 2a u.g.n.
Sąd podkreślił również, że zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego nie może być podnoszony w ramach niniejszej sprawy. Na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy bowiem skarga na bezczynność albo przewlekłość.
Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł pan R. W.. Wskazany powyżej wyrok zaskarżył w całości. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zarzucił:
- na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisu materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj. naruszenie art. 182 ust. 2a u.g.n. poprzez błędną interpretację podmiotu uprawnionego do wydania zaświadczenia,
- na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów proceduralnych co mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy:
1. naruszenie art. 76 § 3 K.p.a. poprzez nieuprawnione uznanie wewnętrznej korespondencji (nieuprawnionych do reprezentacji) pracowników Uczelni jako dowodu przeciwko treści zaświadczeniu wydanemu przez Uczelnię,
2. naruszenie art. 76 § 1 K.p.a. poprzez nieuznanie faktu stwierdzonego w dokumencie (zaświadczeniu Uczelni).
Uzasadniając skargę kasacyjną jej autor wskazał, że Minister Infrastruktury nie zdołał zdobyć przeciwdowodu wobec treści kwestionowanego zaświadczenia Uczelni. Ani Sąd ani organ nie uwzględniły jednak faktu, że Skarżący odbywał studia indywidualnym tokiem i studiował zagadnienia wchodzące w skład przedmiotów formalnie nazywanych tak jak przedmioty w ramach minimum programowego. Prof. Z. J. wydając zaświadczenie oraz ponowną opinię, przeprowadził konsultacje z pracownikami uczelni odpowiedzialnymi za przedmioty: prawo cywilne, ekonomia czy prawo administracyjne. Prof. A. J. przed sporządzeniem swojej opinii takich konsultacji jednak nie sporządził. Wskazał również, że Pani Prodziekan, prof. K. W. nie wyraziła swojego stanowiska na piśmie opatrując własnoręcznym podpisem tak by spełniało ono wymogi z art. 182 ust. 2a u.g.n. Pani Prodziekan przesłała Ministrowi Infrastruktury wewnętrzną korespondencję z prof. J. i J. ale osoby te nie prezentowały stanowiska uczelni. Dodatkowo podniesiono, że informacje uzupełniające kwestionowane zaświadczenie były zdaniem WSA w Warszawie "jednoznaczne" gdy tymczasem nie wzięto pod uwagę okoliczności, że prof. J. nie zaprzeczył uprzednio wyrażonemu stanowisku w kwestionowanym
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt II GSK 368/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądził od Ministra Infrastruktury na rzecz R. W. 337 (trzysta trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego zasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów procesowych (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wskazane w skardze kasacyjnej.
Istota problemu jaka zarysował się w sprawie dotyczyła tego czy skarżący posiada wymagane kwalifikacje zawodowe uprawniające go do uzyskania licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami w sytuacji gdy nie ukończył studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami (art. 182 pkt 4 u.g.n.) ale ukończył wyższe studia na kierunku prawo. W ocenie organu administracyjnego a następnie Sądu I instancji, ukończone przez skarżącego studia prawnicze nie uwzględniały minimalnych wymogów programowych dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji jest wadliwe.
Zgodnie z art. 182 ust. 2a u.g.n. stwierdzenie, że program studiów wyższych uwzględnia minimalne wymogi programowe dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami następuje na podstawie zaświadczenia uczelni. W sprawie poddanej kontroli instancyjnej zostało wprawdzie wydane zaświadczenie przez prof. Z. J. jednakże organy nieprawidłowo zakwestionowały jego treść bez przeprowadzenia przeciwdowodu na co zwrócił uwagę WSA w Warszawie w wyroku z 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt: I SA/Wa 827/09. W ponownie prowadzonym postępowaniu, organy nie wywiązały się z obowiązku przeprowadzenia przeciwdowodu co umknęło uwadze Sądu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że skarga w niniejszej sprawie okazała się zasadna albowiem organy administracji nie wywiązały się z obowiązku przeprowadzenia przeciwdowodu w stosunku do dokumentu wydanego przez prodziekana Wydziału Prawa i Administracji na Uniwersytecie im. [...] w P. zaświadczającego, że studia wyższe (kierunek prawo) ukończone przez R. W. uwzględniają co najmniej minimalne wymogi programowe dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa nieruchomościami, w kontekście wymogów wynikających z art. 182 ust. 2a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U z 2010 r. Nr 106, poz. 651 ze zm. dalej - u.g.n.).
Na wstępie niniejszych rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu spraw została przekazana, związany jest wykładnia praw dokonana w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte we wskazanym powyżej wyroku, a dotyczące kwestii związanych z przedmiotowym zaświadczeniem. Jak wskazał NSA:
"Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a., zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy, ani też nie kształtuje żadnej nowej sytuacji prawnej, ani też stosunku prawnego. Nie stanowi więc ono wiążącego oświadczenia woli organu administracji, lecz tylko i wyłącznie oświadczenie jego wiedzy, potwierdzające istnienie (w określonym czasie) określonych faktów lub stanu prawnego. Jest więc ono pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego, wraz ze zmianą których dezaktualizuje się, co tworzy podstawy do wydania nowego zaświadczenia, odpowiadającego aktualnym faktom lub aktualnemu stanowi prawnemu. Zaświadczenie ma więc wyłącznie walor dowodowy. Przemawia za nim również domniemanie prawdziwości. Powyższe, uzasadnia równocześnie twierdzenie, że wskazany walor zaświadczenia może być podważony przez przeprowadzenie dowodu przeciwko jego treści (wyrok NSA z 16 grudnia 2008 r., sygn. akt: I OSK 44/08 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl).
Stanowiące dokument, zaświadczenie posiada więc moc dowodową, o tyle o ile nie zostanie ono obalone innym dowodem. Zaświadczenie stanowiąc, jak wyżej już wskazano oświadczenie wiedzy, nie zaś oświadczenie woli organu, nie tworzy bowiem żadnych skutków prawnych potwierdzając jedynie ich istnienie. W przeciwieństwie do decyzji administracyjnej, zaświadczenie, zważywszy na jego charakter i funkcje, nie wiąże organu i może być zawsze uchylone lub zmienione, w sytuacji, gdy dojdzie do zmiany faktów lub stanu prawnego. Nie posiada więc ono waloru res iudicata, albowiem wraz ze zmianą faktów lub stanu prawnego staje się nieaktualne, co umożliwia wydanie nowego zaświadczenia odpowiadającemu aktualnemu stanowi prawnemu lub faktycznemu, bez uprzedniego korygowania czy unieważnienia zaświadczenia pierwotnie wydanego. Wartość zaświadczenia oceniać należy więc w kategoriach wyrażania prawdy obiektywnej, co do faktów lub prawa, co oznacza, że można zanegować jego wartość, wykazując, że potwierdza ono stan niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy (wyrok NSA z 29 lutego 2012 r. sygn. akt: II GSK 186/11 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl).
Wskazać także należy, że zaświadczenie stanowiąc urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, stanowi wyłącznie przejaw wiedzy organu co do określonych okoliczności faktycznych i prawnych, a więc nie może być traktowane jako oświadczenie woli organu, co nadawałoby mu charakter władczy. Zaświadczenie stanowi działanie faktyczne administracji i zalicza się do tzw. działań materialno-technicznych administracji. W odróżnieniu od decyzji nie wiąże organu. Zaświadczenie, mimo że kwalifikowane do czynności materialno-technicznych, pośrednio może wywoływać skutki prawne, gdyż stanowić może dowód w postępowaniu wyjaśniającym jako rodzaj dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a.
Co istotne i co wymaga podkreślenia, prawidłowo sporządzony dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Wobec tego organ nie może, bez przeprowadzenia przeciwdowodu (art. 76 § 3 k.p.a.), nie uznać faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym, gdyż będzie to stanowiło naruszenie prawa procesowego. Przepisy k.p.a. nie wprowadzają ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentów urzędowych. W razie obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego nie może on być potraktowany jako dowód w sprawie (wyrok NSA z 28 lipca 2011 r. sygn. akt: I OSK 1337/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl).
Interpolując powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy administracji nie przeprowadziły skutecznego przeciwdowodu, który pozwoliłby na obalenie domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu zawartego w zaświadczeniu podpisanym przez prof. Z. J..
Minister Infrastruktury, wprawdzie zwrócił się do Prodziekana ds. Studiów Zaocznych Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. [...] w P. o uzupełnienie rzeczonego zaświadczenia jednakże uczelnia przesłała Ministrowi dwa pisma tj.: prof. Z. J. i prof. A. J., które są wzajemnie sprzeczne. Z jednego z nich wynika, że studia na wydziale prawa, ukończone przez skarżącego mają zakres szerszy niż studia podyplomowe dla pośredników w obrocie nieruchomościami (prof. Z. J. podtrzymał dotychczasowe stanowisko) zaś z pisma prof. A. J. wynika, że studia prawnicze nie pokrywały się z minimum programowym dla studiów podyplomowych.
Istnienie zatem dwóch pism, które nota bene nie przybrały formy ani zaświadczenia, ani opinii i zawierają treści wzajemnie wykluczające się nie mogło w okolicznościach sprawy przesądzić o odmowie nadania licencji zawodowej skarżącemu."
Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji wezmą pod uwagę powyższe rozważania i zwrócą się do Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. [...] o zajęcie jednoznacznego stanowiska co do zakresu studiów ukończonych przez skarżącego wskazując jednocześnie, że skarżący miał indywidualny tok studiów oraz jednoznaczne wyjaśnienie, czy studia wyższe (kierunek prawo) ukończone przez R. W. uwzględniały co najmniej minimalne wymogi programowe dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa nieruchomościami, w kontekście wymogów wynikających z art. 182 ust. 2a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U z 2010 r. Nr 106, poz. 651 ze zm. dalej - u.g.n.).
Biorąc powyższe pod rozwagę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji, o niewykonalności orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a., a o kosztach w oparciu o art. 200 p.p.s.a.