VI SA/Wa 2209/21

VI SA/Wa 2209/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-11-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-08-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek
Pamela Kuraś-Dębecka
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Sygn. powiązane
II GSK 521/22 - Wyrok NSA z 2025-10-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant ref. Magdalena Koseła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2021 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 4019 (cztery tysiące dziewiętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), jest decyzja z [...] czerwca 2021 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ") nr [...], wydana na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570 z późn. zm.), a także art. 40 ust. 12 pkt 1 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470), po rozpatrzeniu odwołania Strony, utrzymująca w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzję Prezydenta [...] z [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej dla Strony w wysokości 13 374,92 za zajęcie pasa drogowego - drogi powiatowej ul. [...] w rejonie nr [...] w [...] w dniach od 06-22 lutego 2018 r., poprzez umieszczenie w nim trzystronnej reklamy na przyczepie o nr rej. [...] o treści "[...]" o łącznej powierzchni 17,68 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi.
SKO wskazało, że [...] maja 2018 r. została wydana przez Prezydenta [...] decyzja nr [...] wymierzająca wobec Strony karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego w wysokości 18 095,48 zł za zajęcie pasa drogowego - drogi powiatowej ul. [...] w rejonie nr [...] w [...] w dniach od 31 stycznia 2018 r. do 22 lutego 2018 r., poprzez umieszczenie w nim trzystronnej reklamy na przyczepie o nr rej. [...] o treści "[...]" o łącznej powierzchni 17,68 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Powyższa decyzja została uchylona przez SKO, decyzją z [...] marca 2019 r., którą Kolegium przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji wraz ze wskazaniami co do dalszego postępowania w sprawie w zakresie granic pasa drogowego i okresu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy.
Prezydent [...] decyzją z [...] października 2020 r. działając na podstawie art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w związku z art. 40d ust. 2 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 470, dalej: "u.d.p.") oraz na podstawie uchwały Rady m. st. Warszawy z nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 2004 r. Nr. 148, poz. 3717 ze zm.), wymierzył karę pieniężną dla Strony w wysokości 13 374,92 zł za zajęcie pasa drogowego - drogi powiatowej ul. [...] w rejonie nr [...] w [...] w dniach od 06-22 lutego 2018 r., poprzez umieszczenie w nim trzystronnej reklamy na przyczepie o nr rej.: [...] o treści "[...]" o łącznej powierzchni 17,68 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Karę wymierzono na podstawie ww. uchwały poz. 21 c załącznika nr 3 dla drogi wojewódzkiej - reklamy ciemne o powierzchni przekraczającej 9 m2 - 4,45 zł x 10 = 44,50 zł. i liczby dni zajęcia pasa drogowego: (06-22 lutego 2018 r.) - 17 dni. Kara wynosi: 17,68 m2 x 44,50 zł x 17 dni = 13 374,92 zł.
Rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji SKO, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, zgodziło się ze stanowiskiem organu I instancji oraz z wyliczoną przez ten organ wysokością kary pieniężnej. SKO stwierdziło, że nośnik umieszczony na przyczepie wypełnił cechy reklamy (treść reklamująca nieruchomość własną Strony) oraz został skierowany niewątpliwie do uczestników ruchu drogowego, o czym świadczy lokalizacja przyczepy z reklamą przy ruchliwej drodze publicznej - drodze wojewódzkiej - [...] jako reklama nieruchomości Spółki.
Kolegium wyjaśniło następnie, że w aktach sprawy znajduje się wypis i wyrys z rejestru gruntów oraz mapa zasadnicza, z których wynika, że działka, na której była usytuowana reklama, oznaczona nr [...] z obrębu [...],[...] stanowi użytek drogowy, a także protokół kontroli i karta kontroli wraz z dokumentacją fotograficzną. Na mapie zasadniczej, zaznaczono zajęcie pasa drogowego oraz granice pasa drogowego. Zdaniem Kolegium z tych dokumentów wynika, że doszło do zajęcia pasa drogowego, należało więc uznać materiał dowodowy za wystarczający do ustalenia zajęcia pasa drogowego (granic pasa i lokalizacji przedmiotu zajęcia). Kolegium dodało, że dokumentacja fotograficzna załączona do akt sprawy potwierdza ten fakt oraz świadczy o niezmienności położenia w pasie drogowym reklamy przez określony czas. W ocenie Kolegium ciągłość postoju w ww. okresie wynika wprost z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy (vide: protokół z kontroli pasa drogowego z [...] lutego 2018 r. z pomiarem reklamy oraz wykaz dni zajęcia pasa drogowego - karta kontroli zajęcia pasa drogowego wraz z dokumentacją zdjęciową na płycie). O braku przemieszczania się przyczepy z reklamą w przedmiotowym okresie świadczy usytuowanie przyczepy względem latarni, wsparcie kół przyczepy kamieniami, wsparcie na trzech blokach betonowych o nieregularnych kształtach zaczepu przyczepy utrzymujące przyczepę w poziomie, usytuowanie lewych kół (patrząc od zaczepu przyczepy) na kostce Bauma w kolorze czerwonym (rozgraniczających miejsca parkingowe). Cechy te uwidocznione zostały w dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas trzech kontroli w dniach 6, 13, 22 lutego 2018 r. Identyczność cech, w tym ułożeń bloków betonowych pozwala ustalić ciągłość postoju w okresie 6-22 luty 2018 r.
Kolegium uznało, że reklama w niniejszej sprawie jest jedna, co potwierdza przedmiot reklamy, ale ujęta na trzech płaszczyznach, by widoczna była z trzech stron.
SKO stwierdziło, że Strona nie przedstawiła dowodów, z których wynikałoby, że nie zajmowała pasa drogowego w dniach, pomiędzy kontrolami. Z dowodów wynika, że reklama zajmowała pas drogowy przez 17 dni.
SKO, ponownie rozpoznając sprawę zbadało kwestię możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej zgodnie z art. 189f K.p.a. i nie znalazł przesłanek pozwalających na odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Organ wskazał, że wobec Strony toczyły się już wcześniej postępowania, co do zajęcia pasa drogowego, zatem Strona wiedziała już wcześniej, że zajmuje nielegalnie pas drogowy, a jednak nie zdemontowała reklamy. Organ nie zgodził się z tezą, że brak wiedzy o zajęciu pasa drogowego, to przesłanka do ewentualnego odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Granice pasa drogowego można ustalić w ZDM, zaś w niniejszej sprawie reklama została umieszczona na parkingu tuż przy drodze wojewódzkiej, więc granica pasa drogowego nie powinna budzić wątpliwości po stronie spółki prawa handlowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję SKO z [...] czerwca 2021 r. w całości, wniósł o jej uchylenie w całości, a także o zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 105 w zw. z art. 104 K.p.a., poprzez zaniechanie umorzenia postępowania w części przez oba organy, pomimo że pierwotnie, przedmiotowe postępowanie zakończone zostało wydaniem przez organ I instancji decyzji z [...] maja 2018 r. r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 18.095,48 zł za zajęcie pasa drogowego w okresie od 31 stycznia 2018 r. do 22 lutego 2018 r., natomiast decyzja z [...] października 2020 r. odnosi się do okresu od 6 lutego 2018 r. do 22 lutego 2018 r. i nakłada na stronę karę w wysokości 13.374,92 zł, a zatem o 4.720,56 zł mniejszą, a nadto postępowanie było wszczęte z urzędu i nie wymagało wniosku Strony,
2) art. 107 § 1 pkt 4 i 6 w zw. z art. 8 w zw. art. 9 K.p.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia oraz przytoczenia podstawy prawnej, przyczyny, dla której zmianie uległo oznaczenie sprawy, co stało się z pierwotnie prowadzonym postępowaniem, jaka jest relacja pomiędzy sprawą [...] a sprawą [...], dlaczego w 2020 r. pojawiła się sygnatura akt sprawy oznaczonej rokiem 2018, które to zaniechanie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego, a mianowicie zasadę pogłębiania zaufania, jak i zasadę udzielania informacji przez organy administracji publicznej,
3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, jak i dowolnej, sprzecznej z treścią, ocenie twierdzeń Skarżącego, a także zajęciu przez organ stanowiska sprzecznego z biegiem wszystkich, dotychczasowych postępowań i w konsekwencji:
- pominięcie faktu, że organ I instancji wszczął postępowanie na długo po tym, jak czynności z udziałem pracowników zarządcy drogi zostały przeprowadzone i to zaniechania właśnie tego organu spowodowały, że Spółka nie mogła być obecna podczas oględzin, zgłosić od razu swoich uwag, a ponieważ po wszczęciu sprawy, przyczepa nie znajdowała się we wskazanym przez organ I instancji miejscu, więc wykonanie we własnym zakresie jakichkolwiek obliczeń czy ustaleń nie było możliwe,
- nieprawidłowym ustaleniu, że wobec Strony toczyło się postępowanie co do zajęcia pasa drogowego, zatem Strona wiedziała już wcześniej, że zajmuje nielegalnie pas drogowy, a jednak nie zdemontowała reklamy, podczas gdy wszystkie sprawy zostały wszczęte w czasie, gdy przyczepy już w tym miejscu nie było, a zatem nie sposób uznać, że Strona wiedziała o postępowaniu i reklamę mogła zdemontować,
- niezasadne oparcie się na twierdzeniach pracowników zarządu drogi, pomimo że osoby te nie dysponują wiedzą specjalistyczną, którą posiada biegły, zaś sami pracownicy, jako przedstawiciele organu I instancji, który jest beneficjentem ewentualnej kary pieniężnej, nie są osobami bezstronnymi, niezależnymi i mogącymi obiektywnie ocenić kwestie mające fundamentalne znaczenie dla treści rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie,
- niezasadne przyjęcie, że położenie przyczepy w miejscu kontroli, m. in. 6 lutego 2021 r., uzasadniało przyjęcie, że znajdowała się w tym miejscu przez kolejny tydzień, choć przy analogicznej sytuacji, w odniesieniu do okresu od 30 stycznia do 6 lutego 2018 r. i braku dowodów w odniesieniu do tygodnia poprzedzającego kontrolę, te same organy uznały, że nie ma podstaw do nałożenia kary pieniężnej,
4) art. 40 ust. 12 w zw. z art. 22 ust. 2. 2a. 2c u.d.p., poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że pozostawienie przyczepy na bezpłatnym parkingu, stanowiło reklamę wymagającą stosownego zezwolenia ze względu na zamieszczenie na przyczepie informacji o sprzedaży lub możliwości wynajęcia nieruchomości, podczas gdy zaparkowanie pojazdu (przyczepy) w pasie drogowym drogi publicznej nie stanowi umieszczenia w tym pasie reklamy w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, gdyż pojazd ten ze względu na swoje cechy konstrukcyjne i przeznaczenie służy innym celom, niż tylko wyłącznie reklamowe, natomiast czasowe ściągnięcie informacji znajdującej się na plandece nie było możliwe bez trwałego jej naruszenia,
5) art. 40 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 40 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 23 w zw. z art. 1 u.d.p. w zw. z art. 2 pkt 50 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie błędne uznanie, że przyczepa Spółki służy celom reklamowym, podczas gdy jest ona przede wszystkim pojazdem służącym do przewozu rzeczy, zaś plandeka na niej umieszczona stanowi przede wszystkim element ochronny, a nie promocyjny, co oznacza, iż zaparkowanie przyczepy przez Spółkę nie wymagało zezwolenia ze strony zarządcy drogi,
6) art. 40 ust 2 pkt 3 w zw. z art. 4 pkt 23 u.d.p., poprzez uznanie, że krótkotrwałe zaparkowanie pojazdu w postaci przyczepy, służącej do wykonywania działalności gospodarczej, w przeznaczonym ku temu miejscu parkingowym, w tym samym mieście, w którym znajduje się siedziba Spółki, stanowi zajęcie pasa drogowego na umieszczenie w nim reklamy,
7) art. 107 § 1 pkt 4 i pkt 6 K.p.a., poprzez zaniechanie powołania przez organ l instancji decyzji pełnej, a w uzasadnieniu istniejącej podstawy prawnej, umożliwiającej nałożenie na stronę kary pieniężnej, co wpływa na możliwość zweryfikowania przez Stronę zasadności jej nałożenia i nieuchylenie w związku z tym decyzji przez organ II instancji, co pozbawiło Stronę możliwości skorzystania z dwuinstancyjności postępowania administracyjnego,
8) art. 8 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a., poprzez zaniechanie szerokiego wyjaśnienia przyczyn, dla których decyzje organów obu instancji obejmują okres od 6 lutego 2018 r. do 22 lutego 2018 r., a nie jak pierwotnie od 31 stycznia do 22 lutego 2018 r., co skutkowało znaczącym zmniejszeniem kary pieniężnej, jednakże nie zawiera wyjaśnienia, z jakich powodów do takiego stanu rzeczy doszło i tym samym narusza zaufanie uczestnika postępowania do organów administracji publicznej, a nadto brak wyjaśnienia przyczyn, dla których - pomimo tożsamości przedmiotu sprawy - zmianie uległa sygnatura sprawy, poprzez dodanie lit. a, pomimo że zarzut ten pojawił się również w odwołaniu,
9) art. 8 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a., poprzez pominięcie, że organ I instancji zaniechał wyjaśnienia kwestii wskazanych przez organ II instancji w ramach uzasadnienia decyzji uchylającej rozstrzygnięcie organu I instancji,
10) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 81a § 1 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli, ponieważ pomimo braku udowodnienia, iż Strona w sposób ciągły pozostawiała na parkingu przyczepę w celach reklamowych, organ bezpodstawnie uznał, że w oparciu o trzy kontrole można stwierdzić, iż pojazd ten znajdował się w tym samym miejscu w okresie od 6 lutego do 22 lutego 2018 r. oraz nie był związany z postojem, a służył celom promocyjnym, a ponadto poprzez brak przyczyn, dla których nie uwzględniono wyjaśnień złożonych przez Stronę w piśmie z [...] kwietnia 2018 r. oraz zbadania, iż przedmiotem działalności gospodarczej Strony jest m. in. prowadzenie działań o charakterze windykacyjnym, co wiąże się z koniecznością przenoszenia ruchomości z udziałem przyczepy, której parkowania dotyczy postępowanie,
11) art. 7a w zw. z art. 6 K.p.a., poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść Strony i niesłuszne nałożenie na nią obowiązku poniesienia kary pieniężnej, podczas gdy ustawowa definicja reklamy oraz przesłanki uzyskania na nią zezwolenia nie pozwalają na uznanie, iż dotyczą one również zamieszczenia informacji na plandece przyczepy,
12) art. 11 w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa, w tym poprzez niewyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ przy załatwieniu sprawy poprzez nałożenie kary pieniężnej, pomimo udzielonych przez Stronę w toku postępowania wyjaśnień w piśmie z [...] kwietnia 2018 r., co mogło doprowadzić do wykonania przez Stronę stosownych czynności bez potrzeby nakładania kary pieniężnej,
13) art. 12 w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez prowadzenie sprawy w sposób przewlekły, zmierzający do wydłużenia okresu, za który ma zostać nałożona kara pieniężna, co w realiach niniejszej sprawy przełożyło się na jej wysokość, a nadto z naruszeniem terminu wyznaczonego przez organ II instancji na załatwienie sprawy przez organ I instancji,
14) art. 8 § 1 w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 61 § 4 K.p.a., poprzez poinformowanie Strony o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu, po dokonaniu wszystkich kontroli przeprowadzonych w spawie, których protokoły stanowią podstawowy dowód dla rozstrzygnięcia sprawy i nałożenie na Stronę obowiązku, uniemożliwiając jej tym samym udział w toku rzeczonych "kontroli", mających de facto charakter oględzin i to pomimo kilkukrotnych kontroli, mających miejsce od listopada 2017 r.,
15) art. 10 § 1 w zw. z art. 79 § 1 K.p.a., poprzez brak zapewnienia Stronie czynnego udziału w niemalże całym postępowaniu dowodowym, poprzez nieinformowanie jej o terminach czynności, jakie przeprowadzane są w sprawie, a następnie obciążanie Strony brakiem aktywności dowodowej, pomimo że Strona - nie będąc poinformowana o wszczęciu postępowania - nie miała możliwości, aby dowody takie zgromadzić i zabezpieczyć (np. poprzez wykazanie przemieszczania się przyczepy),
16) art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a., poprzez zaniechanie dokonania przez organ II instancji weryfikowalnego i wiarygodnego wyjaśnienia rzetelności dokonanych pomiarów przyczepy, pomimo że Spółka kwestionowała nałożenie kary w całości, a - jak słusznie zauważył organ odwoławczy - jego obowiązkiem jest zbadanie sprawy nie tylko w oparciu o zarzuty Skarżącego zawarte w odwołaniu, ale także w odniesieniu do kwestii w nim nie poruszonych.
17) art. 75 § 1 K.p.c. w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 8 ust. 2 w zw. z art. 8a ustawy Prawo o miarach poprzez brak dokonania zmierzenia powierzchni przyczepy urządzeniem, wobec którego nie dokonano prawnej kontroli metrologicznej i obciążanie skutkami tego zaniechania Skarżącego, pomimo że w czasie przeprowadzania czynności nie była ona o nich poinformowana i w konsekwencji nie mogła dokonać weryfikacji prawidłowości przeprowadzonych pomiarów,
18) art. 84 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia w sprawie dowodu z opinii biegłego i zastąpienie tego dowodu wyznaczeniem na mapie geodezyjnej działki przez zatrudnionego w ośrodku uprawnionego geodetę fragmentu pasa drogowego, który zajmować miała Strona,
19) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), poprzez odnoszenie się przez organ II instancji do rozstrzygnięcia wydanego w innej sprawie, dotyczącej Skarżącej, choć ocena w nim zawarta jest przedmiotem dalszego postępowania, zaś nie ma charakteru wiążącego wobec tego organu w tej sprawie, a to z uwagi na budzącą wątpliwości treść naruszonego przepisu,
20) art. 40 ust. 8 u.d.p., uchwały NR XXXI/666/2004 Rady Miasta Stołecznego Warszawy poprzez ich błędną wykładnię i uznanie przez organ odwoławczy, że zamieszczenie trzech, oddzielnych "reklam" na jednej przyczepie upoważnia organ I instancji do zsumowania ich powierzchni i przyjęcia stawki wyższej od tej, która zostałaby ustalona w przypadku oddzielnego wyliczenia powierzchni każdej z "reklam", tym bardziej, że każda z nich miała charakter samodzielny,
21) art. 189a § 1 w zw. z art. 189b w zw. z art. 189d w zw. z art. 189f K.p.a., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą podstawy do odstąpienia od nałożenia kary i pozostania przy pouczeniu, podczas gdy przemawia za tym przebieg postępowania, fakt zaniechania pozostawiania przyczepy w miejscu, którego dotyczy postępowania, a przede wszystkim usunięcie przyczepy z miejsca przed wszczęciem postępowania, a także poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających za odstąpieniem, względnie zmniejszeniem, kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, pomimo że waga naruszenia prawa była znikoma, a Strona zaprzestała naruszenia prawa jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie, co w kontekście osiągnięcia celów kary pieniężnej, było spełnione jeszcze przed jej nałożeniem, a także pominięcie faktów, mających istotne znaczenie w sprawie, tj.:
a) zaniechań ze strony organu dotyczących obowiązków informacyjnych względem Strony, w tym niezwłocznego jej poinformowania o prowadzeniu czynności i możliwości ustosunkowania się do podejmowanych względem właścicielki pojazdu czynności, w tym poprzez ewentualne usunięcie przyczepy z zajmowanego miejsca w celu uniknięcia lub zmniejszenia kary pieniężnej nałożonej na Spółkę,
b) niedostrzeżenia rozbieżności pomiędzy przyczepą zakrytą plandeką, służącą innym celom aniżeli wyłącznie reklamowe, a przyczepami banerowymi, co pozwalało na dokonanie oceny pod kątem użytkowego charakteru pojazdu, a nie jedynie intencji Strony związanych z reklamą.
W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął argumentację przedstawioną w obszernie zredagowanych zarzutach skargi.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie ze względu na zasadność zarzutów w części dotyczącej sposobu obliczenia kary pieniężnej, w pozostałej części zarzuty skargi są niezasadne.
Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia jego zarządcy.
Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm., dalej: "u.d.p."), pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W myśl art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p., po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi, w tym również na umieszczenie w pasie drogowym reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.). Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością karno-administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 u.d.p.). Opłata ta w przypadku reklamy stanowi rezultat mnożenia powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.
W sprawie niniejszej zakres postępowania wyjaśniającego obejmował zatem to, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia oraz jeżeli tak, to czy zajęcie pasa drogowego miało miejsce w okresie wskazanym w decyzjach obu instancji.
W ocenie Sądu, organy wykazały, że sporna w niniejszej sprawie przyczepa samochodowa zawierający z trzech stron reklamy działalności Skarżącego został umieszczony przez Skarżącego w granicach pasa drogowego na okres wskazany w zaskarżonej decyzji przez co w okresie tym pełniła rolę reklamy.
Nie podlega dyskusji, że informacje w formie plakatów umieszczone na trzech stronach spornej przyczepy samochodowej stanowią reklamę w rozumieniu definicji unormowanej w art. 4 pkt 23 u.d.p., kwestia ta została już bowiem przesądzona w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 12 marca 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1106/19, dotyczącym tej samej reklamy znajdującej się na spornej przyczepie samochodowej, umieszczonej w pasie drogowym w innym okresie: od 23 listopada do 15 grudnia 2017 r.
Zgodnie z art. 4 pkt 23 u.d.p., określenie reklama użyte w ustawie oznacza – umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741, 784 i 922), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450, 463, 694 i 720), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2021 r. poz. 1098).
Sąd całkowicie zgadza się ze stanowiskiem WSA w Warszawie wyrażonym w wyroku z 12 marca 2020 r., że zaliczenie do reklamy informacji umieszczonej na przyczepie samochodowej o treści: "[...]", jest prawidłowe, gdyż mieści się w cyt. definicji reklamy, a nadto sam Skarżący jednoznacznie w piśmie z [...] kwietnia 2018r., wskazał, że przyczepa służyła do "autoreklamy działalności własnej" (wynajem nieruchomości). Niewątpliwie przyczepa samochodowa zawierająca z trzech stron informacje dotyczące działalności Skarżącego stanowi inny nośnik informacji wizualnej, który był umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi – [...].
Nie budzi też wątpliwości Sądu, że organy wykazały, iż sporna przyczepa samochodowa został umieszczony przez Skarżącego w granicach pasa drogowego. Zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, potwierdza w sposób jednoznaczny tę okoliczność. Z wypisu i wyrysu z rejestru gruntów oraz mapy zasadniczej wynika, że działka, na której była usytuowana reklama, oznaczona nr [...] z obrębu [...],[...] stanowi użytek drogowy, znajdujący się w granicach pasa drogowego, w zestawieniu natomiast ze zdjęciami znajdującymi się na płytce CD, fakt lokalizacji spornej przyczepy w pasie drogowym jest oczywisty i nie wymagał przeprowadzenia dodatkowego dowodu z opinii biegłego, co czyni niezasadnym zarzut skargi z pkt 18, dotyczący naruszenia art. 84 § 1 K.p.a.
Kwestionując reklamowy charakter przedmiotowej przyczepy Skarżący podniósł, że krótkotrwałe zaparkowanie pojazdu w postaci przyczepy, służącej do wykonywania działalności gospodarczej, w przeznaczonym ku temu miejscu parkingowym, w tym samym mieście, w którym znajduje się siedziba Spółki, nie stanowi zajęcie pasa drogowego na umieszczenie w nim reklamy. Ponadto pojazd ten ze względu na swoje cechy konstrukcyjne i przeznaczenie służy innym celom niż cele reklamowe, a sama plandeka stanowi przede wszystkim element ochronny, a nie promocyjny.
Odnosząc się do powyższej argumentacji, należy wskazać, że w orzecznictwie podkreśla się, że należy odróżnić zaparkowanie pojazdu, na którym znajduje się reklama, od zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie w pasie drogowym reklamy, nie każde bowiem zaparkowanie pojazdu, nawet jeśli znajdują się na nim reklamy - stanowi umieszczenie reklamy w pasie drogowym, wymagające każdorazowo zgody zarządcy drogi. O tym, czy umieszczenie w pasie drogowym (na znajdującym się także w pasie drogowym parkingu) pojazdu w tym i przyczepy samochodowej, na której umieszczono reklamę stanowi "umieszczenie w pasie drogowym reklamy" w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., wymaga uwzględnienia konkretnych okoliczności sprawy. Jednocześnie nie można aprobować ewidentnych prób obchodzenia przepisów prawa, w tym przepisów dotyczących zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia. Każdy przypadek, w którym w granicach pasa drogowego parkują pojazdy (przyczepy) z umieszczonymi na nich reklamami, musi być rozpatrywany indywidualnie (por. wyrok NSA z 18 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1989/12 i wyrok NSA z 12 września 2019 r. sygn. akt II GSK 2409/17, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie opisany powyżej materiał dowodowy wskazuje na umieszczenie przedmiotowej przyczepy w pasie drogowym, Skarżący natomiast w żaden sposób nie wykazał, że przez sporny okres wykorzystywał sporną przyczepę do innych celów niż cele reklamowe. Skarżący, poza podnoszoną argumentacją, nie przedstawił żadnych dowodów, które potwierdzałyby Jego stanowisko, a podważałyby ustalenia organów co do nieprzerwanego w spornym okresie od 6 do 22 lutego 2018 r. umieszczenia przyczepy na miejscu parkingowym w pasie drogowym ul. [...]. Zgromadzony natomiast materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli z [...] lutego 2018 r. oraz karty kontroli [...] potwierdzającej dokonanie kontroli przedmiotowego pasa drogowego również 13 oraz 22 lutego 2018 r., a także zdjęcia znajdujące się na płytce CD, wykonane w dniach kontroli (6, 18 i 22 lutego 2018 r.), na których widoczne jest identyczne usytuowanie przyczepy w dniach kontroli, potwierdzają nieprzerwaną w powyższym okresie lokalizację przyczepy w pasie drogowym. Oznacza to, że organy prawidłowo przyjęły, że sporna przyczepa służyła Skarżącemu w tym okresie wyłącznie w celach reklamowych.
Z tych względów za niezasadne należy uznać zarzuty skargi z pkt 4-6, dotyczące naruszenia art. 40 ust. 12 w zw. z art. 22 ust. 2. 2a. 2c u.d.p., poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, art. 40 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 40 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 23 w zw. z art. 1 u.d.p. w zw. z art. 2 pkt 50 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego niezastosowanie oraz art. 40 ust 2 pkt 3 w zw. z art. 4 pkt 23 u.d.p.
Z tych samych względów należy uznać za niezasadne zarzuty skargi z pkt 10 i 11, dotyczące naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 81a § 1 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz art. 7a w zw. z art. 6 K.p.a., poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść Strony. Omówiony powyżej materiał dowodowy potwierdza ustalenia organów, Skarżący natomiast nie wykazał, że w spornym okresie przedmiotowa przyczepa była przez Skarżącego wykorzystywana do innych celów niż reklamowe, w tym do prowadzenie działań o charakterze windykacyjnym, co wiąże się z koniecznością przenoszenia ruchomości z udziałem przedmiotowej przyczepy. Wobec oczywistego materiału dowodowego potwierdzającego ustalenia organów i prawidłowej subsumcji prawnej ustalonego stanu faktycznego do norm prawa materialnego, trudno też uznać, że w niniejszej sprawie, w omawianym zakresie, wystąpiły wątpliwości co do treści normy prawnej, które organy zobligowane był zinterpretować na niekorzyść Skarżącego.
Sąd stwierdza, że nie stanowi naruszenia przepisów postępowania objęcie zaskarżoną decyzją i utrzymaną nią w mocy decyzją I instancji, krótszego okresu zajęcia pasa drogowego przez sporną reklamę niż okresu wskazanego w pierwotnej decyzji organu I instancji z [...] maja 2018 r. uchylonej decyzją SKO z [...] marca 2018 r. Organ I instancji, wykonując bowiem wskazania Kolegium dotyczące m.in. okresu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, wydał decyzję dotyczącą okresu, w którym zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym sporna przyczepa znajdowała się w granicach pasa drogowego w sposób ciągły i nie podważony przez Skarżącego. Wykonanie wskazań Kolegium nie wymagało umorzenia postępowania co do pozostałego okresu (31 stycznia – 5 luty 2018 r.) zajęcia pasa drogowego objętego decyzją z [...] maja 2018 r. Nie ma żadnego znaczenia nadanie decyzji I instancji z [...] października 2020 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, nowego numeru innego niż decyzji z [...] maja 2018 r.
Oznacza to, że niezasadne są zarzuty skargi z pkt 1, 2, 8 i 9 oraz pkt 3 tiret czwarte, dotyczące naruszenia art. 105 w zw. z art. 104 K.p.a., poprzez zaniechanie umorzenia postępowania w części, art. 107 § 1 pkt 4 i pkt 6 w zw. z art. 8 w zw. art. 9 K.p.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia oraz przytoczenia podstawy prawnej, przyczyny, dla której zmianie uległo oznaczenie sprawy oraz art. 8 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a., poprzez zaniechanie szerokiego wyjaśnienia przyczyn, dla których decyzje organów obu instancji obejmują okres od 6 lutego 2018 r. do 22 lutego 2018 r., a nie jak pierwotnie od 31 stycznia do 22 lutego 2018 r., art. 8 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a., poprzez pominięcie, że organ I instancji zaniechał wyjaśnienia kwestii wskazanych przez organ II instancji w ramach uzasadnienia decyzji uchylającej rozstrzygnięcie organu I instancji i art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., polegające na niezasadnym przyjęciu, że położenie przyczepy w miejscu kontroli, m. in. 6 lutego 2021 r., uzasadniało przyjęcie, że znajdowała się w tym miejscu przez kolejny tydzień, choć przy analogicznej sytuacji, w odniesieniu do okresu od 30 stycznia do 6 lutego 2018 r. i braku dowodów w odniesieniu do tygodnia poprzedzającego kontrolę, te same organy uznały, że nie ma podstaw do nałożenia kary pieniężnej.
Sąd stwierdza, że niezasadne są także zarzuty skargi z pkt 3 tiret pierwsze, pkt 13 – 17, dotyczące naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez pominięcie faktu, że organ I instancji wszczął postępowanie na długo po tym, jak czynności z udziałem pracowników zarządcy drogi zostały przeprowadzone i to zaniechania właśnie tego organu spowodowały, że Spółka nie mogła być obecna podczas oględzin, art. 12 w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez prowadzenie sprawy w sposób przewlekły, zmierzający do wydłużenia okresu, za który ma zostać nałożona kara pieniężna, art. 8 § 1 w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 61 § 4 K.p.a., poprzez poinformowanie Strony o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu, po dokonaniu wszystkich kontroli przeprowadzonych w spawie i art. 10 § 1 w zw. z art. 79 § 1 K.p.a., poprzez brak zapewnienia Stronie czynnego udziału w niemalże całym postępowaniu dowodowym, poprzez nieinformowanie jej o terminach czynności, jakie przeprowadzane są w sprawie, a także art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. i art. 75 § 1 K.p.c. w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 8 ust. 2 w zw. z art. 8a ustawy Prawo o miarach, poprzez zaniechanie dokonania wiarygodnego wyjaśnienia rzetelności dokonanych pomiarów przyczepy i brak dokonania zmierzenia powierzchni przyczepy urządzeniem, wobec którego nie dokonano prawnej kontroli metrologicznej.
Należy wyjaśnić, że stwierdzony w niniejszej sprawie stan faktyczny dotyczący zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie w nim spornych reklam na przyczepie samochodowej, o ustalonej powierzchni, we wskazanym okresie, wynikał z dokonanej przez organ I instancji kontroli pasa drogowego, jaka obligatoryjnie wynika z kompetencji zarządcy drogi i która nie wymagała obecności Skarżącego. W toku natomiast postępowania administracyjnego Skarżący nie był pozbawiony prawa czynnego udziału w postępowaniu i złożenia dowodów w sprawie, jeżeli kwestionował ustalenia poczynione przez organy. Skarżący jednak, jak zostało to już wcześniej wskazane, nie przedstawił żadnych dowodów, które wykazywałyby, że organy błędnie ustaliły, w których dniach sporna przyczepa znajdowała się w sposób ciągły w pasie drogowym. Skarżący nie przedstawił również dowodów wykazujących nieprawidłowość pomiaru powierzchni reklam umieszczonych na spornej przyczepie, brak jest zatem podstaw do podważenia rzetelności pomiaru. Skarżący [...] kwietnia zapoznał się ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją, pismem z [...] lipca 2020 r., a następnie pismem z [...] lipca 2020 r., został poinformowany o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją. Skarżący nie skorzystał z tego prawa. Skarżący został poinformowany o wszczęciu postępowania w związku z zajęciem pasa drogowego przez umieszczenie w nim reklam na przyczepie samochodowej, za wcześniejszy okres, po ustaleniu jego danych osobowych przez organ I instancji na podstawie rejestracji przyczepy. Należy przy tym podkreślić, że możliwość zajęcia pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim reklamy na podstawie zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Skarżący zatem przed umieszczeniem przedmiotowej przyczepu z reklamami na bezpłatnym parkingu powinien upewnić się, czy nie umieszcza go w granicach pasa drogowego i ewentualnie wystąpić o stosowne zezwolenie do zarządcy drogi.
Kolegium odniosło się do pisma Skarżącego z [...] kwietnia 2018 r., w którym Skarżący raczej potwierdził prawidłowość ustaleń organów co do reklamowego charakteru informacji zamieszczonych na spornej przyczepie. Organy obu instancji dokładnie wyjaśniły dlaczego uznały umieszczenie przedmiotowej przyczepy na parkingu, za zajecie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi. Dlatego też niezasadnym jest zarzut skargi z pkt 12, dotyczący naruszenia art. 11 w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa.
Organy obu instancji wskazały i wyjaśniły podstawy prawne rozstrzygnięć obu instancji, niezasadny jest zatem również zarzut skargi z pkt 7, dotyczący naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 i pkt 6 K.p.a., poprzez zaniechanie powołania przez organ l instancji decyzji pełnej, a w uzasadnieniu istniejącej podstawy prawnej.
Skarżący nie podważył skutecznie bezstronności oraz merytorycznego przygotowania pracowników organu I instancji biorących udział w wydaniu decyzji I instancji, dlatego niezasadnym jest zarzut skargi z pkt 3 tiret trzecie, dotyczący naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez niezasadne oparcie się na twierdzeniach pracowników zarządu drogi, pomimo że osoby te nie dysponują wiedzą specjalistyczną, którą posiada biegły, zaś sami pracownicy, jako przedstawiciele organu I instancji, który jest beneficjentem ewentualnej kary pieniężnej, nie są osobami bezstronnymi, niezależnymi i mogącymi obiektywnie ocenić kwestie mające fundamentalne znaczenie dla treści rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.
Niezasadny jest zarzut skargi z pkt 19, dotyczący naruszenia art. 153 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że przywołany wcześniej prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 12 marca 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1106/19, dotyczył tej samej reklamy znajdującej się na spornej przyczepie samochodowej, umieszczonej w pasie drogowym w innym okresie: od 23 listopada do 15 grudnia 2017 r. Kolegium miało zatem podstawy do odwołania się w niniejszej sprawie, do tego wyroku w zakresie sformułowanych w nim ocen prawnych. Istotne jest natomiast, że organy obu instancji oparły rozstrzygnięcia obu instancji w niniejszej sprawie na podstawie ustaleń faktycznych dokonanych w przedmiotowej sprawie, a nie w sprawie, w której zapadł powyższy wyrok.
Sąd stwierdza, że niezasadny jest także zarzut skargi z pkt 21, dotyczący naruszenia art. 189a § 1 w zw. z art. 189b w zw. z art. 189d w zw. z art. 189f K.p.a., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą podstawy do odstąpienia od nałożenia kary i pozostania przy pouczeniu. Kolegium wykazało, że waga naruszenia prawa w niniejszej sprawie nie była znikoma co wynikało chociażby z faktu, wielokrotnego umieszczenia spornej reklamy w pasie drogowym. Wprawdzie wszczęcie postępowania w pierwszej sprawie wobec Skarżącego nastąpiło już po okresie objętym również decyzjami w niniejszej sprawie, jednak Skarżący powinien znać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, nieznajomość prawa nie jest w związku z tym okolicznością przemawiającą na korzyść Skarżącego. Stwierdzenie zatem przez SKO, że z racji toczących się wobec Skarżącego postępowań Skarżący wiedział już wcześniej, że zajmuje nielegalnie pas drogowy i jednak nie zdemontował reklamy, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Sąd stwierdza natomiast, że zasadny jest zarzut skargi z pkt 20, dotyczący naruszenia przez organ art. 40 ust. 8 u.d.p., uchwały NR XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy poprzez ich błędną wykładnię i uznanie przez organ odwoławczy, że zamieszczenie trzech, oddzielnych "reklam" na jednej przyczepie upoważnia organ I instancji do zsumowania ich powierzchni i przyjęcia stawki wyższej od tej, która zostałaby ustalona w przypadku oddzielnego wyliczenia powierzchni każdej z "reklam", tym bardziej, że każda z nich miała charakter samodzielny.
Podkreślenia wymaga, że z pkt 21 załącznika nr 3 uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy, w brzmieniu obowiązującym w okresie, w którym doszło do przedmiotowego naruszenia przepisów u.d.p. wynika, że prawodawca samorządowy dokonał zróżnicowania stawek w zależności od powierzchni reklamy: nie przekraczającej 3 m², przekraczającej 3 m² do 9 m² włącznie i przekraczającej 9 m². Organy obu instancji zsumowały powierzchnie trzech reklam zamieszczonych na spornej przyczepie i na tej podstawie do wyliczenia wysokości kary pieniężnej zastosowały stawkę najwyższą, przewidzianą dla reklamy przekraczającej 9 m². Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w postaci zdjęć przedmiotowej przyczepy, jednoznacznie potwierdza, że na przyczepie z każdej z trzech stron, znajdowały się trzy odrębne reklamy. W ocenie Sądu z treści art. 40 ust. 6 u.d.p., określającego sposób wyliczenia wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim reklamy nie wynika w sposób literalny konieczność zsumowania odrębnych reklam znajdujących się na poszczególnych bokach pojazdu/przyczepy w celu ustalenia wysokości stawki w sytuacji gdy stawka jest zróżnicowana ze względu na powierzchnię reklamy.
Dlatego zdaniem Sądu organy obu instancji dokonały rozszerzającej wykładni art. 40 ust. 6 u.d.p., na niekorzyść Skarżącego, niedopuszczalnej na gruncie przepisów regulujących sankcje karno-administracyjne za naruszenie przepisów prawa. Podkreślenia wymaga, że Kolegium dążąc do wykazania prawidłowości swojego stanowisko w tej sprawie, powołało się na wyrok NSA z 12 września 2019 r. sygn. akt II GSK 2409/17 cytując jednak nie stanowisko NSA, lecz własne, zacytowane w części historycznej uzasadnienia tego wyroku. Z treści uzasadnienia tego wyroku nie wynika natomiast, aby NSA rozważało w nim kwestię zróżnicowania przez prawodawcę samorządowego stawek w zależności od powierzchni reklamy. Dlatego powyższe stanowisko Sądu w przedmiotowej kwestii nie stoi w sprzeczności z omawianym wyrokiem NSA.
Z tego względu Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach sądowych postanowiono w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).
Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni powyższe stanowisko Sądu i dokona prawidłowego wyliczenia wysokości kary pieniężnej stosując prawidłową stawkę wyliczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim reklamy.