VI SA/Wa 2199/06

VI SA/Wa 2199/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak
Ewa Marcinkowska /przewodniczący/
Małgorzata Grzelak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Sygn. powiązane
II GSK 358/07 - Wyrok NSA z 2008-02-19
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia z urzędu oferty ramowej określającej warunki dostępu do lokalnej pętli abonenckiej poprzez dostęp do węzłów sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez T. SA jest decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] uchylająca w części decyzję tego organu z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] i orzekającą w tym zakresie, co do istoty - w sprawie oferty ramowej do stosowania przez skarżącą przy zawieraniu z innymi operatorami umów na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej w części dotyczącej dostępu do węzłów sieci telekomunikacyjnej na potrzeby świadczenia usługi szerokopasmowej transmisji danych (z ang. Bitstream Access).
Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym;
W dniu [...] maja 2006 r. wpłynął do Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniosek T. (zwanej dalej T. S.A.) z dnia [...] maja 2006 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2006 r. (Nr [...]), zwaną dalej Decyzją) wprowadzającą do stosowania przez T. S.A. ofertę ramową określającą warunki dostępu do lokalnej pętli abonenckiej poprzez dostęp do węzłów sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych. W petitum wniosku Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, a także o wstrzymanie wykonania decyzji. Ponadto w dniu [...] maja 2006 r. wpłynął do Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniosek Polskiej Izby Informatyki i Telekomunikacji (zwanej dalej PIIT) o ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej zakończonej w/w decyzją. W petitum wniosku Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części i wydanie w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy.
W powyższej sprawie Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (zwany dalej Prezesem UKE) ustalił następujący stan faktyczny i prawny:
Przebieg postępowania administracyjnego w sprawie wprowadzenia z urzędu przez Prezesa UKE na podstawie art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt w związku z art. 87d ust. 1 i 2 Pt oferty ramowej T. S.A. na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej:
Pismem z dnia [...] września 2004 r. Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (zwany dalej Prezesem URTiP3) zawiadomił T. S.A., że wszczyna z urzędu w trybie art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt w zw. z art. 87d ust. 2 Pt. postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzenia do obrotu prawnego oferty ramowej T. S.A. na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej. Ustawa z dnia z dnia 29 grudnia 2005 r. o przekształceniach i zmianach w podziale zadań i kompetencji organów państwowych właściwych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji (Dz. U. Nr 267, poz. 2258) określiła zasady przeniesienia zadań i kompetencji organów państwowych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji oraz reguluje zasady, zakres i tryb przekształceń w administracji łączności. Na mocy tej ustawy z dniem 14 stycznia 2006 r. został utworzony centralny organ administracji rządowej - Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes UKE), w miejsce zniesionego centralnego organu administracji rządowej - Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (Prezesa URTiP). Sprawy wszczęte przez Prezesa URTiP W zakresie zadań przejmowanych przez Prezesa UKE i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 14 stycznia 2006 r.) toczą się przed Prezesem UKE. W związku z tym pojęcia "Prezes URTiP" oraz "Prezes UKF" używane są w niniejszej decyzji w zależności od tego czy dana czynność lub zdarzenie mialy miejsce przed albo po 14 stycznia 2006r.
Pismem z dnia [...] października 2004 r. K. (zwana dalej K.) złożyła wniosek o dopuszczenie do udziału w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. wydanym na podstawie art. 31 § 2 kpa Prezes URTiP przychylił się do wniosku K.. Pismem z dnia [...] listopada 2004 r. P. złożyła wniosek o dopuszczenie do udziału w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. wydanym na podstawie art. 31 § 2 kpa Prezes URTiP pozytywnie rozpatrzył wniosek P.. W dniu [...] lutego 2005 r. Prezes URTiP wydał decyzję częściową nr [...], którą wprowadził z urzędu ofertę ramową do stosowania przez T. S.A. przy zawieraniu z innymi operatorami umów na dostęp pełny i współdzielony do lokalnej pętli abonenckiej.
Tym samym Prezes URTiP wydzielił do odrębnego rozpoznania sprawę oferty ramowej na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej w części dotyczącej dostępu do węzłów sieci telekomunikacyjnej na potrzeby świadczenia usługi szerokopasmowej transmisji danych ( z ang. Bitstream Access). Prezes URTiP postanowił kontynuować postępowanie administracyjne w tym zakresie. W dniu [...] marca 2005 r. Prezes URTiP przeprowadził rozprawę administracyjną w celu pozyskania stanowisk K., P. oraz T. S.A. na temat warunków świadczenia dostępu do lokalnej pętli abonenckiej w zakresie dostępu do węzłów sieci T. S.A. na potrzeby świadczenia usług szerokopasmowej transmisji danych. W dniu [...] lipca 2005 r. Prezes URTiP przeprowadził rozprawę administracyjną w celu poznania stanowisk K. i P. na temat dokumentu konsultacyjnego przygotowanego przez T. S.A. pt. "Założenia oferty T. dotyczącej dostępu do sieci transmisji danych w zakresie realizacji hurtowych usług ADSL". W dniu [...] września 2005 r. Prezes URTiP przeprowadził rozprawę administracyjną w celu pozyskania stanowisk stron na temat projektu oferty ramowej dotyczącej warunków świadczenia przez T. S.A. usługi dostępu do lokalnej pętli abonenckiej w zakresie dostępu do węzłów sieci telekomunikacyjnej na potrzeby świadczenia usług szerokopasmowej transmisji danych. Pismem z dnia [...] października 2005 r. K. przedstawił własne propozycje dotyczące zapisów oferty ramowej T. S.A. na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej w formie Bitstream Access.
Pismem z dnia [...] listopada 2005 r. Prezes URTiP przekazał stronom postępowania projekt oferty ramowej w sprawie warunków świadczenia przez T. S.A. usługi dostępu do lokalnej pętli abonenckiej w zakresie dostępu do węzłów sieci telekomunikacyjnej na potrzeby świadczenia usług szerokopasmowej transmisji danych. Prezes URTiP wskazał, że zgłoszone uwagi posłużą do przygotowania ostatecznej wersji oferty ramowej, która zostanie wprowadzona do obrotu decyzją administracyjną Prezesa URTiP. W dniu [...] stycznia 2006 r. na podstawie art. 4 oraz art. 16 ust.1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o przekształceniach i zmianach w podziale zadań i kompetencji organów państwowych właściwych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji (Dz. U. Nr 267, poz. 2258) organem właściwym w przedmiotowym postępowaniu stał się Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Pismem z dnia [...] stycznia 2006 r. Prezes UKE przesłał do uczestników postępowania załączony do akt sprawy dokument pt. Rekomendacje wraz z uzasadnieniem na temat warunków technicznych realizacji i wysokości opłat za usługi T. S.A. oferowane w ramach oferty ramowej na dostęp do węzłów sieci telekomunikacyjnej dla realizacji usługi typu Bitstream Access" wykonane przez I. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (zwany dalej Rekomendacjami I.).
W dniu [...] lutego 2006 r. Prezes UKE przeprowadził rozprawę administracyjną w celu pozyskania stanowisk T. S.A., K. oraz P. odnośnie wybranych aspektów zapewniania dostępu do lokalnej pętli abonenckiej w zakresie dostępu do węzłów sieci telekomunikacyjnej na potrzeby świadczenia usług szerokopasmowej transmisji danych. W trakcie rozprawy Prezes UKE zamknął postępowanie dowodowe sprawie oraz pouczył Strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie do [...] lutego 2006 r.
Pismem z dnia [...] marca 2006 r. T. S.A. przekazała Prezesowi UKE swoje stanowisko dotyczące metodologii kalkulacji opłat za usługę Bistream Access wraz z propozycjami postanowień oferty dotyczącej dostępu do sieci transmisji danych dla celów realizacji transmisji danych na potrzeby hurtowego dostępu szerokopasmowego w technice [...].
Pismem z dnia [...] marca 2006 r. Prezes UKE poinformował strony o dołączeniu do akt stanowiska T. S.A. z dnia [...] marca 2006 r., a także o możliwości wypowiedzenia się co do innych dowodów i materiałów oraz żądań zgłoszonych w sprawie w terminie do [...] marca 2006 r.
Przebieg innych postępowań administracyjnych prowadzonych przez Prezesa URTiP dotyczących obowiązku T. S.A. stosowania oferty ramowej na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej:
Pismem z dnia [...] kwietnia 2004 r. T. S.A. przedłożyła Prezesowi URTiP projekt oferty ramowej określającej warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej wraz z wnioskiem o jej zatwierdzenie.
Pismem z dnia [...] maja 2004 r. T. S.A. wycofała powyższy wniosek powołując się na fakt wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań związanych z zapewnieniem dostępu do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nim udogodnień (Dz. U. Nr 118, poz. 1235, zwanego dalej Rozporządzeniem MI) oraz konieczność dostosowania projektu oferty ramowej do nowych regulacji.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] Prezes URTiP wobec wycofania wniosku przez T. S.A. umorzył przedmiotowe postępowanie administracyjne.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2004 r. T. S.A. przedłożyła do zatwierdzenia Prezesowi URTiP nowy projekt oferty ramowej na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej.
Decyzją z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] Prezes URTiP odmówił na podstawie art. 79 ust. 3 pkt 1 Pt zatwierdzenia projektu oferty ramowej przedłożonego przez T. S.A. z uwagi na jego niezgodność z przepisami prawa oraz niedostosowariie do uwarunkowań oraz wymagań panujących na rynku telekomunikacyjnym.
Pismem z dnia [...] września 2004 r. T. S.A. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] września 2004 r. Nr [...].
Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] Prezes URTiP po rozpoznaniu wniosku T. S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy wydał decyzję [...], którą utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję odmawiającą zatwierdzenia oferty ramowej opracowanej przez T. S.A.
Pismem z dnia [...] września 2004 r. Prezes URTiP zawiadomił T. S.A. o wszczęciu na podstawie art. 119 Pt postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia naruszeń przez T. S.A. przepisów prawa ustanawiających obowiązki stosowania oferty ramowej na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] Prezes URTiP stwierdził naruszenie przez T. S.A. przepisów:
a)art. 79 ust. 2a Pt w zw. z art. 87d ust.1 Pt oraz w zw. z art. 87b ust. 2 Pt,
b) 5 ust.1 pkt 1 w zw. z 6 pkt 2 Rozporządzenia MI, polegające na nieprzedłożeniu do zatwierdzenia Prezesowi URTiP projektu oferty określającej ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej w części dotyczącej dostępu do węzłów sieci telekomunikacyjnej używanych na potrzeby transmisji kierowanej do lokalnej pętli abonenckiej w celu świadczenia usługi szerokopasmowej transmisji danych.
Prezes URTiP wyznaczył na dzień [...] czerwca 2005 r. ostateczny termin dla T. S.A. na usunięcie wskazanych nieprawidłowości. Pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie przedmiotowej sprawy oraz uchylenie w całości decyzji Prezesa URTiP nr [...] z dnia [...] czerwca br. i umorzenie postępowania w sprawie.
Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] Prezes URTiP po rozpoznaniu wniosku T. S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję stwierdzającą naruszenie przez T. S.A. przepisów prawa dotyczących oferty ramowej na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej.
T. S.A. w dniu [...] czerwca 2005 r. powołując się, iż wykonuje decyzję Prezesa URTiP z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] przedstawiła projekt oferty ramowej dotyczącej dostępu do lokalnej pętli abonenckiej w celu świadczenia usług szerokopasmowej transmisji danych.
Decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...] Prezes URTiP umorzył postępowanie w sprawie zatwierdzenia Ramowej Oferty T. dotyczącej dostępu do lokalnej pętli abonenckiej w celu świadczenia usług szerokopasmowej transmisji danych ze względu na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu wskazano, iż bezprzedmiotowe jest rozpatrywanie przedłożonego projektu oferty ramowej, który nie realizuje obowiązku wskazanego w decyzji z dnia [...] czerwca 2005r., a ponadto wbrew twierdzeniom wniosku o zatwierdzenie oferty swoim zakresem obejmował jedynie dostęp współdzielony do pętli lokalnej, który to zakres uregulowany został decyzją Prezesa URTiP z dnia [...] lutego 2005 r. wprowadzającą z urzędu ofertę ramową T. na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej w części dotyczącej dostępu pełnego i współdzielonego.
Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy T. S.A. wystąpiła w dniu [...] października 2005 r.
Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] Prezes UKE utrzymał w mocy decyzję Prezesa URTiP z dnia [...] września 2005 r. nr [...].
Przebieg postępowania w sprawie wniosków T. S.A. i P. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji
W dniu [...] maja br. do UKE wpłyną wniosek T. S.A. z dnia [...] maja br. (złożony w Urzędzie Pocztowym w dniu [...] maja br.) o ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] maja 2006 r. ([...]), w którym T. S.A. podniosła następujące zarzuty wobec rozstrzygnięcia Prezesa UKE:
— naruszenie art. 3 ust. 2 w związku z art. 1 ust. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2887/2000 z dnia 18 grudnia 2000 r. o uwolnionym dostępie poprzez uznanie, że dostęp do lokalnej pętli abonenckiej może dotyczyć innej infastruktury niż istniejąca;
— naruszenie art. 87c ust. 2 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne oraz 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia MI poprzez nieustalenie stawek w oparciu o koszty lub wysokość opłat stosowanych przez operatorów europejskich na rynkach konkurencyjnych oraz powiązanie opłat z cenami detalicznymi;
— naruszenie art. 1 ust. 3 pkt 4 Pt poprzez przyjęcie rozwiązań hamujących rozwój inastrulctury telekomunikacyjnej;
— naruszenie art. 2 pkt 8 Pt poprzez przyjęcie błędnej definicji kolokacji;
— naruszenie 11 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia MI poprzez umieszczenie w ofercie zarówno kar jak i bonifikat;
— naruszenie art. 105 kpa poprzez nieumorzenie postępowania mimo zaistnienia obligatoryjnych przesłanek umorzenia;
— naruszenie art. 104 2 poprzez nie rozpatrzenie sprawy co do istoty w całości;
— naruszenie art. 7 i art. 77 kpa poprzez nie rozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy.
Powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 oraz 105 kpa T. S.A. wniosła o uchylenie ww. decyzji Prezesa UKE i umorzenie postępowania w sprawie. Ponadto na podstawie art. 135 kpa T. S.A. wniosła o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji.
W dniu [...] maja br. do UKE wpłynął wniosek P. z dnia [...] maja br. (złożony w Urzędzie Pocztowym w dniu [...] maja br.), w którym P. podniosła wobec rozstrzygnięcia Prezesa UKF zarzut niezbadania wszystkich okoliczności sprawy, które skutkowało nieprawidłowym uregulowaniem w Ofercie obowiązków T. S.A. w następujących kwestiach:
[...]
Podnosząc powyższe zarzuty P. wniosła o uchylenie Decyzji Prezesa UKE w części oraz orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. Pismem z dnia [...] czerwca br. Prezes UKF zawiadomił Strony o wszczęciu postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem T. S.A. z dnia [...] maja br. oraz wnioskiem P z dnia [...] maja br. oraz wezwał Strony do przedstawienia stanowisk w sprawie ze szczególnym uwzględnieniem następujących zagadnień:
[...]
Operatora Korzystającego, co do zapotrzebowania na Usługę w zakresie gwarantowania przez T. S.A. określonej jakości oraz terminów realizacji Usługi i związanych z nimi obostrzeń w postaci kar umownych; zasadność posługiwania się przez Strony na potrzeby realizacji Usługi [...] typu [...];
[...]
Pismem z dnia [...] czerwca br. P. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie.
Pismem z dnia [...] czerwca br. K. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie.
Pismem z chiia [...] czerwca br. T. S.A. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie.
Pismem z dnia [...] czerwca br. Prezes UKE zawiadomił Strony o możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań.
Wskazując na zakres i podstawę prawną postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] maja 2006 r. ([...]) organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zrealizowane zostały wszystkie przesłanki wynikające z art. 127 § 3 k.p.a. upoważniające Prezesa UKE do ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej zakończonej Decyzją i wydania w tym zakresie nowego rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem, zarówno T. S.A., która była stroną postępowania zakończonego Decyzją jak i PI., która na mocy postanowienia Prezesa URTiP z dnia [...] listopada zyskała status podmiotu na prawach strony, posiadały prawo do wystąpienia do Prezesa UKE z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Postępowanie administracyjne wszczęte przez Prezesa UKE z urzędu w dniu [...] września 2004 r. toczyło się na podstawie art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt w związku z art. 87d ust. 1 i 2 Pt i miało na celu wprowadzenie do stosowania przez T. S.A. oferty ramowej określającej warunki dostępu do lokalnej pętli abonenckiej poprzez dostęp do węzłów sieci szerokopasmowej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych. W jego wyniku Prezes UKF wydał Decyzję, którą wprowadził do obrotu przedmiotową Ofertę. Prezes UKE oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach poczynionych w trakcie przeprowadzonego postępowania dowodowego.
W wyniku złożenia przez T. SA wniosku z dnia [...] maja 2006 r. oraz wniosku P. z dnia [...] maja 2006 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes UKE ponownie przeprowadził postępowanie administracyjne we wskazanym wyżej zakresie. W jego trakcie na nowo przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony w trakcie postępowania wszczętego w dniu [...] września 2004 r., rozpatrzył zarzuty podniesione przez T. S.A. i P. we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz dokonał oceny prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w Decyzji. Ponadto Prezes UKE, korzystając z kompetencji ustanowionej w art. 136 kpa, zwrócił się do Stron o przedstawienie swoich stanowisk w wybranych kwestiach, które w jego opinii wymagały szczególnego rozważenia przed wydaniem nowej decyzji. Prezes UKE uwzględnił w ramach niniejszego postępowania również zmiany stanu faktycznego związane z przystąpieniem przez T. S.A. do wykonania Decyzji.
Po rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych w przedmiotowej sprawie Prezes UKF postanowił na podstawie art. 138 ust. 1 pkt 2 kpa. uchylić w części zaskarżoną Decyzję oraz orzec w tym zakresie co do istoty sprawy. Uznał, że niektóre spośród zarzutów podniesionych przez Strony w trakcie niniejszego postępowania zmuszają do ponownego rozważenia niektórych aspektów rozstrzygnięcia i dokonania zmian w treści Oferty. Prezes UKF uznał, że pewne rozwiązania wprowadzone do Oferty na mocy Decyzji były spowodowane nie dość wnikliwym rozpatrzeniem materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie postępowania, co stanowiło naruszenie art. 77 1 kpa, i w związku z tym wymagają ponownego rozpatrzenia. Prezes UKE uwzględnił również w ramach postępowania z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nowe okoliczności faktyczne związane z przystąpieniem przez T. S.A. do wykonywania Decyzji oraz ze zmianami, na skutek wydania kolejnych decyzji Prezesa UKE, reżimu regulacyjnego obowiązującego T. S.A. Organ podkreślił, że charakter stwierdzonych uchybień nie wymagał wstrzymania wykonalności Decyzji, czego domagała się T. S.A. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zmiany wprowadzone niniejszą decyzją mają głównie na celu doprecyzowanie praw i obowiązków T. S.A. oraz Operatorów Korzystających i nie zmieniają istoty uregulowań dotyczących usługi [...]. Prezes UKE wyjaśnił, że choć poprawki objęły wszystkie części Oferty wprowadzonej Decyzją, to nie powodują one zmiany najistotniejszych praw i obowiązków T. S.A. oraz Operatorów Korzystających. Ich celem jest usprawnienie procesu współpracy pomiędzy operatorami, nie było zatem potrzeby uprzedniego wstrzymywania wykonalności Decyzji. Należy zaznaczyć, że Prezes UKE w zdecydowanej części podtrzymał swoje stanowisko i twierdzenia, które legły u podstaw wydania Decyzji. Jednakże ponownie analizując niektóre aspekty dostępu do lokalnej pętli abonenckiej poprzez dostęp do węzłów sieci szerokopasmowej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych, Prezes UKE stwierdził konieczność odmiennego w części ukształtowania treści Oferty w stosunku do jej pierwotnej wersji ustalonej Decyzją. Należy wskazać, że zmiany wprowadzone do Oferty są wynikiem stwierdzonych w trakcie ponownego rozpoznania sprawy braków i nieścisłości poprzedniej regulacji, które co prawda nie dotyczyły najistotniejszych aspektów rozstrzygnięcia, mogły jednak być źródłem komplikacji i trudności w trakcie jego wykonywania.
Przedmiotowe zmiany objęły między innymi następujące aspekty Decyzji:
[...]
Biorąc pod uwagę powyższe argumenty Prezes UKE zdecydował o uchyleniu Decyzji w części i rozpatrując ponownie sprawę co do istoty, wprowadził do Oferty w przedstawionym zakresie zmiany, które pozwolą zapewnić jej sprawniejsze stosowanie w relacjach pomiędzy T. S.A. oraz operatorami zainteresowanymi nabywaniem usługi Bistream Access
Podstawy prawne Oferty
Decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji Nr [...] z dnia [...] września 2001 r. T. S.A. zgodnie z art. 57 ust. 1 Pt została uznana za operatora zajmującego pozycję dominującą na rynku usług powszechnych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 1070, dalej zwana ustawą z dnia 22 maja 2003 r.) operator, który w dniu wejścia w życie powyższej ustawy (tj. 1 października 2003 r.) zajmował pozycję dominującą w zakresie świadczenia usług powszechnych uzyskał status operatora o znaczącej pozycji rynkowej w zakresie świadczenia usług telefonicznych świadczonych w stacjonarnych publicznych sieciach telefonicznych.
Zgodnie z art. 87b ust. 1 Pt T. S.A. jako operator o znaczącej pozycji rynkowej w zakresie świadczenia usług telefonicznych świadczonych w stacjonarnych publicznych sieciach telefonicznych była zobowiązana do zapewnienia innym operatorom dostępu do lokalnej pętli abonenckiej zrealizowanej za pomocą pary przewodów metalowych, wraz z udogodnieniami tj. kolokacją, dostępem do połączeń kablowych oraz odpowiednich systemów informatycznych. Natomiast na podstawie art. 87b ust. 2 Pt, będąc podmiotem zobowiązanym do zapewnienia dostępu do lokalnej pętli abonenckiej i jednocześnie świadczącym własnym abonentom usługi szerokopasmowej transmisji danych (np. usługa [...] T.) T. S.A. miała obowiązek zapewnić innym operatorom możliwość świadczenia takich usług na warunkach nie gorszych od stosowanych przez siebie w ramach własnego przedsiębiorstwa lub w stosunkach z podmiotami zależnymi.
Zgodnie z art. 87d ust. 1 Pt operator zobowiązany, na którego nałożony został obowiązek zapewnienia dostępu do lokalnej pętli abonenckiej, opracowuje ofertę ramową określającą ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej w zakresie, o którym mowa w art. 87b ust. 1 i 2 Pt.
Formy uwolnienia lokalnej pętli abonenckiej oraz kształt oferty ramowej w tym zakresie szczegółowo uregulowane zostały w Rozporządzeniu MI wydanym na podstawie delegacji ustawowej ustanowionej w art. 87e Pt. Zgodnie z 5 ust. 1 w zw. z 6 ust. 1 Rozporządzenia MI oferta ramowa określająca ramowe warunki umów o dostępie do lokalnych pętli abonenckich powinna regulować w szczególności dostęp do lokalnych pętli abonenckich, dostęp do urządzeń dostępu szerokopasmowego zapewniających możliwość świadczenia usług szerokopasmowej transmisji danych w lokalnej pętli abonenckiej, a także dostęp do węzłów sieci telekomunikacyjnej używanych na potrzeby transmisji kierowanej do lokalnej pętli abonenckiej w celu świadczenia usług szerokopasmowej transmisji danych.
Obowiązki T. w zakresie uwolnienia lokalnej pętli abonenckiej wynikają również z Rozporządzenia nr 2887/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie uwolnienia lokalnej pętli abonenckiej (O.J.L.00.336.4; zwanego dalej Rozporządzeniem WE). Zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 w Zw. z art. 2 pkt e Rozporządzenia WE operator notyfikowany (taki status zgodnie z przepisami przejściowymi do NPt posiada T. S.A.) zobowiązany jest do zapewnienia dostępu pełnego i współdzielonego do lokalnej pętli abonenckiej, a także stosowania oferty ramowej w tym zakresie. Należy wobec tego stwierdzić, że akt ten nie zawiera regulacji bezpośrednio dotyczących obowiązku i zasad świadczenia przez operatorów notyfikowanych usługi [...]. Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż art. 1 ust. 1 i 2 Rozporządzenia WE expressis verbis stanowi, że akt ten obowiązuje bez uszczerbku dla obowiązku operatorów o znaczącej pozycji rynkowej w zakresie przestrzegania zasady niedyskryminacji w używaniu stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej na potrzeby świadczenia usług szybkiego dostępu do Internetu i transmisji, a także nie narusza uprawnień Państw członkowskich do nakładania innych środków regulacyjnych w zakresie zapewnienia dostępu do infrastruktury lokalnej (art. 1 ust. 3 i 4). Porównanie Rozporządzenia WE z Prawem telekomunikacyjnym z 2000 r. oraz Rozporządzeniem MI wskazuje, że zakres przedmiotowy tego aktu jest węższy, niż polskich regulacji dotyczących uwolnienia lokalnej pętli abonenckiej. Prawo wspólnotowe nie formułowało bowiem w Rozporządzeniu 2887/2000 obowiązku stosowania oferty ramowej na usługę [...], a jego ustanowienie pozostawiało w gestii każdego z państw członkowskich, do czasu, gdy Dyrektywa 2002/19/WE ustaliła zasady dostępu telekomunikacyjnego. W związku z powyższym Prezes UKE rozstrzygając w ramach prowadzonego przez siebie postępowania administracyjnego, co do zakresu przedmiotowego postępowania oraz postanowień oferty ramowej T. S.A. na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej w części dotyczącej dostępu szerokopasmowego oparł swoją decyzję na szczegółowych regulacjach zawartych w Prawie telekomunikacyjnym z 2000 r. oraz Rozporządzenia ML, które pozostawały w zgodzie z porządkiem prawnym Wspólnoty Europejskiej.
Zarzut T. S.A. naruszenia art. 3 ust. 2 w związku z art. 1 ust. 4 Rozporządzenia WE poprzez uznanie, że dostęp do lokalnej pętli abonenckiej może dotyczyć infrastruktury innej niż istniejąca:
W odpowiedzi na zarzut T. S.A. sformułowany we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, należy stwierdzić, że Prezes UKE odrzucił twierdzenia, iż Decyzja narusza postanowienia Rozporządzenia WE. Można przy tym zauważyć, że w sentencji zarzutu T. S.A. podnosi kwestię dostępu do infrastruktury innej, niż istniejąca, natomiast rozwijając swoją argumentację, częściowo powraca do swoich twierdzeń zgłaszanych w trakcie postępowania zakończonego Decyzją, podważających legalność stosowania w ramach przedmiotowego postępowania przepisów Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. oraz Rozporządzenia MI, w zakresie w jakim formułują wobec operatora o znaczącej pozycji rynkowej obowiązek świadczenia usługi [...]. W obydwu tych kwestiach Prezes UKE uznał bezzasadność argumentów podnoszonych przez Stronę.
Podnosząc zarzut nałożenia obowiązku zapewniania dostępu do infrastruktury innej niż istniejąca, Strona wskazała na zapisy Oferty, w brzmieniu ustalonym Decyzją, nakazujące realizację przyłączenia sieci zainteresowanego operatora w trybie łącza dedykowanego i połączenia liniowego również w sytuacji, gdy T. S.A. nie dysponuje niezbędną infrastrukturą telekomunikacyjną umożliwiającą realizację przyłączenia. W opinii T. SA zapisy te naruszają wyrażoną w art. 3 ust. 2 Rozporządzenia WE zasadę, zgodnie z którą operator notyfikowany jest zobowiązany do zapewniania jedynie tych elementów sieci, które wykorzystuje na potrzeby własnych usług lub podmiotów z nim związanych, a zatem infrastruktury już istniejącej.
Odpowiadając na powyższy zarzut organ wskazał, że odnosi się on do postanowień pkt 2.3.1 ppkt 1 lit.b oraz 2.5.1. ppkt 1 lit. b Oferty w brzmieniu ustalonym Decyzją. Wynikało z nich, że w sytuacji braku odpowiedniej infrastruktury (w rozumieniu infrastruktury międzyoperatorskiej) na realizację przyłączenia sieci operatora zainteresowanego dostępem w Trybie Łącza Dedykowanego oraz w trybie Połączenia Liniowego, T. S.A. przysługuje dłuższy (niż standardowe 30 dni) termin na wykonanie przyłączenia tj. 6 miesięcy dla trybu łącza dedykowanego i 8 miesięcy dla trybu połączenia liniowego4. Rozwiązanie to miało na celu umożliwienie T. SA przeprowadzenie procesu inwestycyjnego na przystosowanie posiadanej infrastruktury telekomunikacyjnej do realizacji przyłączenia międzyoperatorskiego. Warto zauważyć, iż żeby chronić poczynione w tym zakresie inwestycje przez T. S.A. oferta stanowi, że w tego typu sytuacjach minimalny okres obowiązywania Umowy o Dostępie wynosi 1 rok. Dzięki temu T. SA ma gwarancję, że w ciągu trwającej minimum 1 rok współpracy międzyoperatorsidej uzyska zwrot kosztów poniesionych w ramach procesu inwestycyjnego. Przedmiotowa regulacja zapewnia ochronę uzasadnionych interesów T. S.A., natomiast racją jej wprowadzenia jest stworzenie odpowiednich warunków dla budowy infrastruktury międzyoperatorskiej niezbędnej dla zapewnienia innym operatorom dostępu do sieci T. S.A., co stanowi warunek sine qua non wykreowania efektywnej konkurencji na rynku telekomunikacyjnym. Należy stwierdzić, że przedmiotowa regulacja jest zgodna z ustanowioną przepisami prawa wspólnotowego i implementowaną do prawa polskiego zasadą niedyskryminacji, zgodnie z którą operator o znaczącej pozycji rynkowej jest obowiązany do oferowania swoim konkurentom usług wykorzystywanych w ramach własnego przedsiębiorstwa i w stosunkach z podmiotami zależnymi. Należy bowiem wskazać, że w aspekcie w jakim zasada niedyskryminacji odnosi się do świadczonych przez operatora o znaczącej pozycji rynkowej usług detalicznych, wymaga ona, aby podobne możliwości ich świadczenia przy wykorzystaniu infrastruktury operatora o znaczącej pozycji rynkowej miał również inny zainteresowany operator. Jest oczywistym, że podstawowym warunkiem uzyskania przez wnioskującego operatora dostępu do sieci operatora o znaczącej pozycji rynkowej jest ustanowienie połączenia pomiędzy sieciami obydwu stron. Proces ten z reguły wymaga ustanowienia niezbędnej infrastruktury telekomunikacyjnej na potrzeby połączenia międzyoperatorskiej, która wcześniej nie istniała, gdyż nie była niezbędna operatorowi o znaczącej pozycji rynkowej do świadczenia własnych usług detalicznych. Jak stąd wynika warunkiem zapewnienia dostępu do sieci operatora o znaczącej pozycji rynkowej jest często konieczność odpowiedniego dostosowania infrastruktury pozostającej w jego dyspozycji do potrzeb współpracy miedzyoperatorskiej, a niekiedy jej wytworzenie od podstaw. Co ważne, dodatkowy koszt ponoszony w tym zakresie przez operatora o znaczącej pozycji rynkowej znajduje swoje odzwierciedlenie w wysokości opłat wnoszonych przez operatorów uzyskujących dostęp z tytułu nabywanych przez nich usług hurtowych, co zapewnia ochronę uzasadnionych interesów operatora o znaczącej pozycji rynkowej. Całkowicie niezasadne jest zatem twierdzenie T. SA, iż obowiązek zapewnienia urządzeń równoważnych do tych wykorzystywanych w ramach własnego przedsiębiorstwa, Należy wskazać, że kwestionowane przez T. S.A. postanowienia Oferty z innych względów zostały zmienione na mocy niniejszej decyzji, o czym w dalszej części uzasadnienia. Prezes UKE podtrzymał jednak rozstrzygnięcie, że T. S.A. powinna oferować Tryb Łącza Dedykowanego również w sytuacji, gdy oznacza to poniesienie przez nią dodatkowych nakładów inwestycyjnych, co wciąż znajduje swoje odzwierciedlenie w pkt 2.3.1. ppkt 4 Oferty oraz nowowprowadzonych do Oferty zapisach regulujących zasady terminy realizacji PDU (pkt3.l.4.,5,ppkt3. Oferta nie obejmuje obowiązku zapewnienia przyłączenia do własnej sieci, także wówczas gdy dla jego realizacji konieczne jest rozbudowanie infrastruktury międzyoperatorskiej. Należy wskazać, iż takie rozumowanie jest całkowicie nieracjonalne, gdyż powodowałoby bezskuteczność całego porządku regulacyjnego w telekomunikacji, który opiera się na zapewnieniu alternatywnym operatorom dostępu do sieci operatora o znaczącej pozycji rynkowej. Zapewnienie dostępu telekomunikacyjnego wiąże się bowiem z koniecznością wytworzenia infrastruktury międzyoperatorskiej, która nie funkcjonowała wcześniej, jako że nie była niezbędna operatorom o znaczącej pozycji rynkowej (są to z reguły podmioty pionowo zintegrowane) dla potrzeb świadczenia własnych usług detalicznych. Argumentację T. S.A. w tym zakresie należało uznać zatem za chybioną co potwierdza również uważniejsza, od prezentowanej przez T. S.A., lektura Rozporządzenia WE. Jak słusznie bowiem zauważył K. w swym piśmie z dnia [...] czerwca 2006 r., w preambule do Rozporządzenia WE wprowadzona został gwarancja, że operator o znaczącej pozycji rynkowej nie może być zobowiązany do budowy na potrzeby dostępu całkowicie nowej infrastruktury lokalnej, czyli nowych lokalnych pętli abonenckich. Rozporządzenie WE nie odnosi się w tym zakresie do budowy punków styku pomiędzy siecią operatora o znaczącej pozycji rynkowej, a siecią operatora wnioskującego o dostęp. Można w tym miejscu powołać się również na 9 pkt 1 lit. d Rozporządzenia MI, który precyzując w tym zakresie postanowienia Rozporządzenia WE stanowi, że oferta ramowa na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej powinna określać usługi oferowane przez operatora o znaczącej pozycji rynkowej polegające na zapewnieniu dostępu do węzłów sieci telekomunikacyjnej, w tym:
• w lokalizacji operatora udostępniającego (tryb kolokacji),
• w lokalizacji operatora korzystającego (tryb łącza dedykowanego),
• w punkcie pośrednim (tryb połączenia liniowego).
Regulacja ta potwierdza zaprezentowaną powyżej argumentację, że zasada niedyskryminacji odnosi się do podstawowej infrastruktury telekomunikacyjnej wykorzystywanej przez podmiot zobowiązany do świadczenia własnych usług detalicznych, nie zaś do infrastruktury międzyoperatorskiej, która z definicji każdorazowo musi być odpowiednio dostosowana do potrzeb konkretnego operatora wnioskującego o dostęp lub też stworzona od podstaw. Inna interpretacja tego obowiązku byłaby nieracjonalna i uniemożliwiałaby de facto jego realizację.
Niesłuszny jest zatem zarzut T. S.A. wskazujący, iż obowiązek rozbudowania infrastruktury na potrzeby połączenia sieci stanowi naruszenie zasady niedyskryminacji. Odnosi się ona bowiem do infrastruktury telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług detalicznych i nie może być interpretowana, jako ustanawiająca ograniczenia w dostępie do sieci operatora o znaczącej pozycji rynkowej. Należy zauważyć, że wielce wątpliwy zarzut dotyczący zgodności jednego z elementów oferty ramowej w wersji ustalonej Decyzją z powołaną w Rozporządzeniu WE zasadą niedyskryminacji, posłużył T. S.A. we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, aby ponownie podnieść prezentowany już wcześniej zarzut o bardziej fundamentalnym charakterze. T. SA podtrzymała swoje wątpliwości co do legalności stosowania przez Prezesa IJXE, w kontekście obowiązywania Rozporządzenia WE, postanowień Prawa telekomunikacyjnego i Rozporządzenia MI w zakresie w jakim ustanawiają obowiązek oferowania przez operatora o znaczącej pozycji rynkowej usługi [...]. T. S.A. podtrzymała twierdzenie, że skoro w Rozporządzeniu WE nie został nałożony na operatorów notyfikowanych obowiązek świadczenia usługi [...], to Prezes UKE nie miał prawa regulować tej kwestii w ofercie ramowej, choćby opierając się na przepisach prawa krajowego. Zdaniem T. S.A. Prezes UKE naruszył w ten sposób podstawową zasadę porządku prawnego Unii Europejskiej tj. zasadę nadrzędności prawa wspólnotowego nad prawem krajowym powołała się również na art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym, jeśli z ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską umowy międzynarodowej konstytuującej organizację międzynarodową, wynika że prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, ma ono pierwszeństwo w przypadku kolizji przed ustawami. Ponownie odnosząc się do powyższego zarzutu należy stwierdzić, że Prezes UKE dostrzega w powyższym zakresie istotną ewolucję w stanowisku T. S.A., która obecnie nie powołała się już na argument o sprzeczności pomiędzy polskimi regulacjami dotyczącymi uwolnienia lokalnej pętli abonenckiej, a Rozporządzeniem WE. Jest to zmiana słuszna, gdyż istotnie tego typu sprzeczność pomiędzy normami prawnymi obu systemów prawnych nie występuje. Niestety T. S.A. nie wyciągnęła z tego faktu odpowiednich wniosków w postaci przyjęcia, że przepisy polskiego prawa ustanawiające obowiązek stosowania przez operatora o znaczącej pozycji rynkowej zasady niedyskryminacji w zakresie świadczenia usług szerokopasmowej transmisji danych zostały prawidłowo zastosowane przez Prezesa UKE w trakcie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem Decyzji i nie nastąpiło w tym zakresie naruszenie porządku prawnego Unii Europejskiej.
T. S.A. wciąż w swoich wywodach ignoruje fakt, że zarówno z punktu widzenia prawa polskiego, jak i prawa wspólnotowego warunkiem zastosowania reguł kolizyjnych, które zapewniają pierwszeństwo bezpośrednio obowiązującym normom prawa wspólnotowego, jest wystąpienie sprzeczności pomiędzy normami obydwu systemów prawa. Tymczasem należy stwierdzić, i fakt ten był wielokrotnie podnoszony w rozstrzygnięciach Prezesa UKE a wcześniej Prezesa URTIP, że w zakresie regulacji dotyczących uwolnienia lokalnej pętli abonenckiej istnieje zgodność pomiędzy prawem polskim, a prawem wspólnotowym.
W opinii Prezesa UKE nie występuje problem wadliwej implementacji do polskiego porządku prawnego postanowień Rozporządzenia WE, które jak podnosi T. S.A. jako obowiązujące bezpośrednio nie wymaga takowej. T. S.A. swoją argumentację w tym zakresie opiera na twierdzeniu, że materia uregulowana w rozporządzeniach europejskich w ogóle nie może być przedmiotem regulacji w prawie krajowym. Należy jednakże wskazać, że zasada ta sformułowana w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości doznaje pewnych wyjątków. Wiążą się one przede wszystkim z sytuacjami, gdy zapisy samego rozporządzenia są na tyle niekompletne, że wymagają ich uzupełnienia przez ustawodawców krajowych oraz gdy w samym rozporządzeniu pojawia się stosowne upoważnienie do wydawania dalszych przepisów. Należy stwierdzić, że obydwa te przypadki mają zastosowanie do Rozporządzenia WE.
Po pierwsze, porównanie zapisów Rozporządzenia MI i Rozporządzenia WE wskazuje, że ten pierwszy akt o wiele bardziej precyzyjnie reguluje materię uwolnienia lokalnej pętli abonenckiej, zawiera m.in. bardzo szczegółowe zapisy określające, zakres i przedmiot oferty ramowej na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej. Celem Rozporządzenia WE było bowiem zapoczątkowanie procesu uwolnienia lokalnej pętli abonenckiej we wszystkich krajach UE i określenie ogólnych zasad według których ma on przebiegać. Natomiast rolą prawodawców krajowych pozostało precyzyjne uregulowanie wszystkich aspektów uwolnienia lokalnej pętli abonenckiej przy uwzględnieniu specyficznych warunków występujących na krajowych rynkach telekomunikacyjnych. Po drugie, należy wskazać na art. 1 ust. 3 i 4 Rozporządzenia WE, w których zawarte zostały szczegółowe upoważnienia do regulacji przez państwa członkowskie innych aspektów uwolnienia dostępu do infrastruktury lokalnej, w tym dostęp w formie Bitstream Access. Co ciekawe, o ile T. S.A. we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy powołuje się na art. 1 ust. 4, który mówi o innych formach dostępu do infrastruktury lokalnej, o tyle zupełnie pomija istnienie art. 1 ust. 3, w którym wprost pojawia się zapis, że państwa członkowskie mają swobodę w zakresie nakładania obowiązków związanych z zapewnieniem szybkiego dostępu i transmisji. Tymczasem ten właśnie zapis przeczy głównej tezie podnoszonej przez T. S.A., jakoby Rozporządzenie WE w sposób całościowy uregulowało kwestię dostępu do lokalnej pętli abonenckiej i nakładanie nowych obowiązków w tym zakresie w prawie polskim jest niedopuszczalne.
Wobec powyższego należy wskazać, że nie ma w tym przypadku znaczenia, że przepisy Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. oraz Rozporządzenia MI, stanowiące podstawę prawną dla zaskarżonej Decyzji, implementowały do prawa polskiego postanowienia tzw. starego pakietu dyrektyw telekomunikacyjnych z lat 1990-98 oraz Rozporządzenia WE, które w momencie ich wydania nie miało mocy bezpośrednio obowiązującej. Należy stwierdzić, że zgodnie z art. 7 Dyrektywy Dostępowej do chwili przeprowadzenia analiz rynków właściwych zgodnie z wymagani tzw. nowego pakietu regulacyjnego państwa członkowskie zapewnią obwiązywanie i stosowanie dotychczasowych obowiązków regulacyjnych. Tak więc Prezes URTiP wszczynając w dniu [...] września 2004 r,. postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzenia oferty ramowej z urzędu miał pełne prawo oprzeć się na przedmiotowych przepisach i nie nastąpiło w tym zakresie naruszenie przepisów prawa wspólnotowego. Należy wskazać, że przesłanka ta istniała również w chwili wydania przez Prezesa IJKE Decyzji oraz istnieje obecnie, jako że postępowania w sprawie analizy poziomu konkurencyjności i nałożenia obowiązków regulacyjnych na rynkach właściwych lokalnej pętli abonenckiej oraz dostępu szerokopasmowego nie zostały zakończone, co oznacza, że obowiązują dotychczasowe regulacje. Natomiast porównanie zakresów przedmiotowych Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. oraz Rozporządzenia MI z zakresem przedmiotowym Rozporządzenia WE wskazuje, że nawet po dniu 1 maja 2004 r., kiedy to w związku z akcesją Polski do Unii Europejskiej przedmiotowy akt zyskał bezpośrednią moc na terytorium RP, nie wystąpiła kolizja pomiędzy jego postanowieniami, a polskimi przepisami regulującymi uwolnienie lokalnej pętli abonenckiej. Należy bowiem raz jeszcze stwierdzić, że z zapisów samego rozporządzenia wynika, że wymaga ono dodatkowej implementacji w systemach prawnych państw członkowskich. Mówi o tym wprost przywołany już art. 1 ust. 3 Rozporządzenia WE, który stanowi że państwa członkowskie mają swobodę w egzekwowaniu od operatorów notyfikowanych obowiązków wynikających z zasady niedyskryminacji w zakresie świadczenia usług szerokopasmowej transmisji danych. Ponadto w art. 1 ust. 4 Rozporządzenia WE jest mowa, że państwa członkowskie zachowują prawo do wdrożenia bardziej szczegółowych regulacji w zakresie innych rodzajów dostępu do infrastruktury lokalnej.
Należy również wskazać, że możliwość implementacji usługi Bitstream Access na rynku telekomunikacyjnym przewidziane zostały także w innych aktach prawa wspólnotowego. Według Grupy Regulatorów Europejskich (ERG) podstawę prawną do wymagania od operatorów o znaczącej pozycji rynkowej oferowania usługi dostępu do strumienia bitów jest zasada niedyskryminacji wynikająca z art. 82 Traktatu Rzymskiego6 oraz z art. 16 ust. 7 dyrektywy o telefonii głosowej (98/10/WE), a także z art. 4 ust. 2 dyrektywy o połączeniach wzajemnych (97/33/WE). Wynika z nich, że organy regulacyjne są uprawnione do wymagania od operatorów o znaczącej pozycji rynkowej w zakresie usług świadczonych w sieciach stacjonarnych, by zapewniali konkurentom dostęp do własnej sieci telekomunikacyjnej na podobnych warunkach jak wykorzystują ją na potrzeby świadczenia własnych usług.
Należy wobec powyższego raz jeszcze podkreślić, że nie występują żadne wątpliwości co do podstaw prawnych Decyzji w kontekście obowiązującego Rozporządzenia WE i podstawa prawna, na której została oparta Decyzja stanowi również podstawę niniejszej decyzji. Należy wskazać, że przepisy w tym zakresie są jednoznaczne i nie pozostawiają pola do sprzecznych interpretacji. Rozporządzenie WE wprost stanowi, że prawo krajów członkowskich może ustanawiać własne obowiązki związane z zapewnianiem dostępu na potrzeby dostępu szerokopasmowego i prawodawca polski zrealizował te kompetencję zgodnie z zasadami europejskiego porządku regulacyjnego. Za niezrozumiałe należy w tej sytuacji uznać uporczywe próby T. S.A. wykazania, iż istnieją wątpliwości, co do zgodności polskich przepisów regulujących dostęp do lokalnej pętli abonenckiej z prawem wspólnotowym. Wobec tego niezasadne są podnoszone przez T. S.A. zarzuty naruszenia Rozporządzenia WE, a Prezes UKE wydając niniejszą decyzję miał prawo oprzeć się na właściwych postanowieniach prawidłowo wydanych i ogłoszonych polskich aktach prawnych.
Na podstawie art. 87d ust. 2 Pt do oferty ramowej na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej należy odpowiednio stosować art. 79 ust. 2-5 Pt. Zgodnie z nim operator o znaczącej pozycji rynkowej powinien był w terminie trzech miesięcy opracować i przedłożyć Prezesowi URTiP do zatwierdzenia projekt oferty ramowej na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej. Prezes URTiP w ciągu 30 dni dokonuje oceny przedłożonego projektu i zatwierdza go, lub odmawia zatwierdzenia w przypadku stwierdzenia, że projekt narusza przepisy prawa, nie uwzględnia istniejących warunków rynkowych lub nie zapewnia efektywnej konkurencji na rynku telekomunikacyjnym. Ponadto przepis ten upoważniał Regulatora do wprowadzenia w uzasadnionych przypadkach oferty ramowej z urzędu.
Należy stwierdzić, że w dniu 1 października 2003 r., tj. w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 22 maja 2003 r., która wprowadzała do Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. obowiązki związane z uwolnieniem lokalnej pętli abonenckiej, rozpoczął się dla T. S.A. bieg 3-miesięcznego terminu do przedłożenia projektu oferty ramowej na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej. Wobec ponownego przedłożenia przez T. S.A. w dniu [...] sierpnia 2004 r. projektu oferty ramowej na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej niezgodnego z przepisami prawa, a także nieodpowiadającego warunkom panującym na rynku telekomunikacyjnym oraz wymaganiom efektywnej konkurencji, Prezes URTiP decyzją z dnia [...] września 2004 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 79 ust. 3 pkt 1 Pt odmówił jego zatwierdzenia.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że w dniu [...] września 2004 r. nie obowiązywała oferta ramowa T. dotycząca warunków dostępu do lokalnej pętli abonenckiej. Mając to na względzie Prezes URTiP wszczął z urzędu w trybie art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt postępowanie administracyjne w celu opracowania i wprowadzenia do obrotu oferty ramowej T. S.A. w przedmiotowym zakresie. Prezes URTiP skorzystał tym samym z kompetencji do władczego i jednostronnego uregulowania ramowych warunków umów zawieranych pomiędzy T. S.A., a innymi operatorami, w sytuacji, gdy T. S.A. dążyła do ich ukształtowania w sposób niezgodny z przepisami prawa oraz wymaganiami konkurencyjnego rynku telekomunikacyjnego. W opinii Prezesa URTiP opisana sytuacja wyczerpywała przesłankę ustanowioną w art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt, który przewiduje możliwość wprowadzenia oferty ramowej z urzędu "w uzasadnionych przypadkach". Wskazuje na to również wykładania systemowa przywołanego przepisu, który ustanawia podstawę prawną umożliwiającą Prezesowi URTiP egzekwowanie obowiązku stosowania oferty ramowej, w sytuacji, gdy dokument opracowany i przedłożony przez zobowiązanego operatora nie odpowiada wymaganiom wynikającym z art. 79 ust. 3 pkt 1 Pt.
Zarzut T. S.A. naruszenia art. 105 kpa:
Za niezasadny należy uznać również zarzut T. S.A., podnoszony w trakcie postępowania zakończonego Decyzją oraz podtrzymany we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt powinno zostać umorzone z uwagi na nieprawomocność rozstrzygnięcia Prezesa URTiP odmawiającego zatwierdzenia oferty przygotowanej przez T. S.A. W przedmiotowej kwestii można w dużej mierze powołać się na argumenty Prezesa UKE sformułowane w uzasadnieniu do Decyzji.
Należy zatem wskazać, że stanowisko prezentowane przez T. S.A. w tym przedmiocie w trakcie obydwu postępowań było niekonsekwentne. Na początkowym etapie postępowania zakończonego Decyzją T. S.A. twierdziła, że nie powinno być ono wszczęte, ani prowadzone z uwagi na brak przymiotu materialnej ostateczności decyzji Prezesa URTiP z dnia [...] września 2004 r. Nr [...], od której T. S.A. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Następnie po wydaniu przez Prezesa URTiP w dniu [...] lutego 2005 r. decyzji Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] września 2004 r. T. S.A. zmodyfikowała swoje stanowisko i wskazywała tym razem na nieprawomocność tejże decyzji, zaskarżonej przez T. S.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Należy stwierdzić, że taka interpretacja art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt uzależniająca możliwość skorzystania przez Prezesa URTiP z kompetencji ustanowionej w tym przepisie od prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego na podstawie art. 79 ust. 3 pkt 1 Pt (teoretycznie może to oznaczać konieczność dwukrotnego rozstrzygania w tej samej sprawie przez organ administracyjny i dwukrotnego rozstrzygania przez sądy administracyjne) prowadziłaby do faktycznego zablokowania procesu wprowadzenia na rynek telekomunikacyjny oferty ramowej. Operator o znaczącej pozycji rynkowej z reguły bowiem nie jest zainteresowany przygotowaniem oferty ramowej, która odpowiadałaby potrzebom konkurujących z nim operatorów alternatywnych, co na podstawie Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. powodowało konieczność odmowy przez organ regulacyjny zatwierdzenia tego dokumentu. Przewidując taką sytuację ustawodawca ustanowił alternatywną drogę wprowadzenia oferty ramowej do obrotu prawnego i zagwarantował kompetencję organu regulacyjnego do działania z urzędu. Nieracjonalne i całkowicie sprzeczne z intencją ustawodawcy byłoby uzależnienie możliwości skorzystania z niej od wcześniejszego uprawomocnienia się rozstrzygnięcia Prezesa URTiP odmawiającego zatwierdzenia oferty ramowej podjętego na podstawie art. 79 ust. 3 pkt 1 Pt. Podobne argumenty można również odnieść w stosunku do twierdzenia T. S.A. podnoszonego w ramach postępowania zakończonego Decyzją, iż z przedmiotowym postępowaniem kolidowało wszczęte przez Prezesa URTiP w tym samym dniu (tj. [...] września 2004 r.) na podstawie art. 119 Pt. postępowanie w sprawie stwierdzenia naruszeń przez T.. S.A. przepisów prawa w zakresie obowiązków dotyczących opracowania oferty ramowej na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej. Nie można bowiem podzielić twierdzenia T. S.A., iż wszystkie trzy postępowania prowadzone przez Prezesa URTiP dotyczące uwalniania lokalnej pętli abonenckiej miały za przedmiot tą samą sprawę administracyjną i w związku z tym nie mogły być prowadzone równolegle, lecz podlegały umorzeniu. Należy zauważyć, że bardzo często organy administracji realizując swoje zadania odnośnie wybranego fragmentu rzeczywistości korzystają z szeregu kompetencji ustanowionych w różnych przepisach prawa. Nie jest to jednak podstawa do stwierdzenia, że mamy wówczas do czynienia z jedną sprawą administracyjną. Pojęcie sprawy administracyjnej jest bowiem ściśle uzależnione od treści przepisów prawa materialnego regulujących dany fragment rzeczywistości, które są źródłem kompetencji organu administracyjnego i które mogą upoważniać organ do prowadzenia kilku postępowań i wydania kilku decyzji administracyjnych. Całkowicie nieprawidłowe jest w tej sytuacji twierdzenie T. S.A., która we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wskazała, że nie ma znaczenia kwestia odmiennych podstaw postępowania skoro występuje identyczny przedmiot postępowania. Należy bowiem zauważyć, że przedmiotem każdego postępowania jest sprawa administracyjna ta natomiast bezpośrednio wiąże się z brzmieniem przepisów materialnego prawa administracyjnego. Prezes URTiP miał zatem prawo i obowiązek skorzystać ze wszystkich kompetencji jakie przyznaje mu Prawo telekomunikacyjne z 2000 r. w zakresie uwolnienia lokalnej pętli abonenckiej i nie oznacza to, iż wszystkie prowadzone przez niego w tym zakresie postępowania miały jeden przedmiot. O ile bowiem celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 79 ust. 3 pkt 1 Pt było dokonanie oceny projektu oferty ramowej przedstawionej przez T. S.A., o tyle w trybie art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt Prezes URTiP wprowadził do obrotu projekt oferty ramowej z urzędu.
Należy zatem odrzucić zarzut T. S.A. naruszenia art. 105 kpa, skoro w ramach przedmiotowego postępowania nie zaistniała podstawowa przesłanka jego zastosowania jaką jest stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania. W tym przypadku nieistotne jest rozpatrywanie kwestii ostateczności decyzji Prezesa URTiP z dnia [...] września 2004 r., skoro sama T. S.A. wskazuje, że warunkiem skorzystania przez Prezesa UKE z kompetencji ustanowionej w art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt było uprawomocnienie się przedmiotowej decyzji. Istotne jest natomiast, że w dniu wszczęcia postępowania na podstawie art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt nie funkcjonowała w obrocie zatwierdzona przez Prezes URTiP oferta ramowa na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej. Choć należy podtrzymać pogląd, że zgodnie z art. 16 .1 kpa decyzje Prezesa IJKE mają charakter decyzji ostatecznych. Natomiast stosowanie przez Prezesa IJKE rygoru natychmiastowej wykonalności w swoich rozstrzygnięciach odbywa się na podstawie art. 127 3 in fine kpa, zgodnie z którym do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy należy stosować odpowiednio przepisy dotyczące odwołań. Nie oznacza to jednak, że wstrzymanie w wyniku wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy ich wykonalności na podstawie art. 108 kpa, powoduje, iż tracą one w ten sposób przymiot rozstrzygnięć o charakterze ostatecznym, który wynika z przepisów prawa ( art. 15 kpa oraz art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej; tekst jednolity — Dz. U. z 2003 r., Nr 159, poz. 1548, z późn. zm.). Należy wskazać, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy ma, z uwagi na naturalne ograniczenia występujące w strukturze administracji publicznej, charakter instytucji hybrydowej, co jest konsekwencją powołanej powyżej zasady prawnej, zgodnie z którą obywatel ma prawo do dwukrotnego rozpoznania swojej sprawy przez organ władzy publicznej. Wstrzymanie wykonalności ostatecznych rozstrzygnięć organów w randze ministra służy zagwarantowaniu realizacji tego uprawnienia.
Należy również wskazać, że niniejsze rozstrzygnięcie podobnie jak Decyzja ma charakter decyzji uzupełniającej, co jest konsekwencją faktu, iż Prezes URTiP opierając się na art. 104 2 k.p.a. wydał w dniu [...] lutego 2005 r. decyzję częściową ograniczając swoje rozstrzygnięcie do określenia ramowych warunków umów na dostęp pełny i współdzielony do lokalnej pętli abonenckiej, i wydzielając do odrębnego rozpoznania usługę Bitstream Access. Zgodnie z poglądami doktryny prawa wydanie decyzji częściowej jest dopuszczalne w przypadku, gdy rozpoznawana sprawa administracyjna jest podzielna, co znaczy, że można z niej wyodrębnić części nadające się do względnie samodzielnego rozstrzygnięcia. Prezes URTiP uznał, że sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowym postępowaniu. Należy bowiem stwierdzić, że jakkolwiek usługa Bitstream Access stanowi jedną z form uwolnienia lokalnej pętli abonenckiej, to jednakże jest ona odrębnym zagadnieniem regulacyjnym i wymaga opracowania osobnej oferty ramowej. Usługę tą odrębnie potraktował również ustawodawca, który obowiązek zapewnienia dostępu szerokopasmowego uregulował w art. 87 b ut, 2 Pt, natomiast obowiązek świadczenia dostępu pełnego i współdzielonego do lokalnej pętli abonenckiej ustanowił w art. 87 b ust. 1 Pt. Ponadto należy wskazać, że istotne znaczenie dla trybu postępowania Prezesa URTiP miały względy natury dowodowej związane z koniecznością pozyskania niezbędnych informacji o sieci T. S.A. oraz przeprowadzenia dodatkowych analiz na temat usługi Bitstream Access. Wobec powyższego Prezes URTiP uznał, że kwestia warunków dostępu pełnego i współdzielonego do lokalnej pętli abonenckiej może być przedmiotem decyzji częściowej, natomiast opracowanie oferty ramowej na usługę Bitstream Access wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Prezes URTiP nie podzielił zatem poglądu wyrażonego przez K. w pismach z dnia [...] i [...] lutego 2005 r., iż niedopuszczalne jest wydanie w tym zakresie decyzji częściowej i uznał, iż argumenty natury prawnej, odrębny charakter przedmiotowej usługi, a także względy procesowe przemawiają za wydaniem osobnego rozstrzygnięcia w tym zakresie.
Należy wskazać, że Prezes UKE podzielił powyżej zaprezentowane rozumowanie Prezesa URTiP i w związku z powyższym niniejsze rozstrzygniecie, [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. wprowadzającej do obrotu prawnego ofertę ramową na dostęp pełny i współdzielony do lokalnej pętli abonenckiej, która z kolei zastąpiła decyzję Prezesa URTiP z dnia [...] lutego 2005 r. [...]
Ponadto należy stwierdzić, że w związku z wejściem w życie w dniu 3 września 2004 r. Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r., które uchyliło Prawo telekomunikacyjne z 2000 r., podstawą do stosowania w przedmiotowej sprawie przepisów Pt jest art. 222 ust. 1 NPt. Stanowi on, że do spraw wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie nowej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Z uwagi na fakt, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] września 2004 r., zgodnie z dyspozycją przytoczonego przepisu, w przedmiotowej sprawie należało zastosować przepisy Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r.
Zarzuty naruszenia art. 7 I 77 kpa oraz zarzut naruszenia art. 104 kpa:
Należy wskazać, że we wnioskach o ponowne rozpoznanie sprawy zarówno P., jak i T. S.A. odnosząc się po poszczególnych regulacji zawartych w ofercie w brzmieniu ustalonym w Decyzji zarzuciły Prezesowi UKE, że nie dość dokładnie rozpoznał stan faktyczny i materiał zgromadzony w sprawie oraz uchylił się od rozstrzygnięcia niektórych aspektów sprawy, pozostawiając je do ustalenia przez strony w Umowie o Dostępie. Strony wskazały, że tym samym Prezes UKE naruszył art. 7 i 77 kpa oraz art 104 §2 kp.a należy wskazać, że Prezes UKE niektóre spośród szczegółowych zarzutów podniesionych przez Strony w tym zakresie uznał za zasadne i m.in. na tej podstawie zdecydował się częściowo uchylić zaskarżoną Decyzję oraz orzec ponownie co do istoty sprawy, zmieniając odpowiednio treść Oferty w stosunku do jej pierwotnej wersji. Należy jednak wskazać, że wielokrotnie Prezes UKE uznał zarzuty podniesione przez Strony za niezasadne i wynikające z niezrozumienia specyficznej funkcji jaką, do odegrania na rynku ma oferta ramowa oraz z niezrozumienia jej istoty i celu.
Należy bowiem stwierdzić, że istotnym zagadnieniem rozpatrywanym przez Prezesa UKE w trakcie prac nad Ofertą było ustalenie prawidłowych proporcji pomiędzy funkcją informacyjną i normatywną Oferty. W tym zakresie Prezes UKE przyjął, że w Ofercie powinny znaleźć się tylko takie zapisy, które zawierają informacje niezbędne dla Operatora Korzystającego dotyczące usług oferowanych przez T. S.A. oraz zasad współpracy międzyoperatorskiej. Prezes UKE nie przychylał się zatem do propozycji Stron zmierzających do bardziej szczegółowego uregulowania wybranych zagadnień jeśli uznał, że byłyby one zbędne z punktu widzenia istoty i celu Oferty, jakim jest ustalenie ramowych warunków
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. SA zarzuciła zaskarżonej decyzji:
I
naruszenie art. 79 ust. 3 pkt 2, 87dpkt 1 i 2 ustawy z 21 lipca 2000 r. — Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.) w związku z art. 156 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego
Uzasadniając ten zarzut T. SA wskazała na istniejące zasadnicze różnice w literalnym brzmieniu przepisu art. 22 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o przekształceniach i zmianach w podziale zadań i kompetencji organów państwowych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji (Dz. U. Nr 267, poz. 2258, zwanej dalej "Ustawą") oraz przepisu art. 190 ust. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. — Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm., zwanej dalej "Prawem telekomunikacyjnym") w brzmieniu nadanym Ustawą. Zdaniem Skarżącej:
• ",intencją wprowadzenia art. 22 ust. 2 było wskazanie, iż z wyborem Prezesa UKE należy się wstrzymać do czasu powołania nowych członków Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji" (Skarga, s. 4 — 5);
• " artykuł 22 jest przepisem o charakterze technicznym i miał na celu regulowanie kolejności działań podejmowanych przy wyborze Prezesa UKE w związku z wygaśnięciem kadencji dotychczasowych członków KRRiT: w pierwszej kolejności należało powołać nowych członków KRRiT, następnie nowo wybrana KRRiT miała zaproponować trzech kandydatów na Prezesa UKE, a dopiero po zaproponowaniu kandydatów przez KRRiT Prezes Rady Ministrów mógł powołać Prezesa UKF. Natomiast zarówno art. 190 Ustawy prawo telekomunikacyjne nakazujący powołanie Prezesa UKE spośród kandydatów KRRiT, jak i pozostałe przepisu Ustawy Prawo telekomunikacyjne regulujące zasady funkcjonowania i kompetencje Prezesa UKF, znajdują zastosowanie także w przypadku powołania Prezesa UKE po raz pierwszy po utworzeniu tego urzędu" (Skarga, s. 5);
• "gdyby, intencją ustawodawcy było wyłączenie stosowania art. 190 Ustawy Prawo telekomunikacyjne przy powołaniu Prezesa UKF po raz pierwszy, powinno to wynikać wprost z zapisu ustawy" (Skarga, s. 5).
Reasumując: zdaniem T. SA zaskarżona decyzja została wydana przez osobę, która nie została prawidłowo powołana na stanowisko Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej"
Odnosząc się do tego zarzutu Sąd zauważa, że przedmiotem niniejszej sprawy jest kontrola decyzji Prezesa UKE z dnia [...] października 2006 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] maja 2006 r. Akt powołania p. A. S. na stanowisko Prezesa UKE został podpisany przez Prezesa RM w dniu [...] maja 2006r., a zatem w dacie wydania zaskarżonych decyzji podpisana pod tą decyzją Pani A. S. piastowała urząd Prezesa UKE. Natomiast w kompetencjach Prezesa UKE leżało wydanie decyzji w przedmiocie wprowadzenia oferty ramowej. Odpierając omawiany zarzut skargi należy wskazać, że powołanie A. S. na stanowisko Prezesa UKE odbyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o przekształceniach i zmianach w podziale zadań i kompetencji organów państwowych właściwych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji (Dz. U Nr 267, poz. 2258), zwanej dalej "ustawą o przekształceniach". Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o przekształceniach Prezes Rady Ministrów po zaproponowaniu przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji trzech kandydatów powołał osobę, która objęła stanowisko Prezesa UKE. Konstrukcja powołanego wyżej przepisu wskazuje na odmienność w odniesieniu do trybu, który wynika z treści art. 190 ust. 4 Pt w brzmieniu nadanym ustawą o przekształceniach, a która wynika w szczególności z odmienności zwrotów użytych przez ustawodawcę w konstrukcji art. 22 ust. 2 i art. 190 ust. 4 Pt. Zgodnie bowiem z treścią znowelizowanego art. 190 ust. 4 Pt Prezesa UKE powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów spośród trzech zaproponowanych kandydatów przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji. W art. 22 ust. 2 ustawy o przekształceniach natomiast ustawodawca użył konstrukcji — Prezes Rady Ministrów po zaproponowaniu przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji trzech kandydatów.
Wobec takiej redakcji przepisów i odmiennych sformułowań dotyczących tego samego zdarzenia (powołania Prezesa UKE) należy stwierdzić, iż ustawodawca przewidział 2 tryby powołania osoby na Prezesa UKE.
Pierwszy, który miał zastosowanie przy pierwszorazowym obsadzaniu tego stanowiska i wynika wprost z brzmienia art. 22 ust. 2 ustawy o przekształceniach i ma zastosowanie przy obsadzaniu stanowiska Prezesa UKE po raz pierwszy. Ustawodawca wskazał bowiem w art. 22 ust. 2 Pt, że KRRiT niezwłocznie po powołaniu jej nowych członków (czyli tych którzy zostali powołani bezpośrednio po wejściu w życie ustawy o przekształceniach i w trybie w niej określonym) zaproponuje Prezesowi Rady Ministrów 3 kandydatów na stanowisko Prezesa UKE. W ocenie Sądu, ust. 2 art. 22 jest logicznym następstwem ust. 1. Skoro bowiem ustawodawca w jednej jednostce redakcyjnej tj. w artykule podzielonym na ustępy wskazuje w jakim momencie następuje powołanie osoby na Prezesa UKE to zasadnym jest wniosek, iż z art. 22 wynika pewna sekwencja zdarzeń tj.:
1. powołanie nowych członków KRRiT,
2. zaproponowanie przez KRRiT 3 kandydatów na stanowisko Prezesa UKE,
3. powołanie przez Premiera osoby na stanowisko Prezesa UKE.
Podkreślić należy, iż zaistnienie jednego z wyżej wymienionych zdarzenia warunkuje zaistnienie następnego. Bez powołania bowiem nowych członków KRRiT nie mogłoby bowiem nastąpić zaproponowanie Prezesowi Rady Ministrów kandydatów na stanowisko Prezesa UKE, a bez zaproponowania tych kandydatów nie nastąpiłoby powołanie osoby na stanowisko Prezesa UKE. Powyższe stanowi z kolei potwierdzenie zasadności wyżej prezentowanego stanowiska, iż ust. 2 art. 22 Pt jest logiczną konsekwencją ust. 21 art. 22 Pt. Przedstawiony wyżej ciąg zdarzeń nastąpił jednorazowo tj. po wejściu w życie przepisów ustawy o przekształceniach i miał zastosowanie tylko jeden raz. Potwierdzeniem zasadności powyższego jest, zdaniem Sądu, użyty przez ustawodawcę w art. 22 ust. 1 Pt zwrot — powołaniu jej nowych członków", a więc członków KRRiT powołanych po wejściu w życie ustawy o przekształceniach i w trybie w niej przewidzianym.
Koniecznym jest również podkreślenie, iż zasadność prezentowanej wyżej argumentacji potwierdza również fakt, iż to właśnie ustawą o przekształceniach został utworzony nowy organ (Prezes UKE), a skoro akt ten powołuje do życia określony organ to również przewidziany bezpośrednio w tej ustawie tryb ma zastosowanie do powołania osoby na Prezesa UKE. W przeciwnym przypadku (stosowania trybu z Pt, a nie z ustawy o przekształceniach) należałoby zadać pytanie w jakim celu racjonalny ustawodawca wprowadził dwa tak odbiegające od siebie uregulowania. Zdaniem Sądu, gdyby intencją ustawodawcy było, aby Prezes UKE w każdym czasie był powoływany w tym samym trybie nie skonstruowałby w tak odmienny sposób art. 190 ust. 4 Pt i art. 22 ust. 2 ustawy o przekształceniach.
Drugi tryb powołania osoby na Prezesa UKE ustawodawca przewidział w znowelizowanym ustawą o przekształceniach art. 190 ust. 4, zgodnie z którym Prezes UKE powoływany jest przez Prezesa Rady Ministrów spośród trzech zaproponowanych kandydatów przez KRRiT. Przepis ten, w ocenie Sądu, będzie miał zastosowanie w przypadku obsadzania stanowiska Prezesa UKE po raz drugi i kolejny od utworzenia tego organu mocą ustawy o przekształceniach. Potwierdzeniem tej tezy jest różnica, wykazana wyżej, w brzmieniu art. 22 ust. 2 i art. 190 ust. 4 Pt. W tym miejscu koniecznym stało się wskazanie, iż art. 22 ust. 2 ustawy o przekształceniach regulujący pierwszy z omawianych trybów powołania Prezesa UKE został zamieszczony wśród przepisów dostosowujących, w których, zgodnie z 35 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie "zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), reguluje się w szczególności:
1. sposób powołania po raz pierwszy organów lub instytucji tworzonych nową ustawa
2. sposób przekształcenia organów lub instytucji utworzonych na podstawie dotychczasowej ustawy w organy lub instytucje tworzone przez nową ustawę;
3. sposób likwidacji organów lub instytucji znoszonych nową ustaw zasady zagospodarowania ich mienia oraz uprawnienia i obowiązki ich dotychczasowych pracowników.
Mając powyższe na uwadze, omówiony zarzut nie mógł zostać uwzględniony .
II
naruszenie art. 3 ust. 2 w związku z art. 1 ust. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 288 7/2000 z 18 grudnia 2000 roku o uwolnionym dostępie do lokalnej pętli abonenckiej
W uzasadnieniu powyższego zarzutu T. SA zaprezentowała stanowisko polegające na tym, że:
a) infrastruktura pętli lokalnej operatora wskazanego podlegająca uwolnieniu to wyłącznie infrastruktura istniejąca" (skarga, s. 10);
b) "pętla abonencka to obwód łączący zakończenie sieci w lokalu abonenta z punktem dostępu do sieci" (skarga, s. 10).
Uzasadniając ten zarzut T. SA podniosła, iż jej zdaniem "obowiązek zapewnienia dostępu do pętli lokalnej dotyczy wyłącznie urządzeń wykorzystywanych przez T. w danym momencie do świadczenia usług" (skarga, s. 10). Ponadto wskazała, że Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady o uwolnieniu dostępu do pętli abonenckiej z dnia 18 grudnia 2000 roku nr 28 87/2000 (Dz. Urz. WE L 336 z dnia 30/12/2000, strony 0004 — 0008, zwanego dalej "Rozporządzeniem WE") stanowi, że ‚"infrastruktura pętli abonenckiej operatora wskazanego podlegająca uwolnieniu to wyłącznie infrastruktura istniejąca" (skarga, s. 10). Zdaniem Skarżącej, z powyższego wynika, że zachodzi "sprzeczność z (...) przepisami, które dopuszczają możliwość nałożenia obowiązku udostępniania jedynie infrastruktury istniejącej" w sytuacji, gdy "Decyzja zawiera obowiązek m.in. realizacji przyłączeń w trybie łącza dedykowanego i połączenia liniowego również w sytuacji, gdy T. nie dysponuje infrastrukturą umożliwiającą realizację przyłączenia" (skarga, s. 10).
T. zaakcentowała, że ‚"Bitstream Access" nie może być przedmiotem obowiązku nałożonego decyzją organu regulacyjnego. Dostęp do pętli lokalnej został uregulowany w Rozporządzeniu UE całościowo, a inne rodzaje (typy) dostępu do infrastruktury lokalnej, o których mowa w cytowanym przepisie, to dostęp do elementów infrastruktury lokalnej innych niż pętla (podpętla) lokalna (np. kanalizacja, budynki itp.). W związku z tym, T. SA stoi na stanowisku, że tzw. bitstream access nie powinien być przedmiotem postępowania" (Skarga, s. 11).
Uznając powyższy zarzut za niezasadny należy podkreślić, że faktycznie omawiane Rozporządzenie WE reguluje zasady współpracy w zakresie dostępu tradycyjnego do lokalnej pętli abonenckiej (dostępu pełnego i współdzielonego) a zatem nie odnosi się do Bitstream Access (bitstream access to udostępnienie sprzętu [...] i linii telefonicznej operatora dominującego na rzecz operatorów alternatywnych po to, żeby mogli świadczyć usługę dostępu do Internetu), jednakże w ocenie Sądu nie oznacza to, że w/w Rozporządzenie WE wyklucza możliwość uregulowania w prawie krajowym poszczególnych państw członkowskich problematyki usług szerokopasmowego dostępu do internetu .
Zdaniem Sądu, skarżąca spółka dokonała błędnej interpretacji art. 1 ust. 4 wyżej wymienionego Rozporządzenia WE. Przepis ten stanowi, że "niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla praw Państw Członkowskich do utrzymania lub wprowadzenia środków zgodnych z prawem wspólnotowym, które zawierają przepisy bardziej szczegółowe od określonych w niniejszym rozporządzeniu i/lub nieobjęte zakresem tego rozporządzenia, między innymi w odniesieniu do innych rodzajów dostępu do infrastruktur lokalnych".
Ponieważ, jak wspomniano, Rozporządzenie WE nie zawiera uregulowania Bitstream Access a zatem unormowanie tej kwestii w Rozporządzeniu MI jest wprowadzeniem "nowego środka". Powyższe prowadzi do wniosku, że nie można mówić o sprzeczności obydwu omawianych aktów a to z kolei wyklucza rozstrzyganie o niezgodności treści Rozporządzenia MI (jako normy podrzędnej) i Rozporządzenia WE w oparciu o rozstrzygnięcia kolizyjne - w tym przypadku hierarchii nadrzędności Rozporządzenia WE.
Należy zauważyć, że Bitstream Access jest usługą inną niż "tradycyjne" uwolnienie dostępu do lokalnej sieci abonenckiej. Art. 87 ust 2 Pt z 2000 r. stanowi, że "Operator obowiązany do zapewnienia dostępu do lokalnej pętli abonenckiej, świadczący abonentom usługi szerokopasmowej transmisji danych, zapewnia innym operatorom możliwości świadczenia takich usług na warunkach nie gorszych od stosowanych przez siebie w ramach własnego przedsiębiorstwa lub w stosunkach z podmiotami zależnymi w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 46 ust. 3". Zgodnie zatem z przepisami przejściowymi skarżąca jest obowiązana na podstawie art. 87b ust. 2 PT z 2000 r. do zapewnienia dostępu, w tym opublikowania oferty ramowej, według stosownych przepisów wykonawczych (Rozporządzenia MI) skoro sama świadczy usługi szerokopasmowej transmisji danych.
III
naruszenie art. 87c ust. 2 i 5 Prawa telekomunikacyjnego z dnia 21 lipca 2000 r. (PT) oraz § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań związanych z zapewnieniem dostępu do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z tym udogodnień
Odpierając powyższy zarzut jako niezasadny należy wskazać, że zagadnienia związane z prowadzeniem rachunkowości regulacyjnej oraz kalkulacji kosztów usług telekomunikacyjnych są uregulowane przede wszystkim w art. 59 ustawy Prawo telekomunikacyjne z dnia 21 lipca 2000 roku, który określa podmioty zobowiązane do prowadzenia rachunkowo ci regulacyjnej oraz kalkulacji kosztów, a także określa zakres usług, których koszt świadczenia ma być wyliczony. Przepis § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 29 kwietnia 2004 r. stanowi, iż opłaty z tytułu korzystania z dostępu do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nim udogodnień nie mogą być uzależnione od wysokości opłat stosowanych wobec użytkowników końcowych. Uwzględniając powyższe, nie ma wątpliwości, że opłata powinna być wyliczona na podstawie kosztów zgodnie z metodologią kosztową przewidzianą w przepisach wykonawczych do ustawy Prawo telekomunikacyjne z 2000 r. Zasadniczym problemem wymagającym rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie jest wskazanie, czy dopuszczalne było zastosowanie przez Prezesa UKE przy ustalaniu wysokości opłaty metody [...]. Rozpatrując to zagadnienie należy podnieść, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, że operator dominujący nie przedstawił kalkulacji kosztów, gdyż model usługi Bitstream Access został ustalony w trakcie opracowywania oferty ramowej i nie był przedmiotem kalkulacji kosztów prowadzonych przez T. SA. W tej sytuacji organ nie miał innej możliwości niż konieczność sięgnięcia do innych metod pozwalających na wyliczenie ceny za przedmiotową usługę. Jedną z metod rekomendowanych do ustalenia ceny za [...] czy np. Bitstream Access jest metoda detaliczna minus w której cenę detaliczną obniża się koszty możliwe do zaoszczędzenia przez dany podmiot na skutek nie świadczenia danej usługi na rzecz użytkownika końcowego (szerzej na ten temat m.in. /w:/ Rola hurtowej odsprzedaży abonamentu telefonicznego w urynkowieniu sektora telekomunikacyjnego, praca zespołowa pod red. A.J. Piotrowskiego -studium wykonane w Instytucie e-Gospodarki Centrum A. Smitha, dostępne na stronie wwwzpt.tele.pw.edu.pl, ponadto:
1) System corocznych raportów dotyczących rozwoju rynku usług telekomunikacyjnych , konkurencji i podmiotów działających na tym rynku ( raport 2) listopad 2005 r.,
2) Strategia regulacyjna 2006-2007 opracowana w Ministerstwie Transportu i Budownictwa), obydwie publikacje dostępne w Internecie przez wyszukiwarkę Google),
3) Zagadnienia związane z prowadzeniem rachunkowości regulacyjnej, Biuletyn URTiP Nr 4 (13) 2004).
Organ wskazuje, że metoda [...] ma szereg zalet i przewag nad innymi sposobami ustalenia ceny, w szczególności nad metodą [...], gdyż jej zastosowanie umożliwia dokładne określenie kosztów jakie operator może zaoszczędzić a tym samym cena ustalona w ten sposób nie jest rażąco zawyżona ani rażąco zaniżona. W ocenie Sądu, przyjęta w zaskarżonej decyzji metodologia nie sprzeciwia się obowiązkowi ustalania opłat w oparciu o koszty a zatem nie jest niezgodna z Pt z 2000 r. i przepisami wykonawczymi co czyni niezasadnym zarzut naruszenia wskazanych w zarzucie norm tj. art. 87c ust. 2 i 5 Prawa telekomunikacyjnego z dnia. 21 lipca 2000 r. (PT) oraz § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań związanych z zapewnieniem dostępu do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z tym udogodnień. Dodatkowo należy przy tym podkreślić, że omówiona metoda chroni także przed zabronionym zjawiskiem zawężania marży ([...]) a tym samym umożliwia równoprawną konkurencję na rynku detalicznym.
IV
naruszenie art. 1 ust. 3pkt 4 Prawa telekomunikacyjnego
W tym zakresie Skarżąca zarzuciła, że "jednym z celów Prawa telekomunikacyjnego, określonym w art. 1 ust. 3 pkt 4 PT, jest rozwój nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej. Tymczasem Prezes UKE zdecydował, że oferta będzie zawierać [...] poziomy dostępu do usługi: regionalny — składający się z [...][...] (Skarga, s. 30).
Odpierając omówiony wyżej zarzut należy w pierwszej kolejności podkreślić, że skarżąca nie wyjaśniła, dlaczego jej zdaniem ustalenie jedynie lokalnych punktów dostępu do usługi spowoduje rozwój nowoczesnej infrastruktury sieciowej. Jak wynika z decyzji, organ szczegółowo umotywował swoje stanowisko w tej kwestii akcentując, że przyjęte rozwiązanie odpowiada propozycjom zawartym w Rekomendacjach I. oraz wyważa sprzeczne interesy T. SA oraz Operatorów Korzystających (v. strona 22 - 26 v. decyzji). Zdaniem Sądu, nie ulega natomiast wątpliwości, że wyznaczenie odpowiedniej ilości punktów dostępu niezbędnych do świadczenia usługi w całym kraju na zróżnicowanych warunkach finansowych w zależności od poziomu na którym dostęp ten będzie świadczony (tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) wyeliminuje poważne bariery dostępu do świadczenia usług i pozwoli wielu operatorom na szybki start z konkurencyjnymi ofertami. Taki natomiast rezultat wpisuje się w cel określony w art. 1 ust. 3 pkt 4 Prawa telekomunikacyjnego tj. rozwój nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej. Mając na uwadze powyższe omówiony zarzut należało uznać za pozbawiony uzasadnionych podstaw.
V
naruszenie prawa materialnego tj. § 5 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 29.04.2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań związanych z zapewnieniem dostępu do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nim udogodnień (Dz. U. Nr 188 poz. 1239) (...) w związku z art. 79 ust. 3pkt 2, 87d pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. — Prawo telekomunikacyjne
Zdaniem T.: "zakres oferty jako instrumentu cywilnoprawnego został wskazany w 5 ust. I Rozporządzenia z dn. 29.04.2004, ale nie oznacza to, że Prezes UKE ma uprawnienia do kształtowania wszystkich tych zagadnień decyzją administracyjną" (Skarga, s. 31);
• ‚"Prezes UKE nie ma prawa nakładania kar umownych. Nie daje mu takiego prawa w szczególności 11 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia z dn. 29.04.2004 r., ponieważ przepis ten odnosi się tylko do oferty zaproponowanej dobrowolnie przez operatora. Zgodnie z zasadą praworządności, organ Państwa działa na podstawie i w granicach przepisów prawa. Nie ma więc możliwości domniemania kompetencji do działania w formach władczych przez organy administracji, szczególnie jeśli chodzi o możliwość wdrażania instrumentów ze swej natury cywilnoprawnych, jakimi są kary umowne" (Skarga, s. 31).
W ocenie Sądu, również ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ Prezes UKE na podstawie §11 ust.1 pkt 5 w/w rozporządzenia miał prawo regulować w ofercie kwestie kar umownych. Należy podkreślić, że również w tym zakresie organ przedstawił szczegółowe uzasadnienie a mając na uwadze istotę kary umownej, która służy do wymuszania zachowań zgodnych z umową trudno uznać za dowolne ustalenie jej wysokości na poziomie zniechęcającym do niewywiązywania się umowy.
VI
naruszenie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego
W tym zakresie T. podniosła, że "wobec nieostatecznego charakteru decyzji z 1 września2004 r., organ nie powinien był wszczynać postępowania o wprowadzenie oferty z urzędu z uwagi na identyczny przedmiot obu postępowań" (Skarga, s. 35).
W ocenie Sądu, za wadliwe należy uznać stanowisko strony skarżącej, że organ winien umorzyć rozpatrywane postępowanie - na podstawie art. 105 §1 k.p.a - jako bezprzedmiotowe, albowiem zostało ono wszczęte pomimo, iż nie uprawomocniła się decyzja o identycznym, zdaniem strony, przedmiocie postępowania tj. decyzja z dnia [...] września 2004 r. [...] odmawiająca zatwierdzenia projektu oferty określającej ramowe warunki umów dostępu do lokalnej pętli abonenckiej z wniosku T. SA. Rozważając argumentację strony należy przypomnieć, że zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja wprowadzająca ofertę ramową T. SA na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej poprzez dostęp do węzłów sieci telekomunikacyjnej w celu świadczenia usług szerokopasmowej transmisji danych jest decyzją uzupełniającą decyzję częściową tego organu z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] wprowadzającą do obrotu prawnego ofertę ramową na dostęp pełny i współdzielony do lokalnej sieci abonenckiej , która została następnie zmieniona decyzją Prezesa URTiP nr [...]z dnia [...] sierpnia 2005 r. W ocenie Sądu, wydanie decyzji częściowej miało umocowanie w przepisach gdyż jakkolwiek usługa Bitstream Access stanowi jedną z form uwolnienia lokalnej pętli abonenckiej to jest ona odrębnym zagadnieniem regulacyjnym i wymaga opracowania odrębnej oferty ramowej. Należy zauważyć, że i ustawodawca potraktował tę usługę odrębnie albowiem uregulował ją w art. 87 b ust. 2 Pt , natomiast obowiązek świadczenia dostępu pełnego i współdzielonego do lokalnej pętli abonenckiej ustanowił w art. 87 b ust.1 Pt. Wydanie decyzji częściowej nie kończy postępowania w sprawie nawet gdy ta decyzja stanie się ostateczna, trwa bowiem zawisłość sprawy administracyjnej w której zapadła decyzja częściowa (v. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 1981 r., ONSA 1981, Nr 2 poz. 127) Stąd aktualne "kontynuowanie" przez Prezesa UKE postępowania administracyjnego było zabiegiem prawidłowym. Mając na uwadze powyższe, nie można zaaprobować tezy lansowanej przez skarżącą, iż przedmioty obu postępowań (niniejszego, oraz zakończonego decyzją z dnia 1 września 2004 r.) mają identyczny przedmiot a więc w rozpatrywanej sprawie zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości.
VII
nierozpatrzenie istotnych dla sprawy argumentów T. — naruszenie art. 7 i 77 k.p.a.
Odnosząc się do tego zarzutu należy podnieść, że strona skarżąca ponownie powołuje argumenty jakie przedstawiła w toku postępowania odwoławczego do których organ odniósł się szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Spółka nie wykazuje przy tym nieprawidłowości w toku rozumowania Prezesa UKE działającego jako organ odwoławczy a podnoszone zarzuty są w istocie polemiką ze stanowiskiem organu. W tym stanie rzeczy zarzut nie może być uwzględniony .
VIII
Zdaniem Sądu, również pozostałe zarzuty skargi, tj.:
1) wprowadzenie definicji oferty standardowej;
2) niewykluczenie abonentów planu socjalnego t.;
3) zniesienie obowiązku przedstawiania prognoz dla [...], gdzie operator planuje wejście;
4) nieprawidłowe dane, którymi posłużył się Prezes dokonując analizy rynkowej;
5) nieprawdziwe lub nieprecyzyjne stwierdzenia odnośnie technicznych aspektów świadczenia usług
nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi.
Uzasadniając zarzut wymieniony w pkt VIII.1. skarżaca podnosi, że Prezes UKE wprowadzając definicję oferty standardowej odebrał T. możliwość oferowania produktów hurtowych na analogicznych zasadach jakie obowiązują w ofercie detalicznej. Wprowadzenie oferty na czas określony do oferty standardowej UKE odbiera T. możliwość dochodzenia "zwrotu" przyznanych ulg w przypadku przedwczesnego zerwania kontraktu dla danego łącza.
Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że organ w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2006 r. szczegółowo wyjaśnił motywy jakimi się kierował podejmując takie rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu, trudno uznać za wadliwe działania organu zmierzające do objęcia tego typu oferty, jako będącej stałym elementem cennika detalicznego T. S.A., opustem w wysokości [...] %. Zastosowane rozwiązanie zmierza do wyłączenia możliwości polegających na stosowaniu niższego opustu w wysokości [...] % do ofert detalicznych zawartych w cenniku detalicznym T. a zatem eliminuje obejście postanowień Oferty w wersji ustalonej zaskarżoną decyzją. W tym stanie rzeczy omówiony zarzut należy uznać za pozbawiony uzasadnionych podstaw.
Uzasadniając zarzut wymieniony w pkt VIII. 2 dotyczący niewykluczenia abonentów planu socjalnego tp z dostępu do usługi Bitstream Access skarżąca podnosi, iż jest to - jej zdaniem - grupa abonentów (z założenia o niskich dochodach) nie zainteresowanych korzystaniem z tej usługi. W ocenie Sądu, argumentacja strony nie może stanowić podstawy do skutecznego zakwestionowania przyjętego przez organ rozwiązania. Obowiązek świadczenia usługi powszechnej na który powołuje się skarżąca nie może stanowić podstawy do wykluczenia a limine grupy abonentów z dostępu do innych usług telekomunikacyjnych a zatem również do usługi Bitstream Access.
Argumentując zarzut dotyczący zniesienia obowiązku przedstawiania prognoz dla [...] gdzie operator planuje wejście T. SA podnosi, że obecna oferta ogranicza obowiązek przedstawiania prognoz przez operatora korzystającego wyłącznie dla [...], do których jest obecnie podłączony. Brak takiego obowiązku dla [...] do których planuje się przyłączyć spowoduje, zdaniem strony, niemożność racjonalnego planowania inwestycji przez T. SA a w skrajnych przypadkach spółka będzie musiała ponosić kary. Podkreślenia wymaga, że formułując powyższy zarzut strona nie wyjaśnia skąd czerpie przekonanie o możliwości wystąpienia opisanych w skardze skutków. Powyższy argument nie może zostać uwzględniony ponieważ opiera się tylko i wyłącznie na hipotetycznych złożeniach, co umożliwia jedynie polemikę z prezentowanym poglądem a nie rzeczowe, mające oparcie w przepisach rozważenie racji skarżącej
Odpierając zarzut sformułowany w pkt VIII 4 należy stwierdzić, że strona stawiając ten zarzut nie wskazała konkretnie które z danych jakimi posłużył się Prezes UKE dokonując analizy rynkowej są nieprawidłowe. Skarżąca nie wykazała również w jaki sposób powyższe dane zafałszowały stan faktyczny sprawy. Z uwagi na to, że dane na których oparł się organ zostały uzyskane w sposób legalny mogły więc zostać włączone do materiału dowodowego a w konsekwencji Prezes UKE mógł na nich oprzeć swoje rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy również ten zarzut nie mógł zostać uwzględniony.
Odnośnie kwestionowania przez stronę stwierdzeń organu dotyczących technicznych aspektów świadczenia usług (pkt VIII.5) strona podaje, że stwierdzenia Prezesa UKE w omawianym zakresie są nieprawdziwe lub nieprecyzyjne. Jak wynika z akt sprawy omawiane zarzuty były przedmiotem rozważań Prezesa UKE i znalazły swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W skardze do Sądu spółka T. SA nie wskazała natomiast jaki wpływ na wynik sprawy mają wykazane przez nią błędy organu. Należy również zauważyć, że niektóre z zarzutów np. dotyczące stwierdzenia organu "o niemożności określenia przez T. SA obszarów obsługi ruchu przez podane [...] węzły [...]" (v. skarga k. k.54 in fine -55 akt sądowych) nie kwestionuje w istocie ustalenia organu tj. że skarżąca nie określiła w/w obszarów - a stanowi jedynie polemikę odnoszącą się do przyczyn takiego stanu rzeczy. Z uwagi na powyższe, zdaniem Sądu, również w tym zakresie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Reasumując, T. SA nie wykazała, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne oraz prawo procesowe w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego a zatem skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako nie znajdującą usprawiedliwionych podstaw.