II GSK 1223/19

II GSK 1223/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-10-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /sprawozdawca/
Małgorzata Korycińska /przewodniczący/
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2195/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-04-02
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 134 par. 1, art. 3 par. 1, art. 141 par. 4.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2017 poz 776
art. 237 ust. 2 i u st. 5, art. 243 ust. 4.
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. E. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 2195/18 w sprawie ze skargi E. E. Sp. z o.o. w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 września 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zgłoszenia znaku towarowego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2019 r., oddalił skargę E. E. Sp. z o.o. w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 września 2018 r., w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zgłoszenia znaku towarowego.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Skarżąca spółka w 25 stycznia 2018 r. zgłosiła znak towarowy słowno-graficznego: E. E..
Urząd Patentowy, postanowieniem z dnia 15 marca 2018 r. wezwał zgłaszającą do nadesłania dokumentu pełnomocnictwa udzielonego przez spółkę rzecznikowi patentowemu E. M..
Pismem z dnia 20 kwietnia 2018 r., wymieniona rzecznik patentowy wniosła o przedłużenie terminu do złożenia pełnomocnictwa do dnia 20 czerwca 2018 r. Organ uwzględnił ten wniosek w całości.
Przedłużony termin do przedłożenia pełnomocnictwa upłynął bezskutecznie - pełnomocnik nie nadesłała stosownego pełnomocnictwa zaś zgłaszająca nie potwierdziła czynności podjętych przez tego pełnomocnika.
W takim stanie sprawy Urząd Patentowy, na podstawie art. 237 ust. 5 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2017r. poz.776, dalej: p.w.p.), decyzją z dnia 9 lipca 2018 r. umorzył postępowanie zgłoszeniowe.
Objętą skargą decyzją organ utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie.
Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję uznał za słuszne stwierdzenie organu, że w sprawie nie uzupełniono braku formalnego zgłoszenia znaku towarowego do rejestracji, który polegał na nieprzedstawieniu pełnomocnictwa udzielonego rzecznikowi patentowemu do reprezentowania zgłaszającej spółki.
Sąd przywołując stan faktyczny sprawy, w tym okoliczność przedłużenia terminu do złożenia pełnomocnictwa, stwierdził, że niezłożenie tego pełnomocnictwa w terminie zakreślonym przez organ musiało skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 237 ust. 5 p.w.p. szczególnie, że skarżąca spółka nie potwierdziła czynności dokonanych przez tego rzecznika patentowego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skarżącej, że sam fakt, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji braki w dokumentacji zostały uzupełnione, a dokumentacja zgłoszenia była kompletna, był wystarczający do uchylenia tego rozstrzygnięcia w świetle art. 243 ust. 4 p.w.p. Wskazał, że wymogiem koniecznym do uchylenia decyzji umarzającej postępowanie jest także uprawdopodobnienie braku winy w niedopełnieniu czynności, do której wzywał organ. W tym zakresie Sąd podzielił stanowisko Urzędu Patentowego, że rzecznik patentowa nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do złożenia pełnomocnictwa. Pełnomocnik skarżącej nie poczyniła bowiem ustaleń, czy jej mocodawca, jak miał to uczynić, przesłał do organu żądane pełnomocnictwo. Wobec tego, zdaniem Sądu uznać należało, że pełnomocnik spółki nie uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu, w konsekwencji brak było podstaw do uchylenia decyzji z 9 lipca 2018 r.
W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, organ nie mógł również zastosować art. 7a k.p.a., gdyż art. 243 ust. 4 p.w.p. ma charakter normy bezwzględnie wiążącej.
W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.).
E. E. Sp. z o.o. w S., skargą kasacyjną, zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:
1. naruszenie szeregu przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy:
1.1) art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w wyniku nieskorzystania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z zawartych w art. 3 § 1 p.p.s.a. prerogatyw kontrolnych i nierozpoznanie skargi w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), wyrażające się w tolerowaniu, akceptacji oraz przychyleniu się przez Sąd pierwszej instancji do błędnych ustaleń faktycznych oraz błędnej oceny materiału zgromadzonego w sprawie, dokonanej przez organ administracji — skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi z dnia 26 października 2018 r.;
1.2) art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 77 ust. 1 i 4 k.p.a., w konsekwencji nierozpoznania skargi w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) i niezastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisu o uwzględnieniu skargi (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), pomimo przywołania przez skarżącą okoliczności uzasadniających uchylenie zaskarżonych decyzji organu administracji z dnia 24 września 2018 r. oraz z dnia 9 lipca 2018 r., a także przedstawiania tych okoliczności na etapie postępowania administracyjnego, co świadczy o tolerowaniu i akceptacji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawidłowości w postępowaniu administracyjnym w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi z dnia 26 października 2018 r.;
1.3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.— poprzez pominięcie lub wypaczenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska skarżącej, m.in. w kwestii znaczenia okoliczności, iż w dacie wydawania decyzji z dnia 24 września 2018 r. organ administracji był w posiadaniu dokumentu pełnomocnictwa udzielonego pełnomocnikowi przez Skarżącą, a zatem nie była spełniona przesłanka do umorzenia postępowania w sprawie, określona w art. 237 ust. 5 p.w.p. i w konsekwencji niezastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisu o uwzględnieniu skargi (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), co zaowocowało niesłusznym oddaleniem skargi z dnia 26 października 2018 r.;
1.4) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 237 ust. 5 w zbiegu z art. 140, a także z art. 148 w związku z art. 42 ust. 1 p.w.p., przejawiające się w skoncentrowaniu się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na "niedbalstwie" n/w pełnomocnika i pominięciu wadliwości postępowania administracyjnego polegających na arbitralnym przypisaniu pełnomocnikowi "niedbałości" zamiast udzielenia dodatkowego terminu na wyjaśnienie okoliczności sprawy lub przeprowadzenie postulowanej rozprawy administracyjnej przed podjęciem zaskarżonej decyzji ostatecznej z dnia 24 września 2018 r. przy jednoczesnym wyprowadzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wadliwej normy prawnej z art. 237 ust. 5, jakoby stanowiącej — wbrew literalnemu brzmieniu przepisu, iż jedynie terminowe złożenie pełnomocnictwa na wezwanie organu administracji nakazuje kontynuowanie postępowania zgłoszeniowego, zaś niedotrzymanie tego terminu powoduje obowiązek umorzenia toczącego się postępowania, a w konsekwencji — w uznaniu zaskarżonych decyzji organu administracji za zgodne z prawem, a zatem nie wymagające ich uchylenia, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi z dnia 26 października 2018 r.;
1.5) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez skoncentrowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jedynie na kwestii różnych wariantów "prawidłowego" — i z należytą starannością, działania n/w pełnomocnika skarżącej, tolerując nierozpoznanie przez Organ administracji wszystkich okoliczności sprawy i brak powołania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu swego stanowiska jakiegokolwiek opublikowanego wyroku w analogicznej sprawie — a wręcz z pominięciem w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia 2 kwietnia 2019 r. — wyroku NSA z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt II GSK 5458/16, przywołanego w imieniu skarżącej na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2019, co świadczy, że zaskarżone decyzje organu administracji mają charakter precedensowy i zasługiwały na wnikliwe rozpatrzenie z uwzględnieniem wszelkich okoliczności ich wydania, zaś bark tej wnikliwości przejawiający się w lakoniczności i jednostronności uzasadnienia zaskarżonego wyroku sprawia, że zaskarżony wyrok nie może być poddany pełnej kontroli instancyjnej i nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi z dnia 26 października 2018 r.;
2. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy:
2.1) sprzeniewierzenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązującym zasadom sądowej kontroli decyzji administracyjnych poprzez potwierdzenie zgodności z prawem zaskarżonych decyzji organu administracji z dnia 24 września 2018 r. i 9 lipca 2018 r., choć w przepisie art. 237 ust. 5 p.w.p. brak jest wzmianki o pominięciu czynności procesowych osoby działającej bez pełnomocnictwa, jeżeli termin upłynął bezskutecznie, podczas gdy przepisy p.p.s.a. zawierają literalne wskazanie dla sądów administracyjnych (art. 44 § 2 p.p.s.a. oraz art. 220 § 1 p.p.s.a.) że sankcja ma być stosowana w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu, zaś cała ustawa p.w.p. nie zawiera postanowienia ogólnego (analogicznego do zawartego w art. 85 p.p.s.a.), iż czynność podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, podczas gdy jednocześnie inne przepisy p.w.p. (art. 140 ust. 1 i art. 42 ust. 1 w związku z art. 148 p.w.p.) statuują prawo stron postępowania przed organem administracji do wprowadzania uzupełnień i zmian w zgłoszeniu do czasu zapadnięcia w sprawie decyzji w sprawie udzielenia ochrony, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi z dnia 26 października 2018 r.
Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z powodu jego niezgodności z prawem i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych lub według spisu kosztów przedłożonego na rozprawie.
Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie jako nie mającej usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.
W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyroki NSA z: 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, Lex nr 1217424; 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, Lex nr 596025; 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 402/13).
Niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w pkt 1.1) petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieskorzystanie, jak twierdzi skarżąca kasacyjnie, przez WSA w Warszawie z zawartych w art. 3 § 1 p.p.s.a. prerogatyw kontrolnych i nierozpoznanie skargi w granicach sprawy, "wyrażające się w tolerowaniu, akceptacji oraz przychyleniu się przez Sąd pierwszej instancji do błędnych ustaleń faktycznych oraz błędnej oceny materiału zgromadzonego w sprawie, dokonanej przez organ administracji — skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi". Stwierdzić trzeba, iż art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawa prawną, z zastrzeżeniem art. 57a." Zarzut naruszenia "art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w wyniku nieskorzystania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z zawartych w art. 3 § 1 p.p.s.a. prerogatyw kontrolnych i nierozpoznanie skargi w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a) są niezasadne po pierwsze dlatego, iż powołany przepisy prawa (art. 3 § 1 p.p.s.a.) należy do przepisów ustrojowych, a nie do przepisów postępowania. O naruszeniu przepisów art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13). Żadna z takich sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany po rozpatrzeniu skargi na decyzję administracyjną Urzędu Patentowego RP. WSA w Warszawie przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności powyższego organu administracji publicznej, Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, czyli zastosował jeden z środków przewidzianych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanych przepisów w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącego, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji art. 3 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2074/13) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z oceną ustalonego stanu faktycznego dokonaną przez Sąd I instancji, nie oznacza, że doszło do ich naruszenia. Wskazane argumenty czynią niezasadnym także zarzut naruszenia "art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 77 ust. 1 i 4 k.p.a., w konsekwencji nierozpoznania skargi w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) i niezastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisu o uwzględnieniu skargi (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a." (pkt 1.2) petitum skargi kasacyjnej). Dodać także należy, iż strona skarżąca kasacyjnie wskazuje w tym zarzucie naruszenie art. 77 ust. 1 i 4 k.p.a., gdy tymczasem artykuł 77 k.p.a. nie zawiera takich jednostek redakcyjnych jak ustępy, co powoduje, iż ten zarzut nie poddaje się kontroli Sądu II instancji.
Chybiony jest również wskazany w pkt 1. 3) – 1. 5) petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga spółki nie zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14).
Natomiast odnosząc się do zarzutu dotyczącego "braku powołania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu swego stanowiska jakiegokolwiek opublikowanego wyroku w analogicznej sprawie — a wręcz z pominięciem w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia 2 kwietnia 2019 r. — wyroku NSA z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt II GSK 5458/16, przywołanego w imieniu skarżącej na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2019, co świadczy, że zaskarżone decyzje organu administracji mają charakter precedensowy i zasługiwały na wnikliwe rozpatrzenie z uwzględnieniem wszelkich okoliczności ich wydania, zaś bark tej wnikliwości przejawiający się w lakoniczności i jednostronności uzasadnienia zaskarżonego wyroku", stwierdzić trzeba, iż zarzut ten nie może przynieść oczekiwanego przez stronę skarżąca kasacyjnie skutku, ponieważ wymóg powoływania takiego wyroku, nie wynika z obowiązujących przepisów prawa. Przypomnieć trzeba także, iż system polskiego prawa nie jest systemem opartym na precedensach sądowych. Co do kwestii powołanego przez kasatora wyroku NSA z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt II GSK 5458/16, to wskazać trzeba, iż kwestia ta nie ma żadnego istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ wyrok ten został wydany w innym stanie faktycznym i prawnym. Dotyczył sporu co do wykładni art. 247 ust. 2 p.w.p. W orzeczeniu tym NSA stwierdził, iż: "Organ może wydać decyzję, o której mowa w art. 247 ust. 2 zd. 2 p.w.p., wyłącznie po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu na ustosunkowanie się do sprzeciwu i pod warunkiem, że w chwili jej podejmowania nie otrzymał jeszcze stanowiska uprawnionego o bezzasadności wniesionego sprzeciwu."
Za niezasadne należy uznać także sformułowane w pkt 1.5) petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 237 ust. 5 w zbiegu z art. 140, a także z art. 148 w związku z art. 42 ust. 1 p.w.p., "przejawiające się w skoncentrowaniu się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na <
> n/w pełnomocnika i pominięciu wadliwości postępowania administracyjnego polegających na arbitralnym przypisaniu pełnomocnikowi <
> zamiast udzielenia dodatkowego terminu na wyjaśnienie okoliczności sprawy lub przeprowadzenie postulowanej rozprawy administracyjnej przed podjęciem zaskarżonej decyzji ostatecznej z dnia 24 września 2018 r. przy jednoczesnym wyprowadzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wadliwej normy prawnej z art. 237 ust. 5, jakoby stanowiącej — wbrew literalnemu brzmieniu przepisu, iż jedynie terminowe złożenie pełnomocnictwa na wezwanie organu administracji nakazuje kontynuowanie postępowania zgłoszeniowego, zaś niedotrzymanie tego terminu powoduje obowiązek umorzenia toczącego się postępowania, a w konsekwencji — w uznaniu zaskarżonych decyzji organu administracji za zgodne z prawem, a zatem nie wymagające ich uchylenia, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi z dnia 26 października 2018 r." Żaden ze wskazanych w tym zarzucie przepisów, tj. art. 42 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 148 p.w.p., art. 140 p.w.p., nie znajduje zastosowania w analizowanej sprawie. Art. 42 ust. 1 p.w.p. odnosi się do braków i istotnych usterek zgłoszenia i ma bardziej ogólny charakter, niż lex specialis, tj. art. 237 ust. 1 - 5 p.w.p., który jest przepisem wprost regulującym kwestie wykazania umocowania do działania w postępowania przed Urzędem Patentowym RP. Z kolei przepis art. 140 ust. 1 p.w.p. stanowi, że do czasu wydania decyzji zgłaszający może dokonywać w zgłoszeniu uzupełnień i poprawek, które nie mogą prowadzić do zmiany istoty znaku towarowego ani rozszerzać wykazu towarów, dla których znak ten został zgłoszony. Przepis ten nie dotyczy braków formalnych zgłoszenia. Kwestie nadesłania dokumentu pełnomocnictwa przy pierwszej czynności reguluje szczegółowo art. 237 p.w.p.. Stosownie do treści art. 237 ust. 2 p.w.p. pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie i dołączone do akt przy dokonywaniu pierwszej czynności.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj. do zarzutu: "sprzeniewierzenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązującym zasadom sądowej kontroli decyzji administracyjnych poprzez potwierdzenie zgodności z prawem zaskarżonych decyzji organu administracji z dnia 24 września 2018 r. i 9 lipca 2018 r., choć w przepisie art. 237 ust. 5 p.w.p. brak jest wzmianki o pominięciu czynności procesowych osoby działającej bez pełnomocnictwa, jeżeli termin upłynął bezskutecznie, podczas gdy przepisy p.p.s.a. zawierają literalne wskazanie dla sądów administracyjnych (art. 44 § 2 p.p.s.a. oraz art. 220 § 1 p.p.s.a.), że sankcja ma być stosowana w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu, zaś cała ustawa p.w.p. nie zawiera postanowienia ogólnego (analogicznego do zawartego w art. 85 p.p.s.a.), iż czynność podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, podczas gdy jednocześnie inne przepisy p.w.p. (art. 140 ust. 1 i art. 42 ust. 1 w związku z art. 148 p.w.p.) statuują prawo stron postępowania przed organem administracji do wprowadzania uzupełnień i zmian w zgłoszeniu do czasu zapadnięcia w sprawie decyzji w sprawie udzielenia ochrony, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi z dnia 26 października 2018 r." , Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, ze zarzut ten nie poddaje się kontroli, ponieważ jest wadliwie skonstruowany. Stosownie do stanowiska doktryny i judykatury stawiając w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, strona powinna określić, czy naruszenie to nastąpiło przez błędną wykładnię lub jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym przypadku należy wskazać jak naruszony przepis zinterpretował sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka, zdaniem strony, powinna być jego prawidłowa wykładnia. Wskazując na drugą postać naruszenia prawa materialnego, wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest wyjaśnić, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd I instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie nie przystaje do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie. W świetle tych rozważań, w analizowanej sprawie, skarżący kasacyjnie nie wykazał na czym polega jego zdaniem naruszenie art. 237 ust. 5 p.w.p., tj. czy zarzuca jego błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie.
Reasumując Sąd I instancji niewadliwie przyjął, że zgodnie z art. 237 ust 2 p.w.p. pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie i dołączone do akt przy dokonywaniu pierwszej czynności prawnej. Z kolei art. 237 ust. 5 p.w.p. stanowi, że w przypadku nienadesłania dokumentu pełnomocnictwa lub nieuiszczenia należnej opłaty od pełnomocnictwa Urząd Patentowy, wyznaczając w tym celu odpowiedni termin, wzywa, w drodze postanowienia, pełnomocnika do usunięcia stwierdzonych braków oraz stronę do potwierdzenia czynności dokonanych przez pełnomocnika, pod rygorem umorzenia postępowania lub zaniechania czynności uzależnionej od uiszczenia opłaty. W myśl natomiast art. 243 ust. 4 p.w.p. jeżeli została wydana decyzja o umorzeniu postępowania na skutek uchybienia terminu do dokonania określonej czynności, może ona zostać uchylona, jeżeli strona złoży wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, i jednocześnie dokona czynności, dla której termin został wyznaczony. W sprawie poddanej kontroli Sądu I instancji zaskarżoną decyzją z dnia 24 września 2018 r. Urząd Patentowy, po ponownym rozpoznaniu sprawy, uznał że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki konieczne do uchylenia decyzji z dnia 9 lipca 2018 r., tj. pełnomocnik nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu wyznaczonego w postanowieniu Urzędu z dnia 15 marca 2018 r. wzywającego do nadesłania dokumentu pełnomocnictwa.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.