VI SA/Wa 215/24

VI SA/Wa 215/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-04-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-01-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Pawłowska
Jakub Linkowski /przewodniczący/
Justyna Żurawska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant st. ref. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
B. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Strona") wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:
W dniu [...] sierpnia 2022 r. około godziny 8:50 w W. przy ul. [...] funkcjonariusze Policji poddali kontroli drogowej samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...]. Podczas kontroli ustalono, że kierowca przewoził zarobkowo pasażera, który zamówił usługę przewozową przy pomocy aplikacji B. Za wykonany kurs pasażer uiścił opłatę gotówką. Kwota została określona przez aplikację B. Przewóz realizowany był w imieniu i na rzecz przedsiębiorstwa: P. z siedzibą w W. Pojazd konstrukcyjnie był przystosowany do przewozu 5 osób i nie był oznakowany jako taksówka. Kontrola została utrwalona w protokole nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022r.
Mając na uwadze wyniki kontroli, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji", "Wojewódzki Inspektor") wszczął postępowanie wobec strony jako podmiotu prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, tj. przekazywania zleceń podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy (Ip. 2.20 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor nałożył na Spółkę, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201), dalej "u.t.d.", karę pieniężną w wysokości 12 000 zł.
W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że przewoźnik wykonywał okazjonalny przewóz osób, nie był to natomiast transport drogowy taksówką. Pojazd marki [...] o nr rej. [...] nie był taksówką, bowiem nie spełniał warunków technicznych zawartych § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.). W szczególności pojazd nie posiadał lampy z napisem "TAXI" oraz taksometru elektronicznego. Przedmiotowy przewóz okazjonalny osób wykonywany był bez wymaganej licencji, której posiadanie stanowi ustawowy warunek podjęcia i wykonywania takiej działalności. Nadto pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. (nie jest pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą).
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Strona.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2023 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775), dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 22 oraz pkt 24, art. 5b ust. 1 i 2, art. 5e, art. 27b, art. 27d, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 u.t.d., art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1123) oraz Ip. 2.20 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu GITD wskazał, że przeprowadzona analiza niniejszej sprawy wskazuje, że Strona w chwili kontroli dopuściła się naruszenia art. 5e u.t.d. Mianowicie doszło do pośrednictwa przy przewozie osób w zakresie przewozów okazjonalnych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób, które to działanie jest – zgodnie z art. 5e u.t.d. – zakazane.
Zdaniem GITD w dniu kontroli nie miał miejsca transport drogowy taksówką,
a okazjonalny przewóz osób zlecony przez Skarżącą – samochodem osobowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób w zakresie którego przewoźnik dysponował licencją nr [...], to Strona jako przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób dopuściła się naruszenia art. 5e u.t.d. Organ odwoławczy nie uwzględnił twierdzeń Strony, że w chwili kontroli miał miejsce przewóz osób taksówką, albowiem poddany kontroli pojazd marki nie był oznakowany i wyposażony jako taksówka. Nie posiadał oznaczeń właściwych dla taksówki, w tym lampy na dachu z napisem TAXI.
Przedmiotowy samochód był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. W związku z powyższym przewoźnik powinien legitymować się licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.
Jak wynika z informacji od organu licencyjnego - przewoźnik posiadał w chwili kontroli dwa uprawnienia tj.:
1) licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzieloną 14 października 2020 r. przez Prezydenta [...] oraz
2) licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób samochodem osobowym, udzieloną 24 listopada 2021 r. przez Prezydenta [...].
Urząd Miasta [...], w piśmie z dnia 9 listopada 2022 r. (dowód: pismo w aktach sprawy) poinformował tutejszy organ, że kontrolowany pojazd został zgłoszony tylko do licencji taksówkowej. Jednakże z uwagi na fakt, iż nie był oznaczony jak taksówka, to w momencie kontroli nie mógł być wykonywany przewóz taksówką, a przewóz okazjonalny, który jednak nie spełniał określonych warunków. Brak było właściwych oznaczeń, w tym lampy na dachu z napisem TAXI.
Dalej organ wskazał, że B. na swą obronę podniósł, że zlecił sporny przewóz podmiotowi, który posiadał stosowną licencję na transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką. Zweryfikował także, czy przewoźnik takową licencję posiada.
Wyjaśnił również, że ustawodawca w art. 5e u.t.d. wskazał, iż zabrania się prowadzenia pośrednictwa przy przewozie osób w zakresie przewozów okazjonalnych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą. Tymczasem w sprawie B. jako pośrednik zlecił przy użyciu aplikacji B. przewóz przewoźnikowi, który faktycznie wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem przystosowanym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, czyli z naruszeniem art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Przepisy ustawy o transporcie drogowym wykluczają możliwość zawierania umów przy wykonywaniu przewozu okazjonalnego na odległość, a jedynie na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2022 r. poz. 1360), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości stosownie do art. 18 ust. 4b u.t.d. Ponadto, opłata za przejazd została uiszczona gotówką kierowcy. Tym samym zapłata za przewóz nie została uregulowana na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej ani gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.
Końcowo organ zauważył, że w sprawie brak było podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w oparciu o przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. Dowody, na które powołuje się Spółka nie potwierdzają, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Z analizy ww. argumentów nie wynika jednoznacznie, że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób zweryfikował, czy przed rozpoczęciem przedmiotowego przewozu podmiot wykonujący przewóz miał do niego właściwe uprawnienia, a pojazd którym będzie realizowany przewóz jest odpowiedni do przypisanej licencji. Strona nie przedłożyła organowi takich dowodów na zapewnienie ww. okoliczności i tym samym brak podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 92c u.t.d.
Skargę na powyższą decyzję wniósł B. z siedzibą w W., zaskarżając ją w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie:
I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i pominięciu przez organ, czy zostało już ostatecznie zakończone postępowanie, dotyczące odpowiedzialności przewoźnika P., które dotyczy naruszenia opisanego w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r., podczas gdy rozstrzygnięcie postępowania dotyczącego ww. przewoźnika mogło mieć wpływ na wynik postępowania toczącego się przeciwko Spółce, gdyż ewentualna odpowiedzialność B. jest pochodną odpowiedzialności przewoźnika, a więc umorzenie postępowania dotyczącego przewoźnika mogło (i powinno) skutkować umorzeniem postępowania wobec B.;
2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 w zw. z art. 6 oraz art. 8 k.p.a. - polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, pomimo braku sformułowania w niej rozstrzygnięcia w sposób jasny i precyzyjny, a jedynie poprzez odesłanie do Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje dwa różne rodzaje naruszeń tj. przekazywanie zleceń przez pośrednika podmiotowi nieposiadającemu odpowiedniej licencji lub przekazywanie zleceń z naruszeniem art. 5e u.t.d., skutkujące brakiem możliwości określenia przez Stronę, za jakiego rodzaju naruszenie nałożona została kara pieniężna;
3) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści norm prawnych z art. 5d u.t.d., art. 5e u.t.d. i art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z Ip. 2.20 załącznika nr 3 na korzyść Skarżącej, i w efekcie nałożenie przez organ kary pieniężnej, podczas gdy w sprawie pozostawały wątpliwości prawne co do treści norm prawnych z art. 5d, 5e i art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z Ip. 2.20 załącznika nr 3 i wątpliwości te organ powinien był rozstrzygnąć na korzyść Skarżącej, co skutkowałoby umorzeniem postępowania i brakiem nałożenia kary;
II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 5d oraz art. 5e w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na utrzymaniu w mocy decyzji nakładającej na Spółkę karę pieniężną za przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób podmiotowi, który nie posiada licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. lub z naruszeniem art. 5e u.t.d., podczas gdy:
a) zgodnie z art. 27b ust. 1 pkt 1a u.t.d., jedynym ustawowym obowiązkiem pośrednika w zakresie weryfikacji licencji przewoźnika jest weryfikacja przed rozpoczęciem współpracy, czy przedsiębiorca, któremu pośrednik przekazuje zlecenia przewozu, posiada licencję przewoźnika, a B. wypełnił ten obowiązek;
b) B. podjął współpracę z przewoźnikiem – P., jako podmiotem zweryfikowanym, w pełni profesjonalnym i wykwalifikowanym, posiadającym licencję przewoźnika taksówką;
c) B. jako pośrednik przy przewozie osób, nie został wyposażony w odpowiednie narzędzia prawne ani faktyczne do sprawowania bieżącej, skutecznej kontroli nad zgodnością z wymogami prawnymi realizowanych przewozów przez kierowców działających na rzecz przewoźników, którym pośredniczy, zwłaszcza w zakresie wyposażenia technicznego pojazdów czy też posiadania przez przewoźnika ważnej licencji w toku przejazdu;
d) obowiązek wykonania przewozu zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym również spełnienie przez każdy pojazd, służący do wykonania przewozu, wymogów określonych w § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, spoczywa na przewoźniku, który jako podmiot posiadający tytuł prawny do dysponowania pojazdami oraz uprawnienia do wydawania wiążących poleceń kierowcom, ma realny wpływ na ewentualne naruszenia przepisów;
e) przewoźnik P. posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, do której kontrolowany pojazd został zgłoszony;
2) art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez ich niezastosowanie oraz art. 5d oraz 5e w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, w sytuacji
w której organ powinien odmówić ich zastosowania, ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na:
a) wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i nieznajdujących podstaw w ustawie, dodatkowych wymogów, takich jak obowiązek pośrednika wdrożenia takiego systemu, który w sposób skuteczny uniemożliwiałby wykonanie zlecenia przewozu pojazdem odpowiednio oznakowanym oraz który zapewniałby bieżącą, skuteczną weryfikację czy podmiot, z którym pośrednik współpracuje i któremu przekazuje zlecenia przewozu, nie narusza przepisów z zakresu transportu drogowego, a przy tym ani ustawodawca, ani organy państwowe nie zapewniają odpowiednich narzędzi prawnych w celu realizacji takich zadań;
b) uznaniu odpowiedzialności pośrednika de facto za działania przewoźnika, bez wyposażenia pośrednika w jakiekolwiek narzędzia prawne, dające możliwość kontrolowania sposobu przestrzegania przepisów prawa przez przewoźników, w tym m.in. umożliwiające weryfikację przez pośrednika czy dany pojazd został zgłoszony do licencji przewoźnika;
c) wprowadzeniu sankcji administracyjnej, stanowiącej dolegliwość nieproporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia;
3) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną, podczas gdy:
a) Skarżąca nie miała wpływu na naruszenie, zaś samo naruszenie powstało wskutek zdarzeń i okoliczności, których Skarżąca nie mogła przewidzieć - co zostało wykazane w przedstawionym w toku postępowania pisemnym stanowisku, zawierającym stosowne wnioski dowodowe;
b) Skarżąca podjęła wszelkie możliwe działania, których można było od niej racjonalnie oczekiwać, aby nie doszło do naruszenia, w tym m.in.:
- przed rozpoczęciem współpracy z przewoźnikiem P., zweryfikowała czy podmiot ten posiada licencję przewoźnika w zakresie przewozu osób taksówką;
- poinformowała wszystkich przewoźników, z którymi współpracuje, o konieczności odpowiedniego oznakowania i wyposażenia taksówki;
- poinformowała wszystkich przewoźników, którym pośredniczy, o konieczności posiadania przez kierowcę podczas kontroli wypisu z licencji taxi, konsekwencjach niespełnienia wymagań narzuconych przez ustawodawcę;
- wprowadziła odpowiednie zapisy w stosowanych przez Spółkę ogólnych warunkach świadczenia usług, wymuszające stosowanie się przez przewoźników do przepisów ustawy o transporcie drogowym;
4) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 92a ust. 1 w zw. z Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji nakładającej na Spółkę karę pieniężną za ww. naruszenie, w sytuacji w której w toku prowadzonego postępowania organy ustaliły tylko jeden przypadek przekazania zlecenia na rzecz podmiotu nieposiadającego odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 lub z naruszeniem art. 5e u.t.d., a literalna treść opisanego w ustawie naruszenia wymaga stwierdzenia wielokrotnych (co najmniej dwóch) przypadków przekazywania zleceń.
Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów:
1) Standardy Społeczności B., artykuł Polskiej Agencji Prasowej "B. podsumowuje dotychczasowe działania podnoszące bezpieczeństwo w przejazdach'' z 4 listopada 2022 r., wykazujące, że B. działa nie tylko z należytą starannością, ale nawet z największą starannością, aby zapewnić bezpieczeństwo pasażerów przy przewozach pasażerów, realizując w ten sposób cele ustawodawcy przy nowelizacji u.t.d.,
2) Informacje o podmiocie, wniosek o udzielenie informacji z dnia 25 stycznia 2021 r., odpowiedź właściwego organu z 22 lutego 2021 r. wykazujące, że P.
sp. z o.o. posiadał licencje przewoźnika od 14 października 2020 r., a B. należycie zweryfikował posiadanie licencji.
W obszernym uzasadnieniu skargi B. poparł przytoczone wyżej zarzuty.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, przedstawiając stanowisko co do poniesionych zarzutów. Wskazał, że przedmiotowy pojazd nie został zgłoszony do licencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie niniejszej nie miał zastosowania.
W sprawie kontroli Sądu została poddana decyzja GITD z dnia [...] listopada 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2023 r. nakładającą na B. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł. Materialnoprawną podstawę wydania skarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 4 pkt 22 oraz pkt 24, art. 5b ust. 1 i 2, art. 5e, art. 27b, art. 27d, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 u.t.d. (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201, ze zm.) oraz lp. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zasadniczo odpowiada prawu.
Jak wynika z decyzji zaskarżonej, organ uznał, że Strona dopuściła się naruszenia art. 5e u.t.d., gdyż doszło do pośrednictwa przy przewozie osób w zakresie przewozów okazjonalnych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób, które to działanie – zgodnie z art. 5e u.t.d. – jest zakazane. W przytoczonych wyżej realiach faktycznych tej sprawy, zdaniem Sądu przyjąć należało, że zaskarżona decyzja co do zasady nie jest sprzeczna z prawem.
Przepis art. 4 pkt 22 u.t.d. definiuje "obowiązki lub warunki przewozu drogowego". Z kolei z treści art. 4 pkt 24 u.t.d. wynika, że pośrednictwo przy przewozie osób to działalność gospodarcza polegająca na przekazywaniu zleceń przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką oraz:
a) zawieraniu umowy przewozu w imieniu klienta lub przedsiębiorcy wykonującego przewóz osób lub
b) pobieraniu opłaty za przewóz osób, lub
c) umożliwianiu zawarcia umowy przewozu lub umożliwianiu uregulowania opłaty za przewóz osób
- samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką za pośrednictwem dostarczonych lub udostępnionych do tych celów środków komunikacji elektronicznej, domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji.
Natomiast zgodnie z art. 5b ust. 2 pkt 2 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Art. 5d u.t.d. stanowi zaś, że przedsiębiorca wykonujący transport drogowy w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób jest obowiązany prowadzić takie pośrednictwo wyłącznie na rzecz przedsiębiorców posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1.
Wskazany art. 5b ust. 1 u.t.d. określa, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym,
2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.
Z kolei z art. 5e u.t.d. wynika, że zabrania się prowadzenia pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą. Stosownie zaś do treści art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny:
1) pojazdami zabytkowymi,
2) samochodami osobowymi:
a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,
b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 1509), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości,
c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa
- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.
Dodać również należy, że w art. 27b u.t.d. ustawodawca określił obowiązki przedsiębiorcy prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób, a także związane z nimi obowiązki przewoźników współpracujących z takim pośrednikiem oraz obowiązki informacyjne organów, które udzielają licencji na wykonywanie przewozów osób.
W szczególności z art. 27b ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób jest obowiązany do weryfikacji, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób, posiada odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1, nie później niż: a) przed rozpoczęciem współpracy, b) w terminie 7 dni od dnia upływu terminu ważności licencji posiadanej przez przedsiębiorcę, któremu przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób przekazuje zlecenia przewozu osób. Ponadto pośrednik taki ma obowiązek prowadzenia, w postaci elektronicznej, rejestru przekazanych zleceń przewozu osób, który w przypadku zlecenia przewozu osób taksówką zawiera informacje dotyczące numeru licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1, oraz nazwy organu, który udzielił tej licencji (art. 27b ust. 1 pkt 2 u.t.d. oraz art. 27b ust. 3 pkt 4 u.t.d.). Obowiązek taki istnieje również w przypadku zlecenia przewozu osób samochodem osobowym lub pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (art. 27b ust. 3 pkt 5 u.t.d.).
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. (w brzmieniu z daty zdarzenia/kontroli) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 12 000 zł za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 do 40 000 zł za każde naruszenie. Z kolei z art. 92a ust. 3 u.t.d. wynika, że suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł. Natomiast art. 92a ust. 7 u.t.d. w zakresie wykazu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, a także wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, odsyła do załącznika nr 3 do u.t.d. Zawarty w tym załączniku przepis lp. 2.20 określa natomiast karę pieniężną w wysokości 40 000 zł za przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy.
Z przywołanych przepisów wynika, że przedsiębiorca, który na podstawie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 2 pkt 2 u.t.d., wykonuje pośrednictwo przy przewozie osób (zdefiniowane w art. 4 pkt 24 u.t.d.), może przekazywać zlecenia przewozu osób wyłącznie przedsiębiorcom posiadającym odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1. Pośrednik taki ma przy tym obowiązek zweryfikowania, czy przewoźnik, któremu przekazuje zlecenie przewozu osób, ma odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1. Wskazany obowiązek weryfikacji nie polega wyłącznie na ustaleniu przez pośrednika, czy dany przewoźnik ma jakąkolwiek z licencji. Ustawodawca wymaga bowiem, aby zlecenie przewozu było przekazane wyłącznie przewoźnikowi z odpowiednią licencją, a zatem obowiązkiem pośrednika przekazującego zlecenie przewozu jest zweryfikowanie, czy dany przewoźnik ma licencję, która uprawnia go do realizacji konkretnego, przekazywanego zlecenia przewozu. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką ma charakter podmiotowy (jest udzielana konkretnemu przedsiębiorcy, jeżeli spełnia warunki określone w art. 6 ust. 1 pkt 1-2 u.t.d.). Jednakże z art. 6 ust. 4 u.t.d. wynika jednoznacznie również jej przedmiotowy charakter. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest bowiem wydawana na ściśle określony pojazd oraz obszar (por. wyroki NSA z 24.02.2011 r. II GSK 290/10 i z 27.06.2023 r. II GSK 1116/22). Również i licencja na transport drogowy osób samochodem osobowym wydawana jest na określony pojazd. Z treści art. 8 ust. 2 pkt 6 u.t.d. wynika, że wniosek o udzielenie licencji o których mowa w art. 5b ust. 1 zawiera: określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego - w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1. Natomiast z treści art. 8 ust. 3 pkt 5 u.t.d. wynika, że do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1, dołącza się: wykaz pojazdów zawierający informacje wymienione pod lit. a-e, w tym markę, typ oraz numer rejestracyjny.
W ocenie Sądu, na tle rozpoznawanej sprawy prawidłowe jest stanowisko organu, że pośrednik zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym i jego obowiązki nie ograniczają się wyłącznie do weryfikacji licencji przewoźnika przed rozpoczęciem współpracy.
Przekazanie przez przedsiębiorcę pośredniczącego w przewozie osób zlecenia przewozu przewoźnikowi, który nie ma odpowiedniej licencji, a więc licencji, która uprawniałaby go do realizacji przekazywanego zlecenia przewozu pojazdem zgłoszonym do tejże licencji – narusza art. 5d lub art. 5e u.t.d. i skutkuje odpowiedzialnością, o której mowa w art. 92a ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 7 u.t.d. w zw. z lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie Sądu, B. jako podmiot pośredniczący w przekazywaniu zleceń przewozu osób zamawianych za pomocą aplikacji mobilnej winien tak dostosować wykorzystywane narzędzia, aby wyeliminować naruszenia obowiązujących przepisów polegające m.in. na przekazywaniu zleceń przewoźnikom, którzy nie posiadają stosownej licencji czy też korzystają z pojazdów, które nie zostały zgłoszone do licencji.
Nałożenie kary administracyjnej na pośrednika na podstawie lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. nie jest uzależnione od tego, czy pośrednik przekazał więcej niż jedno zlecenie podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o którym mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. Użyte w lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. sformułowanie "przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie" nie oznacza, że hipoteza normy wynikającej z tego przepisu wymaga przekazania przez pośrednika więcej niż jednego zlecenia. W ocenie Sądu analizowane sformułowanie należy odczytywać w nawiązaniu do definicji pośrednictwa przy przewozie osób (art. 4 pkt 24 u.t.d.), w której ustawodawca również używa liczby mnogiej, wskazując że jest to "działalność gospodarcza polegająca na przekazywaniu zleceń przewozu osób". Tak jak nie ulega wątpliwości, że przekazanie każdego zlecenia przewozu osób jest pośrednictwem przy przewozie osób, tak też niewątpliwe jest, że przekazanie przez pośrednika każdego zlecenia przewozu podmiotowi nieposiadającemu odpowiedniej licencji jest penalizowane na podstawie lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d.
Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi, wskazać trzeba, że z treści skarżonej decyzji wyraźnie wynika, za jakie naruszenie została nałożona kara pieniężna. Nałożona na skarżącą Spółkę kara pieniężna związana jest z naruszeniem Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którym przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy, podlega karze pieniężnej. Omawiana regulacja (Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d.) nie jest "rozbita" na jednostki redakcyjne, z których jedna dotyczyłaby przekazywania zleceń podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, a druga przekazywania zleceń z naruszeniem art. 5e u.t.d. Ustawodawca dokonał jednolitego zapisu przedmiotowego naruszenia, a wobec tego ta właśnie regulacja zawiera przepis sankcyjny, a więc stanowi materialnoprawną podstawę nałożenia kary pieniężnej. Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji wprost wskazano podstawę faktyczną nałożenia kart pieniężnej. Biorąc pod uwagę, że realizowany przejazd był przewozem okazjonalnym pojazdem konstrukcyjnie przystosowanym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, pośrednik naruszył zakaz określony w art. 5e u.t.d. Podstawa prawa została wskazana w rozstrzygnięciu, a w uzasadnieniu stanowiącym integralną część decyzji, podstawa prawna została wyjaśniona. Nie powinno więc budzić wątpliwości, za jakie konkretnie naruszenia prawa na Stronę została nałożona kara pieniężna.
Wykładnia powyższych przepisów prawa materialnego determinuje zakres ustaleń faktycznych, jakie organy administracji musiały poczynić, aby dopuszczalne było zastosowanie tych przepisów i w konsekwencji nałożenie na skarżącą Spółkę kary pieniężnej z lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. Organy Inspekcji Transportu Drogowego musiały zatem zweryfikować, czy 1) zlecenie przewozu skontrolowanego w dniu [...] sierpnia 2022 r. w W. zostało przekazane przewoźnikowi przez skarżącą Spółkę, a jeśli tak, to czy 2) przewoźnik miał licencję, która była odpowiednia do realizacji zleconego przewozu.
W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istniejącego w sprawie przez organ, stosownie do art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zaś art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego, organ administracji publicznej ocenia czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Zaś uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W postępowaniu prowadzonym przed organami administracji publicznej obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.). Stosownie zaś do treści art. 107 § 3 k.p.a. "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.". Przepis art. 6 k.p.a. wskazuje, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zaś stosownie do treści art. 8 § 1 k.p.a. "organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.".
W ocenie Sądu w sprawie stan faktyczny został ustalony. Organy działały na podstawie i w granicach prawa. Sprawę rozstrzygnięto w prawidłowo zebranym i dostatecznie rozpatrzonym materiale dowodowym, wystarczającym do podjęcia decyzji zaskarżonej. Uzasadnienie decyzji, chociaż niewolne od omyłek, zasadniczo odpowiada treści art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 7a § 1 k.p.a., gdyż przepisy prawa materialnego wskazane przez Stronę tj. art. 5d, 5e i 92a ust. 1 u.t.d. oraz lp. 2.20 załącznika nr 3, nie rodzą obiektywnych wątpliwości co do ich interpretacji.
Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] sierpnia 2022 r. skarżąca Spółka przekazała zlecenie przewozu na trasie ul. [...] – ul. [...] w W. przewoźnikowi P. Przejazd został zamówiony za pomocą aplikacji B. Przewóz wykonywany był odpłatnie, samochodem osobowym nieposiadającym oznakowania właściwego dla taksówki, w tym brak lampy z napisem TAXI. Powyższych ustaleń organ prawidłowo dokonał w oparciu o protokół kontroli zawarty w aktach sprawy oraz załączoną do niego dokumentację, w tym zdjęciową, oraz stanowisko Skarżącej.
Bezspornie także w dacie kontroli przewoźnik (P.) posiadał dwie licencje, tj. licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (zezwolenie z 14.10.2020 r.) oraz licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (licencja z 24.11.2021 r.). W treści pisma Zastępcy Dyrektora Biura Administracji i Spraw Obywatelskich z dnia 9 listopada 2022 r. znak [...] wyraźnie wskazano, "że pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] nie został zgłoszony do wskazanych licencji.". Wprawdzie na str. 15 decyzji zaskarżonej, powołując się na ww. pismo, organ wskazał, że pojazd został zgłoszony do licencji taksówkowej, jednakże okoliczność ta bezsprzecznie nie wynika z akt sprawy, w tym z treści powyższego pisma z dnia 9 listopada 2022 r. Brak zgłoszenia przedmiotowego pojazdu do posiadanych przez przewoźnika licencji wskazane zostało przez organ w odpowiedzi na skargę.
Powyższe oznacza, że skarżąca Spółka przekazała zlecenie przewozu osób przewoźnikowi, który nie miał odpowiedniej licencji, czyli licencji, która uprawniałaby go do wykonania przekazanego zlecenia przewozu. Takie ustalenia upoważniały organy Inspekcji Transportu Drogowego do oceny, że doszło do naruszenia przepisów u.t.d., penalizowanego w lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. Zasadniczo prawidłowo zatem organy obu instancji uznały, że Skarżąca podlegała karze pieniężnej określonej w art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. Z uwagi na okoliczność, że naruszenie, którego dopuściła się Skarżąca (zagrożone karą w wysokości 40 000 zł) zostało stwierdzone w wyniku kontroli drogowej, to w sprawie znajdował zastosowanie art. 92a ust. 3 u.t.d., który ogranicza wysokość nakładanej kary pieniężnej do 12 000 zł. W takiej też wysokości wymierzono Skarżącej karę pieniężną w tej sprawie.
W ocenie Sądu GITD prawidłowo uznał, że w sprawie nie zachodziły podstawy do wyłączenia odpowiedzialności Skarżącej na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym "nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.". Powołana regulacja ma charakter wyjątkowy i dotyczy sytuacji, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy (w tym wypadku pośrednictwo) przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć określonych zdarzeń stanowiących naruszenie prawa. Wykazanie okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. należy do przedsiębiorcy. Zdaniem Sądu GITD prawidłowo uznał, że poczynione w sprawie ustalenia nie pozwalały na ocenę, że skarżąca Spółka nie miała wpływu na powstanie przypisanego jej naruszenia. Do naruszenia doszło, ponieważ Skarżąca zlecając przewóz nie zweryfikowała, czy zostanie on wykonany zgodnie z odpowiednią licencją, co w przypadku licencji posiadanej przez przewoźnika wymagało zweryfikowania, czy przewóz zostanie wykonany przede wszystkim pojazdem przypisanym do licencji. Zdaniem Sądu, nie jest wystarczającym środkiem zapobiegania powstawaniu naruszeń prawa, dającym pośrednikowi możliwość zwolnienia się z odpowiedzialności fakt, że kierowca miał możliwość nieprzyjęcia zlecenia. Organizacja pośrednictwa przy przewozie osób należy do skarżącej Spółki.
W ocenie Sądu, słusznie organy nie zakwalifikowały przedmiotowego przewozu jako przewozu taksówką. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27.06.2023 r. II GSK 1116/22, co sąd orzekający w sprawie podziela, "jedną z cech pozwalających na stwierdzenie, czy miał miejsce przewóz osób taksówką, czy przewóz okazjonalny może być posiadanie odpowiedniej licencji, z tym że istotne jest, by możliwe było przypisanie posiadanej licencji do konkretnego przewozu, a to jest możliwe jedynie w przypadku zgłoszenia pojazdu do licencji.". Jak już wyżej wskazano, pojazd którym przewoźnik wykonywał zlecony przejazd nie był ani zgłoszony do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, ani nie był oznakowany jako taksówka. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest wydawana na ściśle określony pojazd oraz obszar. Działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu przewozów taksówką jest ściśle powiązana i uzależniona od faktu wykonywania przewozu konkretnym pojazdem. Pojazd ten jest wpisywany w treści licencji poprzez ujawnienie danych, takich jak numer rejestracyjny pojazdu. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest zatem uprawnieniem przedmiotowo-podmiotowym. Licencji tej udziela się bowiem nie tylko określonemu przedsiębiorcy, ale także na określony pojazd oraz obszar (por.: wyrok NSA z 24.02.2011 r. II GSK 290/10). Stanowisko to, zdaniem Sądu, w zakresie konkretnego przedsiębiorcy i określonego pojazdu, dotyczy także licencji o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.
Z powyższego wynika, że przewóz taksówką czy samochodem osobowym może być wykonywany wyłącznie pojazdem, który został zgłoszony do licencji, a przewóz okazjonalny może być zlecony w przypadku, kiedy pasażer zawrze umowę w siedzibie przewoźnika i będzie on wykonywany pojazdem spełniającym warunki dla tego rodzaju przewozu.
Odnosząc się do zarzutów skarżącej Spółki dotyczących niekonstytucyjności wykładni powołanych wyżej przepisów u.t.d. Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącej, że nałożenie kary pieniężnej w tej sprawie naruszało art. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej." i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, stosownie do którego "ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw." w sposób opisany w zarzucie skargi. Nie ma podstaw do przyjęcia, że przepisy art. 92a ust. 1, art. 5d, art. 5e u.t.d. oraz lp. 2.20. załącznika nr 3 do u.t.d. wprowadzają arbitralne, nieproporcjonalne i nieznajdujące podstaw w ustawie dodatkowe wymogi, natomiast ustawodawca ani organy państwowe nie zapewniają odpowiednich narzędzi prawnych w celu realizacji zadań przez pośrednika. W ocenie Sądu wymaganie przekazywania zleceń przewozów wyłącznie przewoźnikom, którzy mają licencję odpowiednią do wykonania tych przewozów nie jest wymaganiem nieproporcjonalnym. Kary nakładane za popełnienie deliktu administracyjnego, a więc za naruszenie określonych prawem administracyjnym zakazów, bądź za niewykonywanie obowiązków administracyjno-prawnych, mają charakter represyjny, a ich celem jest dyscyplinowanie adresatów norm prawnych zagrożonych sankcją do przestrzegania obowiązującego prawa. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów przewidzianych w prawie administracyjnym. W orzecznictwie oraz doktrynie nie budzi większych wątpliwości kwestia samej dopuszczalności stosowania omawianych sankcji. Zaznacza się jednak, że muszą być one współmierne w stosunku do rodzaju naruszenia. Aby mogły być skuteczne, muszą również być nieuchronne i powodować określoną dolegliwość. Jednocześnie zasada określoności i pewności prawa wymaga, aby norma naruszona, za którą grozi sankcja, była sformułowana w sposób czytelny i jednoznaczny w powszechnie obowiązującym akcie prawnym. W ocenie Sądu zaskarżona w sprawie decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo zinterpretowane i zastosowane przepisy, w tym lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 5b, art. 5e i art. 5d u.t.d., o zasadniczym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym Sąd nie znalazł żadnych podstaw by występować z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Podstawą do przedstawienia przez sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego muszą być bowiem uzasadnione wątpliwości sądu, a nie skarżącego (por. wyrok NSA z 21.12.2004 r. OSK 971/04). W tej sprawie jednak Sąd wątpliwości nie ma.
Wskazać jednocześnie należy, że odpowiedzialność skarżącej Spółki jest niezależna od odpowiedzialności przewoźnika i żaden przepis ustawy nie uzależnia możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego wobec pośrednika od wcześniejszego zakończenia postępowania administracyjnego w stosunku do przewoźnika, w sytuacji gdy postępowanie takie zostało wszczęte. Postępowania te są niezależne od siebie. Z tej przyczyny nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Skarżąca odpowiada za naruszenie obowiązku ciążącego na niej w związku z pośrednictwem przy przewozie osób, a nie za naruszenia, których dopuścił się przewoźnik.
Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w skardze. W świetle art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd administracyjny może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Taka zaś sytuacja w sprawie nie zachodzi. Przedstawione w sprawie dokumenty nie mogą potwierdzać, że podmiot wykonujący czynności związane z przewozem osób nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło na skutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć.
Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie jest sprzeczna z prawem. Sąd kontrolując ww. decyzję nie dopatrzył się naruszenia ani przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani innego naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym przepisów podniesionych w skardze. Zdaniem Sądu brak jest także w sprawie naruszeń, które wyczerpywałyby przesłanki konieczne do stwierdzenia nieważności decyzji. Dlatego też w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.