VI SA/WA 2147/25

VI SA/Wa 2147/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-11-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska /przewodniczący/
Dorota Brzozowska
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 oraz art. 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) asesor WSA Dorota Brzozowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2025 r. sprawy ze skargi O. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niezdolności do kierowania operacjami transportowymi oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 26 maja 2025 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. d), art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm., dalej "u.t.d."), art. 14 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm., dalej: "rozporządzenie (WE) nr 1071/2009"), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez O. O. (dalej: "Strona", "Skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję nr [...] z 20 listopada 2024 r. stwierdzającą niezdolność do kierowania operacjami transportowymi przez Stronę - osobę zarządzającą transportem.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że decyzją z 20 listopada 2024 r. nr [...]GITD stwierdził niezdolność do kierowania operacjami transportowymi przez Stronę jako osobę zarządzającą transportem, legitymującą się certyfikatem kompetencji zawodowych w drogowym transporcie rzeczy o numerze [...], wydanym 8 lipca 2022 r. Podstawę przedmiotowego rozstrzygnięcia stanowiła, stosownie do art. 16b ust. 1 pkt 1 u.t.d., decyzja nr [...]z 20 lutego 2024 r., w której GITD stwierdził utratę dobrej reputacji przez Stronę jako osobę zarządzającą transportem. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GITD decyzją administracyjną z 8 października 2024 r. nr [...]utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję I instancji. W związku z powyższym decyzja o utracie dobrej reputacji stała się ostateczna 8 października 2024 r., czyli z dniem wydania decyzji przez organ II instancji (por. uchwała NSA z 25 listopada 2013 r. sygn. akt: I OPS 6/13).
GITD wyjaśnił następnie, że podstawą stwierdzenia utraty dobrej reputacji były decyzje administracyjne wydane przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w H. tj.: decyzja z 4 października 2023 r. nr [...], decyzja z 4 października 2023 r. nr [...]oraz decyzja z 4 października 2023 r. nr [...], w których Komendant Placówki Straży Granicznej w H. nałożył na zarządzającą transportem – Stronę kary pieniężne, za naruszenia określone w Ip. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d., tj. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, które stanowią najpoważniejsze naruszenia opisane w grupie 5 pod numerem 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8, dalej: "rozporządzenie 2016/403"), tj. Kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE.
Organ wskazał, że ww. kary pieniężne wynikające w ww. decyzji zostały zapłacone 17 października 2023 r. Wskazane naruszenia zostały popełnione podczas wykonywania przewozów drogowych przez przedsiębiorstwo [...]Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: "Przedsiębiorstwo"), które posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...]wydane przez GITD 19 września 2022 r.
Organ wskazał, że pismem z 21 października 2024 r. zawiadomił Stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia niezdolności do kierowania operacjami transportowymi przez zarządzającą transportem. Ww. zawiadomienie zostało doręczone Stronie 23 października 2024 r. W odpowiedzi pismem z 28 października 2024 r. Strona złożyła wyjaśnienia.
Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie GITD decyzją administracyjną nr [...]z 20 listopada 2024 r. stwierdził niezdolność do kierowania operacjami transportowymi przez Stronę jako osobę zarządzającą transportem. Ww. decyzja została odebrana osobiście przez stronę 27 listopada 2024 r. Pismem z 2 grudnia 2024 r., nadanym w UP R. 2, 9 grudnia 2024 r., Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Rozpatrując ponownie sprawę GITD, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa wyjaśnił, że z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie w sposób niebudzący wątpliwości wynika, Strona pełniła funkcję zarządzającego transportem w Przedsiębiorstwie, a także w związku z wykonywaniem zadań przewozowych dla Przedsiębiorstwa nałożono na Stronę jako osobę zarządzającą transportem kary pieniężne, za wskazane powyżej naruszenia określone w Ip. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. GITD, 19 września 2022 r. wydał Przedsiębiorcy zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Strona legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych w drogowym transporcie rzeczy o numerze [...], wydanym 8 lipca 2022 r., co organ ponownie rozpoznający sprawę ustalił na podstawie danych z Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego.
GITD wskazał następnie, że w związku z powyżej stwierdzonymi najpoważniejszymi naruszeniami wszczęto wobec Strony jako zarządzającej transportem postępowanie administracyjne w zakresie oceny dobrej reputacji, które zostało zakończone decyzją nr [...]z 20 lutego 2024 r. stwierdzającą utratę dobrej reputacji Strony jako osoby zarządzającej transportem. Ww. decyzja po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy została utrzymana w mocy decyzją administracyjną z 8 października 2024 r. nr [...]i tym samym decyzja o utracie dobrej reputacji stała się ostateczna z chwilą wydania decyzji przez organ II instancji tj. 8 października 2024 r. Organ wyjaśnił, że powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Mając na uwadze powyższe GITD uznał, że prawidłowo stwierdził niezdolność do kierowania operacjami transportowymi Strony jako osoby zarządzającej transportem. Organ powołał się na art. 16b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Powołując się natomiast na treść art. 14 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia [...], GITD stwierdził, że o ile na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia w sprawie kary pieniężne nałożone decyzjami Komendanta Placówki Straży Granicznej w H. z 4 października 2023 r. nr [...], z 4 października 2023 r. nr [...]oraz z 4 października 2023 r. nr [...]zostały zapłacone 17 października 2023 r. i należało je uznać za niebyłe zgodnie z art. 94b u.t.d., to niezależnie od zastosowania środka rehabilitacyjnego z art. 7e u.t.d. zarządzający transportem nie spełnia wymogu dobrej reputacji do czasu potwierdzenia odzyskania dobrej reputacji przez właściwy organ zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr [...]. Co więcej, jak wskazał GITD, przez ustanie przesłanek będących podstawą do stwierdzenia niezdolności do kierowania operacjami transportowymi należy rozumieć przywrócenie dobrej reputacji przez właściwy organ, co znów zgodnie z wolą ustawodawcy jest niezależne od zastosowania środka rehabilitacyjnego z art. 7e u.t.d.
GITD stwierdził ponadto, że postępowanie sądowe dotyczące oceny dobrej reputacji nie powoduje konieczności zawieszenia postępowania dotyczącego niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi. Bezsporne jest, iż złożono skargę na decyzję dotyczącą stwierdzenia utraty dobrej reputacji do sądu administracyjnego, jednak postępowanie sądowe na dzień przedmiotowego rozstrzygnięcia nie zostało zakończone i jego prowadzenie nie ma, zdaniem GITD, wpływu na niniejsze postępowanie i rozstrzygnięcie.
Organ nie zgodził się z zarzutami Strony podniesionymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Skarżąca zaskarżyła decyzję GITD z 26 maja 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie od organu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) art. 7 ust 2 pkt 2, art.7d ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 7e, oraz ust. 5 pkt 1 u.t.d., oraz art. 6 ust. 2 w związku z art. 14 ust. 1 i 2, at. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, poprzez ich niezastosowanie,
2) art. 6, art. 7 w zw. z art. 75, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niezbadanie wszystkich okoliczności sprawy, dokonywanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym oraz zignorowaniem wyjaśnień złożonych w toku prowadzonego postępowania.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów K.p.a., w tym art. 77 § 1, 107 § 3 poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Materiał dowodowy został zebrany i przeanalizowany wybiórczo jedynie w celu potwierdzenia zaistnienia rzekomego naruszenia. Wnioski wysnute przez organ wydający decyzję nie zostały poparte odpowiednimi dowodami zebranymi w postępowaniu, a są jedynie swobodną ich interpretacją. Organ kierował się przy wydaniu decyzji niezrozumiałymi pobudkami nie wynikającymi z przepisów prawa. Dokonał oceny według swojej interpretacji.
Skarżąca dodała, że absolutnie nie zgadza się z ustaleniami kontrolujących, którzy stwierdzając takie naruszenie wykazali się ignorancją i lekceważeniem przepisów prawa. Zdaniem Skarżącej, Strona nie może bowiem zostać ukarana ponieważ w momencie otrzymania decyzji miały zastosowanie środki rehabilitujące i całe postępowanie w zakresie stwierdzenie niezdolności osoby zarządzającej do kierowania operacjami transportowymi było przeprowadzone w oparciu o błędnie stwierdzony stan faktyczny. Skarżąca podkreśliła, że organ przy każdej decyzji podaje datę jej wydania oraz doręczenia. A w kluczowej, która staje się podstawą wydania rozstrzygnięcia czyli tylko w przypadku decyzji nr [...]nie wspomina o jej doręczeniu. Organ celowo zdaniem Skarżącej, nie podaje daty jej dostarczenia Stronie. Potwierdzało by to, iż skarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny.
Skarżąca wskazał, że o wejściu decyzji do obrotu prawnego decyduje data jej doręczenia przez organ, stosownie do art. 110 K.p.a. W myśl tego przepisu, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Decyzja formalnie sporządzona ale niedoręczona nie załatwia sprawy, bo nie wiąże ani organu ani strony (por. wyroki NSA z 19 czerwca 2018 r.: II GSK 3587/17 oraz II GSK 2348/16; z 26 listopada 2019 r., II GSK 3011/17, wyroki: WSA w Lublinie z 10 października 2019 r., III SA/LU 168/19, WSA w Rzeszowie z 11 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 186/23,CBOSA). Zatem, zdaniem Skarżącej, zgodnie z powyższym, decyzja nr [...], nie tak jak pisze organ, weszła w obieg 8 października 2024 r. czyli w momencie jej wydania, a dopiero w momencie jej dostarczenia Strome tj. 17 października 2024r. Tego dnia minął okres 1 roku od zapłacenia kary i stały się one niebyłe zgodnie z art. 94b u.t.d. Zatem Strona spełniła przesłanki do zastosowania środków rehabilitacyjnych.
Zdaniem Skarżącej zatem, wydanie decyzji i stwierdzenie niezdolności zarządzającego do kierowania operacjami transportowymi było błędne. Organ nie miał prawa do wydania w/w decyzji ponieważ decyzja nr [...]uległa zatarciu ponieważ jak wskazano powyżej została dostarczona Stronie po zatarciu naruszenia.
Skarżąca zarzuciła organowi również rażące naruszenie art. 7 oraz art. 8 K.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego oparcie wydanego rozstrzygnięcia w głównej mierze na domysłach i poszlakach, a nie na udowodnionych okolicznościach. Jedną z tych rzeczy jest wskazanie Stronie, iż musi odbyć szkolenie trwające co najmniej 3 miesiące lub zdać egzamin obejmujący dziedziny wymienione w rozporządzeniu. Na dzień dzisiejszy nie ma w Polsce żadnego ośrodka, które takowe przeprowadza. Organ nie ma zatem żadnej wiedzy na ten temat. Narzuca Stronie obowiązki, których Strona w żaden sposób nie jest w stanie wypełnić.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jak również decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób dający podstawy do ich uchylenia.
Przedmiotowa sprawa dotyczy stwierdzenia przez GITD niezdolność do kierowania operacjami transportowymi przez Skarżącą jako osoby zarządzającej transportem w Przedsiębiorstwie.
Jak wynika z wyjaśnień organu oraz z akt administracyjnych sprawy przebieg zdarzeń w niniejszej sprawie przedstawia się następująco.
Wobec Skarżącej zostały wydane 4 października 2023 r. trzy decyzje przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w H.: nr [...], nr [...]oraz nr [...], nakładające na zarządzającą transportem w Przedsiębiorstwie Skarżącą kary pieniężne, za naruszenia określone w Ip. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d., tj. "Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego", które stanowią najpoważniejsze naruszenia opisane w grupie 5 pod numerem 1 załącznika I do rozporządzenia [...], tj. "Kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE". Powyższe kary pieniężne wynikające z tych decyzji zostały zapłacone 17 października 2023 r.
W związku z powyższymi decyzjami, GITD wydał wobec Skarżącej decyzję z 20 lutego 2024 r., nr [...], w której stwierdził utratę dobrej reputacji przez Skarżącą jako osobę zarządzającą transportem w Przedsiębiorstwie. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją GITD z 8 października 2024 r. nr [...].
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że GITD słusznie, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2013 r. sygn. akt I OPS 6/13, wskazał w zaskarżonej decyzji, że decyzja o utracie dobrej reputacji stała się ostateczna 8 października 2024 r., czyli z dniem wydania decyzji przez organ II instancji. Jak bowiem wyjaśnił NSA w przywołanej uchwale: "Organ odwoławczy doręcza stronie decyzję ostateczną wydaną w określonym dniu, z tym że dopóki decyzja ta nie zostanie doręczona stronie nie można mówić o wydaniu decyzji. Doręczenie takiej decyzji stronie powoduje ten skutek, że decyzja wchodzi do obrotu prawnego jako decyzja ostateczna z dniem jej wydania."
W konsekwencji, tych decyzji o utracie dobrej reputacji przez Skarżącą jako osoby zarządzającej transportem w Przedsiębiorstwie, GITD wydał decyzję z 20 listopada 2024 r. nr [...]GITD stwierdzającą niezdolność do kierowania operacjami transportowymi przez Skarżącą jako osobę zarządzającą transportem oraz utrzymującą ją w mocy decyzję z 26 maja 2025 r., będącą przedmiotem rozpoznawanej przez Sąd skargi.
Podstawę materialnoprawną decyzji GITD z 20 listopada 2024 r. oraz zaskarżonej decyzji stanowiły m.in. art. 16b ust. 1 pkt 1 u.t.d. oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenie (WE) nr 1071/2009.
Zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 1 u.t.d., organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, niezdolność zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi, jeżeli zarządzający transportem utracił dobrą reputację, zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.
Wyjaśnienia wymaga, że GITD wydał Przedsiębiorcy 19 września 2022 r. zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...]. Skarżąca posiada certyfikat kompetencji zawodowych w drogowym transporcie rzeczy o numerze [...], wydany 8 lipca 2022 r. Wobec Skarżącej, jak zostało to powyżej wskazane, zapadły decyzje: decyzja z 20 lutego 2024 r., nr [...], stwierdzająca utratę dobrej reputacji przez Skarżącą jako osobę zarządzającą transportem w Przedsiębiorstwie oraz utrzymująca ją w mocy decyzja z 8 października 2024 r. nr [...].
Wobec Skarżącej zaistniały w związku z tym przesłanki stwierdzenia niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi, określone w cyt. art. 16b ust. 1 pkt 1 u.t.d.
Zgodnie natomiast ze zdaniem pierwszym art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, jeżeli zarządzający transportem utraci dobrą reputację zgodnie z art. 6, właściwy organ stwierdza, że zarządzający transportem jest niezdolny do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorcy.
Niewątpliwie w świetle przytoczonych powyżej okoliczności należy uznać, że wobec Skarżącej ziściła się przesłanka stwierdzenia niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi, określona również w cyt. art. 14 ust. 1 zdanie 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, a powtórzona w art. 16b ust. 1 pkt 1 u.t.d. – przesłanka utraty przez Skarżącą dobrej reputacji, zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.
Wskazania wymaga, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie nie są decyzje GITD z 20 lutego 2024 r., nr [...], stwierdzająca utratę dobrej reputacji przez Skarżącą jako osobę zarządzającą transportem w Przedsiębiorstwie oraz utrzymująca ją w mocy decyzja z 8 października 2024 r. nr [...]. W związku z czym Sąd nie może w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym badać zgodności z prawem, a więc również zgodności z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 powyższych decyzji (decyzji GITD z 20 lutego 2024 r., nr [...], stwierdzającej utratę dobrej reputacji przez Skarżącą oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z 8 października 2024 r. nr [...]).
Na marginesie Sąd wyjaśnia iż z urzędu znany jest mu fakt, że prawomocnym wyrokiem z 6 maja 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 3976/24 (wyrok dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl) WSA w Warszawie oddalił skargę na decyzję GITD z 8 października 2024 r. nr [...]w przedmiocie stwierdzenia utraty przez Skarżącą dobrej reputacji, co oznacza, że decyzja ta stała się również prawomocna.
Zarzut natomiast podnoszony przez Skarżącą w skardze, iż decyzja z 8 października 2024 r. nr [...], nie weszła w życie 8 października 2024 r. czyli w momencie jej wydania, a dopiero w momencie jej doręczenia Skarżącej tj. 17 października 2024 r. a więc w dniu kiedy minął okres 1 roku od zapłacenia kar, które stały się niebyłe zgodnie z art. 94b u.t.d., nie może być skuteczny, skoro w dniu wydania przez GITD decyzji z 20 listopada 2024 r. nr [...]GITD stwierdzającej niezdolność do kierowania operacjami transportowymi przez Skarżącą jako osobę zarządzającą transportem w Przedsiębiorstwie, w obrocie prawnym funkcjonowała ostateczna od 8 października 2024 r. – co zostało już wcześniej przez Sąd wyjaśnione – decyzja GITD nr [...], utrzymująca w mocy decyzję z 20 lutego 2024 r., nr [...], stwierdzającą utratę dobrej reputacji przez Skarżącą. Decyzja GITD z 8 października 2024 r., nr [...], posiada zatem walor ostateczności z datą wcześniejszą niż nastąpiła realizacja środka rehabilitacji, o którym mowa w art. 94b u.t.d. i ta okoliczność jest w ocenie Sądu kluczowa w niniejszej sprawie, nie podnoszona przez Skarżącą okoliczność doręczenia tej decyzji 17 października 2024 r. Doręczenie tej decyzji Skarżącej w tej dacie spowodowało skutek, że decyzja ta weszła do obrotu prawnego jako decyzja ostateczna z dniem jej wydania – 8 października 2024 r.
Z tych zatem względów za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 7 ust 2 pkt 2, art.7d ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 7e, oraz ust. 5 pkt 1 u.t.d., oraz art. 6 ust. 2 w związku z art. 14 ust. 1 i 2, at. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, poprzez ich niezastosowanie. Podkreślenia przy tym wymaga, że zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji spełnia wymogi określone w at. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, zgodnie z którym decyzje negatywne podejmowane przez właściwe organy państw członkowskich na mocy niniejszego rozporządzenia, w tym o odmownym rozpatrzeniu wniosku, zawieszeniu lub cofnięciu udzielonego zezwolenia lub stwierdzeniu niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi, zawierają uzasadnienie. W decyzjach tych uwzględnia się dostępne informacje na temat naruszeń popełnionych przez przedsiębiorcę lub zarządzającego transportem, które mogą zaszkodzić dobrej reputacji przedsiębiorcy, a także wszystkie inne informacje, którymi dysponuje właściwy organ. Określają one środki rehabilitujące, które mają zastosowanie w przypadku zawieszenia zezwolenia lub stwierdzenia niezdolności.
W uzasadnieniu zaskarżone decyzji oraz decyzji I instancji organ dokładnie opisał przebieg zdarzeń, który doprowadził do ich wydania w tym wskazał stwierdzone naruszenia, które skutkowały wydaniem decyzji nakładających na Skarżącą kar pieniężnych i w konsekwencji też wpłynęły na utratę dobrej reputacji przez Skarżcą, przy uwzględnieniu przez organ środka rehabilitacji, o którym mowa w art. 94b u.t.d.
Sąd stwierdza, że z opisanych powyżej względów niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania w tym art. 6, art. 7 w zw. z art. 75, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Zarzut ten wiąże się z omówioną powyżej, podnoszoną przez Skarżącą kwestią doręczenia ostatecznej decyzji dotyczącej dobrej reputacji Skarżącej po zrealizowaniu się środka rehabilitacji, o którym mowa w art. 94b u.t.d. Sąd wyjaśnił już, że istotny w tej sprawie jest moment wydania decyzji drugiej instancji, która po jej doręczeniu wchodzi do obrotu prawnego jako ostateczna od dnia jej wydania. Wydanie natomiast 8 października 2024 r. decyzji GITD nr [...], nastąpiło przed zrealizowaniem się środka rehabilitacji, o którym mowa w art. 94b u.t.d., co organ uwzględnił i wyjaśnił w zaskarżonej decyzji.
Sąd uznał także za niezasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisów postępowania: art. 7 oraz art. 8 K.p.a., poprzez wskazanie Skarżącej, iż musi odbyć szkolenie trwające co najmniej 3 miesiące lub zdać egzamin obejmujący dziedziny wymienione w rozporządzeniu, gdy na dzień dzisiejszy nie ma w Polsce żadnego ośrodka, które takowe przeprowadza.
Należy wyjaśnić, że zaskarżona decyzja jak również decyzja I instancji nie zawiera rozstrzygnięcia w tej sprawie, organ natomiast przytoczył treść zdania drugiego art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, który jest przepisem powszechnie obowiązującym. Zgodnie z jego treścią, właściwy organ nie potwierdza odzyskania dobrej reputacji przez zarządzającego transportem wcześniej niż w terminie jednego roku od daty utraty dobrej reputacji i w żadnym przypadku zanim zarządzający transportem nie wykaże, że odbył odpowiednie szkolenie trwające co najmniej trzy miesiące lub zdał egzamin obejmujący dziedziny wymienione w części I załącznika I do niniejszego rozporządzenia. Wymóg odbycia odpowiedniego szkolenia trwającego co najmniej trzy miesiące lub zdania egzaminu obejmującego dziedziny wymienione w części I załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, nie jest zatem wymogiem narzuconym przez organ w zaskarżonej decyzji czy też decyzji I instancji, lecz wynikającym z powszechnie obowiązującego przepisu prawa.
Sąd stwierdza, że po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, organ właściwie zastosował w sprawie prawo materialne i procesowe, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji w pełni odpowiada ustawowym wymogom. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyjaśnia powody jej podjęcia. Przywołane są stosowne przepisy prawa, zostały wyjaśnione motywy rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o całokształt materiału dowodowego, mającego znaczenie w niniejszej sprawie i prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Organ odniósł się do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Z tych względów niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania.
Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, również takiego które powinien uwzględnić z urzędu.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł, jak w sentencji wyroku.
Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 tej ustawy, z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek.