VI SA/Wa 2132/04

VI SA/Wa 2132/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-05-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-11-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki
Małgorzata Grzelak
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Sygn. powiązane
II GSK 306/05 - Wyrok NSA z 2006-01-11
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia (spr.) Sędziowie : Asesor WSA Andrzej Czarnecki Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant: Ł.P. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2005 r. sprawy ze skargi ze A. SA z siedzibą w R. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego z dnia [...] września 2004 r., Nr [...], po rozpoznaniu sprawy z wniosku A. S.A. z siedzibą w R. przeciwko I. [...] z T., Niemcy, o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji z powodu nieużywania znaku towarowego columbus uznanego w trybie rejestracji międzynarodowej za numerem IR-[...], na podstawie m.in. art. 170 ust. 1 w związku z art. 255 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, z późn. zm.) oddalono powyższy wniosek.
W uzasadnieniu przypomniano, że w dniu [...] października 2003 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek A. S.A. z R. o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji z powodu nieużywania znaku towarowego columbus uznanego w trybie rejestracji międzynarodowej za numerem IR-[...]. Jako podstawę prawną swego żądania wnioskodawca powołał art. 166 ust. 2 w związku z art. 169 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo własności przemysłowej ze względu na fakt, iż firma I. [...] z siedzibą w T., Niemcy, wystąpiła dnia [...] sierpnia 2003 r. o unieważnienie praw ochronnych na znaki towarowe colombo R-[...] oraz COLOMBO R-[...], do których uprawniony jest wnioskodawca, przeznaczone do oznaczania towarów w klasie 34. W odpowiedzi na wniosek uczestnik postępowania w piśmie z dnia [...] listopada 2003 r. wniósł o oddalenie wniosku, uzasadniając to bezzasadnością żądania uznania sporego znaku z powodu nieużywania. Wnioskodawca dostarczył dowody na używanie znaku columbus IR-[...] w postaci: materiałów informacyjnych, fotografii opakowań i produktów towarów oznaczonych spornym znakiem, faktury. W piśmie z dnia [...] stycznia 2004 r. uczestnik postępowania dostarczył dalsze dowody na używanie znaku columbus, to jest faktury oraz wydruki ze strony internetowej [...] Salonu Fajki, oferującego gilzy pod nazwą columbus. W dniu [...] września 2004 r. uczestnik postępowania dostarczył pełnomocnictwo do sprawy jednocześnie wnosząc o łączne rozpoznanie złożonych przez niego wniosków o unieważnienie praw ochronnych na znaki colombo R-[...] oraz COLOMBO R-[...]. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] września 2004 r. wnioskodawca poparł swój wniosek o uznanie za wygasłe znaku columbus IR-[...], podkreślając swój interes prawny, który wywiódł z faktu, że wnioskodawca jest uprawnionym z rejestracji dwóch znaków towarowych colombo R-[...] oraz COLOMBO R-[...], a uczestnik postępowania wystąpił o ich unieważnienie. Wnioskodawca przedstawił szczegółowe stanowisko odnosząc się do każdego dowodu na używanie spornego znaku, które zostały złożone przez uczestnika postępowania, wnosząc o ich wyłączenie. Dotyczyło to w szczególności: fotografii opakowań i produktów, materiałów informacyjnych zawierających znak towarowy columbus, ze względu na brak daty odnoszącej się do spornego okresu, kopii faktur o nr [...] i [...] ze względu na brak czytelnego podpisu osoby wystawiającej faktury, wydruków ze strony internetowej [...] Salonu Fajki ze względu na późniejszą datę ich wydruku ([...] stycznia 2004 r.). Wnioskodawca wskazał również na to, że podmiot wystawiający faktury (R. S.A. z J.) o nr [...][...] nie jest utożsamiany z uprawnionym z rejestracji spornego znaku i nie przedstawiono dokumentów na istnienie kontaktów handlowych z uczestnikiem postępowania.
Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie wniosku, potwierdzając swoje stanowisko zawarte w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] października 2003 r. Dokonał też oceny wniosku wnioskodawcy o wyłączenie dowodów, zaświadczając o długoletnich powiązaniach handlowych pomiędzy I. a R. S.A., która jest w Polsce importerem produktów uczestnika postępowania.
Rozpoznając sprawę Urząd Patentowy podkreślił, że wniosek o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego graficznego IR-[...] został złożony dnia [...] października 2003 r., a więc już po wejściu w życie obowiązującej ustawy – Prawo własności przemysłowej. Zdarzeniem prawnym, z którym związany jest skutek wygaśnięcia z rejestracji znaku towarowego, jest nieużywanie znaku towarowego. Skutki takiego zdarzenia są ściśle związane z datą złożenia wniosku o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego. W przypadku, gdy wniosek o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego wpłynął po wejściu w życie ustawy – Prawo własności przemysłowej (22 sierpnia 2001 r.) przepisy tej ustawy powinny stanowić podstawę prawną przy rozstrzyganiu przedmiotowego wniosku.
W świetle art. 169 ust. 2 powołanej wyżej ustawy prawo ochronne na znak towarowy może być uznane za wygasłe na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. Interes prawny jest warunkiem wszczęcia i występowania w charakterze strony w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji z powodu nieużywania znaku towarowego. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca wykazał, że swój interes prawny wywodzi z faktu wystąpienia uczestnika postępowania z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaków wnioskodawcy, tj., colombo R-[...] oraz COLOMBO R-[...]. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo własności przemysłowej Urząd Patentowy – w trybie postępowania spornego – rozstrzyga sprawy o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w przypadkach określonych w art. 169. Natomiast w art. 169 tej ustawy wymienione zostały enumeratywnie zdarzenia, z którymi ustawa wiąże skutek prawny polegający na wygaśnięciu prawa do znaku towarowego. Do zdarzeń tych należą: nieużywanie znaku towarowego w ciągu nieprzerwanego okresu 5 lat, utrata przez znak towarowy znamion odróżniających oraz przypadek, gdy znak stał się oznaczeniem mogącym wprowadzać nabywców w błąd co do pochodzenia towaru. Powołany zaś w sentencji decyzji art. 170 ust. 1 ogranicza możliwość uznania wniosku. Powołany przepis stanowi o oddaleniu wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia, jeżeli przed złożeniem wniosku rozpoczęło się lub zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku. Z przedłożonych przez uczestnika postępowania faktur wynika, że przed złożeniem wniosku znak ten był rzeczywiście używany. Dla Urzędu Patentowego najważniejszym elementem jest właśnie wskazanie w tych dowodach na fakt używania spornego znaku w obrocie. Urząd stwierdził, że nie jest uprawniony do oceny zgodności faktur z odpowiednimi w tym zakresie przepisami prawa, które stanowią dowód w przedmiotowej sprawie. Dowody, na których brak jest wskazania w sposób jednoznaczny daty, nie mogą stanowić o używaniu spornego znaku, choć należy jednocześnie podkreślić, że widnieją na nich znaki i nazwy firm R. oraz I.. Uwidocznienie razem tych znaków w materiałach informacyjnych wskazuje na istniejące powiązania kapitałowe i organizacyjne obu podmiotów. Tak więc świadczące o używaniu dowody dopuszczone w rozpatrywanej sprawie są opatrzone datami od kwietnia do maja 2003 r., a złożenie wniosku przez wnioskodawcę nastąpiło w dniu [...] października 2003 r., tj. w okresie pięciu miesięcy od daty ostatniej majowej faktury. Urząd uwzględnił zapis art. 170 ust. 2 powołanej ustawy, który stanowi, że rozpoczęcie lub też wznowienie używania znaku w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku nie zostanie uwzględnione, jeżeli przygotowania do rozpoczęcia lub wznowienia używania mają miejsce już po tym, jak uprawniony dowiedział się, że taki wniosek może być zgłoszony: w opinii Urzędu w rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.
Skargę na powyższą decyzję złożył wnioskodawca – firma A. S.A. z siedzibą w R. wnosząc o jej uchylenie w całości jako naruszającej prawo, a w szczególności zarzucając jej naruszenie następujących przepisów prawa: - art. 7 K.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; - art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przez niezebranie, nierozpatrzenie i nie ocenienie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co miało wpływ na ocenę stanu faktycznego; - naruszenie art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy-Prawo własności przemysłowej poprzez nie wydanie decyzji o wygaśnięciu (ewentualnie w części) prawa ochronnego na znak towarowy; - art. 170 ust. 1 powołanej ustawy przez oddalenie wniosku, pomimo że nie zostało wykazane używanie znaku towarowego columbus IR [...] w sposób nie budzący wątpliwości; - art. 171 powołanej ustawy przez nieuznanie za wygasłe prawa ochronnego na znak towarowy columbus IR [...] w odniesieniu do towarów, dla których w/w znak towarowy nie był używany; - naruszenie art. 4 ustawy o języku polskim przez dopuszczenie w sprawie dokumentów, które nie spełniały wymogów przewidzianych przez przepisy prawa, tj. nie posiadały formy urzędowej.
W uzasadnieniu skargi przypomniano najpierw, że skarżąca spółka (wnioskodawca) w dniu [...] października 2003 r. złożyła w Urzędzie Patentowym RP wniosek o uznanie prawa ochronnego na znak towarowy columbus R [...] udzielonego na rzecz I. [...] z T., Niemcy, za wygasłe z uwagi na nieużywanie przez okres kolejnych pięciu lat. Jako podstawę prawną żądania skarżąca wskazała art. 166 ust. 2 w związku z art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy-Prawo własności przemysłowej, ze względu na fakt, iż spółka I. [...] z T., Niemcy, wystąpiła dnia [...] sierpnia 2003 r. o unieważnienie praw ochronnych na znaki towarowe colombo R-[...] oraz COLOMBO R-[...], w odniesieniu do których uprawniona jest skarżąca spółka. W odpowiedzi na wniosek spółka I. w piśmie z dnia [...] listopada 2003 r. wniosła o oddalenie wniosku, uzasadniając to bezzasadnością żądania za wygasłe spornego znaku z powodu nieużywania. Do swojej odpowiedzi spółka I. dołączyła szereg dowodów, które następnie uzupełniła przy piśmie z dnia [...] stycznia 2004.
Na rozprawie w dniu [...] września 2004 r. skarżąca spółka wykazała posiadanie interesu prawnego w postaci posiadania praw wyłącznych do dwóch znaków towarowych colombo R-[...] oraz COLOMBO R-[...]. Ponadto na rozprawie skarżąca spółka w formie ustnej i pisemnej przedstawiła szczegółowe stanowisko odnoszące się do podstawionych dowodów na używanie znaku COLUMBUS R [...], zakończone wnioskiem o ich wyłączenie. W odpowiedzi na skargę w znacznym stopniu powtórzono argumentację dotyczącą dowodów przedstawionych przez I. na używanie znaku COLUMBUS R [...], podporządkowując ją charakterowi pisma (skarga) i ponownie wnosząc o wyłączenie dowodów.
I tak, w odniesieniu do dowodów obejmujących arkusze fotografii opakowań i produktów firmy I., zawierających znak towarowy columbus, a w szczególności zestaw towarów Columbus, maszynkę do nabijania tubek papierosowych, tubki papierosowe, bibułki papierosowe, a także dwa arkusze materiałów informacyjnych o towarach Columbus i kopie dwóch faktur o nr [...][...], potwierdzających sprzedaż towarów oznaczonych znakiem towarowym columbus – wniesiono o ich wyłączenie ze względu na brak naniesienia na materiale dowodowym daty odnoszącej się do spornego okresu. W odniesieniu do obu przedstawionych faktur wniesiono o ich wyłączenie ze względu na brak czytelnego podpisu osoby wystawiającej faktury VAT, które tym samym nie spełniają wymogów określonych w § 35 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2003 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. z 2002 r. Nr 27, poz. 268, z późn. zm.), wymagającego, by faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży zawierała czytelne podpisy osób uprawnionych do wystawienia lub otrzymania faktury lub podpisy oraz imiona i nazwiska tych osób.(Ten sam zarzut dotyczy faktury nr [...]) Ponadto wskazano, że w/w faktury nie stanowią wiarygodnych dowodów używania znaku towarowego COLUMBUS R [...] ze względu na poważne różnice w ich treści z treścią ich kopii przedstawionych przy piśmie z dnia [...] października 203 r.
W odniesieniu do wydruków ze strony internetowej [...] Salonu Fajki raz jeszcze podniesiono, że nie odnoszą się one do okresu spornego, gdyż zawierają datę późniejszą ([...] stycznia 2004 r.)
Nadto podniesiono zarzuty wskazując, że:
- wszystkie przedstawione dowody w postaci faktur VAT i ich kopii (nr [...][...][...][...][...][...][...][...]) nie zostały wystawione przez spółkę I. [...] z T., Niemcy, tj. uprawnionego z rejestracji znaku towarowego słownego Columbus R [...],
- nie został przedstawiony żaden dokument stwierdzający udzielenie upoważnienia przez I. [...] z T., Niemcy, polskiej spółce R. S.A. z J. na używanie znaku towarowego słownego columbus R [...],
- I. nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego istnienie kontaktów handlowych pomiędzy I. [...] z T., Niemcy, tj. uprawnionym z rejestracji znaku towarowego słownego columbus R [...] a polską spółką R. S.A. z J.,
- I. nie przedstawiła żadnego dowodu w postaci dokumentu odprawy celnej np. dokumentu SAD, potwierdzającego, że towary ujęte w fakturach przekroczyły granic Polski, mimo, ze nie neguje, że towary opatrzone znakiem columbus są importowane.
Dowody w postaci [...] wymienionych faktur nie zawierają tłumaczenia w części odnoszącej się do nazw towarów z wyłączeniem znaku towarowego columbus i nie mogą stanowić dowodu używania znaku towarowego słownego columbus R [...]. Posługiwanie się w obrocie krajowym obcojęzycznymi nazwami z wyłączeniem znaków towarowych jest sprzeczne z art. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. Nr 90, poz.999, z późn. zm.), a ponadto język polski jest wymagany do dokonywania czynności urzędowych.
Rejestracją znaku towarowego columbus R [...] objęte są następujące towary: "bibułka papierosowa, bibułka papierosowa w listkach, gilzy do papierosów, papierośnice, przyrządy do samodzielnego skręcania papierosów, filtry do tytoni do palenia, tytonie do palenia, tytonie surowe" – zgodnie z dostarczonym przez skarżącą spółkę tłumaczeniem przysięgłym wykazu towarów. Natomiast z tłumaczenia wykonanego przez skarżącą spółkę (obejmującego przedstawione faktury), wynika, że znak towarowy słowny columbus R [...] używany byłby jedynie do części towarów objętych rejestracją, tj. do : bibułki papierosowej w listkach, gilz do papierosów oraz przyrządów do samodzielnego skręcania papierosów. Decyzja o odmowie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku słownego columbus R [...] odnosiłaby się zatem wyłącznie do tych towarów. To samo dotyczy powiązań organizacyjnych i kapitałowych pomiędzy firmą R. oraz I., które – zgodnie z przedstawionymi fakturami – ograniczają się tylko do przedstawionego, ograniczonego asortymentu.
Generalnie biorąc, nieodniesienie się Urzędu Patentowego do zarzutów dotyczących wiarygodności niektórych faktur VAT, w treści których znajdują się m.in. obcojęzyczne nazwy towarów bez ich urzędowych tłumaczeń (z wyłączeniem znaku towarowego columbus, pominięcie zarzutów dotyczących przedmiotowego zakresu udzielonego prawa ochronnego stanowią kolejny dowód na to, ze zaskarżona decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego, a zwłaszcza art. 7, 77 oraz 80 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie powołując się przede wszystkim na treść art. 170 ust. 1 ustawy – Prawo własności przemysłowej. Przedłożone przez uprawnionego materiały dowodowe wskazują, zdaniem Urzędu, na rzeczywiste używanie znaku. W świetle ustalonego stanu faktycznego Urząd Patentowy stwierdził, że zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami uprawniony do spornego znaku używał go w sposób rzeczywisty. Zdaniem Urzędu Patentowego RP podniesione przez skarżącego zarzuty nie są trafne. W ocenie Urzędu interes prawny firmy A. S.A. z siedzibą w R. w żądaniu uznania za wygasłe spornego znaku columbus IR [...] nie może budzić wątpliwości, skoro skarżący skorzystał z przysługującego mu uprawnienia, o którym stanowi art. 166 ust. 2 Prawa własności przemysłowej. W rozpatrywanej sprawie kwestią zasadniczą było dokonanie oceny dowodów na używanie znaku. które zgodnie z obowiązującym prawem przedstawił uprawniony z rejestracji znaku columbus. W związku z powyższym Urząd Patentowy dokonał analizy i oceny wszystkich dowodów w celu wyjaśnienia stanu faktycznego. Zebrane dowody wskazują na fakty mające znaczenie dla sprawy i stały się podstawą wydania w oparciu o przepisy prawa materialnego zaskarżonej decyzji. Ponadto należy stwierdzić, że zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów Urząd Patentowy ocenił i przyjął dostępne dowody, co zostało wyrażone w uzasadnieniu decyzji. Tak więc zarzut skarżącego dotyczący nie wyłączenia z materiału dowodowego wskazanych przez niego faktur - ze względu na różnice pomiędzy ich oryginałami a kopiami – jako dowodów na używanie znaku, nie mógł być wzięty pod uwagę ponieważ Urząd Patentowy nie może orzekać w kwestiach dotyczących zgodności z przepisami wydanymi przez Ministra Finansów – i jak z tego wynika – podlegających ocenie zgodności i kontroli przez inny organ. Dotyczy to również wskazanego przez skarżącego braku czytelnego podpisu osoby wystawiającej kwestionowane faktury. Zarzut skarżącego dotyczący braku tożsamości pomiędzy uprawnionym a wystawca faktur oddalono i uzasadniono w decyzji poprzez wykazanie, że umieszczenie znaków i nazwy firm R. oraz I. wskazuje na powiązania kapitałowe i organizacyjne obu podmiotów – tym bardziej, że w materiałach informacyjnych wskazano "I., Niemcy"(skrót nazwy [...]) jako producenta towarów. W tej konkretnie sprawie Urząd Patentowy posłużył się domniemaniem faktycznym, uzasadniając je na podstawie zgromadzonych materiałów, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego w przedmiotowym postępowaniu zostały dopuszczone dowody, które nie posiadały formy urzędowej. Powołana "forma urzędowa" nie została przez skarżącego zdefiniowana i nie znajduje odniesienia w przepisach postępowania administracyjnego. Jeżeli skarżącemu chodziło o dokumenty urzędowe, które mogą stanowić dowody w sprawie, to takimi dowodami mogą być jedynie dokumenty sporządzone przez organy państwowe w przepisanej formie, a tego rodzaju dowody nie zostały przedstawione. Uprawniony, na którym zgodnie z przepisami prawa, ciąży obowiązek wykazania rzeczywistego i prawdziwego używania znaku, może podnieść wszystkie rodzaje dowodów, z których będzie wynikało, że używa on znak i dlatego też nie jest on ograniczony do przedstawienia jako dowodów w sprawie jedynie dokumentów urzędowych.
Reasumując przedstawione argumenty odnoszące się do zarzutów skargi Urząd Patentowy stwierdził, że dokonał on analizy wszystkich dostępnych w sprawie materiałów i dowodów oraz zawarł pełne uzasadnienie będące podstawą wydania decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie obowiązujących przepisów, a w szczególności na podstawie art. 170 ust. 1 Prawa własności przemysłowej, który stanowi, że podlega oddaleniu wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia znaku towarowego, jeżeli przed złożeniem wniosku rozpoczęto lub zostało wznowione rzeczywiste używanie tego znaku. Taka też sytuacja miała miejsce, zdaniem Urzędu Patentowego, w rozpatrywanej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia..
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2004 r., którą oddalono wniosek skarżącego – firmy A. S.A. z siedzibą w R. przeciwko I. [...] z T., Niemcy, o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji z powodu nieużywania znaku towarowego columbus uznanego w trybie rejestracji międzynarodowej za numerem IR-[...].
Zarzuty podniesione wobec tej decyzji mają w części charakter prawno-materialny i odnoszą się do naruszenia art. 169, 170 i 171 ustawy – Prawo własności przemysłowej, w części zaś – z położeniem większego nacisku – charakter proceduralny, związany z naruszeniem art. art. 7, 77 § 1 oraz 80 K.p.a., głównie przez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego.
Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo własności przemysłowej prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, przy czym przez używanie znaku rozumie się także używanie znaku przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego (ust. 4 pkt 3). Postępowanie w sprawie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy wszczyna się na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny (ust. 2). W przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego, obowiązek wykazania używania znaku towarowego spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego (ust. 6). Natomiast zgodnie z art. 170 ust. 1 Urząd Patentowy oddali wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego w przypadku, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1, jeżeli przed złożeniem tego wniosku rozpoczęło się lub zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku. Zgodnie zaś z art. 171 wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy może mieć charakter częściowy – jeżeli przyczyna wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy dotyczy jedynie niektórych towarów, wygaśnięcie prawa odnosi się tylko do tych towarów.
Zgodnie z art. 255 pkt 3 ustawy – Prawo własności przemysłowej stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w przypadkach określonych w art. 169 Urząd Patentowy rozpatruje w trybie postępowania spornego, do którego – zgodnie z art. 256 powołanej ustawy – mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
W rozpatrywanej sprawie zarzuty strony skarżącej dotyczyły niewłaściwego zastosowania powołanych wyżej przepisów – w tym sensie, że na ich podstawie nie zostało orzeczone przez Urząd Patentowy wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy columbus z powodu jego nieużywania. Jest oczywiste, że Urząd Patentowy orzekając w rozpatrywanej sprawie działał w granicach swobodnego uznania, samodzielnie, na podstawie dowodów przedstawionych przez uczestnika postępowania i stronę skarżącą, oceniając fakt używania zarejestrowanego znaku w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat. W konsekwencji znaczna część postępowania zajęły kwestie dowodowe dotyczące używania znaku. Trafnie więc Urząd Patentowy uznał, że w rozpatrywanej sprawie kwestią zasadniczą było dokonanie oceny dowodów na używanie znaku. które zgodnie z obowiązującym prawem przedstawił uprawniony z rejestracji znaku columbus.
Urząd Patentowy uznał, że przedłożone przez uprawnionego materiały dowodowe potwierdziły rzeczywiste używanie znaku. Jednocześnie Urząd Patentowy RP nie dał wiary argumentom skarżącego, kwestionującym dowody przedstawione przez uprawnionego ze znaku i wnoszącego o wyłączenie niektórych dowodów, m.in. faktur, z racji ich wad formalnych. Urząd swoje stanowisko uzasadnił dwojako , stwierdzając – z jednej strony – że Urząd Patentowy nie może orzekać w kwestiach dotyczących zgodności z przepisami wydanymi przez Ministra Finansów – i jak z tego wynika – podlegających ocenie zgodności i kontroli przez inny organ (ten argument dotyczył wprost zarzutów zgłoszonych wobec faktur przedstawionych przez uprawnionego ze znaku), z drugiej zaś strony – ponosząc, że uprawniony, na którym zgodnie z przepisami prawa, ciąży obowiązek wykazania rzeczywistego i prawdziwego używania znaku, może podnieść wszystkie rodzaje dowodów, z których będzie wynikało, że używa on znak i dlatego też nie jest on ograniczony do przedstawienia jako dowodów w sprawie jedynie dokumentów urzędowych. Sąd podzielił stanowisko Urzędu Patentowego RP, że dokonał on analizy wszystkich dostępnych w sprawie materiałów i dowodów oraz zawarł pełne uzasadnienie będące podstawą wydania decyzji. Jednocześnie Sąd uznał, że Urząd określił wyraźnie kryteria, którymi się kierował przy podejmowaniu zaskarżonego orzeczenia, a tym samym spełnił wymóg odnoszący się do organów administracji przy podejmowaniu decyzji w ramach tzw. swobodnego uznania.
Należy też zauważyć, że mimo niemal tożsamego brzmienia art. 169 ust. 6 Prawa własności przemysłowej oraz art.28 ust.4 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, regulujących ciężar dowodu w postępowaniach w sprawach o wygaśnięcie prawa ochronnego, na gruncie nowych przepisów zmieniła się pozycja Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego. Sprawy, o których mowa w art. 255 ustawy – Prawo własności przemysłowej, rozstrzygane są jednoinstancyjnie przez kolegia orzekające do spraw spornych, od których orzeczeń służy bezpośrednio skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a następnie skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W takiej sytuacji kolegium w sprawach o wygaśnięcie prawa ochronnego nie prowadzi samodzielnego postępowania dowodowego, ze zbieraniem dowodów włącznie, lecz opiera się na dowodach przedstawionych przez uprawnionego. Nie wyklucza to, oczywiście, możliwości przedstawiania samodzielnych dowodów przez skarżącego (wnioskodawcę w postępowaniu o wygaśnięcie prawa ochronnego) i oceny przez niego dowodów przedstawionych przez uprawnionego, ale skarżący, jeśli chce działać skutecznie, powinien przedstawiać dowody i dokonywać oceny dowodów przedstawionych przez uprawnionego w sferze mieszczącej się w zakresie działania kolegium orzekającego, nie wymagających weryfikacji bądź zajęcia stanowiska przez inne organy.
Reasumując Sad uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie zaszło naruszenie przepisów postępowania, a zwłaszcza art. 7, 77 oraz 80 K.p.a., co zarzucał skarżący, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.