Pełny tekst orzeczenia VI SA/Wa 2128/18

VI SA/Wa 2128/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-03-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2018-11-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Tomasz Sałek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Hasła tematyczne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Sygn. powiązane
II GSK 1210/19 - Wyrok NSA z 2022-12-12
Skarżony organ
Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 2115
art. 31[2] ust. 1, art. 24 ust. 1 pkt 5, art. 31[1] ust. 2,
Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 10, art. 75 par. 1, art. 76 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec wpisu na listę radców prawnych oddala skargę
Uzasadnienie
K. S. (dalej zwany "Stroną", "Skarżącym" lub "Wnioskodawcą") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości (dalej też jako "Minister") z dnia [...] sierpnia 2018 roku nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ sprzeciwił się wpisowi Skarżącego na listę radców prawnych, dokonanego uchwałą Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. (dalej też jako "Rada OIRP") z dnia [...] czerwca 2016 roku nr [...].
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 104 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako "k.p.a.") w związku z art. 312 i art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 Iipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 roku poz. 2115 ze zm., dalej też jako "u.r.p.").
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:
W dniu [...] czerwca 2016 r. Skarżący złożył w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w W. wniosek o wpis na listę radców prawnych w trybie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o radcach prawnych, do którego to wniosku, celem udokumentowania przesłanek wpisu na listę radców prawnych przedłożył szereg dokumentów, w tym oświadczenie z dnia [...] marca 2016 r., że nie toczy się wobec niego postępowanie karne i dyscyplinarne, odpis świadectwa pracy wydanego przez Prezesa Sądu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] maja 1998 r. a także zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] maja 2016 r., z którego wynika, że wnioskodawca nie figuruje w Kartotece Karnej tego rejestru.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. uznając, że Skarżący spełnia przesłanki określone w art. 24 w związku z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o radcach prawnych, uchwałą z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], wpisała go na listę radców prawnych. Uchwałę z aktami osobowymi doręczono Ministrowi Sprawiedliwości w dniu [...] czerwca 2016 r.
Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. Minister Sprawiedliwości zwrócił Okręgowej Izbie Radców Prawnych w W. uchwałę wraz z aktami osobowymi Skarżącego, w celu uzupełnienia materiału dowodowego o odpisy wyroków z uzasadnieniami: Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] listopada 1997 r., sygn. akt [...] i Sądu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] lutego 1998 r., sygn. akt [...] wraz z informacją o odbyciu kary.
W dniu [...] kwietnia 2018 r. do Ministra Sprawiedliwości wpłynęła ponownie uchwała o wpisie Skarżącego na listę radców prawnych Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie wpisu wnioskodawcy na listę radców prawnych wobec faktu, że materiał dowodowy nie został uzupełniony.
Minister Sprawiedliwości, kolejnym pismem z dnia [...] maja 2018 r. ponownie zwrócił Radzie OIRP akta osobowe Skarżącego, w celu aktualizacji oraz uzupełnienia materiału dowodowego poprzez dołączenie do akt postępowania administracyjnego między innymi aktualnego oświadczenia o zakończonych lub toczących się przeciwko wnioskodawcy postępowaniach karnych i dyscyplinarnych; odpisu wyroku Sądu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] lutego 1998 r., sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem i informacją o odbyciu kary, a w przypadku niemożności uzupełnienia postępowania, udokumentowanie powyższego faktu.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. akta osobowe Skarżącego przedłożyła w dniu [...] lipca 2018 r. Do akt nie zostało dołączone oświadczenie Skarżącego o zakończonych postępowaniach karnych i dyscyplinarnych a także odpis wyroku Sądu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] lutego 1998 r., sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem i informacją o odbyciu kary. Natomiast dołączono pismo Skarżącego z dnia [...] lipca 2018 r. zawierające zastrzeżenia, co do uprawnienia Ministra Sprawiedliwości dotyczącego żądania powyższych dokumentów.
Jednocześnie w oparciu o akta osobowe Skarżącego (którymi organ dysponował z uwagi na okoliczność, że Skarżący był sędzią Sądu Rejonowego w [...]), do akt sprawy załączono między innymi kopie wyroków Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1997 r., Sądu Dyscyplinarnego w [...] z dnia [...] grudnia 1997 r., wymierzającego Skarżącemu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby sędziowskiej i wyroku Wyższego Sądu Dyscyplinarnego w [...] z dnia [...] marca 1998 r., utrzymującego powyższy wyrok w mocy.
Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 roku nr [...] Minister Sprawiedliwości sprzeciwił się wpisowi Skarżącego na listę radców prawnych, dokonanego ww. uchwałą Rady OIRP z dnia [...] czerwca 2016 roku nr [...]. W ocenie organu Skarżący nie spełnia bowiem przesłanki, o jakiej mowa w art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych, tj. nie jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Nie złożył on bowiem pisemnego oświadczenia o zakończonych postępowaniach karnych i dyscyplinarnych a także odpisu wyroku Sądu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] lutego 1998 r., sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem i informacją o odbyciu kary, mimo takiego żądania, zawartego w dwóch pismach organu z [...] czerwca 2016 r. i [...] maja 2018 r. W ocenie Ministra takie zachowanie wskazuje na zamiar zatajenia, a przynajmniej przemilczenia faktów i okoliczności istotnych z punktu widzenia oceny spełnienia przesłanki z art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych. a tym samym podważa wiarygodność, uczciwość i prawdomówność kandydata na radcę prawnego, który stosownie do wymienionego przepisu, powinien wykazać się nieskazitelnym charakterem i swym dotychczasowym zachowaniem dawać rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Ustalenia o toczących się przeciwko Skarżącemu postępowaniach karnych i dyscyplinarnych poczyniono zatem pomimo tego, że Skarżący nie zgłosił tego faktu w jego oświadczeniu z dnia [...] lipca 2018 r. oraz pomimo braku współpracy z jego strony z uwagi na brak uzupełnienia braków dowodowych wniosku o wpis na listę radców prawnych w żądnym zakresie. Tymczasem, jak wywiódł organ, Sąd Dyscyplinarny w [...] rozpoznał sprawę Skarżącego obwinionego o to, że uchybił godności sprawowanego urzędu w ten sposób, że [...] lutego 1995 r. w [...] (woj. [...]) w stanie nietrzeźwym, prowadząc z nadmierną szybkością samochód i nie panując nad nim, kilkakrotnie, bez żadnej przyczyny, zjeżdżał na lewy pas szosy, w rezultacie czego potrącił idącą tym pasem w sposób prawidłowy pieszą, która doznała szeregu ciężkich obrażeń ciała, które doprowadziły do jej śmierci, t.j. o czyn z art. 80 § 1 u.s.p. Wyrokiem z dnia [...] grudnia 1997 r. Sąd Dyscyplinarny uznał Skarżącego winnym zarzucanego mu czynu i na podstawie art. 80 § 1 u.s.p. wymierzył mu karę wydalenia ze służby sędziowskiej a Wyższy Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia [...] marca 1998 r., utrzymał powyższy wyrok w mocy. Organ podkreślił, że jest uprawniony do dokonania samodzielnej oceny zachowań kandydata na radcę prawnego pod kątem spełniania przesłanek rękojmi przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności ujawnionych w toku postępowania administracyjnego. Jednocześnie Minister Sprawiedliwości negatywnie ocenił dotychczasową postawę Skarżącego. Za okoliczności przemawiające za brakiem nieskazitelności charakteru oraz wiarygodności uznał z jednej strony jego zachowanie, będące przedmiotem postępowania karnego i dyscyplinarnego, a z drugiej zatajenie tego faktu przed organami wpisowymi. Zdaniem organu dyskwalifikuje to Skarżącego w sferze etyczno-moralnej, podważa jego odpowiedzialność i wiarygodność. Samo zatarcie skazania w rozumieniu prawnokamym na gruncie postępowania administracyjnego nie oznacza, w ocenie Ministra, że zachowanie takie nie miało miejsca, gdyż istnieje ono, jako fakt społeczny i winno być przedmiotem oceny, szczególnie przy badaniu przesłanki spełniania rękojmi należytego wykonywania zawodu zaufania publicznego. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości wszystkie przedstawione przez Skarżącego pozytywne opinie w zestawieniu z zachowaniem, którego się dopuścił i które skutkowało wymierzeniem kary złożenia z urzędu sędziego i późniejszą jego postawą wobec tego faktu, nie wpływają na zmianę oceny braku dawania przez wymienionego rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Organ zaznaczył przy tym, że jego uwadze nie uszło pominięcie przez Skarżącego w załącznikach wniosku o wpis na listę radców prawnych faktu prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego oraz postępowań dyscyplinarnych, jak również brak współpracy z organem wpisowym przy uzupełnianiu materiału dowodowego. Opisane zachowanie wobec organów samorządu radcowskiego już na początku kariery zawodowej, w ocenie Ministra Sprawiedliwości, poddaje krytyce jego rzetelność i odpowiedzialność. Organ uznał, że Skarżący swoim zachowaniem podważył zaufanie i wizerunek swojej osoby. Wprawdzie pod względem merytorycznym posiada odpowiednie przygotowanie do wykonywania zawodu radcy prawnego, jednakże analiza jego zachowania, w sferze etyczno-moralnej podważa pozytywną ocenę jego kandydatury.
We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2018 roku Skarżący zarzucił naruszenie:
I. przepisów prawa, które uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, tj.:
1) art. 37 ust. 2 ustawy z 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. z 2012 r. poz.
392, ze zm.) i art. 268a k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji w imieniu Ministra Sprawiedliwości przez podsekretarza stanu Ł. P., podczas gdy zarządzenie nr [...] Ministra Sprawiedliwości z [...] czerwca 2018 r. w sprawie ustalenia zakresu czynności członków kierownictwa Ministerstwa Sprawiedliwości oraz Dyrektora Generalnego Urzędu nie upoważniało go w sposób prawidłowy do podjęcia czynności;
lI. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przesłanką dyskwalifikującą kandydata na radcę prawnego na gruncie omawianego przepisu może być brak zawiadomienia Rady OIRP i Ministra Sprawiedliwości w toku odpowiednio postępowania w przedmiocie wpisu i postępowania nadzorczego o zapadłych wobec kandydata wyrokach dyscyplinarnych i karnych;
2) art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych poprzez jego błędne zastosowanie,
polegające na przyjęciu, że skarżący nie posiada przymiotów wskazanych w tym przepisie wyłącznie z uwagi na popełnienie jednostkowego czynu, za który został pociągnięty do odpowiedzialności karnej i dyscyplinarnej, oraz z uwagi na fakt nieujawnienia tej okoliczności przed Radą OIRP w W. i Ministrem Sprawiedliwości;
III. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 311 ust. 2 ustawy o radcach prawnych poprzez jego błędną wykładnię, ewentualnie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które to naruszenia doprowadziły Ministra Sprawiedliwości do zwrotu akt Radzie OIRP w W. w dniach [...] czerwca 2016 r. w celu uzupełnienia akt osobowych skarżącego o odpisy wyroków karnych i informację o odbyciu kary, podczas gdy na gruncie powołanego przepisu Rada OIRP nie jest właściwa do gromadzenia tych źródeł dowodowych w postępowaniu nadzorczym, co w dalszej kolejności przyczyniło się do kontynuacji postępowania nadzorczego i podpisania zaskarżonej decyzji po upływie trzydziestodniowego terminu określonego w art. 312 ust. 1 ustawy o radcach prawnych;
2) art. 6 i 19 w zw. z art. 5 § 2 pkt 3 i art. 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, polegające na zażądaniu przez Radę OIRP w W. od Skarżącego informacji o zapadłych wobec niego wyrokach karnych oraz informacji o odbytej karze, choć gromadzenie tych źródeł dowodowych pozostawało poza właściwością tego organu w postępowaniu nadzorczym;
3) art. 7 i 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78 poz. 483, ze zm.) oraz art. 9 zd. 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie, polegające na zażądaniu od skarżącego przez Radę OIRP w W. wiadomości godzących w cześć i dobre imię skarżącego pod rygorem niedoprowadzenia do końca postępowania w jego sprawie, a następnie na ponownym skierowaniu do Ministra Sprawiedliwości uchwały o wpisie skarżącego na listę radców prawnych w dniu [...] kwietnia 2018 r. bez zawiadomienia skarżącego, i wreszcie na powtórnym zażądaniu od skarżącego powyższych wiadomości w dniu [...] maja 2018 r.;
4) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przerzuceniu na Skarżącego obowiązku dowodzenia okoliczności, z których skarżący nie wywodził skutków prawnych, tj. popełnienia czynu wskazanego w zapadłych wobec skarżącego wyrokach karnych i dyscyplinarnych i odbycia kary wymierzonej za ten czyn;
5) art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego oraz na zaniechaniu wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w kontekście posiadania przez skarżącego przymiotów wskazanych w art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych;
6) art. 80 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na dokonaniu ustaleń
faktycznych co do postawy skarżącego wobec popełnionego czynu bez żadnego oparcia w zebranym materiale dowodowym;
7) art. 10 § 1 in fine k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na faktycznym
uniemożliwieniu Skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, co doprowadziło Skarżony organ do uznania za udowodnione niekorzystnych dla skarżących faktów z naruszeniem art. 81 k.p.a.;
8) art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na zaniechaniu uzasadnienia, dlaczego odmówiono mocy dowodowej źródłom dowodowym przedstawionym przez skarżącego łącznie z wnioskiem o wpis na listę radców prawnych z dnia [...] czerwca 2016 r. w kontekście posiadania przez Skarżącego przymiotów wskazanych w art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych;
W świetle powyższych zarzutów Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania, w którym wydano zaskarżoną decyzję, z uwagi na bezprzedmiotowość tego postępowania, wynikającą z upływu ustawowego terminu, w jakim Minister Sprawiedliwości mógł podpisać sprzeciw od wpisu Skarżącego na listę radców prawnych (art. 312 ust. 1 u.r.p.).
W razie uwzględnienia skargi Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Skarżący w dniu [...] lutego 2018 roku przedłożył pismo, w którym ustosunkował się do stanowiska organu zajętego w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana: "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a
w działaniu Ministra, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia w przedmiocie wyrażenia sprzeciwu wobec wpisu Skarżącego na listę radców prawnych a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości zostało oparte o treść art. 312 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, w myśl którego wpis na listę radców prawnych, uważa się za dokonany, jeżeli Minister Sprawiedliwości nie podpisze sprzeciwu od wpisu w terminie 30 dni od dnia otrzymania uchwały wraz z aktami osobowymi kandydata. Podstawą złożenia sprzeciwu może być niespełnienie przez kandydata kryteriów wymienionych w art. 24 ust. 1 i art. 25 ustawy o radcach prawnych.
Minister Sprawiedliwości kontroluje zatem dokonany wpis pod względem zgodności z prawem i bada czy wszystkie ustawowe przesłanki dokonania wpisu zostały spełnione. Minister Sprawiedliwości wyraża sprzeciw w formie decyzji administracyjnej. Zacytowany przepis zakreśla termin prawa materialnego do wniesienia przez Ministra Sprawiedliwości sprzeciwu wobec uchwały o wpisie.
Z kolei podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji stanowi art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych, zgodnie z którym na listę radców prawnych może być wpisany ten, kto jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu.
Ocena, czy Skarżący spełnia warunek o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy należy do organów samorządu i Ministra Sprawiedliwości, a zadaniem sądu administracyjnego jest skontrolowanie, czy rozstrzygnięcie w tym zakresie jest zgodne z przepisami prawa materialnego i procesowego.
Zwroty zawarte w omawianym przepisie, takie jak "nieskazitelny charakter" czy "rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu" należą do pojęć nieostrych. W istocie nie mogą więc być zdefiniowane w sposób jednoznaczny i abstrakcyjny. Trafnie podnosi się w piśmiennictwie, że ratio umieszczenia takiego zwrotu w treści przepisu stanowi, aby miał on zakres możliwy do wypełnienia w konkretnym przypadku. Ukonkretnienie znaczenia przepisu przez uwzględnienie stanu faktycznego, nie zaś odczytywanie znaczenia tekstu in abstracto, należy zaś do sfery stosowania prawa (por. "Interpretacja a subsumcja zwrotów niedookreślonych i nieostrych" E. Łętowska; Państwo o Prawo, 7-8/2011).
Minister Sprawiedliwości, orzekając w sprawie uznał, że Skarżący spełnia pozostałe przesłanki z art. 24 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, natomiast nie spełnia przesłanki określonej w art. 24 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy.
Pojęcie "rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego" zdefiniowane zostało w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego jako zespół cech osobistych charakteru i zachowań składających się na wizerunek osoby zaufania publicznego, na której nie ciążą żadne zarzuty podważające jej wiarygodność. Pojecie "rękojmi" to uroczyste poręczenie, zagwarantowanie, zapewnienie, że z racji posiadanych cech zawód zaufania publicznego, w tym wypadku radcy prawnego, będzie wykonywany prawidłowo. Składają się na nią cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie osoby pragnącej zostać radcą prawnym. O nieskazitelności charakteru z kolei świadczą takie przymioty osobiste jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, umiejętność zgodnego współżycia z otoczeniem. Wyrażenie ustawowe "dotychczasowe zachowanie" oznacza zaś postępowanie osoby ubiegającej się o wpis na listę radców prawnych, do czasu wpisania na tę listę i to takie zachowanie, postępowanie, odpowiadające ocenom moralnym i etycznym, gwarantujące właściwe wykonywanie zawodu radcy prawnego. O posiadaniu wyżej wymienionych przymiotów może świadczyć postępowanie i zachowanie danej osoby zarówno w sferze zawodowej, jak i prywatnej również w dłuższym okresie czasu i do oceny tej są uprawnione organy właściwe w sprawie.
Na rękojmię należytego wykonywania zawodu radcy prawnego w rozumieniu art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy składają się zatem dwa elementy: cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie osoby pragnącej zostać radcą prawnym. Brak rękojmi należytego wykonywania zawodu radcy prawnego jest więc implikacją braku nieskazitelnego charakteru i dotychczasowego zachowania odpowiadającego ocenom moralnym i etycznym. Są to pojęcia jednolite i niepodzielne.
Nieskazitelność charakteru, o której mowa w omawianym przepisie jest wprawdzie pojęciem nieostrym, co oznacza, że decyzja organu w tym zakresie ma charakter ocenny, jednak nieskazitelność charakteru nie jest stopniowalna (nie można być nieskazitelnym znacząco albo minimalnie).
Jak wynika z akt sprawy Minister Sprawiedliwości przeprowadził analizę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego uznał, że skarżący nie spełnia przesłanki z art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych, którą to przesłankę organ władny był ocenić samodzielnie. Zdaniem Sądu, ocena ta nie jest dowolna. Przytoczona przez organ argumentacja jest logiczna i przekonywująca. Organ dokonał oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Wbrew zarzutom skargi, z argumentacji przedstawionej w zaskarżonej decyzji nie wynika bynajmniej, że jedynie fakt popełnienia przestępstwa wystarczył organowi do dyskwalifikacji Skarżącego, jako kandydata na radcę prawnego, a kwestia zatajenia tego faktu przed organem wpisowym miała jedynie charakter wtórny. Minister Sprawiedliwości za okoliczności rzutujące na wiarygodność, odpowiedzialność oraz uczciwość Skarżącego uznał bowiem zarówno dopuszczenie się przez niego zachowań będących przedmiotem postępowania karnego i dyscyplinarnego, jak i ich ukrywanie przed organem wpisowym. Co do pierwszej z powyższych przesłanek, zgodzić należy się z organem, że istotnie konkretne zachowanie kandydata na radcę prawnego, nawet jednostkowe, może podważyć jego wiarygodność oraz nieskazitelny charakter (p. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2005 r. LEX nr 190774). Co do drugiej, nie sposób podważyć konstatacji organu, że doszło do zatajenia przez Skarżącego faktu skazania go zarówno w postępowaniu karnym, jak i dyscyplinarnym. Otóż zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 9) uchwały Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] stycznia 2010 roku nr [...], do wniosku o wpis na listę radców prawnych Skarżący był zobligowany dołączyć oświadczenie o zakończonych lub toczących się przeciwko niemu postępowaniach karnych i dyscyplinarnych. Tymczasem Skarżący złożył co prawda oświadczenie z dnia [...] marca 2016 roku, jednakże ograniczone jedynie do braku aktualnie toczących się wobec niego postępowań. Oceny tej nie zmienia bynajmniej złożenie świadectwa pracy z Sądu Wojewódzkiego w [...], gdzie wskazano, że stosunek pracy Skarżącego wygasł z mocy prawa na podstawie art. 60 § 1 ustawy prawo o ustroju sądów powszechnych z dnia [...] czerwca 1985 r. Przepis ten stanowił, że prawomocne orzeczenie sądu dyscyplinarnego o wydaleniu ze służby sędziowskiej oraz prawomocne orzeczenie sądu skazującego na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych lub zakazu zajmowania stanowiska sędziego pociąga za sobą, z mocy prawa, utratę stanowiska sędziego. Abstrahując od ewidentnego niedopatrzenia organu wpisowego, co do konieczności wyjaśnienia tej kwestii, trudno uznać, że samo złożenie świadectwa pracy z podaną w nim przyczyną jego zakończenia miałoby świadczyć o chęci ujawnienia okoliczności stojących za wygaśnięciem stosunku pracy. Tym bardziej, że, jak wynika z treści protokołu z rozmowy kwalifikacyjnej przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2016 roku przez Radą OIRP w W., Skarżący potwierdził, że tego typu postępowania nie toczyły się wobec niego również w przeszłości. Ewidentnie zatem intencją Skarżącego było pominięcie powyższych zdarzeń w ramach postępowania przed organem samorządu radcowskiego.
Sąd nie znalazł nadto podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi koncentrującego się na nieuprawnionym, zdaniem Skarżącego, żądaniu przez Radę OIRP w W. wiadomości godzących w jego cześć i dobre imię, pod rygorem niedoprowadzenia do końca postępowania w jego sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy były bowiem podstawy, do zastosowania art. 311 ust. 2 ustawy o radcach prawnych. Nadesłane przez OIRP akta osobowe skarżącego nie były bowiem kompletne. Przepis art. 311 ust. 2 ustawy może być zastosowany wtedy, gdy wniosek o wpis nie zawiera wszystkich wymaganych informacji lub dokumentów. Oczywiście, na co zwraca uwagę Skarżący, w art. 24 ust. 2a ustawy o radcach prawnych ustawodawca określił, jakie dokumenty powinny zostać dołączone do wniosku o wpis na listę radców prawnych, wymieniając m.in. informację o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego opatrzoną datą nie wcześniejszą niż miesiąc przed złożeniem wniosku. Jednakże nie można tracić z pola widzenia, że art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy wyraźnie stanowi, że na listę radców prawnych może być wpisany ten, kto jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. W ramach badania tej przesłanki organ samorządu zawodowego może domagać się, w ocenie Sądu, takich dokumentów, które pozwolą na uzyskanie pełnej informacji chociażby w zakresie zarówno aktualnie toczących się wobec kandydata postępowaniach karnych lub dyscyplinarnych, jak również tych zakończonych. To na podstawie bowiem załączonych do wniosku dokumentów organ samorządu zawodowego dokonuje oceny, czy kandydat spełnia określone w art. 24 ustawy o radcach prawnych przesłanki wpisania go na listę radców prawnych. Nie można zatem zaakceptować wynikającego z treści skargi postulatu związania organu samorządu radcowskiego jedynie treścią oświadczenia kandydata, w sytuacji, w której zachodzi konieczność jego zweryfikowania z uwagi na posiadanie przez organ samorządu informacji mogących podważyć prawdziwość takiego oświadczenia kandydata. Skoro bowiem organ miał wiedzę o zakończonych w stosunku do Skarżącego postępowaniach karnych i dyscyplinarnych, to mógł też żądać w tym zakresie od Skarżącego zarówno wyjaśnień, jak i odpowiednich dokumentów. W ocenie Sądu Minister Sprawiedliwości był również uprawniony do uzupełnienia akt w toku postępowania nadzorczego, jeżeli to uzupełnienie mieściło się w granicach wyznaczonych treścią art. że art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy. W postępowaniu sprzeciwowym Minister Sprawiedliwości, jako organ nadzoru kontroluje między innymi, czy zebrany w postępowaniu prowadzonym przed organami korporacji zawodowej materiał dowodowy stanowi, z punktu widzenia normatywnych przesłanek warunkujących dokonanie wpisu na listę radców prawnych, dostateczną faktyczną podstawę, aby wpisu tego dokonać, tj. z punktu widzenia istnienia/nieistnienia wad prawnych ostatecznego rozstrzygnięcia o wpisie, uzasadniających pozbawienie jej mocy prawnej. Jest to więc jego ustawowa kompetencja. Kwestia prawidłowo zebranego materiału dowodowego jest o tyle istotna, że korzystanie przez Ministra Sprawiedliwości z uprawnienia do wniesienia sprzeciwu ograniczone jest w czasie materialnoprawnym, trzydziestodniowym terminem, o którym mowa w art. 312 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, bezskuteczny upływ którego skutkuje z mocy prawa wygaśnięciem jego kompetencji nadzorczych. Wobec charakteru tego terminu, w konsekwencji oznacza również brak istnienia jakichkolwiek prawnych podstaw do restytucji kompetencji nadzorczych. Tym samym zarówno organ samorządu zawodowego, jak i Minister Sprawiedliwości, powinien brać pod uwagę wszystkie okoliczności składające się na wizerunek kandydata, a więc wszystkie znane im zdarzenia. Sąd przy tym zauważa, że organ wykazując okoliczności z dotychczasowego życia Skarżącego, które podważały nieskazitelność jego charakteru powołał się na wiarygodne dowody, bo dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Sąd nie ma przy tym wątpliwości, że organ, dla ustalenia okoliczności istotnych w tej sprawie, mógł posłużyć się dowodami z innego postępowania. Należy bowiem zwrócić uwagę, iż na gruncie postępowania administracyjnego brak w powyższym zakresie formalnych przeciwwskazań normatywnych, a formuła dowodu z art. 75 § 1 k.p.a. jest pojemna. Zgodnie z tym przepisem jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Minister Sprawiedliwości mógł zatem załączyć do akta postępowania zarówno kopię wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1997 r., sygn. akt [...], jak i kopię wyroku Sądu Dyscyplinarnego w [...] z dnia [...] grudnia 1997 r., sygn. akt [...] wymierzającego wnioskodawcy karę dyscyplinarną wydalenia ze służby sędziowskiej oraz wyroku Wyższego Sądu Dyscyplinarnego w [...] z dnia [...] marca 1998 r., sygn. akt [...] utrzymującego w mocy zaskarżony wyrok wraz z uzasadnieniami.
Nieuzasadnione jest tym samym stanowisko, że badanie zgodności z prawem wpisu na listę radców prawnych przez Ministra Sprawiedliwości, może odbywać się jedynie w oparciu o akta osobowe nadesłane wraz z uchwałą, ewentualnie uzupełnione w trybie określonym w art. 311 ust. 2 ustawy o radcach prawnych. Wywodzenie z treści tego przepisu zakazu "wyjścia" poza materiały przedstawione, ewentualnie uzupełnione przez organ, który dokonał wpisu, jest nieusprawiedliwione. Podkreślić należy, że uprawnienie Ministra Sprawiedliwości do wyrażenia sprzeciwu od wpisu na listę radców prawnych stanowi element nadzoru nad działalnością samorządu prawniczego. Analiza instytucji tego nadzoru została dokonana przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 1 grudnia 2009, sygn. akt K 4/08. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu tego wyroku stwierdził, że nadzór Ministra Sprawiedliwości uzasadniony jest potrzebą ochrony wartości konstytucyjnych takich jak ochrona praw obywateli oraz bezpieczeństwa obrotu prawnego. Ze względu na ochronę osób korzystających z pomocy prawnej świadczenie tego rodzaju pomocy nie może być pozostawione poza określoną przez ustawodawcę kontrolą jej formy i jakości przez organ władzy państwowej. W pełni zgadzając się z argumentacją przedstawioną przez Trybunał Konstytucyjny zwrócić należy uwagę także na pogląd prawny wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 marca 2009 r. sygn. akt II GSK 1001/08, adekwatny również w stosunku do samorządu radcowskiego, zgodnie z którym: "Minister Sprawiedliwości ma prawo do badania, w ramach przyznanego mu w art. 69 ust. 2 Prawa o adwokaturze sprzeciwu od wpisu na listę adwokatów, tego wpisu z punktu widzenia wszystkich wymagań określonych w art. 65 tej ustawy". Proponowana przez Skarżącego wykładnia art. 312 ust. 1 w związku z art. 311 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, w istocie ograniczałaby Ministra Sprawiedliwości w sprawowaniu funkcji nadzorczych w wyżej przedstawionym znaczeniu. Reasumując, w niniejszej sprawie Minister Sprawiedliwości wprawdzie podpisał sprzeciw w późniejszym terminie niż 30 dni od dnia pierwszego doręczenia uchwały, jednak z zachowaniem terminu wynikającego ze zdania drugiego tego przepisu, zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w art. 311 ust. 2, bieg tego terminu liczy się wówczas od dnia ponownego doręczenia uchwały wraz z aktami osobowymi.
Sąd nie zgodził się także ze stanowiskiem Skarżącego, co do uznania za usprawiedliwioną jego bierności w toku postępowania wpisowego, z uwagi na ukierunkowanie jej na ochronę jego prawnie chronionych dóbr, w tym szeroko ujętej kwestii prawa do prywatności w kontekście między innymi art. 47 Konstytucji RP. Ubiegając się o wpis na listę radców prawnych i chcąc wykonywać zawód zaufania publicznego, Skarżący winien w oczywisty sposób poddać się rygorom procedury wpisowej, w tym również co do konieczności wykazania wszelkich okoliczności, które miałyby wpływ na ocenę rękojmi wykonywania przez niego tego zawodu. W kontekście szeroko przywoływanej przez Skarżącego zarówno w skardze, pismach procesowych, jak i na rozprawie kwestii prymatu ochrony prywatności, warto tu zwrócić uwagę na istotny wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 27 czerwca 2017 r. (nr skargi 48427/09), w którym uznał on, iż odmowa wpisania na listę adwokatów skarżących, którzy zostali prawomocnie skazani za popełnienie przestępstwa, nie stanowi naruszenia prawa do poszanowania życia prywatnego i prawa do ochrony dobrego imienia z art. 8 Konwencji o prawach człowieka. Trybunał zwrócił uwagę, ze dopuszczalna jest ingerencja w dobra chronione w art. 8, lecz musi ona być przewidziana przez ustawę, realizować uprawniony cel i być "konieczna w demokratycznym społeczeństwie", zgodnie z art. 8 ust. 2 Konwencji. Trybunał stwierdził, iż w omawianej sprawie wszystkie te warunki zostały spełnione ze względu na szczególnie ważną rolę, jaka spoczywa na adwokatach, jeżeli chodzi o skuteczne działanie wymiaru sprawiedliwości, a w związku z tym muszą spełniać szczególnie wysokie wymogi etyki zawodowej i nieposzlakowanej opinii. W konkluzji swego wyroku Trybunał podsumował, że zasadnie prawo krajowe wyznacza szczególnie wysokie standardy moralne zarówno dla adwokatów, jak i dla innych kluczowych uczestników procesu sprawowania wymiaru sprawiedliwości (prokuratorów, sędziów itp.). Tym samym ingerencja w ich prawo do poszanowania życia prywatnego, nie wykraczała poza to, co "konieczne w demokratycznym społeczeństwie" w celu ochrony praw innych osób i zapewnienia prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Naruszenia ich praw z art. 8 Konwencji o prawach człowieka nie było. Analogicznie, na gruncie ustawy o radcach prawnych, którzy również winni spełniać wysokie standardy moralne jako kluczowi uczestnicy procesu sprawowania wymiaru sprawiedliwości, za w pełni dopuszczalne należało uznać podjęte w niniejszej sprawie działania organów. Zatem w ocenie Sądu, ingerencja w prywatność polegająca na konieczności ujawnienia okoliczności dotyczących dotychczasowych postępowań karnych i dyscyplinarnych w przypadku kandydata na radcę prawnego, nie przekracza granicy intymności wyznaczonej przepisami art. 47 Konstytucji RP oraz art. 8 Europejskiej Konwencji. Ponadto sam przepis art. 47 Konstytucji RP zawiera przede wszystkim normy programowe, wyznaczające cele i zadania władzy publicznej w tym zakresie. Nie określa natomiast praw lub wolności przysługujących bezpośrednio obywatelom, a więc nie może być źródłem ich indywidualnych roszczeń (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II GSK 866/15).
W konsekwencji pominięcie przez Skarżącego faktu prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego oraz postępowań dyscyplinarnych, oraz brak współpracy z organem wpisowym przy uzupełnianiu materiału dowodowego, nie mogą być uzasadniane chęcią ochrony swej prywatności i dobrego imienia w granicach prawa. Dlatego też uprawniona była ocena organu, że takie zachowanie Skarżącego poddaje krytyce jego rzetelność i odpowiedzialność i tym samym podważa pozytywną ocenę jego kandydatury.
Finalnie, Sąd nie podziela również najdalej idącego zarzutu, a więc naruszenia art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 392) i art. 268a ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji w imieniu Ministra Sprawiedliwości przez podsekretarza stanu Ł. P., z uwagi na fakt, że podsekretarz stanu Ł. P., jak argumentuje Skarżący, co do zasady nie jest upoważniony do podejmowania czynności przewidzianych w przepisach u.r.p., gdyż te zostały w pierwszej kolejności powierzone podsekretarzowi stanu M. W. a zarządzenie Ministra Sprawiedliwości, przewidujące zastępowanie podsekretarza stanu M. W. przez wiceministra Ł. P. w razie "nieobecności" tego pierwszego, zostało ukształtowane z przekroczeniem kompetencji przypisanych Ministrowi Sprawiedliwości w art. 37 ust. 2 ustawy o Radzie Ministrów. Nieuprawnione jest tu bowiem doszukiwanie się postulowanej przez Skarżącego analogii do uregulowanej w art. 268a ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, możliwości upoważnienia przez organ administracji publicznej pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu. Pozycja ustrojowa sekretarza i podsekretarza stanu jest wyodrębniona od pozycji aparatu pomocniczego i pracowników tego aparatu. Przyjęcie w prawie administracyjnym koncepcji organu administracji publicznej, któremu przepisy przyznają kompetencję uzasadnia wprowadzenie struktury aparatu pomocniczego, który tworzony jest do wykonywania kompetencji organu. Wprowadzenie konstrukcji organu i jego aparatu pomocniczego powoduje, że przepisy prawa ustrojowego wprowadzają dekoncentrację wewnętrzną, przypisując z mocy prawa zadania realizowane przez aparat pomocniczy, jak i dekoncentrację wewnętrzną kompetencji organu. Przy dekoncentracji wewnętrznej należy wyróżnić zatem dekoncentrację zadań przypisanych do realizacji aparatowi pomocniczemu oraz dekoncentrację wewnętrzną kompetencji przez przypisanie ich do określonych struktur organizacyjnych organu administracji publicznej, których pozycja ustrojowa nie jest sprowadzona do aparatu pomocniczego. Takie rozwiązanie przyjmuje właśnie ustawa o Radzie Ministrów , która wyodrębnia z jednej strony w art. 33 ust. 1 pkt 2 aparat pomocniczy, stanowiąc "Prezes rady Ministrów ustala w drodze rozporządzenia: ministerstwo lub inny urząd administracji rządowej, który ma obsługiwać ministra (...)" a z drugiej w art. 37 przewiduje, że "Minister wykonuje swoje zadania przy pomocy sekretarza i podsekretarzy stanu, gabinetu politycznego ministra oraz dyrektora generalnego urzędu (ust. 1). Zakres czynności sekretarza i podsekretarza stanu ustala właściwy minister, zawiadamiając o tym Prezesa Rady Ministrów (ust. 2). Określenie zakresu zadań wykowywanych przez sekretarza stanu i podsekretarza stanu wypełnia zatem dekoncentrację wewnętrzną ogólną kompetencji organu w zakresie przypisania ich do określonych struktur organizacyjnych, a nie do ich realizacji przez aparat pomocniczy, więc w tym zakresie nie jest bynajmniej konieczne wypełnienie wymogów statuowanych w art. 268a k.p.a. dla ważności ustalenia zakresu czynności sekretarza i podsekretarza stanu przez ministra. Zatem irrelewantnym dla oceny prawidłowości umocowania podsekretarza stanu Ł. P. jest podnoszone w skardze wypracowane na gruncie art. 268a k.p.a. stanowisko orzecznictwa wykluczające subdelegację kompetencji organu na innych pracowników obsługujących ten organ. Nie sposób także wywnioskować zakazu takiego ukształtowania ewentualnego wzajemnego zastępstwa pomiędzy wiceministrami z uwagi na ich nieobecność, z brzmienia art. 37 ust. 2 ustawy o Radzie Ministrów. Wręcz przeciwnie, przepis ten nie wprowadza żadnych ograniczeń dla ministra co do ustalenia przyjętego przez niego za właściwy zakresu czynności sekretarza i podsekretarza stanu. Sama kwestia podejmowania czynności przez jednego z wiceministrów, na wypadek nieobecności innego, z zakresu zadań przypisanego właśnie temu nieobecnemu wiceministrowi, poddana była expressis verbis kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie budziła jego zastrzeżeń, jak chociażby w sprawie o sygn. akt I OSK 1316/11. Reasumując, w tej sytuacji, w której podsekretarz stanu M. W. jest osobą upoważnioną do podejmowania czynności przewidzianych w przepisach u.r.p., to i zastępujący go podsekretarz stanu Ł. P. także posiadał upoważnienie w tym zakresie.
Nie są także zasadne zarzuty pozbawienia Skarżącego możliwości obrony swoich praw poprzez uniemożliwienie mu wypowiedzenia się w sprawie. Skład orzekający w niniejszej sprawie opowiada się za taką linią orzecznictwa, która naruszenia art. 10 k.p.a. nie traktuje w sposób automatyczny, upatrując w nim bezwzględnego uchybienia zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu. Dopiero wykazanie przez stronę, że brak możliwości zajęcia stanowiska oraz złożenia ewentualnych wniosków dowodowych, uniemożliwił podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, mogącej mieć przy tym wpływ na wynik sprawy, daje podstawę do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. Tymczasem w niniejszej sprawie Minister Sprawiedliwości pismem z dnia [...] maja 2018 r., zwracając Radzie OIRP akta osobowe Skarżącego, w celu aktualizacji oraz uzupełnienia materiału dowodowego oznaczył jego zakres, jak i nakazał przy wezwaniu Skarżącego, w przypadku niemożności uzupełnienia postępowania, udokumentowanie powyższego faktu. Skarżący w odpowiedzi z dnia [...] lipca 2018 r. przedstawił swoje stanowisko odnośnie żądań organu. Nie sposób więc dopatrzeć się w sprawie naruszenia jego prawa do udziału w postępowaniu.
W ocenie Sądu działanie organu było prawidłowe, w uzasadnieniu decyzji organ podał przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja odnosi się do istotnych w sprawie okoliczności faktycznoprawnych.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.