VI SA/Wa 2124/22

VI SA/Wa 2124/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska
Dorota Pawłowska /przewodniczący/
Pamela Kuraś-Dębecka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6461 Wynalazki
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 776
art. 49 ust. 1; art. 24; art. 46 ust. 1 i 2; art. 37;
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 139; art. 7; art. 77 par 1; art. 107 par 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. ref. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2022 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia patentu na wynalazek oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Urząd Patentowy RP utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r. o odmowie udzielenia patentu na wynalazek pt. "Sposób i układ do termicznego uzdatniania powietrza wentylacyjnego" zgłoszonego do ochrony w dniu [...] grudnia 2008 r. przez K. T. ( dalej "Zgłaszający", "Skarżący").
Jako podstawę prawną organ wskazał art. 24, art. 25, art. 26, w zw. z art. 315 ust. 3 oraz art. 245 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 776 - dalej p.w.p.).
Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.
1. Wnioskiem z 26 listopada 2008 r. Skarżący wystąpił o udzielenie patentu na wynalazek pt.: "Sposób termicznego uzdatniania powietrza wentylacyjnego i układ do termicznego uzdatniania powietrza wentylacyjnego".
Pismem z 28 marca 2013 r. Urząd powiadomił Skarżącego, że rozwiązanie nie spełnia wymogów art. 24 oraz art. 33 ust. 1-3 p.w.p.
W toku badania Urząd Patentowy stwierdził, że zgłoszone rozwiązania: "Sposób termicznego uzdatniania powietrza wentylacyjnego", określony w zastrzeżeniach patentowych nr 1-6 oraz "Układ do termicznego uzdatniania powietrza wentylacyjnego", określony w zastrzeżeniach patentowych nr 7-14, zostały przedstawione w sposób niedostatecznie ujawniający wszystkie istotne dane potrzebne do ich zrealizowania.
Urząd powiadomił Zgłaszającego, że zgodnie z art. 33 ust. 1-3¹ p.w.p. opis powinien przedstawiać wynalazek na tyle jasno i wyczerpująco, aby znawca mógł go urzeczywistnić. Zastrzeżenia patentowe powinny być poparte w całości opisem wynalazku oraz powinny określać w sposób zwięzły, ale jednoznaczny, poprzez podanie cech technicznych rozwiązania, zastrzegany wynalazek oraz zakres żądanej ochrony patentowej, a każde zastrzeżenie powinno być jasno ujęte.
Urząd uznał, że rozwiązanie określone w zastrzeżeniu nr 1 zostało przedstawione niedostatecznie jasno i wyczerpująco, co uniemożliwia znawcy jego realizację. Zgłaszający podał, jako jedyny etap zastrzeganego sposobu, uzdatnianie powietrza wentylacyjnego, ale nie określił jak daną czynność należy przeprowadzić. Znawca chcący odtworzyć tę czynność stanąłby przed problemem, ponieważ nie wiedziałby jakie procesy określenie "uzdatnia się" obejmuje. Zgłaszający wskazał, że "strumień powietrza wentylacyjnego uzdatnia się za pośrednictwem (...) ekologicznego czynnika termodynamicznego", ale nie wyjaśnił co znawca ma rozumieć jako "ekologiczny czynnik termodynamiczny". Ponadto, według Zgłaszającego, możliwe jest użycie kilku takich "czynników" (na co wskazuje określenie "co najmniej jednego"), ale Zgłaszający nie poucza znawcy co to są za czynniki.
Wobec powyższego Urząd stwierdził, że niejednoznaczność w przedstawieniu zastrzeganego sposobu oraz brak wskazania koniecznych środków technicznych umożliwiających prawidłowe odtworzenie rozwiązania wymagałoby od znawcy dodatkowego wkładu wynalazczego.
Urząd stwierdził również, że zastrzeżenia patentowe nr 2-6 przedstawiają rozwiązania szczegółowe, które w połączeniu z rozwiązaniem z zastrzeżenia nr 1 również nie ujawniają w sposób dostateczny cech technicznych, potrzebnych do realizacji wynalazku.
W trakcie badania zgłoszenia Urząd stwierdził ponadto, że układ urządzeń według zastrzeżenia nr 7 został przedstawiony niedostatecznie jasno i wyczerpująco, co uniemożliwia znawcy jego realizację. Zgłaszający nie podał cech technicznych urządzeń wchodzących w skład układu, a jedynie wymienił elementy, które zastrzegany układ zawiera, co jest niewystarczające do odtworzenia wynalazku.
Urząd stwierdził ponadto, że zastrzeżenia patentowe nr 8-14 przedstawiają rozwiązania szczegółowe, które w połączeniu z rozwiązaniem z zastrzeżenia nr 7 również nie ujawniają w sposób dostateczny cech technicznych, potrzebnych do realizacji wynalazku.
Zgłaszający w dniu 12 lipca 2013 r. przesłał odpowiedź, w której przedstawił swoje stanowisko odnośnie zarzutów zawartych w piśmie Urzędu.
Po ponownym przeanalizowaniu opisu zgłoszeniowego Urząd Patentowy w zawiadomieniu z 30 października 2014 r. podtrzymał postawione w piśmie z 28 marca 2013 r. zarzuty wraz z uzasadnieniem, które wobec braku zmian zastrzeżeniach patentowych nie zostały powtórzone.
Zgłaszający w dniu 4 grudnia 2014 r. przesłał pismo, w którym przedstawił swoje stanowisko odnośnie zarzutów stawianych przez organ oraz przedstawił definicje użytych terminów technicznych. Zgłaszający nie wprowadził żadnych poprawek do opisu zgłoszeniowego bowiem jego zdaniem przedstawione definicje są ogólnodostępne w literaturze dotyczącej układów wentylacyjno-klimatyzacyjnych oraz w internecie.
Po ponownym przeanalizowaniu opisu zgłoszeniowego Urząd podtrzymał postawione w piśmie z 30 października 2014 r. zarzuty wraz z uzasadnieniem.
2. Decyzją z [...] stycznia 2016 r. Urząd Patentowy odmówił udzielenia patentu na w/w wynalazek.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że dotychczasowy przebieg postępowania, zarzut braku jasnego i wyczerpującego określenia rozwiązań w zgłoszeniu pokazują, że w opinii Urzędu postępowanie nie mogło się zakończyć udzieleniem ochrony patentowej. Pomimo kolejnych zawiadomień, Zgłaszający nie wprowadził poprawek, które przyczyniłby do wyeliminowania postawionego przez Urząd zarzutu oraz które ujawniłyby rozwiązania w kategorii "sposób'' oraz w kategorii "urządzenie'' wystarczająco jasno, żeby możliwa była ich realizacja. Urząd wielokrotnie wskazywał Zgłaszającemu jakie są przesłanki do udzielenia ochrony patentowej na zgłoszone rozwiązania.
Zarzut braku dostatecznego ujawnienia, jaki postawił Urząd został uzasadniony w oparciu o analizę zakresu żądanej ochrony, wyznaczonej przez zastrzeżenia patentowe. Urząd wskazał przyczyny niejasnego i niejednoznacznego określenia rozwiązań w obu zgłoszonych kategoriach, które uniemożliwiają ich odtworzenie. Zdaniem organu Zgłaszający miał dostateczne dane do tego oraz wystarczającą ilość czasu, aby zastrzeżenia patentowe doprowadzić do takiej postaci, w której postawione przez Urząd zarzuty mogłyby zostać wyeliminowane. Urząd stwierdził, że dalsze rozpatrywanie niniejszego zgłoszenia staje się bezcelowe, ponieważ generowałoby jedynie koszty dla Zgłaszającego, a jednocześnie Urząd nie ma żadnych przesłanek pozwalających domniemywać, że ochrona patentowa na zgłoszone rozwiązania mogłaby zostać udzielona, nawet jeśli zgłaszający zdecydowałby się na przesłanie poprawionej wersji opisu zgłoszeniowego.
W ocenie organu z zastrzeżenia patentowego nr 1 nadal nie jest wiadomym jak przeprowadzić czynność "uzdatnia się" i o jakie "ekologiczne czynniki termodynamiczne" chodzi, skoro zgłaszający zaznaczył, że jest "co najmniej jeden". W zastrzeżeniu nr 7 nadal niewiadomą jest, jak zbudowany jest "układ do termicznego uzdatnianiu powietrza" oraz co należy rozumieć przez połączenie "funkcjonalnie-szeregowo" i czy "zimne źródło energii geotermalnej"' (o którym mowa w zastrzeżeniu niezależnym nr 1) można potraktować jako "źródło energii cieplnej" (o czym jest mowa w zastrzeżeniu niezależnym nr 7). Dlatego Urząd podjął w tej sprawie decyzję o odmowie udzielenia patentu.
3. Zgłaszający wniósł ponowne rozpatrzenie sprawy.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. Urząd Patentowy RP utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że na zgłoszone rozwiązanie nie może być udzielony patent. Przede wszystkim załączona do wniosku, o ponowne rozpatrzenie zgłoszenia P.386661, nowa wersja opisu wynalazku i zastrzeżeń patentowych nie może być brana do oceny merytorycznej tego zgłoszenia ze względów formalnych. Wprowadzone uzupełnienia i poprawki w większości są niedopuszczalne lub czynią przedstawienie zgłoszonego rozwiązania niejednoznacznym.
Mając powyższe wyjaśnienia na uwadze, Urząd ponownie sprawdzając zdolność patentową zgłoszonego rozwiązania, poddał analizie wersję opisu wynalazku i zastrzeżeń patentowych z dnia dokonania zgłoszenia. Jednocześnie Urząd w celu rzetelnego sprawdzenia, czy spełnione zostały ustawowe warunki dla uzyskania patentu, dostrzegł potrzebę ponownego ustalenia stanu techniki, czego wynikiem jest nowy wykaz dokumentów, przedstawiony w karcie badania dodatkowego zgłoszenia P.386661.
W wyniku ponownej analizy merytorycznej opisu zgłoszeniowego wynalazku (opisu wynalazku, zastrzeżeń patentowych i rysunku) Urząd doszedł do wniosku, że o negatywnej ocenie zdolności patentowej zgłoszonego rozwiązania przesądza brak spełnienia ustawowych warunków dla uzyskania patentu, a mianowicie warunku nowości i warunku poziomu wynalazczego.
Zdaniem organu rozwiązanie pierwszego przedmiotu zgłoszenia (zgłoszonego w kategorii sposób) przedstawione w zastrzeżeniu patentowym niezależnym 1, które wyznacza podstawowy zakres żądanej ochrony dla tego przedmiotu, nie spełnia warunku nowości zawartego w art. 24 i art. 25 ustawy Prawo własności przemysłowej. Zespół istotnych cech technicznych dotyczący zgłoszonego sposobu termicznego uzdatniania powietrza wentylacyjnego, według którego przepływający przez centralę wentylacyjną strumień powietrza ogrzewa się lub chłodzi przy użyciu czynnika termodynamicznego wyprowadzonego ze źródła przekształcania postaci energii, charakteryzujący się tym, że przepływający strumień powietrza wentylacyjnego uzdatnia się za pośrednictwem co najmniej jednego ekologicznego czynnika termodynamicznego wyprowadzanego z zimnego źródła energii geotermalnej, przedstawiony w w/w zastrzeżeniu, został wcześniej ujawniony w międzynarodowym dokumencie WO 2004094921 A1.
Podobnie rozwiązanie drugiego przedmiotu zgłoszenia (zgłoszonego w kategorii wytwór, który jest układem) przedstawione w zastrzeżeniu patentowym niezależnym 7, które wyznacza podstawowy zakres żądanej ochrony dla tego przedmiotu, nie spełnia również warunku nowości zawartego w art. 24 i art. 25 w/w ustawy Prawo własności przemysłowej. Zespół istotnych cech technicznych dotyczący zgłoszonego układu do termicznego uzdatniania powietrza wentylacyjnego, składający się zasadniczo z nagrzewnicy i źródła czynnika grzewczego, charakteryzujący się tym, że usytuowany w centrali wentylacyjnej i zasilany z zimnego źródła energii geotermalnej eko-konwektor jest funkcjonalnie - szeregowo połączony z usytuowaną w centrali wentylacyjnej nagrzewnicą, która jest zasilana z dowolnego źródła ciepła, przedstawiony w w/w zastrzeżeniu, został również wcześniej ujawniony w międzynarodowym dokumencie WO 2004094921 A1.
Natomiast zastrzeżenia patentowe zależne 2-6 (dla sposobu) i 8-14 (dla układu), nie określają takich dodatkowych cech, które w połączeniu z cechami głównymi, określonymi w zastrzeżeniach niezależnych 1 (dla sposobu) i 7 (dla układu), utworzyłyby szczególne postacie rozwiązania, spełniające jednocześnie wspomniany już warunek nowości oraz zawarty w art. 24 i art. 26 w/w ustawy Prawo własności przemysłowej warunek poziomu wynalazczego. Te dodatkowe cechy znane są bezpośrednio z dokumentu WO 2004094921 A1 albo są cechami innych podobnych rozwiązań znanych ze stanu techniki.
Reasumując organ stwierdził, że wobec ustalonego stanu techniki jedynie nowe jest rozwiązanie zgłoszonego układu, w którym pompa ciepła (2) jest zasilana energią fotowoltaiczną, tzn. postać układu określona w zastrzeżeniu 8, oczywiście po wykreśleniu wyrazu "korzystnie". Przy czym nie można jej uznać za rozwiązanie nieoczywiste dla znawcy z dziedziny projektowania układów zawierających pompy ciepła, skoro w stanie techniki znane było zasilanie pomp ciepła energią fotowoltaiczną, przynoszące te same korzyści. W związku z powyższym, tak określona postać zgłoszonego układu może być jedynie przedmiotem wzoru użytkowego, o ile zgłaszający złoży stosowny wniosek konwersyjny, ponieważ wzór użytkowy nie musi posiadać poziomu wynalazczego. Powyższa konkluzja, dotycząca możliwości przejścia na wzór użytkowy, odnosi się także do układu określonego w zastrzeżeniu 12, stanowiącego oczywistą modyfikację znanego z WO 2004094921 A1 rozwiązania.
Ustosunkowując się do pisma Zgłaszającego z 8 grudnia 2016 r. z kolejną nową przeredagowaną wersją opisu (4 i 5 strona) i zastrzeżeń patentowych Urząd Patentowy wskazał, że ta kolejna wersja zastrzeżeń patentowych dotyczących zarówno kategorii sposobu jak i wytworu oparta jest na rozwiązaniach określonych w pierwotnych zastrzeżeniach patentowych. Natomiast Urząd w piśmie z dnia 14 kwietnia 2016 r. wyjaśnił, że wszystkie postacie sposobu i wytworu, w tym także szczególne postacie, określone w pierwotnych zastrzeżeniach patentowych nie posiadają zdolności patentowej.
4. Zgłaszający wniósł skargę do Sądu na powyższą decyzję, zarzucając:
1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 24, 25, 26, 33 ust. 1-3¹ p.w.p. poprzez nietrafne przyjęcie, że zgłoszony wynalazek nie spełnia wymogów: nowości, nieoczywistości oraz ujawnienia w sposób wystarczający;
2. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:
- art. 107 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie w decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. podstawy prawnej w postaci art. 49 ust. 1 p.w.p.;
- art. 107 § 3 w związku z § 1 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniach obu decyzji - wskazania dowodów, na których decyzja została oparta oraz przyczyn, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej - dowodom przedłożonym przez zgłaszającego;
- art. 46 ust. 1 p.w.p. poprzez rezygnację z wezwania Zgłaszającego postanowieniem do wprowadzenia określonych poprawek i uzupełnień do dokumentacji zgłoszeniowej;
- art. 46 ust. 2 p.w.p. poprzez pominięcie środka w postaci wezwania postanowieniem zgłaszającego do usunięcia uzupełnień i poprawek wniesionych z inicjatywy własnej Zgłaszającego, które organ uznał za niedopuszczalne;
- art. 244 ust. 1¹ ustawy p.w.p. w związku z art. 139 k.p.a. poprzez podjęcie decyzji w trybie ponownego rozpatrzenia sprawy na niekorzyść strony, która wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła.
W uzasadnieniu Skarżący rozwinął sformułowane zarzuty, podnosząc, że w zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy RP nietrafnie uznał, że zgłoszony wynalazek nie spełnia ustawowych wymogów nowości, nieoczywistości oraz ujawnienia wynalazku w sposób wystarczający, czym naruszył art. 24, 25, 26 oraz 33 ust. 1-3¹ ustawy Prawo własności przemysłowej. Zdaniem Skarżącego w decyzji pominięta zastała podstawa prawna w postaci art. 49 ust. 1 p.w.p., co stanowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a.
Skarżący zwrócił uwagę, że w ww. decyzji podjętej w trybie ponownego rozpatrzenia sprawy Urząd Patentowy RP wskazał nową, nieuwzględnioną w decyzji pierwotnej podstawę odmowy udzielenia patentu w postaci braku nowości i nieoczywistości rozwiązania. Powyższa okoliczność jest dodatkowym argumentem przemawiającym za koniecznością uwzględnienia wśród podstaw prawnych decyzji - art. 49 ust. 1 p.w.p.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
5. Wyrokiem z 10 października 2018 r. (sygn. VI SA/Wa 1733/17) Wojewódzki Sąd
Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądamiadministracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.)
Sąd pierwszej instancji wskazał, że art. 245 ust. 1 p.w.p. określa zamknięty katalog
dopuszczalnych rozstrzygnięć merytorycznych podejmowanych przez Urząd Patentowy RP w rezultacie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Oznacza to, że organ, rozstrzygając ponownie sprawę, nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w komentowanym przepisie. W efekcie przeprowadzonego postępowania organ może wydać decyzję, którą utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, lub taką, którą uchyla w całości lub w części zaskarżoną decyzję i rozstrzyga co do istoty sprawy.
WSA zauważył, że decyzja z dnia [...] stycznia 2016 r. została wydana na podstawie art. 24 i 33 p.w.p. Organ wskazywał na brak spełnienia wymogu dostatecznie jasnego i wyczerpującego ujawnienia rozwiązania, aby znawca mógł to rozwiązanie urzeczywistnić. Urząd Patentowy RP uznał, że nie występuje nieusuwalna wada zgłoszenia, której nie można by uzupełnić w trybie przewidzianym w ustawie Prawo własności przemysłowej. Z pism kierowanych do zgłaszającego wynika, że Urząd Patentowy RP dopuścił możliwość wprowadzenia zmian w dokumentacji zgłoszeniowej sanujących wady wskazane przez organ i zmian takich oczekiwał, co znalazło potwierdzenia w uzasadnieniu decyzji z [...] stycznia 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że ponownie rozpatrując sprawę Urząd Patentowy RP uznał, iż zgłoszony wynalazek nie spełnia ponadto ustawowych warunków nowości i poziomu wynalazczego, o których mowa w art. 24, 25 i 26 p.w.p. Organ wskazał przy tym, że takie postępowanie jest zgodne z prawem, bowiem z przepisów art. 244, art. 244¹ i art. 245 p.w.p., które dotyczą ponownego rozpatrzenia sprawy, nie wynika, aby Urząd ponownie rozpatrując sprawę związany był podstawą prawną zaskarżonej decyzji.
Sąd pierwszej instancji nie zgodził się z tym stanowiskiem organu. W ocenie WSA, Urząd Patentowy RP w toku postępowania, którego przedmiotem było rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji odmawiającej udzielenie patentu, jeżeli nie ograniczył się do badania prawidłowości ustalenia przez organ w decyzji pierwszoinstancyjnej przesłanki odmowy udzielenia patentu, ale prowadził postępowanie merytoryczne, mające na celu ustalenie spełnienia przez przedmiot zgłoszenia przesłanek z art. 24 25 i 26 p.w.p. tj. przesłanek merytorycznych decydujących o udzieleniu patentu na wynalazek, w świetle brzmienia art. 245 ust. 1 p.w.p. powinien uchylić w całości zaskarżoną decyzję i rozstrzygnąć sprawę co do istoty.
Ponadto zdaniem Sądu pierwszej instancji organ prowadząc postępowanie naruszył przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 2 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego w sprawie i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
WSA wskazał, że piśmie z 8 grudnia 2016 r. Skarżący ustosunkował się do zarzutu organu, dotyczącego ujawnienia zgłoszonych do ochrony rozwiązań w międzynarodowym dokumencie WO 2004094921 A1. Urząd Patentowy uznał, że nie może przyjąć tej argumentacji, ponieważ nie jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami. Powyższe stanowisko uznać należy za niewystarczające i naruszające przepisy postępowania, które zobowiązują organ do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.
W tym stanie Sąd pierwszej instancji uznał za niezbędne uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Sąd wskazał, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ winien uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko.
6. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł Urząd Patentowy RP zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty.
Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił wyrok WSA oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.(sygn. akt VISA/Wa 94/19).
Według NSA zasadnie organ podniósł, że istotą instytucji ponownego rozpatrzenia sprawy jest powtórne merytoryczne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty.
Przy redakcji art. 244 ust. 11 p.w.p. ustawodawca posłużył się zwrotem "odpowiednio", co oznacza, że przepisy dotyczące odwołań od decyzji stosowane do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy mogą być stosowane wprost, z modyfikacją dyspozycji albo w ogóle nie będą miały zastosowania.
Ponadto wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest niedewolutywny. Wniesienie tego środka nie powoduje skutku w postaci przesunięcia kompetencji do rozpoznania sprawy na organ wyższego stopnia, lecz powierza ją ponownie temu samemu organowi. Brak cechy dewolutywności, choćby względnej, powoduje określone konsekwencje w zakresie rezultatów odpowiedniego stosowania do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisów dotyczących odwołań od decyzji. Wymóg odpowiedniości ich stosowania oznacza, że do wniosku i wywołanego nim postępowania nie znajdują zastosowania te przepisy dotyczące postępowania odwoławczego, które związane są z cechą dewolutywności odwołania (por. wyrok NSA z 30 listopada 2017 r., sygn. II GSK 341/16, LEX nr 2431223). Stanowi to oczywistą konsekwencję normatywną treści art. 244 ust. 1 i ust. 11 p.w.p.
Zgodnie z art. 140 k.p.a., w postępowaniu odwoławczym, w sprawach nieuregulowanych, znajdują odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Organ drugiej instancji, rozpoznając odwołanie, nie jest zatem związany ani ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organ pierwszej instancji, ani żądaniami zawartymi w odwołaniu. Na mocy art. 244 ust. 1 i 11 p.w.p., odpowiednio zasady te dotyczą wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpatrywanych przez Urząd Patentowy RP. Oznacza to, że organ rozpatrując sprawę ponownie ma obowiązek powtórnego merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie, z uwzględnieniem i odniesieniem się do argumentacji strony wnoszącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, a wydane przez siebie rozstrzygnięcie winien oprzeć na ponownej ocenie całego materiału zebranego w sprawie. Nie jest możliwe ograniczenie się do badania prawidłowości wskazanych w pierwszej decyzji przesłanek odmowy udzielenia patentu. Zatem, w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem strony o ponowne rozpatrzenie sprawy Urząd Patentowy RP mógł realizować swoje kompetencje orzecznicze tylko i wyłącznie w zakresie, w jakim określone zostały w art. 245 p.w.p. Nie mógł np. wydać decyzji kasacyjnej, ponieważ uchylając zaskarżoną decyzję nie mógł jednocześnie przekazać sprawy do
ponownego rozpatrzenia samemu sobie. Istotą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest bowiem umożliwienie organowi zweryfikowania merytorycznie stanowiska prezentowanego w danym akcie administracyjnym przed wdaniem się w spór sądowoadministracyjny.
Zdaniem NSA Urząd Patentowy RP ponownie rozpatrując sprawę nie mógł zatem ograniczyć się do zbadania prawidłowości przesłanek odmowy udzielenia patentu wskazanych w decyzji z [...] stycznia 2016 r., był bowiem zobowiązany do przeprowadzenia całościowej, merytorycznej oceny zgłoszonego rozwiązania.
Urząd Patentowy RP pierwotnie odmówił udzielenia patentu z uwagi na to, że zgłoszone rozwiązanie nie zostało ujawnione w dostateczny sposób, a następnie w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, uznał, iż odmowa udzielenia patentu powinna nastąpić z uwagi na brak nowości i poziomu wynalazczego zgłoszonego rozwiązania. Analiza ta doprowadziła do stanowiska, że na zgłoszony wynalazek nie może zostać udzielony patent, niemniej z innych przyczyn niż wskazane w pierwotnie wydanej decyzji. Organ podtrzymał zatem negatywne rozstrzygnięcie odnośnie do zdolności patentowej zgłoszonego rozwiązania. Słusznie zatem wywodzi w skardze kasacyjnej, że w tej sytuacji powinien znaleźć zastosowanie art. 245 ust. 1 pkt 1 p.w.p. tj. organ powinien orzec o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W istocie nie doszło bowiem do zmiany stanowiska organu w zakresie udzielenia ochrony patentowej.
Brak było zatem podstaw do uchylania pierwszej wydanej w sprawie decyzji i orzekania ponownie o odmowie udzielenia patentu, organ podtrzymał bowiem swoje negatywne rozstrzygniecie choć wskazał również inne przyczyny odmowy udzielenia patentu.
Wobec powyższego NSA za zasadny uznał zarzut ujęty w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej a dotyczący naruszenia przepisów postępowania.
Ponadto w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny jest również drugi zarzut skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji zarzucił organowi naruszenie "art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 2 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego w sprawie i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy". Sąd pierwszej instancji podniósł, że organ nie wyjaśnił szerzej z jakich powodów nie może zaakceptować argumentacji skarżącego podniesionej w piśmie z 8 grudnia 2016 r. Zauważyć jednak należy, że w zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy RP dokonując oceny zdolności patentowej zgłoszonego rozwiązania, w aspekcie przeciwstawionego dokumentu WO 2004094921 A1 wyjaśnił dlaczego podniesiona w piśmie Skarżącego z 8 grudnia 2016 r. argumentacja nie może zostać zaakceptowana. Wskazał, że "przy sprawdzaniu zdolności patentowej badanego rozwiązania analizuje się treść zastrzeżeń patentowych przedstawiających zespół cech tego rozwiązania i porównuje z cechami rozwiązania jemu przeciwstawionemu'' oraz, że "zgłaszający w swej argumentacji nie wskazał żadnej konkretnej cechy, określonej w zastrzeżeniach patentowych, która wyróżniałaby zgłoszone przez niego rozwiązania od przeciwstawionego im stanu techniki". Stwierdzenia te poprzedzone zostały analizą przeredagowanej wersji opisu i zastrzeżeń patentowych przesłanych przez skarżącego właśnie przy piśmie z 8 grudnia 2016 r.
Zatem wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, w ocenie NSA Urząd Patentowy RP odniósł się do merytorycznych argumentów Skarżącego. Osobną kwestią jest ocena poprawności tej argumentacji. Jednak Sąd pierwszej instancji poza ogólnym stwierdzeniem, że Urząd w niewystarczający sposób odniósł się do podniesionych przez Skarżącego w piśmie z 8 grudnia 2016 r. argumentów, nie postawił Urzędowi żadnych konkretnych zarzutów dotyczących przeprowadzonego badania zdolności patentowej zgłoszonego rozwiązania. Wobec tego omawiany zarzut należy uznać za usprawiedliwiony.
NSA wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zobowiązany będzie uwzględnić powyższe wywody i rozpoznać skargę merytorycznie, przez dokonanie oceny zasadności przyjętych przez organ przesłanek odmowy udzielenia ochrony patentowej oraz odniesienie się do zarzutów skargi.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Sądy administracyjne są sądami prawa a zatem zgodnie z art.134 § 1 p.p.s.a. sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jednakże rozpatrując sprawę z tego punktu widzenia Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi.
Jednocześnie przy ponownym rozpoznaniu skargi należało uwzględnić fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
W konsekwencji zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Związanie oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku oznacza, że w toku ponownego rozpoznania sprawy nie można formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym poglądem i zarówno organ, jak i sąd zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z 22 marca 1999 r. IV SA 527/97 LEX nr 47275).
Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że przy ponownym orzekaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny był związany oceną prawną i wytycznymi wynikającymi z wyroku NSA według których przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinno się poddać analizie poprawność argumentacji przedstawionej przez organ.
Przed przystąpieniem do rozpoznania sprawy należy poczynić kilka uwag natury ogólnej.
W myśl art. 49 ust.1 p.w.p. jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi, że nie zostały spełnione warunki wymagane do uzyskania patentu (pkt 1) lub wynalazek nie został ujawniony w sposób wystarczający (pkt 2) - wydaje decyzję o odmowie udzielenia patentu.
Niewątpliwie wynalazek powinien być przedstawiony w sposób umożliwiający zrozumienie zarówno postawionego przez twórcę problemu technicznego, jak i rozwiązanie tego problemu. Opis wynalazku powinien przedstawiać (ujawniać) wynalazek na tyle jasno i wyczerpująco, aby znawca mógł ten wynalazek urzeczywistnić, jak również dokonać rzeczowej analizy porównawczej z dotychczasowym stanem techniki. Niezmiernie ważnym zagadnieniem jest jednoznaczne zdefiniowanie wynalazku poprzez cechy techniczne, stosowane dla kategorii zastrzeganego rozwiązania tak, aby wynalazek był dostatecznie zrozumiały (tak m.in. A. Pyrża (w:) Poradnik wynalazcy. Procedury zgłoszeniowe w systemie krajowym, europejskim i międzynarodowym, wyd. Urząd Patentowy RP, Warszawa 2008, s. 23).
W świetle obowiązujących przepisów prawa stwierdzić zatem należy, że celem opisu jest przedstawienie przedmiotu wynalazku na tle stanu techniki w dziedzinie, której wynalazek dotyczy, w sposób na tyle jasny i wyczerpujący, aby możliwe było ustalenie, na czym polega istota wynalazku, warunkująca osiągnięcie zamierzonego rezultatu. W opisie wynalazku należy ujawnić istotę rozwiązania technicznego, stanowiącego przedmiot zgłoszenia wynalazku, tzn. należy wskazać zespół środków technicznych, warunkujący uzyskanie rezultatu, który zamierzył sobie twórca rozwiązania zgłoszonego do Urzędu Patentowego RP.
Zgodnie z art. 24 p.w.p. patenty są udzielane - bez względu na dziedzinę techniki - na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania. Artykuł 24 definiuje cztery podstawowe wymogi stawiane rozwiązaniom, którym może zostać przyznana ochrona patentowa, tj. techniczny charakter rozwiązania, nowość, poziom wynalazczy oraz przemysłowe stosowanie. Wszystkie spośród wskazanych w tym przepisie wymogów są odrębne i niezależne oraz muszą być spełnione łącznie, by dane rozwiązanie mogło uzyskać ochronę patentową. W teorii prawa patentowego przyjmuje się, że wynalazek to rozwiązanie o charakterze technicznym ukierunkowane na zaspokojenie praktycznych potrzeb za pomocą nowych sposobów oddziaływania na materię lub wykorzystania jej właściwości, podające w sposób zupełny i kompletny reguły postępowania, które gwarantują osiągnięcie zamierzonego rezultatu [S. Sołtysiński, w: J. Szwaja, A. Szajkowski (red.), System prawa własności intelektualnej, t. 3, s. 29–32]. Rozwiązanie oznacza, że wynalazek jest swoistą receptą określającą poszczególne kroki, które muszą być zrealizowane w celu osiągnięcia danego efektu technicznego. Wynalazek nie jest zatem ideą, lecz instrukcją osiągnięcia określonego rezultatu. W związku z tym nie będzie wynalazkiem sama idea wynalazcza ani wskazanie jedynie efektu technicznego, bez określenia, jak ten efekt techniczny jest osiągany. Owo konkretne rozwiązanie musi mieć charakter techniczny.
W rozpoznawanej sprawie w wyniku ponownej analizy merytorycznej opisu zgłoszeniowego wynalazku (opisu wynalazku, zastrzeżeń patentowych i rysunku) Urząd ostatecznie doszedł do wniosku, że o negatywnej ocenie zdolności patentowej zgłoszonego rozwiązania przesądza brak spełnienia ustawowych warunków dla uzyskania patentu, a mianowicie warunku nowości i warunku poziomu wynalazczego.
Wbrew zarzutom skargi sporna decyzja Urzędu Patentowego została wydana po przeprowadzeniu wnikliwego postępowania zgłoszeniowego.
Sąd zauważa, że postawiony w zaskarżonej decyzji zarzut braku nowości albo poziomu wynalazczego zgłoszonych rozwiązań został obszernie uzasadniony na stronach od 3 do 7 uzasadnienia tej decyzji. Co więcej, w tych wyjaśnieniach nie tylko wskazano dowody, na których zaskarżona decyzja została oparta, międzynarodowy dokument patentowy WO 2004094921 Al i niemiecki dokument patentowy DE 10249562 Al, ale także podano przyczyny dlaczego kolejne wersje opisu zgłoszeniowego, nadsyłane przez Skarżącego w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, nie spełniały ustawowych warunków wymaganych do udzielenia patentu. Również Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że "Urząd Patentowy RP odniósł się do merytorycznych argumentów Skarżącego. Osobną kwestią jest ocena poprawności tej argumentacji."
Po drugie, rację ma też organ, że Skarżący w swej skardze w ogóle nie odniósł się merytorycznie do zarzutu braku nowości albo poziomu wynalazczego zgłoszonych rozwiązań, tak wnikliwie przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W swej skardze skupił się przede wszystkim na zarzucie naruszenia art. 139 k.p.a. uznanego przez NSA za bezzasadny.
Idąc tym tokiem rozumowania Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Jak już wyżej wskazano na przeważająca część zaskarżonej decyzji omawia w sposób szczegółowy powody, dla których zgłoszenie nie spełnienia ustawowych warunków dla uzyskania patentu, a mianowicie warunku nowości i warunku poziomu wynalazczego.
I tak na stronach od 3 do 7 uzasadnienia Urząd Patentowy stwierdził, że:
"W międzynarodowym dokumencie patentowym WO 2004094921 Al, został bowiem wcześniej ujawniony zespół istotnych cech technicznych dotyczący zgłoszonego sposobu termicznego uzdatniania powietrza wentylacyjnego, według którego przepływający przez centralę wentylacyjną strumień powietrza ogrzewa się lub chłodzi przy użyciu czynnika termodynamicznego wyprowadzonego ze źródła przekształcania postaci energii, charakteryzujący się tym, że przepływający strumień powietrza wentylacyjnego (Aul) ogrzewa się wstępnie (w wymienniku ciepła ciecz-powietrze (1]), za pośrednictwem co najmniej jednego czynnika grzewczego pochodzącego z zimnego źródła energii geotermalnej (ekokolektor EK/8), a następnie ten wstępnie ogrzany strumień powietrza ogrzewa się docelowo do założonych parametrów termicznych za pośrednictwem służącego do ogrzewania pomieszczeń czynnika grzewczego uzyskanego w dowolny sposób (czynnikiem pompy ciepła (6) oddającym ciepło w skraplaczu (3)), przy czym czynnik grzewczy (czynnik pompy ciepła (6) oddający ciepło) rozdziela się wstępnie na co najmniej dwa strumienie (według przykładu zilustrowanego na fig. 2 z pompy ciepła (6) wychodzą dwa takie strumienie czynnika grzewczego, pierwszy do skraplacza (3), a drugi do podgrzewacza wody (5)), po czym co najmniej jeden z nich wykorzystuje się do ogrzania docelowego, za pośrednictwem nagrzewnicy w centrali wentylacyjnej (pierwszy strumień oddaje ciepło w skraplaczu (3), pełniącym funkcję nagrzewnicy umieszczonej w centrali wentylacyjnej (7), natomiast drugi strumień oddaje ciepło w podgrzewaczu wody (5)). Podobnie zastrzeżenia patentowe zależne 2-4 nie określają cech, które w połączeniu z cechami głównymi zastrzeżenia 1 utworzyłyby postacie rozwiązania, charakteryzujące się zdolnością patentową.
W ujawnionym bowiem w WO 2004094921 Al rozwiązaniu:
- w okresie letnim przepływający przez centralę wentylacyjną (7) strumień powietrza (Aul) schładza się w zasilanym z zimnego źródła energii geotermalnej eko-konwektorze (wymiennik ciepła ciecz-powietrze (1) zasilany z ekokolektora EK/8),
- w okresie letnim przepływający przez centralę wentylacyjną (7) strumień powietrza (Aul) przepuszcza się celem osuszenia przez zasilany z zimnego źródła energii geotermalnej eko-konwektor (wymiennik ciepła ciecz-powietrze (1) zasilany z ekokolektora EK/8), przy współpracy z wymiennikiem ciepła i/lub z nagrzewnicą (skraplacz (3) uformowany jako wymiennik ciepła, spełniający funkcję nagrzewnicy powietrza),
- w okresie zimowym strumień powietrza (Aul) przepływającego przez centralę wentylacyjną (7), przepuszcza się, celem wstępnego ogrzania przez kaskadę eko- konwektorów, przy czym kolejne tworzące kaskadę eko-konwektory zasila się z odrębnych zimnych źródeł energii geotermalnej (w treści opisu WO 2004094921 Al znajduje się informacja, dotycząca możliwości wykorzystania nie tylko zamiennie, ale także jednocześnie wielu odrębnych zimnych źródeł energii geotermalnej).
Także rozwiązanie główne zgłoszonego układu przedstawione w zastrzeżeniu patentowym niezależnym 5 nowej wersji, które wyznacza podstawowy zakres żądanej ochrony i zatem samodzielnie powinno posiadać zdolność patentową, nie spełnia warunku nowości zawartego w art. 24 i art. 25, w zw. z art. 315 ust. 3 w/w ustawy Prawo własności przemysłowej.
W międzynarodowym dokumencie patentowym WO 2004094921 Al, został bowiem wcześniej ujawniony zespół istotnych cech technicznych dotyczący zgłoszonego układu do termicznego uzdatniania powietrza wentylacyjnego, charakteryzujący się tym, że usytuowany w centrali wentylacyjnej (7) i zasilany z zimnego źródła energii geotermalnej eko-konwektor (wymiennik ciepła ciecz-powietrze (1) zasilany z ekokolektora EK/8) jest funkcjonalnie-szeregowo połączony z usytuowaną w centrali wentylacyjnej (7) nagrzewnicą (skraplacz (3) uformowany jako wymiennik ciepła, spełniający funkcję nagrzewnicy powietrza), która jest zasilana z dowolnego źródła ciepła (pompa ciepła (6)) i/lub innego dowolnego źródła ciepła (wymiennik krzyżowy powietrze-powietrze (LLW) odzyskujący ciepło ze strumienia wywiewanego powietrza (Abl), także inne źródła energii wspomniane w treści opisu, jak np. ścieki), Podobnie zastrzeżenia patentowe zależne 6-12 nie określają cech, które w połączeniu z cechami głównymi zastrzeżenia 1 utworzyłyby postacie rozwiązania, charakteryzujące się zdolnością patentową.
W ujawnionym bowiem w WO 2004094921 Al rozwiązaniu:
- nagrzewnica stanowi kaskadę nagrzewnic zasilanych z odrębnych źródeł ciepła (pierwszą nagrzewnicą jest wymiennik krzyżowy powietrze-powietrze (LLW) odzyskujący ciepło ze strumienia wywiewanego powietrza (Abl), a następną nagrzewnicą jest skraplacz (3) pompy ciepła (6)),
- eko-konwektor stanowi kaskadę eko-konwektorów zasilanych z odrębnych zimnych źródeł energii geotermalnej (jak już w/wspomniano w treści opisu WO 2004094921 Al znajduje się informacja, dotycząca możliwości wykorzystania nie tylko zamiennie, ale także jednocześnie wielu odrębnych zimnych źródeł energii geotermalnej),
- pompa ciepła jest zasilana ze źródła energii elektrycznej (jest to typowe zasilenie],
- pomiędzy eko-konwektor (wymiennik ciepła ciecz-powietrze (1) zasilany z ekokolektora EK/8) a nagrzewnicę (skraplacz (3) pompy ciepła (6]] jest włączony wymiennik odzysku ciepła wywiewnego, który stanowi wymiennik krzyżowy (wymiennik krzyżowy powietrze-powietrze (LLW]),
- pomiędzy eko-konwektor (wymiennik ciepła ciecz-powietrze (1) zasilany z ekokolektora EK/8] a nagrzewnicę (skraplacz (3] pompy ciepła (6]] jest włączony konwektor odzysku, który jest zasilany z dowolnego źródła pozyskiwanej z ogrzewanego obiektu energii cieplnej odpadowej (w treści opisu WO 2004094921 Al są wspomniane różne źródła energii do wykorzystania w przeciwstawionym rozwiązaniu, także ścieki, które mają energię cieplną odpadową].
Niezależnie odnośnie zastrzeżeń 5 i 6 należy podnieść, że w niemieckim dokumencie patentowym DE 10249562 Al został wcześniej ujawniony tego rodzaju układ, w którym zasilany z zimnego źródła energii geotermalnej eko-konwektor (odpowiada mu gruntowy wymiennik ciepła (30]] jest funkcjonalnie-szeregowo połączony z usytuowaną w centrali wentylacyjnej (10) kaskadą nagrzewnic zasilanych z odrębnych źródeł ciepła, w której to kaskadzie pierwszą nagrzewnicą jest pompa ciepła (46), następną nagrzewnicą jest wymiennik krzyżowy powietrze-powietrze (12) odzyskujący ciepło ze strumienia wywiewanego powietrza, a kolejną nagrzewnicą jest dodatkowa nagrzewnica (40), która według opisu może być nagrzewnicą elektryczną lub nagrzewnicą z doprowadzoną ciepłą wodą).
Reasumując należy stwierdzić, że wobec ustalonego stanu techniki jedynie nowe jest rozwiązanie zgłoszonego układu, w którym pompa ciepła (2) .jest zasilana energią fotowoltaiczną, tzn. postać układu określona w zastrzeżeniu 8, oczywiście po wykreśleniu wyrazu "korzystnie". Przy czym nie można jej uznać za rozwiązanie nieoczywiste dla znawcy z dziedziny projektowania układów zawierających pompy ciepła, skoro w stanie techniki znane było zasilanie pomp ciepła energią fotowoltaiczną, przynoszące te same korzyści." ( por. strony od 3 do 7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).
Zdaniem Sądu Skarżący tych ustaleń organu skutecznie nie podważył.
Skarga nie zawiera żadnych konkretnych argumentów technicznych mogących uzasadniać uznanie, że analiza zgłoszenia pod względem wiedzy technicznej jest błędna. Dlatego też treść skargi stanowi jedynie ograniczoną w swej treści polemikę ze słusznym stanowiskiem organu. W tym zakresie również Sądowi trudno jest się domyślać, co Skarżący miał na myśli formułując ocenę, że:
"W zaskarżonych decyzjach Urząd Patentowy RP ograniczył się do zaprezentowania stanowiska organu oraz zgłaszającego w kwestii dostatecznego ujawnienia wynalazku, nie wskazał natomiast dowodów, na których oparł się dokonując ustaleń faktycznych co do braku wystarczającego ujawnienia wynalazku. Nie wskazał również przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej - dowodom przedłożonym przez zgłaszającego na okoliczność, że wynalazek został ujawniony w sposób wystarczający." ( por. strona 3 uzasadnienia skargi).Skarżący tego stanowiska bliżej nie wyjaśnił.
Natomiast Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie uchybień organu, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie można też przyznać racji Skarżącemu, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania - rezygnację z zastosowania przez Urząd Patentowy RP środka przewidzianego w art. 46 ust. 1 p.w.p. polegającego na wezwaniu zgłaszającego postanowieniem do wprowadzenia określonych poprawek i uzupełnień w dokumentacji zgłoszenia, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika natomiast, że organ w toku postępowania zgłoszeniowego wielokrotnie kierował do Skarżącego pisma wyjaśniające braki zgłoszenia - pisma z dnia 14 kwietnia 2016 r. z 22 lipca 2016 r. z 1 września 2016 r.
Ponadto zgodnie art. 46 ust. 2 p.w.p. Urząd Patentowy może wezwać zgłaszającego postanowieniem do usunięcia w wyznaczonym terminie, pod rygorem umorzenia postępowania, uzupełnień i poprawek wprowadzonych przez zgłaszającego do zgłoszenia wynalazku niezgodnie z przepisami ustawy (art. 37 p.w.p.). Ten przepis ma ograniczone zastosowanie, podobnie jak już wyżej omówiony art. 49 p.w.p., do postępowania zgłoszeniowego przed wydaniem pierwszej decyzji w sprawie. Jednakże powyższe ograniczenie zastosowania art. 46 ust. 2 p.w.p. nie oznacza, że Urząd Patentowy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy nie może reagować gdy został naruszony przepis art. 37 p.w.p., regulujący możliwość wprowadzania uzupełnień i poprawek do zgłoszenia wynalazku. W toku przedmiotowego ponownego rozpatrzenia sprawy, w piśmie z dnia 14 kwietnia 2016 r., a nie jak sugeruje Skarżący, że dopiero w zaskarżonej decyzji, Urząd Patentowy przedstawił swoje stanowisko dotyczące braku możliwości udzielenia patentu na zgłoszone rozwiązanie.
Złożona przez Skarżącego poprawiona wersja dokumentacji zgłoszenia podlegać musi ocenie z punktu widzenia art. 37 p.w.p., zgodnie z którym do czasu wydania decyzji zgłaszający może wprowadzić uzupełnienia i poprawki do zgłoszenia, które nie mogą wykraczać poza to, co zostało ujawnione jako przedmiot rozwiązania w opisie zgłoszeniowym wynalazku w dniu dokonania zgłoszenia. Chodzi o to, żeby poprawki te nie wprowadzały dodatkowych elementów do ujawnionego w dacie zgłoszenia przedmiotu wynalazku. Podstawą do oceny tych poprawek jest dokumentacja z daty dokonania zgłoszenia (wyrok WSA w Warszawie z 8 maja 2009 r., VI SA/Wa 2173/08, LEX nr 1062116).
Idąc tym tokiem rozumowania Sąd nie dostrzegł sprzeczności w rozumowaniu Urzędu Patentowego, który w niniejszej sprawie uznał, że zgłoszone rozwiązanie nie może być opatentowane.
Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że Urząd Patentowy zasadnie odmówił udzielenia patentu na zgłoszone rozwiązanie ze względu na brak nowości i poziomu wynalazczego. W tym zakresie Sąd nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości.
Urząd Patentowy wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Rozstrzygając sprawę oparł się na materiale prawidłowo zebranym, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji organ uzasadnił w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.