VI SA/Wa 2116/21

VI SA/Wa 2116/21 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-09-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Magdalena Maliszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II GSK 283/22 - Postanowienie NSA z 2022-04-21
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 58 par. 1 pkt 1, art. 232 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] na decyzję Polskiego Związku Piłki Nożnej z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie przyznania licencji uprawniającej do uczestnictwa w rozgrywkach Ekstraklasy w sezonie 2009/2010 postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej, K. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem wpisu od skargi.
Uzasadnienie
L. S.A. z siedzibą w [...] (obecnie: K. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...]) (dalej: Skarżąca, Klub) w dniu 31 marca 2009 r. złożyła do Polskiego Związku Piłki Nożnej Komisji ds. Licencji dla Klubów Ekstraklasy wniosek o przyznanie licencji uprawniającej do gry w Ekstraklasie w sezonie 2009/2010.
Uchwałą nr [...] odmówiono L. S.A. z siedzibą w [...] wydania licencji uprawniającej do uczestnictwa w rozgrywkach Ekstraklasy w sezonie 2009/2010.
W uzasadnieniu uchwały podano, że Skarżąca nie spełniała warunków zawartych w Podręczniku Licencyjnym PZPN. Ponadto, pomimo wezwania, Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych i merytorycznych wniosku z 31 marca 2009 r. oraz załączonych do niego dokumentów. Braki dotyczyły między innymi nieprzygotowania stadionu zgodnie z raportem z wizytacji obiektu z 5 maja 2009 r. oraz nieudokumentowania realizacji prognozy finansowej na sezon 2009/2010.
Po wniesieniu odwołania Komisja Odwoławcza ds. Licencji Klubowych wydała decyzję nr [...] z [...] maja 2009 r., w której "podtrzymała decyzję I instancji" i odmówiła Skarżącej wydania licencji uprawniającej do uczestnictwa w rozgrywkach Ekstraklasy w sezonie 2009/2010. Skutkiem tych orzeczeń była degradacja klubu L. do I Ligi.
Na powyższą decyzję Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc szereg zarzutów natury formalnej i merytorycznej oraz wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. ewentualnie o jej uchylenie.
W odpowiedzi na skargę Polski Związek Piłki Nożnej (dalej: PZPN) wniósł o jej oddalenie.
W piśmie z 10 sierpnia 2009 r. PZPN przedstawił ponadto wątpliwości odnośnie do konstytucyjności przepisu art. 6 ust. 7 ustawy z 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz.U. z 2005 r. Nr 155, poz. 1298 ze zm.; dalej u.s.k.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 12 lutego 2010 r. przestawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne, czy przepis art. 6 ust. 7 u.s.k. jest zgodny z art. 2, art. 10 ust. 1, art. 173 oraz art. 184 i art. 31 ust. 1- 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?.
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 19 października 2010 r., P 10/10 stwierdził, że art. 6 ust. 7 u.s.k. jest zgodny z art. 31 ust. 1-2 i art. 184 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 10 w zw. z art. 173 Konstytucji RP. Ponadto na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym umorzono postępowanie w pozostałym zakresie.
W toku postępowania sądowoadministracyjnego PZPN wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego ze względu na zakończenie rozgrywek Ekstraklasy w sezonie 2009/2010 oraz z uwagi na to, że 16 października 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857), która m.in. uchyliła ustawę o sporcie kwalifikowanym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 stycznia 2011 r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją uchwały Komisji ds. Licencji Klubowych nr [...] na sezon rozgrywkowy 2009/2010. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez PZPN od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 3 października 2011 r., II GSK 1121/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kierując się wykładnią prawa sformułowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2011 r. uznał skargę za zasadną i wyrokiem z 21 listopada 2012 r., VI SA/Wa 2451/11 uchylił decyzję Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych z [...] maja 2009 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją uchwałę nr [...] na sezon rozgrywkowy 2009/2010 (bez daty).
W uzasadnieniu wyroku Sąd zawarł wytyczne dla organu wskazując, że organy statutowe PZPN przy ponownym rozpoznaniu sprawy winny rozstrzygnąć ją zgodnie ze związkowymi regulacjami wewnętrznymi, jako aktami określającymi warunki i tryb przyznawania oraz pozbawiania licencji, z uwzględnieniem ewentualnych zmian stanu prawnego. Ponadto organy powinny rozważyć okoliczność, że licencja miała dotyczyć uczestnictwa w rozgrywkach Ekstraklasy w sezonie 2009/2010.
Wyrokiem z 29 kwietnia 2014 r., II GSK 311/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez PZPN od ww. wyroku.
Ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z [...] września 2019 r., nr [...] Komisja ds. Licencji Klubowych PZPN, działając na podstawie Podręcznika Licencyjnego PZPN, stanowiącego załącznik do Uchwały Zarządu PZPN nr 1/9 z dnia 31 marca 2006 r. i Regulaminu Komisji ds. Licencji Klubowych Ekstraklasy (uchwała nr III/76 z dnia 17 grudnia 2008 r. Zarządu PZPN) postanowiła nie przyznać licencji Klubowi K. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] (dawniej: L. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...]) na sezon rozgrywkowy 2009/2010 (odmówić przyznania Klubowi licencji uprawniającej do udziału w rozgrywkach Ekstraklasy w sezonie rozgrywkowym 2009/2010). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że została ona wydana na wniosek Klubu z 31 marca 2009 r. o przyznanie licencji na udział w rozgrywkach Ekstraklasy w sezonie rozgrywkowym 2009/2010 a przy wydaniu decyzji uwzględniono niezbędnym zakresie tj. w zakresie procedury oraz składu osobowego upływ czasu, jaki nastąpił od dnia złożenia wniosku oraz zmianę stanu prawnego. Wyjaśniono, że powodem odmowy wydania licencji było niespełnienie przez Klub określonych w Podręczniku Licencyjnym PZPN warunków przyznania licencji w obszarach: finansowym oraz personelu i administracji.
Pismem z 7 października 2019 r. skarżąca, stosując się do zawartego w treści ww. decyzji pouczenia wniosła odwołanie do Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych.
Decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...] Komisja Odwoławcza ds. Licencji Klubowych PZPN, działając na podstawie Podręcznika Licencyjnego PZPN, stanowiącego załącznik do Uchwały Zarządu PZPN nr I/9 z dnia 31 marca 2006 r. i Regulaminu Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych (uchwała nr 1/35 z dnia 7 stycznia 2009 r. Zarządu PZPN), po rozpoznaniu odwołania Skarżącej, utrzymała w mocy decyzję z [...] września 2019 r. W treści decyzji zawarto pouczenie o sposobie oraz terminie jej zaskarżenia wskazując, że stronie przysługuje możliwość wniesienia skargi na ostateczną decyzję Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych PZPN w sprawie odmowy przyznania, zawieszenia lub pozbawienia licencji do Piłkarskiego Sądu Polubownego PZPN w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia jej doręczenia.
Pismem z 13 maja 2021 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisja Odwoławcza ds. Licencji Klubowych PZPN z [...] marca 2021 r. nr [...]., w treści której zarzuciła naruszenie:
1. art. 6 ust. 7 u.s.k. przez niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy i przyjęcie, że od decyzji nr [...] Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych PZPN z [...] marca 2021 r. skarżącej przysługuje skarga do Piłkarskiego Sądu Polubownego PZPN, w sytuacji gdy w związku z zasadą tempus regit actum w sprawach przyznawania i pozbawiania licencji właściwym jest sąd administracyjny;
2. naruszenie pkt 3.2.5.1. Podręcznika Licencyjnego PZPN dla klubów Ekstraklasy na sezon 2009/2010 poprzez utrzymanie w mocy decyzji Komisji do spraw Licencji Klubowych PZPN z [...] września 2019 r. w sytuacji, gdy z uwagi na upływ czasu rozpoznanie wniosku skarżącej o przyznanie licencji na udział w rozgrywkach Ekstraklasy w sezonie 2009/2010 stało się bezprzedmiotowe, a co za tym idzie Komisja do spraw Licencji Klubowych PZPN powinna wydać decyzję o odmowie wydania decyzji w przedmiocie przyznania licencji na sezon 2009/2010 i umorzyć postępowanie;
3. naruszenie pkt 3.2.7.4. Podręcznika Licencyjnego PZPN dla klubów Ekstraklasy na sezon 2009/2010 poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na:
- podpisaniu decyzji Komisji ds. Licencji Klubowych PZPN z [...] września 2019 r. oraz decyzji Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych PZPN z [...] marca 2021 r. wyłącznie przez jednego członka Komisji, tj. przewodniczącego, w sytuacji gdy Komisje te są organami kolegialnymi a więc ich decyzje wymagają podpisu wszystkich członków biorących udział w ich podjęciu;
- podpisaniu decyzji Komisji ds. Licencji Klubowych PZPN z [...] września 2019 r. oraz decyzji Komisji Odwoławczej do spraw Licencji Klubowych PZPN z [...] marca 2021 r. przez osoby nie będące członkami Komisji, tj. przez Kierownika Działu Licencji PZPN L. W.;
- nie zawarcie w decyzji Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych PZPN z [...] marca 2021 r. pouczenia, iż od przedmiotowej decyzji stronie przysługuje odwołanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego;
4. naruszenie pkt 3.2.5.1. w zw. z 3.2.5.8. w zw. z 5.3. Podręcznika Licencyjnego PZPN dla klubów Ekstraklasy na sezon 2009/2010 poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na:
- rozpoznaniu przez Komisję Odwoławczą ds. Licencji Klubowych PZPN oraz Komisję ds. Licencji Klubowych PZPN wniosku skarżącej o przyznanie licencji na udział w rozgrywkach Ekstraklasy w sezonie 2009/2010 wyłącznie w oparciu o kserokopię dokumentacji licencyjnej, bowiem akta licencyjne procesu licencyjnego uprawniającego do uczestnictwa w rozgrywkach Ekstraklasy w sezonie 2009/2010 są zdeponowane w sejfie pod pozycją [...] Sądu Rejonowego [...] w [...] II Wydziału Cywilnego;
- nierozpoznaniu przez Komisję Odwoławczą ds. Licencji Klubowych PZPN na nowo, w pełnym zakresie merytorycznie niniejszej sprawy i zastąpienie własnych ustaleń ustaleniami poczynionymi przez Komisję ds. Licencji Klubów Ekstraklasy oraz Komisję Odwoławczą ds. Licencji Klubowych, których decyzje zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie;
- dopuszczenie się przez Komisję Odwoławczą ds. Licencji Klubowych PZPN braku wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dokonania jego oceny z pominięciem istotnej części tego materiału, tj. założeń dotyczących budżetu na okres 01.01.2009 do 30.06.2009 (k. 31), Rachunku zysków i strat (k. 36-37), z których wynika, że:
- w prognozowanym okresie miał nastąpić spadek wysokości pasywów Skarżącej, co świadczy o poprawie sytuacji finansowej klubu,
- w omawianym okresie doszło do zwiększenia się zysku Skarżącej, w szczególności do poprzednich lat tj. roku 2006, 2007 i 2008,
- doszło do spadku koszów utrzymania Skarżącej, a także zupełnie dowolnej oceny umów sponsorskich zawartych przez Skarżącą i załączonych do akt sprawy poprzez ustalenie, że umowy te były fikcyjne i nie dokumentowały realnych transakcji handlowych;
- niezawiadomienie Skarżącej zarówno przez Komisję Odwoławczą ds. Licencji Klubowych PZPN, jak i Komisję ds. Licencji Klubowych PZPN o wszczęciu niniejszego postępowania, a tym samym uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zabranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań, co skutkowało uniemożliwieniem Skarżącej skutecznej obrony swoich praw i interesów, mimo że przepisy Podręcznika Licencyjnego PZP dla klubów Ekstraklasy na sezon 2009/2010 nakładają na organy rozpoznające wniosek o przyznanie licencji obowiązek informowania ubiegającego się klubu o przebiegu procesu licencyjnego, w tym w szczególności o brakujących dokumentach, informacjach, konieczności złożenia dalszych wyjaśnień lub potwierdzających dokumentów.
Wskazując powyższe skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych PZPN z [...] marca 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Komisji ds. Licencji Klubowych PZPN z [...] września 2019 r.; umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu podkreśliła, że skarga jest niestandardowa z uwagi na uchylenie, mocą art. 93 ust. 2 ustawy o sporcie, przepisów ustawy o sporcie kwalifikowanym. Wskazała, że w jej ocenie, pomimo uchylenia ww. przepisów właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi nadal pozostaje sąd administracyjny. W tym zakresie skarżąca odwołała się do zasady tempus regit actum.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie jako bezzasadnej. Wskazał ponadto, że pismem z 20 kwietnia 2020 r. Skarżąca, stosując się do pouczenia zawartego w treści zaskarżonej decyzji, wniosła skargę do Piłkarskiego Sądu Polubownego a sprawa jest obecnie w toku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.: dalej p.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych.
Z kolei zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa istnieje tylko wówczas, gdy stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy zmienił się tak istotnie, że nie mają do niego zastosowania przepisy interpretowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, a ponadto w przypadku zmiany stanu prawnego po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 191). Analogiczna sytuacja występuje w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji uchyla zaskarżoną decyzję, zaś skarga kasacyjna od takiego wyroku podlega oddaleniu. Wówczas ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie (art. 153 p.p.s.a.).
Jak wynika z akt sprawy wyrokiem z 21 lipca 2012 r., VI SA/Wa 2451/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych z [...] maja 2019 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją uchwałę nr [...] na sezon rozgrywkowy 2009/2010. Wyrokiem z 29 kwietnia 2014 r., II GSK 311/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez PZPN od ww. wyroku. Organy wydające zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych PZPN nr [...] z [...] marca 2021 r. oraz utrzymującą nią w mocy decyzję Komisji ds. Licencji Klubowych PZPN z [...] września 2019 r. na sezon rozgrywkowy 2009/2010, jak również Sąd orzekający w niniejszej są związane wykładnią, jakiej dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2011 r., II GSK 1121/11 stwierdzając, że "rozstrzygnięcia o którym mowa w art. 6 ust. 1 u.s.k., w sprawach przyznawania i pozbawiania licencji, są aktami sui generis, które ustawodawca poddał kontroli sądów administracyjnych, pozostawiając właściwemu polskiemu związkowi sportowemu uprawnienia do określenia warunków i trybu przyznania i pozbawienia licencji w regulaminach".
Przywołany powyżej art. 6 ust. 7 u.s.k. stanowił, że w sprawach przyznawania i pozbawiania licencji od orzeczeń polskiego związku sportowego klubowi sportowemu przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przepis ten został uchylony w dniu 16 października 2010 r. wraz z wejściem w życie ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie (por. art. 93 pkt 2 ustawy o sporcie). W sprawie doszło zatem do zmiany stanu prawnego, który uzasadnia odejście od wykładni prawa zastosowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2011 r., II GSK 1121/11 w zakresie, w jakim Sąd wyższej instancji wskazuje na poddanie kontroli sądom administracyjnym rozstrzygnięć w sprawach przyznania i pozbawienia licencji klubów sportowych.
Fakt utraty mocy obowiązywania art. 6 ust. 7 u.s.k. jest w sprawie bezsporny, Skarżąca wskazuje natomiast, że uchylając ustawę o sporcie kwalifikowanym ustawodawca nie wprowadził przepisów przejściowych, które określałyby okres zastosowania nowych norm prawnych. Kierując się zasadą tempus regit actum stwierdza, że charakter sporu zaistniałego pomiędzy stronami potwierdza właściwość w sprawie sądu administracyjnego.
Orzekając w niniejszej sprawie Sąd nie podziela powyższego argumentu strony wskazując jednocześnie, że ogólne zasady intertemporalne prawa procesowego pozwalają stwierdzić, że - w braku odmiennego unormowania ustawowego - nowe prawo procesowe stosuje się do czynności procesowych dokonywanych po jego wejściu w życie.
Przystępując zatem do rozpoznania sprawy wskazać należy, że wprowadzona w 2010 r. nowelizacja prawa sportowego realizowała postulat deregulacji. Celem ustawy był powrót do modelu sportu regulowanego przez same organizacje zarządzające danym sportem. Przyjęty przez ustawodawcę model niewątpliwie odpowiada modelowi preferowanemu w krajach Unii Europejskiej (por. Katarzyna Grabska-Luberdzka "Sportowe sądownictwo polubowne w Polsce – historia legistacjii", e-Przegląd Arbitrażowy nr 2(9) 2012 r.). Jak wskazuje autor powyższej publikacji wstępny projekt ustawy o sporcie zawierał rozdział dotyczący rozstrzygania sporów w sporcie. Ostatecznie fragment ten został całkowicie usunięty, co motywowano tym, że rozdział V kodeksu postępowania cywilnego, stanowi wystarczającą podstawę dla rozwiązywania sporów sportowych na drodze arbitrażu.
PZPN jest organizacją korporacyjną typu stowarzyszeniowego, posiadającą osobowość prawną. Aktem prawnym regulującym zadania, strukturę organizacyjną i sposób działania PZPN jest jego Statut. W myśl art. 12 § 1 pkt 23 Statutu w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji (dokument ogólnie dostępny publikowany na oficjalnej stronie internetowej PZPN), PZPN realizuje swoje cele statutowe poprzez nadawanie klubom sportowym licencji uprawniających do udziału we współzawodnictwie sportowym, zgodnie z wymogami minimalnymi określonymi przez UEFA wraz z ich zmianami. Sposób udzielenia licencji określa właściwy regulamin (Podręcznik Licencyjny PZPN). Stosownie do art. 45 § 1 pkt 2 Statutu organem jurysdykcyjnym PZPN jest Piłkarski Sąd Polubowny. § 5 art. 45 Statutu stanowi natomiast, że Piłkarski Sąd Polubowny, działający w składzie 5-osobowym jest także właściwy do rozpoznania skarg na ostateczne decyzje Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych w sprawie odmowy przyznania, zawieszenia lub pozbawienia licencji. W myśl art. 50 § 1 Statutu Piłkarski Sąd Polubowny jest stałym sądem arbitrażowym w rozumieniu art. 1158 k.p.c. i działa na podstawie art. 1154 – 1217 k.p.c., zapewniających pełną niezależność i bezstronność arbitrów oraz przeprowadzenie równoważnej procedury z zachowaniem w szczególności prawa do wysłuchania stron, prawa do obrony pozwanego, możliwości przedstawienia wszelkich twierdzeń i środków dowodowych, a także uprawnienia stron do skorzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. § 2 art. 50 stanowi natomiast, że Piłkarski Sąd Polubowny jest powołany do rozpoznawana wszelkich sporów majątkowych lub sporów o prawa niemajątkowe, mogących być przedmiotem ugody, w tym dotyczących stabilności kontraktowej zawodników oraz spraw dotyczących licencji klubowych, o których mowa w art. 45 § 5 Statutu – powstałych na tle uprawiania, organizacji, upowszechniania i rozwoju sportu piłki nożnej, których rozstrzygnięcie w trybie postępowania arbitrażowego przewidziane jest przez statuty i regulaminy FIFA, UEFA i PZPN. Organami ds. przyznawania licencji klubom są: Komisja ds. Licencji Klubowych oraz Komisja Odwoławcza ds. Licencji Kubowych. W skład każdej ze wskazanych komisji, składającej się od 9-18 osób, musi wchodzić przynajmniej 1 dyplomowany księgowy oraz przynajmniej 1 prawnik. Z zastrzeżeniem art. 45 § 5 Statutu, decyzje regulaminowe Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych są ostateczne (art. 66 § 1 Statutu).
Wskazane powyżej regulacje statutowe w pełni wyczerpują kwestię związane z możliwością poddania kontroli jurysdykcyjnej orzeczenia wydanego przez Komisję Odwoławczą ds. Licencji Klubowych PZPN. Z treści ich bezsprzecznie wynika, że w obecnym stanie prawnym organem właściwym do rozpoznania skarg na ostateczne decyzje Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych w sprawie odmowy przyznania, zawieszenia lub pozbawienia licencji jest Piłkarski Sąd Polubowny (organ jurysdykcyjny PZPN).
Jak wynika z akt sprawy (v. odpowiedź na skargę) Skarżąca skorzystała z przysługującego jej uprawnienia, i stosując się do pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, pismem z 20 kwietnia 2020 r. wniosła skargę do Piłkarskiego Sądu Polubownego.
Kierując się zatem ogólnymi zasadami intertemporalnymi prawa procesowego, mając na uwadze okoliczność utraty mocy obowiązywania przepisu art. 6 ust. 7 u.s.k. oraz regulację wynikająca z art. 45 § 5 Statutu PZPN Sąd stwierdza, że sprawa ze skargi K. SA z siedzibą w [...] na decyzję Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych z [...] marca 2021 r. nr [...] nie należy do właściwości sądów administracyjnych, a zatem podlega odrzuceniu.
Na marginesie podkreślić należy, że zasady bezpośredniego działania ustawy nowej, jako wiodącej odwołał się Trybunał Konstytucyjny m.in. w orzeczeniu z 31 stycznia 1996 r., K 9/95, w którym wskazał, że domniemanie stosowania tej zasady wynika m.in. z tego, iż nowa ustawa powinna pełniej odpowiadać woli prawodawcy (v. OTK 1996 Nr 1, poz. 2). Odwołując się do charakteru nowego prawa TK podkreślił, że jest ono także lepszym odbiciem aktualnych stosunków normatywnych, bardziej dostosowanym do aktualnego stanu prawnego, a zatem tylko wyraźnie określone względy znajdujące wyraz w poddanych wykładni przepisach mogłyby przemawiać za odstąpieniem od zasady bezpośredniego stosowania ustawy nowej i przedłużonym działaniem ustawy dawnej (por. uchwała TK z 16 czerwca 1993 r., W 4/93 – OTK 1993 Nr 2, poz. 45).
Mając na uwadze powyższe Sąd., na postawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – jak w pkt 2 sentencji postanowienia.