VI SA/WA 210/24

VI SA/Wa 210/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-05-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Nogal
Maciej Borychowski /sprawozdawca/
Tomasz Sałek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
ART.138 PAR.1 PKT 1, ART.144, art.97 par 1 pkt 4, art.100 par.1, art.101 par.1, art.123, art.107 par 1 i 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 maja 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M.T. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia 23 października 2023 r. nr DGM-1.526.18.2023 w przedmiocie zawieszenia postępowania o wpis jednostki do rejestru jachtów i innych jednostek pływających do 24 metrów 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego M. T. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej "WSA") w Warszawie jest postanowienie Ministra Infrastruktury (dalej "Minister", "Organ") z dnia 23 października 2023 r., nr [...], którym po rozpatrzeniu zażalenia M. T. (dalej "Strona", "Skarżący") na postanowienie Starosty [...] (dalej również "organ I instancji") z dnia 11 września 2023 r., nr [...], w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego o wpis do rejestru jachtów i innych jednostek pływających o długości do 24 m, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji (dalej "Zaskarżone postanowienie").
Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm., dalej: "k.p.a.").
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z dnia 19 lipca 2023 r. Strona zwróciła się do organu I instancji o dokonanie wpisu do rejestru jachtów lub innych jednostek pływających o długości do 24 metrów jednostki pływającej o nazwie [...]. W przedmiotowym wniosku zawarł również informacje dotyczące charakterystyki silnika przedmiotowej jednostki, wskazując: nazwa producenta "[...]", numer silnika: [...]. Do wniosku załączył równie z oświadczenie, sporządzone na podstawie art. 28 ust. 5 ustawy z dnia 12 kwietnia 2018 r. o rejestracji jachtów i innych jednostek pływających o długości do 24 m (Dz. U. z 2020 r. poz. 1500), iż jest właścicielem jednostki będącej przedmiotem wniosku o rejestrację. Do wniosku o rejestrację Strona załączyła również dokument o nawie [...], w którym w sekcji "[...]" znajduje się zapis ""[...].
W dniu 20 lipca 2023 r. Starosta [...] wystąpił, za pośrednictwem Centralnego Organu Technicznego Krajowego Systemu Informatycznego w Systemie Informacyjnym Schengen (SIS), z zapytaniem czy jednostka pływająca lub silnik jednostki pływającej nic zostały skradzione, przywłaszczone, utracone lub nie są poszukiwane jako dowód w postępowaniu karnym lub postępowaniu karnym skarbowym. W dniu 26 lipca 2023 r. Starosta [...] otrzymał odpowiedź o tym, że silnik przedmiotowej jednostki, marki [ o numerze seryjnym [...] podlega zatrzymaniu jako dowód w postępowaniu karnym.
Z uwagi na powyższe ustalenia, organ i instancji postanowieniem z dnia 11 września 2023 r. zawiesił na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej "k.p.a.") postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem strony do dnia 3 września 2026 r.
Na powyższe postanowienie Strona wniosła zażalenie, w którym podniosła, że we wniosku o rejestrację jednostki pływającej wdała się oczywista omyłka pisarska w oznaczeniu silnika jednostki i jego numeru. We wniosku wskazano, iż jednostka posiada silnik o nazwie [...]. Do wniosku dołączono też zdjęcie numeru silnika [...], podczas gdy numer [...] to najprawdopodobniej wybity numer części silnika. Strona podając pierwotnie numer silnika, nie wiedziała dokładnie jak i gdzie go szukać. Natomiast właściwy numer silnika przedmiotowej jednostki to [...] i uwidoczniony jest na załączonym zdjęciu. Skarżący podkreślił również, iż jak wynika z dokumentu dołączonego do wniosku (umowy sprzedaży - nazwa dokumentu [...] w sekcji "Boat description" (czyli opis, specyfikacja łodzi), silnik (Motor) łodzi to [...]r. Aktualnie silnik tej jednostki nie jest zabezpieczony jako dowód rzeczowy w postępowaniu karnym, a nadal znajduje się na łodzi.
Po rozpatrzeniu zażalenia Minister, postanowieniem z dnia 23 października 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...].
Uzasadniając Zaskarżone postanowienie Minister przywołał ustalony stan faktyczny oraz mające zastosowanie w sprawie przepisy. W dalszej części wskazał, że organ odwoławczy przeprowadza postępowanie zmierzające do ustalenia, czy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało wydane w sposób poprawny zarówno pod względem merytorycznym, jak i pod względem formalnym. Przyjmując takie kryteria oceny Ministra wskazał, że organ I instancji prawidłowo zastosował dyspozycję tego przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., po otrzymaniu informacji, że silnik jednostki będącej przedmiotem wniosku o rejestrację podlega zatrzymaniu w postępowaniu karnym. Organ podzielił pogląd wyrażony w uzasadnieniu postanowienia Starosty Gdańskiego, że okoliczność zatrzymania silnika jako dowodu w postępowaniu karnym ma bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną, w przedmiocie wpisu jednostki [...] do rejestru jachtów innych jednostek pływających o długości do 24 m i warunkuje w istocie rozstrzygnięcie tej sprawy.
Z rozstrzygnięciem Organu nie zgodził się Skarżący i pismem z dnia 6 grudnia 2023 r. złożył skargę na postanowienie Ministra z dnia 23 października 2023 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowanie, które mogło mieć istotny wpływ na treść postanowienia, a mianowicie art. 138 § 1 k.p.a., art. 144 k.p.a., art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 100 § 1 k.p.a., art. 101 § 1 k.p.a., art. 123 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Starosty Gdańskiego, podczas gdy organ odwoławczy winien był uchylić postanowienie o zawieszeniu postępowania i nakazać organowi pierwszej instancji merytoryczne prowadzenie postępowania administracyjnego albowiem materiał dowodowy dołączony do zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego potwierdza, że silnik jednostki pływającej nadal znajduje się na łodzi i nie może być przedmiotem kradzieży, a więc brak jest podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego w celu oczekiwania na zakończenie postępowania karnego.
Formułując powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości Zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od Ministra kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że Zaskarżone postanowienie nie jest zasadne albowiem materiał dowodowy dołączony do zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego potwierdza, że silnik jednostki pływającej nadal znajduje się na łodzi i nie może być przedmiotem kradzieży, a więc brak jest podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego w celu oczekiwania na zakończenie postępowania karnego. Powtórzył argumentacje z zażalenia, iż we wniosku o rejestrację jednostki pływającej wdała się oczywista omyłka pisarska w oznaczeniu silnika jednostki i jego numeru. We wniosku wskazano, iż jednostka posiada silnik o nazwie [...]. Do wniosku dołączono też zdjęcie numeru silnika [...]. Numer [...] to najprawdopodobniej wybity numer części silnika.
Aktualnie silnik tej jednostki nie jest zabezpieczony jako dowód rzeczowy w postępowaniu karnym, a nadal znajduje się na łodzi.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej "P.p.s.a.").
W myśl art. 145 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem Zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra, którym po rozpatrzeniu zażalenia utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] zawieszające do 3 września 2026 r. postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek Strony, którego przedmiotem było wpisanie do rejestru jachtów i innych jednostek pływających o długości do 24 m. Postępowanie zastało zawieszone, bowiem organ I instancji ustalił, iż silnik jednostki pływającej, która miała zostać wpisana do wspomnianego rejestru jest przedmiotem zabezpieczenia w postępowaniu karnym. W ocenie Strony zawieszenie postępowania było niezasadne, bowiem we wniosku o rejestrację wdała się oczywista omyłka pisarska dotycząca oznaczenia silnika.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zatem rozsądzenie czy zawieszenie postępowania było faktycznie uzasadnione, w szczególności w kontekście podniesionych przez Skarżącego w zażaleniu argumentów uzupełnionych przedłożonym materiałem dowodowym.
Materialnoprawną podstawą wydania Zaskarżonego postanowienia była art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a, zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że do postanowień, zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Z kolei, na podstawie art. 144 k.p.a., w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Ponadto stosownie do brzmienia art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie.
W orzecznictwie przyjmuje się, że organ, który wydał postanowienie wymagające uzasadnienia, ma obowiązek przedstawienia argumentów i ocen, którymi się kierował, zajmując określone stanowisko w sprawie. Uzasadnienie postanowienia musi być spójne z treścią rozstrzygnięcia danej kwestii procesowej zawartego w sentencji postanowienia. Nie czyni zadość wymogom stawianym uzasadnieniu postanowienia przez art. 107 § 3 w zw. z art. 126 powtórzenie samej treści przepisu, na którym oparto rozstrzygnięcie (wyrok WSA w Gdańsku z 11 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Gd 306/08).
Przyjęcie przez ustawodawcę, iż do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań oraz przepisy dotyczące elementów składowych decyzji, zatem nie budzi wątpliwości, iż Zaskarżone postanowienie powinno spełniać te wszystkie wymagania wymagania.
Na wstępie rozważań podkreślić należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) skutecznie wniesiony środek odwoławczy gwarantuje stronie rozpoznanie sprawy, załatwionej przez organ I instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Brak w motywach decyzji jakiegokolwiek ustosunkowania się do zarzutów odwołania uzasadnia nie tylko uznanie, że zaskarżony akt został wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania odwoławczego, ale jednocześnie daje podstawę do stwierdzenia, że przy tego rodzaju postępowaniu pod znakiem zapytania pozostają gwarancje wynikające z zasady dwuinstancyjności (vide wyrok WSA w Poznaniu z 26 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Po 750/22).
W orzecznictwie podkreśla się, że organ odwoławczy ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę administracyjną, niezależnie od podniesionych w odwołaniu zarzutów, jednakże ma obowiązek szczegółowego ustosunkowania się do nich. Natomiast uzasadnienie, w którym brak jest rzetelnego ustosunkowania się do zarzutów odwołania albo brak odniesienia się i oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dowodów, pozwalających na zweryfikowanie prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji uprawnia do stwierdzenia, że decyzja organu odwoławczego (tu Zaskarżone postanowienie) wydana została z naruszeniem zasad procesowych, w tym zasady wyrażonej w art. 15 k.p.a. (wyrok WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1264; wyrok WSA w Krakowie z 14 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 991/16; wyrok WSA we Wrocławiu z 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 29/17). Pogląd ten znajduje akceptacje w doktrynie, gdzie wskazuje się, że brak odniesienia się do zarzutów odwołania świadczy o nierozpoznaniu przez organ odwoławczy sprawy w jej całokształcie (uchwała Sądu Najwyższego z 23 września 1986 r., sygn. akt III AZP 11/86; glosa T. Wosia i J. Zimmermanna do uchwały, PiP 1989, z. 8).
Jak wynika z treści art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., decyzja musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, na które składają się w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Jednocześnie uzasadnienie powinno umożliwić sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane.
Ponadto, z istoty uzasadnienia wynika, że powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc powinno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za wydanym rozstrzygnięciem przemawiają. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu powinna umożliwić, zarówno adresatom rozstrzygnięcia, których bezpośrednio ono dotyczy, jak i sądowi badającemu jego legalność, odtworzenie toku czynności procesowych oraz procesu rozumowania organu, który doprowadził do określonej konkretyzacji praw lub obowiązków stron. Uzasadnienie aktu administracyjnego, stanowiąc jego integralną część, wpływa na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia jest nie tylko wymogiem formalnym, wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 k.p.a., ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego wpływa na kontrolę rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd w składzie rozpoznającym sprawę stwierdza, iż Organ nie sprostał stawianym w tym zakresie przez procedurę administracyjną wymaganiom. Zaskarżone postanowienie w istocie stanowi powielenie stanowiska Starosty [...] w zakresie przyczyn zawieszenia postępowania administracyjnego z wniosku Strony. O ile Starosta [...], w świetle dokonanych ustaleń, w szczególności treści wniosku oraz informacji uzyskanych z Centralnego Organu Technicznego Krajowego Systemu Informatycznego w Systemie Informacyjnym Schengen (SIS), iż wskazany we wniosku silnik podlega zabezpieczeniu w postępowaniu karnym, o tyle Minister informację z SIS powinien skonfrontować z wyjaśnieniami zawartymi w zażaleniu oraz dołączonymi dowodami. Sąd wskazuje, że Skarżący uzupełniając wniosek o wpis jednostki pływającej do stosownego rejestru zawarł również informacje dotyczące charakterystyki silnika przedmiotowej jednostki, wskazując: nazwa producenta "[...]", numer silnika: [...]. Z informacji uzyskanych z SIS wynika z kolei, że zabezpieczeniu o takim numerze podlega silnik marki V..
Natomiast w zażaleniu Skarżący wskazuje właściwy numer i nazwę silnika, tj. Mercruiser nr [...]. Wyjaśnia jednocześnie, iż silnik jest zamontowany w jednostce pływającej, której dotyczył wniosek, załączając na dowód zdjęcia z nazwą i numerem silnika. Skarżący wyjaśnia, iż wskazania we wniosku numeru silnika [...] było wynikiem błędu.
W ocenie Sądu Minister, wbrew obowiązkowi, nie rozpoznał sprawy na nowo. Nie odniósł się do całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, który co należy wyraźnie zaakcentować, zmienił się z chwila złożenia zażalenia na postanowienie organu I instancji. Sąd nie podziela stanowiska Organu wyrażonego w Zaskarżonym postanowieniu, że organ pierwszej instancji wydał swoje postanowienie w oparciu o przedstawione przez Stronę we wniosku informacje, dlatego twierdzenia Strony, że we wniosku o rejestrację błędnie podany został numer silnika nie mogą teraz stanowić o wadliwości wydanego przez Starostę [...] postanowienia, ani przesądzać o konieczności uchylenia tego rozstrzygnięcia przez Ministra. Takie stanowisko Ministra jest wyrazem zaprzeczenia zasady dwuinstancyjności. Owszem, organ odwoławczy może wydać rozstrzygnięcie treściowo tożsame z wydanym w pierwszej instancji. Niemniej jednak może się to dopiero stać po rozpatrzeniu sprawy (tu zażalenia), a nie ocenie podstawy wydania zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie, w istocie procedura zażaleniowa Organu sprowadziła się do oceny poprawności stanowiska Starosty [...], a nie sprawy w jej całokształcie. O ile prawdą jest, że Starosta [..] miał prawo wydać postanowienie w oparciu o wniosek Strony i własne ustalenia, o tyle błędna jest teza, iż takie postanowienie jest "niewzruszalne". Przeczyłoby to ogólnej zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W orzecznictwie administracyjnym jednolicie przyjmuje się, że organ odwoławczy powinien rozpatrzyć sprawę na nowo w jej całokształcie (zob. np. wyrok NSA z 31 marca 1998 r., sygn. akt III SA 1567/96; wyrok NSA z 30 kwietnia 1998 r., sygn. akt II SA 148/98; wyrok NSA z 11 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 2300/96; wyrok NSA z 14 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1313/98). Jednocześnie organ odwoławczy nie może ograniczać się do badania zgodności z prawem decyzji zakwestionowanej przez stronę, ale powinien zbadać decyzję również z punktu widzenia celowości i słuszności rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 14 stycznia 1993 r., sygn. akt SA/Wr 1384/92, ONSA 1994, nr 1, poz. 32). W literaturze wskazano, że kryteriami tej kontroli obok legalności, celowości i słuszności rozstrzygnięcia są także gospodarność i rzetelność (A. Wiktorowska, Zasada ogólna..., s. 80).
Tym samym, obowiązkiem Organu rozpatrującego zażalenie po pierwsze winno być dokonanie oceny podniesionych w zażaleniu argumentów Strony odnośnie producenta i numeru silnika, ewentualnie skonfrontowanie ich z materiałem załączonym do wniosku o wpis do rejestru. Sąd zwraca uwagę, że do wniosku został załączony dokument umowy sprzedaży - nazwa dokumentu [...], gdzie w sekcji "Boat description" (czyli opis, specyfikacja łodzi), silnik (Motor) łodzi to [...].. W dalszej kolejności odniesienie ustaleń organu do dowodów i wyjaśnień Strony o ewentualnej omyłce dotyczącej numeru silnika. O braku wyjaśnienia sprawy (także przez organ I instancji) świadczy chociażby rozbieżność dotycząca producenta silnika uzyskana z SIS. Przypomnieć należy, iż wskazany we wniosku producent silnika to "[...]", natomiast z informacji udzielonej przez SIS silnik będący przedmiotem zabezpieczenia to "[...]". Niemniej jednak aspekt dotyczący producenta silnika nie został poddany analizie w toku prowadzonego postępowania. Próżno odniesienia się do tej kwestii szukać również w uzasadnieniu wydanych w sprawie postanowień.
Mając powyższe na uwadze, powodem uchylenia Zaskarżonego postanowienia były jejgo mankamenty procesowe, tj. naruszenie art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c.) P.p.s.a. Uniemożliwiły one zaakceptowanie stanowiska, że w sprawie bezspornie zaszły przesłanki do zawieszenia postępowania. Brak odniesienia się do argumentów podniesionych w zażaleniu i dowodów doń załączonych powoduje, iż Zaskarżone postanowienie wymaka się kontroli. Sąd nie jest w stanie dokonać, pozbawionej wątpliwości, kontroli Zaskarżonego postanowienia.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Organ uwzględni powyższe wskazania Sądu, w zakresie ustaleń faktycznych, w tym złożonych przez Stronę dowodów i ich oceny. W sytuacji, gdy merytoryczne rozpoznanie sprawy wymagać będzie dodatkowych ustaleń, organy takie działania powinny podjąć. Wyniki przeprowadzonych ustaleń, dotyczących wniosku Strony organ zawrze w uzasadnieniu spełniającym ustawowe kryteria.
Mając powyższe na uwadze, WSA w Warszawie orzekł jak w wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200, art. 209 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, zasądzając od Organu na rzecz Strony 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2 wyroku).
Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.
Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .