VI SA/WA 2095/20

VI SA/Wa 2095/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-02-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Dziedzic-Chojnacka
Joanna Wegner /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 1506/21 - Wyrok NSA z 2024-09-19
Skarżony organ
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 23
art. 138 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2021 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
1 UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca2020 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." w związku z art. 3 i art. 33 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1233, ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z [...] lutego 2020 r. wymierzającą D. Sp. z o. o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 5 000 złotych.
Do wydania niniejszych decyzji doszło w następujących okolicznościach.
Dyrektor Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa ustalił, że w dniu 20 lipca 2016 Prezes Agencji Rynku Rolnego, działając jako organ rejestrowy wskazany w art. 12a ust. 3 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, wpisał skarżącego do rejestru podmiotów sprowadzających biokomponenty. Na podstawie tego wpisu przedsiębiorca ten uprawniony był do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie importu lub nabycia wewnątrzwspólnotowego biokomponentów: estru oraz czystego oleju roślinnego, a następnie ich sprzedaży lub zbycia w innej formie. Stwierdzono, że w terminie wskazanym w przepisie art. 30 ust. 1b ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych skarżąca spółka nie przekazała obowiązkowego sprawozdania kwartalnego za trzeci kwartał 2019 r. w terminie do dnia 14 listopada 2019 r. Ustalenia powyższe legły u podstaw wydania przez organ pierwszej instancji decyzji z [...] lutego 2020 r. o wymierzeniu stronie kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych. W podstawie prawnej wskazano art. 33 ust. 1 pkt 8, ust. 2 oraz ust. 9 pkt 1 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych.
W wyniku odwołania Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał powyższą decyzję w mocy. Wyjaśnił, iż spółka była zobowiązana przekazać Dyrektorowi Generalnemu Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa sprawozdanie kwartalne podmiotu sprowadzającego za trzeci kwartał 2019 r. w terminie do dnia 14 listopada 2019 r. Przedmiotowe sprawozdanie zostało nadane w placówce Poczty Polskiej w dniu 11 grudnia 2019 r., a zatem nie został dochowany wymagany termin ustawowy. Zdaniem organu ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w rozpatrywanej sprawie zaistniały przesłanki wymienione w art. 33 ust. 1 pkt 8 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, który nakazują wymierzenie kary pieniężnej w przypadku niezłożenia w określonym terminie sprawozdania kwartalnego. Dodał, że w tej sprawie brak było podstaw prawnych do obniżenia wysokości kary, bo tę precyzyjnie określono w ustawie.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie obydwu decyzji wydanych w toku instancji. Podniosła zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 77 k.p.a. wskazując, że organ nie wyjaśnił stanu faktycznego w zakresie zbadania, czy w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 189e i art. 189f k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W działaniu organów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.
Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności strony z tytułu kary pieniężnej nałożonej przez organ, z uwagi na złożenie przez skarżącą sprawozdania kwartalnego za trzeci kwartał 2019 r. po upływie terminu określonego w ustawie o biokomponentach i biopaliwach ciekłych.
Na podstawie art. 12a ust. 1 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, działalność gospodarcza w zakresie importu lub nabycia wewnątrzwspólnotowego biokomponentów dokonanego samodzielnie lub za pośrednictwem innego podmiotu oraz rozporządzania tymi biokomponentami przez dokonanie jakiejkolwiek czynności prawnej lub faktycznej skutkującej trwałym wyzbyciem się tych biokomponentów jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r, poz. 162) i wymaga wpisu do rejestru tzw. podmiotów sprowadzających.
Poza sporem pozostaje, że skarżąca, na podstawie wpisu do rejestru podmiotów sprowadzających, pod numerem ewidencyjnym [...], jest uprawniona do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie importu lub nabycia wewnątrzwspólnotowego biokomponentów: estru oraz czystego oleju roślinnego, a następnie ich sprzedaży lub zbycia w innej firmie.
Zgodnie z art. 30 ust. 1b ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, podmioty sprowadzające są obowiązane do przekazywania, w terminie do 45 dni po zakończeniu kwartału, Dyrektorowi Generalnemu Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa sprawozdań kwartalnych sporządzonych na podstawie faktur VAT lub innych dokumentów zawierających informacje dotyczące ilości i rodzajów importowanych lub nabytych wewnątrzwspólnotowo biokomponentów, ich dostawców, ilości i rodzajów biokomponentów rozporządzonych poprzez dokonanie jakiejkolwiek czynności prawnej lub faktycznej oraz kraju pochodzenia surowców rolniczych lub biomasy wykorzystanej do wytworzenia importowanych lub nabytych wewnątrzwspólnotowo biokomponentów – w przypadku surowców rolniczych lub biomasy spełniającej kryteria zrównoważonego rozwoju.
W myśl art. 33 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 wskazanej ustawy, ten kto nie złożył w terminie Dyrektorowi Generalnemu Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa sprawozdania kwartalnego, podlega karze pieniężnej w wysokości 5 000 złotych, nakładanej w drodze decyzji administracyjnej. Przepis ten jednoznacznie określa wysokość kary i nie pozwala na jej obniżenie. Nie ma w tej sytuacji zastosowania instytucja uznania administracyjnego.
Skarżąca, prowadząc działalność gospodarczą miała świadomość ciążącego na niej obowiązku dostarczania kwartalnych sprawozdań, bo składając wniosek o wpis do rejestru podmiotów sprowadzających dołączyła do niego oświadczenie, w którym potwierdziła, że znane są jej ustawowe warunki wykonywania tej działalności gospodarczej.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego, należy wyjaśnić, że przepisy działu IVa k.p.a. stosuje się subsydiarnie, a więc w takim zakresie, w jakim przepisy odrębne, dotyczące nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu, nie zawierają swoistych regulacji dotyczących kwestii wskazanych w art. 189a § 2 k.p.a. Przepis art. 189d k.p.a. może zostać zastosowany jedynie wówczas, gdy przepis szczególny przewiduje swobodę organu administracji publicznej co do wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i jedynie w zakresie, w jakim przepis odrębny nie określa dyrektyw wymiaru kary. W tej sprawie kara została określona przez ustawodawcę "sztywno", bez jakiegokolwiek marginesu oceny co do jej wysokości w procesie stosowania prawa. Dlatego nie można było weryfikować ukarania w tym zakresie na podstawie przepisów k.p.a. Natomiast – co do zasady – nie ma przeszkód do tego, by stosować w takim przypadku instytucję odstąpienia od nałożenia kary, o której mowa w art. 189f k.p.a., bo przepisy ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych jej nie przewidują.
W zaskarżonej decyzji organ ocenił, że w tej sprawie nie występowały przesłanki odstąpienia wymienione w art. 189f § 1 k.p.a. i Sąd tę ocenę podziela. Z akt sprawy nie wynika, by chodziło o naruszenie o znikomym charakterze, bądź by strona została ukarana za nie w inny sposób. Z kolei trybu z art. 189f § 2 k.p.a. w tym postępowaniu nie uruchamiano, dlatego nie można powiedzieć, że wadliwie nie doszło do odstąpienia na podstawie tego przepisu. Dodać należy, że kwestia co do zastosowania unormowanej w art. 189f § 2 k.p.a. konstrukcji prawnej pozostawiona została przez ustawodawcę ocenie organu stosującego prawo. Sąd nie dopatrzył się wad w rezygnacji przez organy z zainicjowania tej możliwości.
Nie ma wreszcie podstaw zarzut naruszenia art. 189e k.p.a., bo materiał zgromadzony w postępowaniu administracyjnym nie dowodzi tego, by do naruszenia doszło z powodu siły wyższej. Przytoczone przez skarżącą okoliczności, a dotyczące udostępniania dokumentacji spółki organom celno-skarbowym nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze, o ile nie zachodzą nadzwyczajne okoliczności (a takich nie wykazano) wykonywanie uprawnień kontrolnych przez uprawnione do tego organy administracji publicznej nie może stanowić uzasadnienia dla uchylenia się przez przedsiębiorcę z wypełnienia spoczywających na nim obowiązków ustawowych. Po drugie – jak wynika z twierdzeń strony, sprawozdanie którego zaniechanie dotyczy wykazywało zerowy obrót produktami. A zatem, jego sporządzenie nie wymagało poczynienia skomplikowanych obliczeń na podstawie dokumentacji księgowej. Należy przy tym zaznaczyć, że – wbrew twierdzeniom skarżącego – także dokument ten o wyniku "zerowym" odgrywa znaczącą rolę w wykonywaniu obowiązków przez adresata sprawozdania. Wpływa bowiem na kształtowanie polityki energetycznej kraju i może oddziaływać na realizację obowiązków w kształtowaniu wspólnego, unijnego rynku, jak chociażby tych, wymienionych w przepisach dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z 13 października 1998 r. odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 93/12/EWG (Dz.U.UE.L.1998.350.58 ze zm.). Złożenie takiego sprawozdania jest zatem równie istotne, jak dokumentu wypełnionego wartościami powyżej zera.
Sąd nie znajduje podstaw, by zakwestionować czynności postępowania wyjaśniającego. Zbadano wyczerpująco wszelkie istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzono niezbędne dowody, pozwalające do ustalenia stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Fakty opisane w decyzji nie wymagały czynienia dodatkowych ustaleń. Zdarzenie w postaci nieterminowego złożenia sprawozdania stanowi wystarczające stwierdzenie dla wykazania naruszenia, o którym mowa w treści zaskarżonej decyzji. Stanowisko wyrażone w obu wydanych decyzjach organy uzasadniły w sposób prawidłowy, przestrzegając zasad określonych szczegółowo przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona przez organ argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. W uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i przedstawiono podstawy prawne decyzji.
Reasumując, organy wykazały to, że ziściły się przesłanki wynikające z art. 33 ust. 1 pkt 8 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, nakazującego wymierzenie kary pieniężnej za niezłożenie sprawozdania kwartalnego w terminie. Wysokość tej kary określono również prawidłowo, bo zgodnie z art. 33 ust. 2 tej ustawy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2019 r., poz. 2325) orzekł jak w sentencji.