VI SA/Wa 2093/25

VI SA/Wa 2093/25 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-09-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Tomasz Sałek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 16 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną o nałożeniu na O. z siedzibą w K. (dalej też jako "skarżącą") kary pieniężnej w wysokości 1500 zł. Decyzję doręczono skarżącej 23 kwietnia 2025 r., natomiast 26 maja 2025 r. została nadana skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie jej po terminie.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału VI z 30 czerwca 2025 r. skarżąca, została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez: a) złożenie oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów rejestrowych spółki wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski w celu wykazania sposobu jej reprezentacji, obejmujących swym zakresem dzień wniesienia skargi; b) wskazanie z imienia i nazwiska osoby, która podpisała skargę.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej 24 lipca 2025 r. i pozostało bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do postanowień art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Równocześnie w myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
W niniejszej sprawie do skargi nie został załączony dokument potwierdzający uprawnienie do reprezentowania skarżącej. Z tego też względu, w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, Przewodniczący wzywa o jego uzupełnienie w terminie siedmiu dni. Natomiast w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi, Sąd skargę odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W rozstrzyganej sprawie, pomimo prawidłowego wezwania do usunięcia braków formalnych skargi, braki nie zostały usunięte. W zakreślonym siedmiodniowym terminie, który upłynął z dniem 31 lipca 2025 r., nie nadesłano oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów rejestrowych spółki wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski w celu wykazania sposobu jej reprezentacji, a obejmujących swym zakresem dzień wniesienia skargi, jak również nie wskazano z imienia i nazwiska osoby, która podpisała skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 15 maja 2019 r. sygn. akt II OZ 422/19 wskazywał, iż nie ma podstaw prawnych do zwolnienia strony od obowiązku uzupełniania braku formalnego i przerzucenia ciężaru czynienia ustaleń, czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie na Przewodniczącego na etapie kontroli warunków formalnych skargi, bądź na Sąd na etapie oceny, czy zachodzą podstawy do odrzucenia skargi wobec niewykonania zarządzenia Przewodniczącego.
Dodatkowo należy zgodzić się z organem, że skarga została wniesiona z uchybieniem 30 dniowego terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Jak zostało wskazane wyżej, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej 23 kwietnia 2025 r., zatem trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał 23 maja 2025 r. Natomiast skarga w niniejszej sprawie została wniesiona 26 maja 2025 r. Tym samym po upływie 30-dniowego terminu.
Wydając powyższe postanowienie, Sąd działał na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 i § 3 p.p.s.a.