VI SA/Wa 2075/20

VI SA/Wa 2075/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-02-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz /sprawozdawca/
Dorota Pawłowska
Tomasz Sałek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 1716/21 - Wyrok NSA z 2025-02-25
Skarżony organ
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1740
art. 605 - 612, art. 1, art. 33[1] par. 1
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1155
art. 11 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12, art. 11 ust. 1 pkt 2, art. 33[1] par. 1, art. 33 ust. 1 pkt 8, art. 33 ust. 2
Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2021 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej "Minister") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (dalej "Dyrektor KOWR"), którą nałożono na C. sp. z o.o. z siedzibą w W.(dalej "Skarżąca") karę pieniężną w kwocie 5.000 złotych.
Jako podstawę prawną skarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej "k.p.a.", w zw. z art. 3 i art. 33 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1155 ze zm.), dalej "ustawa BIO".
Podstawą faktyczną skarżonej decyzji było naruszenie polegające na podaniu przez Skarżącą nieprawdziwych danych w sprawozdaniu kwartalnym wytwórcy złożonym za trzeci kwartał 2016 r., tj. zakwalifikowaniu biomasy nabytej na podstawie umowy zawartej przez Skarżącą z C.sp. z o.o. C., jako pozyskanej na podstawie umowy dostawy, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy BIO (dalej "Umowa dostawy").
Do wydania skarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktyczno-prawnym.
Dnia 22 marca 2016 r. Prezes Agencji Rynku Rolnego (dalej "Prezes ARR"), jako organ rejestrowy, wskazany w art. 4 ust. 2 ustawy BIO (Dz.U. z 2015 r. poz. 1775 ze zm. - wersja archiwalna), wpisał Skarżącą do rejestru wytwórców.
Na podstawie tego wpisu Skarżąca była uprawniona do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania bioetanolu, a następnie jego sprzedaży lub zbycia w innej formie.
Z mocy prawa - tj. art. 28 w zw. z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz.U. z 2017 r. poz. 624 ze zm.), z dniem 1 września 2017 r., w ogół praw i obowiązków Prezesa ARR wstąpił Dyrektor KOWR.
Na podstawie art. 1 pkt 25 i pkt 27 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy BIO oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 2290), dalej "ustawa zmieniająca", zmianie uległ przepis art. 30 oraz art. 33 ustawy BIO w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2017 r. Zgodnie z art. 16 ustawy zmieniającej do sprawozdań, o których mowa w art. 30 ust. 1, 1b, 2, 2b i 3 ustawy BIO (zmienianej) w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym; zbiorczych raportów kwartalnych, o których mowa w art. 30 ust. 4 i 4a ustawy BIO (zmienianej) w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, składanych za okresy do ostatniego kwartału 2017 r. włącznie oraz do kar pieniężnych za niezrealizowanie obowiązków, o których mowa wart. 30 ust. 1, 1b, 2 i 2b ustawy BIO (zmienianej) w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, za okresy do ostatniego kwartału 2017 r. włącznie, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Zatem - zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy BIO, wytwórcy biokomponentów byli zobowiązani do przekazywania, w terminie do 45 dni po zakończeniu kwartału, Dyrektorowi KOWR, sprawozdań kwartalnych sporządzonych na podstawie faktur VAT lub innych dokumentów, zawierających informacje dotyczące m.in.:
ilości i rodzajów wytworzonych biokomponentów, surowców rolniczych lub biomasy wykorzystanej do wytworzenia biokomponentów, biokomponentów rozporządzonych poprzez dokonanie jakiejkolwiek czynności prawnej lub faktycznej, lub przeznaczonych do wytworzenia przez siebie paliw ciekłych lub biopaliw ciekłych, w podziale na biokomponenty wytworzone z biomasy spełniającej i niespełniającej kryteriów zrównoważonego rozwoju dotyczących uprawy surowców rolniczych.
kosztów wytworzenia poszczególnych rodzajów biokomponentów.
W konsekwencji - zgodnie z ww. przepisami ustawy BIO, Skarżąca obowiązana była do 14 listopada 2016 r. - co też uczyniła, przekazać Prezesowi ARR pisemne sprawozdanie kwartalne za trzeci kwartał 2016 r. (dalej "Sprawozdanie"). Następnie - dnia 28 kwietnia 2017 r., Skarżąca złożyła korektę Sprawozdania.
W dniach od 20 czerwca 2018 r. do 31 sierpnia 2018 r. służby kontrolne KOWR przeprowadziły kontrolę działalności regulowanej prowadzonej przez Skarżącą, wynikiem czego Skarżąca sporządziła i złożyła kolejną korektę Sprawozdania. Na podstawie informacji zawartych w korekcie Sprawozdania KOWR ustalił, że w trzecim kwartale 2016 r. Skarżąca wytworzyła 4.250,237 t biokomponentu, z 18.661,082 t pozostałości produkcyjnych skrobi z przetwórstwa pszenicy, z których 6.330,153 t pozyskano na podstawie Umowy dostawy, którą zawarła z C.sp. z o.o. C..
Przedmiotowa umowa została zakwalifikowana przez Skarżącą jako umowa dostawy, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy BIO, pomimo że obie strony tej umowy posiadają siedzibę pod tym samym adresem i posługują się tym samym numerem identyfikacji podatkowej (NIP).
W konsekwencji powyższego Dyrektor KOWR z urzędu wszczął wobec Skarżącej postępowanie w sprawie naruszenia polegające na podaniu nieprawdziwych danych w Sprawozdaniu, tj. zakwalifikowaniu biomasy nabytej na podstawie Umowy dostawy, jako pozyskanej na podstawie umowy dostawy, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy BIO.
Skarżąca w odpowiedzi wniosła o umorzenie niniejszego postępowania jako bezprzedmiotowego i poinformowała, że przedmiotowa Umowa dostawy jest wewnątrzgrupową umową obowiązującą w grupie C., regulującą stosunki pomiędzy jednostkami biznesowymi funkcjonującymi w spółkach grupy, tj. S. (S.) oraz C. A. & M.t (C.), przy czym jednostka S. jest odbiorcą surowców, a jednostka C. jest ich dostawcą.
Wyjaśniła, że jednostki S. i C. funkcjonują na poziomie grupowym, co oznacza, że po każdej ze stron Umowy dostawy działa szereg różnych spółek z grupy C.. W Spółce działają obie ww. jednostki biznesowe, tj. zakład produkcyjny w B. W. który wchodzi w skład jednostki S., zaś dział zaopatrzenia w W. wchodzi w skład jednostki C.. Skarżąca występuje zatem po obu stronach Umowy dostawy, przy czym stronami tej umowy jest jeszcze szereg innych spółek z grupy C..
Zdaniem Skarżącej sporna Umowa spełnia wymagania określone w art. 11 i art. 12 ustawy BIO, w związku z czym nie można mówić o błędnym zakwalifikowaniu jej jako umowy dostawy, a w konsekwencji nie można mówić o podaniu przez nią nieprawdziwych danych w Sprawozdaniu co do pochodzenia biomasy.
Niezależnie,Skarżąca stwierdziła, że dla uznania konkretnych danych lub informacji za nieprawdziwe konieczne jest stwierdzenie, że są one niezgodne z faktami. Podkreśliła, że dane przedstawione przez nią w Sprawozdaniu są zgodne z faktami, bowiem wykazana biomasa została nabyta przez nią w ramach działu S., na podstawie Umowy dostawy od pośrednika, tj. Spółki w ramach działu C., we wskazanej w sprawozdaniu ilości. Podkreśliła, że również adres i NIP są zgodne z rzeczywistością, podobnie jak i ilość wytworzonego biokomponentu. Dane, które podała w Sprawozdaniu nie są zatem sprzeczne ze stanem faktycznym, w związku z czym nie mogą być kwalifikowane jako dane nieprawdziwe, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 8 ustawy BIO, a zatem brak jest podstaw do nałożenia kary pieniężnej.
Dyrektor KOWR uznał, że Skarżąca dopuściła się naruszenia polegającego na podaniu w Sprawozdaniu nieprawdziwych danych, tj. zakwalifikowaniu biomasy nabytej na podstawie Umowy dostawy zawartej z C.sp. z o.o. C., jako pozyskanej na podstawie umowy dostawy, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy BIO, za co nałożył na nią karę w kwocie 5.000 złotych.
Skarżąca z zachowaniem trybu i terminu odwołała się do Ministra zarzucając naruszenie:
art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy BIO poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że Umowa dostawy została zawarta wyłącznie pomiędzy jednostkami biznesowymi działającymi w ramach jednej grupy, nieposiadającymi odrębnej osobowości prawnej, nie mogącymi samodzielnie i we własnym imieniu nabywać praw i zaciągać zobowiązań, a nie pomiędzy spółkami, w ramach których jednostki te funkcjonują, a w konsekwencji poprzez błędne przyjęcie, że Umowa dostawy nie może być uznana za umowę dostawy w rozumieniu ww. przepisu;
art. 11 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy BIO, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że spółki z grupy C. z siedzibą w innych Państwach Członkowskich Unii Europejskiej, nie mogą być uznane za pośredników w rozumieniu ustawy BIO, a w konsekwencji poprzez błędne przyjęcie, że Umowa dostawy, będąca umową zawartą z takimi spółkami, nie może być uznana za umowę dostawy w rozumieniu ww. przepisu;
art. 33 ust. 1 pkt 8 ustawy BIO, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że zakwalifikowanie w Sprawozdaniu wytwórcy surowca pozyskanego na podstawie Umowy dostawy jako surowca pozyskanego na podstawie umów dostawy, stanowi podanie nieprawdziwych danych.
W oparciu o tak postawione zarzuty Skarżąca wskazała, że przesłanki nałożenia kary przewidzianej w art. 33 ust. 1 pkt 8 ustawy BIO w sprawie nie zostały spełnione, tym samym decyzja nie odpowiada prawu, wobec czego powinna zostać uchylona w całości, a postępowanie umorzone jako bezprzedmiotowe.
W uzasadnieniu skarżonej decyzji Minister wskazał, że przywołana w Sprawozdaniu Umowa dostawy, w swej komparycji, nie zawiera szczegółowego opisu stron, które ją zawarły, co uniemożliwiało identyfikację, czy oświadczenia złożone w jej treści stanowią oświadczenia co najmniej dwóch podmiotów, które mogłyby zostać uznane za strony tej umowy. Mając na względzie wyjaśnienia Skarżącej odnośnie powiązań istniejących w grupie C. oraz co do tego, że rozporządzenie biomasą w trzecim kwartale 2016 r. następowało poprzez czynność faktyczną w postaci przesunięcia wewnętrznego w oparciu o "WZ wydanie na zewnątrz", gdzie jako sprzedawcę wskazano Skarżącą, a jako odbiorcę C.sp. z o.o. Oddział [...] w [...]
Minister stwierdził, że rozpoznanie sprawy należy ograniczyć wyłącznie do zbadania tego, czy jednostki organizacyjne jednego przedsiębiorstwa, nie posiadające samodzielnie zdolności do czynności prawnych, mogą zawrzeć skuteczną umowę dostawy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 18a ustawy BIO, tzn. czy Skarżąca mogła zawrzeć ważną umowę "sama ze sobą".
W oparciu o treść Umowy dostawy organ stwierdził, że bezspornie została ona zawarta pomiędzy jednostkami organizacyjnymi działającymi w ramach grupy C., tj. pomiędzy dwiema jednostkami organizacyjnymi tego samego podmiotu – jednej osoby prawnej, i że jednostki te znajdują się pod tym samym adresem, posługują się tym samym numerem NIP, co w jego ocenie dowodzi, że tak ukształtowany stosunek prawny nie może być uznany ani za umowę w rozumieniu prawa cywilnego, ani za umowę, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy BIO. Jednostki biznesowe działające w ramach jednej grupy, nieposiadające odrębnej osobowości prawnej, nie mogą wszak samodzielnie, we własnym imieniu, nabywać praw i zaciągać zobowiązań. Nie mogą być stronami umowy, byłaby to bowiem umowa "sam ze sobą".
W konsekwencji Minister stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie Skarżąca dopuściła się naruszenia polegającego na podaniu w Sprawozdaniu nieprawdziwych danych, tj. zakwalifikowaniu biomasy nabytej na podstawie Umowy zawartej przez siebie z C.sp. z o.o. C., jako pozyskanej na podstawie umowy dostawy, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy BIO. Umowy tej, w zakresie w jakim dotyczy jednostek biznesowych tej samej osoby prawnej, nie można uznać za umowę dostawy w rozumieniu art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy BIO. Organ podniósł przy tym, że przedłożony dokument "WZ wydanie na zewnątrz", w świetle Sprawozdania i złożonych przez Skarżącą wyjaśnień, ma charakter wyłącznie wewnętrzny, regulujący zasady czynności dokonywanych wewnątrz jednej osoby prawnej. Wyjaśnił zatem, że w Sprawozdaniu Skarżąca powinna była wykazać biomasę - uzyskaną w wyniku przesunięcia wewnętrznego w ramach Spółki, jako biomasę pozyskaną w sposób inny niż określony w art. 11 ust. 1 ustawy BIO, na co zwrócono Jej uwagę w piśmie z 18 października 2017 r., a mimo tego nie skorzystała z możliwości korekty Sprawozdania w tym zakresie.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze Skarżąca zarzuciła naruszenie:
art. 33 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy BIO poprzez błędne uznanie, że w Sprawozdaniu podała nieprawdziwe dane, polegające na zakwalifikowaniu biomasy nabytej na podstawie Umowy dostawy, jako pozyskanej na podstawie umowy dostawy, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy BIO i w konsekwencji nałożenie kary pieniężnej za podanie nieprawdziwych danych, podczas gdy zakwalifikowanie źródła pozyskania biomasy nie stanowi podania faktów, które mogą być podane prawdziwie lub fałszywie, a wyłącznie interpretację, która nie podlega ocenie w kategoriach logicznych prawdy i fałszu, wskutek czego nie może być uznana za podanie nieprawdziwych danych i skutkować nałożeniem kary administracyjnej na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 8 Ustawy BIO;
art. 11 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 18, pkt 18a i pkt 19 w zw. z art. 12 ust. 1 i 2 ustawy BlO poprzez błędne uznanie, że Umowa dostawy nie stanowi umowy ani w rozumieniu prawa cywilnego, ani umowy dostawy spełniającej wymogi nałożone ustawą BIO, a tym samym nie może być zakwalifikowana jako umowa dostawy stanowiąca źródło pozyskania biomasy w rozumieniu art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy BIO, podczas gdy Umowa ta została zawarta zgodnie z przepisami prawa cywilnego i stanowi umowę dostawy spełniającą wymogi wynikające z ustawy BIO, będącą źródłem pozyskania biomasy przez Skarżącą w trzecim kwartale 2016 r., w rozumieniu art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy BIO.
Skarżąca wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy, a także o umorzenie postępowania w sprawie.
W uzasadnieniu skargi, wyjaśniając co rozumie się pod pojęciem "podania nieprawdziwych danych", stwierdziła, że podane przez nią w Sprawozdaniu dane są zgodne z prawdą i odzwierciedlają rzeczywistość, zarówno co do ilości nabytego surowca (18.661.082 t) oraz tego, że biomasa została dostarczona od pośrednika dostarczającego biomasę, którego prawdziwe dane identyfikacyjne zostały wskazane w Sprawozdaniu, tj. od C.sp. z o.o. C., ul. [...] [...], [...], NIP [...]. Również wskazanie ilości wytworzonego biokomponentu, jako 4.250.237 t, stanowiło zgodne ze stanem faktycznym określenie łącznej ilość biokomponentu z pozyskanej biomasy. Podkreśliła przy tym, że ani Dyrektor KOWR, ani Minister nie kwestionowali prawdziwości tych danych. Dlatego w jej ocenie nieuprawnionym było stwierdzenie, że w Sprawozdaniu podała dane nieprawdziwe, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 8 ustawy BIO, za co należało nałożyć karę.
Kwalifikacja źródeł pozyskania biomasy w rozumieniu art. 11 ustawy BIO nie stanowi w ocenie Skarżącej podania faktów, a zatem nie można tego ocenić (takiej kwalifikacji) w kontekście podania danych "prawdziwych" lub "nieprawdziwych". Kwalifikacja ta stanowi bowiem interpretację, polegającą na przeanalizowaniu faktów i dokonaniu oceny, który rodzaj źródła pozyskania biomasy ma miejsce w odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego. Podanie tej kwalifikacji w Sprawozdaniu nie stanowiło więc podania faktów, lecz wskazanie oceny (wykładni, interpretacji) dokonanej przez Skarżącą, co nie może podlegać weryfikacji w kategoriach logicznych prawdy i fałszu - uznania za niezgodną z prawdą, niezgodną z rzeczywistością, niezgodną z rzeczywistym stanem rzeczy, niezgodną ze stanem faktycznym, sprzeczną z faktami, kłamliwą. Interpretacja taka może być bowiem rozbieżna, w zależności od tego, kto jej dokonuje. To, że ona i organy mają różne stanowiska, co do oceny faktów i ich kwalifikacji prawnej w rozumieniu art. 11 ustawy BIO, potwierdza, że taka kwalifikacja nie może być "prawdziwa" lub "fałszywa", a sankcje określoną w art. 33 ust. 1 pkt 8 ustawy BIO ponieść może tylko ten, który wskazał dane "nieprawdziwe".
Odnośnie spornej Umowy dostawy Skarżąca stwierdziła, że jest to stosunek dwustronny o charakterze wewnątrzgrupowym. Po obu stronach tej Umowy występuje wielość podmiotów wchodzących w skład grupy kapitałowej C., tj. dostawcy i odbiorcy. W jej ocenie taka konstrukcja umowy jest nie tylko dopuszczalna na gruncie przepisów prawa cywilnego (art. 3531 k.c.), ale również szeroko wykorzystywana w praktyce (np. umowy konsorcjum bankowego, czy umowy o zamówienia publiczne, w których kilka podmiotów może występować zarówno po stronie wykonawcy, jak i po stronie zamawiającego). W ramach grupy C. istnieje podział na jednostki biznesowe, odpowiedzialne za różne obszary jej działalności, w tym m.in. C. oraz S.. Podział ten jest niezależny od podziału grupy C. na spółki. Działalność grupy C. w danym kraju, nawet jeżeli prowadzona jest poprzez jedną spółkę, to w istocie realizowana jest poprzez jednostki biznesowe, które formalnoprawnie działają w ramach spółek.
Skarżąca podał, że stronami Umowy dostawy są po stronie dostawcy - spółki, w których funkcjonuje jednostka biznesowa C. (odpowiedzialna za zaopatrzenie w surowce produkcyjne), a po stronie odbiorcy - spółki, w których funkcjonuje jednostka biznesowa S. (odpowiedzialna za produkcję m.in. syropów glukozowych i glukozowofruktozowych). Podniosła, że powyższe wynika z treści tego stosunku (pkt 11 Umowy oraz z Załącznika VIII do Umowy). Dlatego też ww. Umowy - w jej ocenie, nie można zakwalifikować, jak uczyniły to organy, jako zawartej "z samą sobą".
W kwestii prawidłowego zakwalifikowania przez nią spornej Umowy, jako umowy dostawy biomasy w rozumieniu ustawy BIO na rzecz Spółki w [...] Skarżąca wskazała, że umowa ta zawiera zobowiązanie do dostarczenia surowca (fatyczne rozporządzenie biomasą w ramach wewnętrznego przesunięcia); jego odbioru; zapłaty ceny; zawiera elementy wymagane art. 12 ust. 1 i 2 ustawy BIO; nadto spełnia wymóg z art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy BIO, tj. aby stroną był wytwórca i pośrednik lub przetwórca. Wskazała, że wszystkie spółki zawierające Umowę dostawy po stronie jednostki biznesowej C. są pośrednikami lub przetwórcami w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 18a i 19 ustawy BIO, zaś wszystkie spółki po stronie jednostki biznesowej S. są wytwórcami w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 18 ustawy BIO. Zatem kwalifikacja źródła pochodzenia biomasy wskazana przez nią w Sprawozdaniu była prawidłowo, zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy BIO, jako biomasa pozyskana na podstawie umowy dostawy zawartej między wytwórcą a pośrednikiem lub przetwórcą. Podstawą pozyskania biomasy była Umowa, która stanowiła umowę dostawy w rozumieniu art. 11 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 18, pkt 18a i pkt 19 ustawy BIO.
Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Podkreślił jednocześnie, że przywołane przez Skarżącą zależności w ramach grupy C. są wewnątrzorganizacyjnym podziałem, gdzie żadna z części tego podziału nie jest prawnie wyodrębnioną, posiadającą odrębną osobowość prawną, jednostką organizacyjną, a co za tym idzie nie może samodzielnie nabywać praw, ani zaciągać zobowiązań.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
skarga jest nieuzasadniona.
Kluczową kwestią w sprawie jest kwalifikacja prawna umowy/porozumienia o gwarantowanym poziomie usług z dnia 31 maja 2015 r.
Przepis art. 11 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ustawy BIO wśród warunków wytwarzania biokomponentów wymienia wykorzystywanie biomasy pozyskiwanej na podstawie umowy dostawy zawartej między wytwórcą a pośrednikiem lub przetwórcą.
Nie jest przy tym sporne, że umowa dostawy, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy BIO, to umowa dostawy uregulowana w przepisach art. 605 - 612 kodeksu cywilnego. Wszędzie bowiem tam, gdzie prawodawca nie tworzy instytucji i pojęć swoistych dla tego prawa, należy posługiwać się pojęciami i zasadami ukształtowanymi w tej gałęzi prawa, z której pojęcie to czy instytucja zostały zaczerpnięte. Wymaga tego zasada spójności i zupełności systemu prawa. Żaden przepis prawa nie funkcjonuje w oderwaniu od innych przepisów, lecz tworząc akt normatywny, pozostaje składową całego obowiązującego porządku prawnego.
Z art. 605 kodeksu cywilnego wynika, że treścią umowy dostawy jest z jednej strony obowiązek dostawcy wytworzenia rzeczy i dostarczenia jej odbiorcy, z drugiej zaś strony obowiązek odbiorcy odebrania rzeczy i zapłacenia ceny.
Okoliczności w ww. zakresie podlegały ujawnieniu w sprawozdaniach kwartalnych, o których mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o BIO. W sprawozdaniach tych, sporządzonych na podstawie faktur VAT lub innych dokumentów, wytwórcy mają obowiązek zamieszczania informacje dotyczących m.in. ilości i rodzajów wytworzonych biokomponentów, ze wskazaniem biokomponentów wytworzonych z biomasy pozyskanej na podstawie umów kontraktacji i dostawy, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o BIO.
Oba orzekające w sprawie organy orzekły, że powołana przez spółkę umowa z dnia 31 maja 2015 r. nie jest umową, o której mowa w ustawie o BIO. Umowa przedstawiona przez skarżącą została bowiem zawarta przez jednostki organizacyjne jednego przedsiębiorstwa.
Sąd w całości zgadza się z ww. stanowiskiem uznając je za oczywiste na gruncie obowiązującego prawa.
Niezależnie bowiem od formy i trybu, dla uznania, że doszło do zawarcia ważnej umowy, znaczenie ma status prawny podmiotu działającego. Aby bowiem móc uczestniczyć w stosunkach cywilnoprawnych istotne jest posiadanie zdolności prawnej oraz zdolności do czynności prawnych.
Przepisy kodeksu cywilnego w art. 1 wymieniają dwa rodzaje podmiotów stosunków cywilnoprawnych, tj. osoby fizyczne i osoby prawne, a w § 1 art. 331 rozszerzają krąg tych podmiotów o jednostki organizacyjne, którym przepisy przyznały zdolność prawną, lecz nie wyposażyły w osobowość prawną.
Uwzględniając w sprawie powyższe regulacje nie budzi wątpliwości, że jednostki organizacyjne skarżącej, tj. komórka S. oznaczona w umowie jako odbiorca oraz komórka C. - jako dostawca, mimo wyodrębnienia organizacyjnego, nie stanowią samoistnych podmiotów prawa i nie mogą być samodzielnym podmiotem stosunku cywilnoprawnego. Innymi słowy nie mogą we własnym imieniu nabywać praw ani zaciągać obowiązków.
Fakt występowania wielu podmiotów/spółek po obu stronach spornej umowy jest w tych okolicznościach bez znaczenia. W tej sprawie chodziło jedynie o identyfikację dostawcy i odbiorcy, tj. stron umowy dostawy.
Na podstawie spornej umowy organ prawidłowo ustalił, że dostawcą i odbiorcą biomasy na podstawie zawartej umowy są komórki organizacyjne (jednostki biznesowe) jednej spółki - Skarżącej. Na marginesie jedynie wskazać należy, że w samej umowie nie oznaczono poszczególnych spółek zawierających tę umowę. Okoliczności w tym zakresie wynikają z oświadczenia skarżącej złożonego na potrzeby postępowania administracyjnego (pismo z dnia 15 listopada 2017 r.).
Należy przy tym także zauważyć, że Skarżąca polemizując ze stanowiskiem organu, akcentowała okoliczności związane z międzynarodowym charakterem grupy kapitałowej C., przyjętym w niej modelem prawnym/organizacyjnym/biznesowym oraz uwypuklała fakt rzeczywistego dokonywania wewnętrznych przesunięć towaru, pomijając jednak zupełnie status prawny podmiotu uprawnionego i zobowiązanego w ww. zakresie.
Ustaliwszy powyższe należy zatem podzielić także stanowisko organu o prawnych konsekwencjach podania przez Skarżącą w sprawozdaniu wytwórcy za trzeci kwartał 2016 r., że biomasa w określonej w tam ilości została pozyskana na podstawie umowy dostawy, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o BIO.
Jak ustalono, w stanie faktycznym sprawy porozumienie, w którym uczestniczyła Skarżąca, nie miało takiego charakteru prawnego.
To z kolei oznacza, że treści wynikające w ww. zakresie ze sprawozdania należy zakwalifikować jako nieprawdziwe dane. Nie odpowiadają one rzeczywistości. Niewątpliwie okoliczności te odnoszą się do sfery faktów. Skarżąca nie pozyskała bowiem spornej biomasy na podstawie umowy dostawy.
W takiej sytuacji prawidłowo w sprawie wykazano, że zaistniały warunki obligujące organ do wymierzenia Skarżącej kary pieniężnej na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 8 oraz ust. 2 ustawy o BIO.
Materiał dowodowy został w sprawie należycie zebrany i oceniony. Organy prawidłowo zrekonstruowały także stan prawny sprawy (uwzględniający sporną umowę) Wywiedzione na ww. podstawie wnioski musiały skutkować utrzymaniem w mocy przez Ministra rozstrzygnięcia organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.