VI SA/Wa 2073/11

VI SA/Wa 2073/11 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2012-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-10-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Śliwińska
Piotr Borowiecki /przewodniczący/
Zbigniew Rudnicki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 155
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2004 nr 243 poz 2441
art. 16 pkt 9, art. 16a ust. 1
Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w L. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany upoważnienia do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar (GUM) z dnia [...] sierpnia 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.; dalej: K.p.a.) oraz w zw. z art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r., Nr 243, poz. 2441, z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek wniosku złożonego przez P. S.A., z/s w [...] (strony, skarżącego), utrzymano w mocy decyzję odmawiającą zmiany upoważnienia do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 2 nr [...], z dnia [...] czerwca 2011 r., wydanej dla strony.
W uzasadnieniu przypomniano, że wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2011 r. strona wystąpiła do Prezesa GUM o zmianę upoważnienia do legalizacji pierwotnej i upoważnienia do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 2, nr [...] i nr [...], wydanych w dniu [...] kwietnia 2010 r., poprzez rozszerzenie udzielonych upoważnień także na liczniki klasy dokładności 1 i 0,5.
Po rozpatrzeniu wniosku w części dotyczącej zmiany upoważnienia do legalizacji ponownej, decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Prezes GUM odmówił stronie zmiany upoważnienia do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 2, polegającej na rozszerzeniu udzielonego upoważnienia także na liczniki klasy dokładności 1 i 0,5, uzasadniając odmowę zmiany upoważnienia brakiem tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym, gdyż decyzja wydana na podstawie art. 155 K.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych decyzją ostateczną organu, a nie kwestii nowych.
P. S.A. zażądała od Prezesa GUM ponownego rozpatrzenia sprawy, w której wydana została decyzja administracyjna Nr [...] odmawiająca zmiany upoważnienia do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 2 i wydania decyzji administracyjnej zmieniającej decyzję upoważniającą wnioskodawcę do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 2 poprzez rozszerzenie udzielonego upoważnienia także na liczniki klasy dokładności 1 i 0,5. Uzasadniając swój wniosek strona podniosła, że wnioskodawca spełnił wszystkie przesłanki z art. 155 K.p.a., na podstawie którego dochodził zmiany decyzji wydanej dla poprzednika prawnego P. L. sp. z o.o. z/s w [...]. Zdaniem strony, wnosząc o zmianę decyzji nie występuje ona o nadanie nowych praw, tylko o rozszerzenie dotychczasowych poprzez upoważnienie do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego także klasy dokładności 1 i 0,5. Zachowana jest tym samym, w opinii strony, nie tylko tożsamość podmiotowa, ale i przedmiotowa w stosunku do sprawy poprzedniej. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona wskazała również, że w § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy przewidywana jest wysokość opłaty za zmianę upoważnienia do legalizacji ponownej, tym samym istnieje możliwość zmiany upoważnienia o jaką wnosi strona. Przeciwne stanowisko, zdaniem strony, prowadziłoby do wniosku, że przywołane rozporządzenie przewiduje opłatę za czynność, która nie może być dokonana.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes GUM stwierdził, że przywołane przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy orzecznictwo sądów administracyjnych nie stoi w sprzeczności z rozstrzygnięciem i argumentacją organu administracyjnego, zawartymi w decyzji odmawiającej zmiany upoważnienia do legalizacji ponownej. Strona, posiłkując się wspomnianym orzecznictwem, stoi na stanowisku, że przy rozpoznaniu wniosku na podstawie art. 155 K.p.a. organ zobowiązany był jedynie ustalić czy jest zgoda strony na zmianę decyzji, czy inne przepisy nie wyłączają zmiany decyzji oraz czy istnieje interes społeczny lub słuszny interes strony w zmianie decyzji. Zdaniem strony, wszystkie wymienione przesłanki zostały przez nią spełnione.
W ocenie Prezesa GUM, wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Dopuszczalność zmiany decyzji w trybie art. 155 K.p.a. jest bowiem uwarunkowana m.in. tożsamością stanu faktycznego, będącego podstawą rozstrzygnięcia w decyzji pierwotnej. Zmiana taka może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych decyzją ostateczną organu, tj. decyzją, której dotyczy postępowanie o zmianę lub uchylenie, a nie kwestii nowych. Na tę okoliczność zwraca uwagę WSA w orzeczeniu z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 76/09, wskazując, że zmiana decyzji w trybie art. 155 K.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy pierwotnej. (podobnie NSA w wyroku z 30 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 936/08). Z kolei w wyroku z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 586/06, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził, że istotą postępowania określonego w przepisie art. 155 K.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania tego trybu uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 K.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem.
W niniejszej sprawie warunek tożsamości stanu faktycznego, niezbędny do zmiany decyzji w trybie art. 155 K.p.a., nie został zachowany. Jak przyznaje sama strona, decyzja zmieniająca dotyczyłaby liczników o innej klasie dokładności, aniżeli decyzja pierwotna. Uwzględnienie wniosku strony byłoby zatem merytorycznym rozstrzygnięciem o nowych uprawnieniach strony, które dopuszczalne jest jedynie w ramach nowego postępowania administracyjnego, a nie w trybie art. 155 K.p.a. Postępowanie prowadzone w tym trybie jest natomiast postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego) - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji już wydanej decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony (zob. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1578/07).
Organ zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie postępowanie zostało zakończone decyzją upoważniającą do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 2. Zatem postępowanie nadzwyczajne prowadzone w trybie art. 155 K.p.a. może dotyczyć tylko kwestii związanych z upoważnieniem do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 2. Zmiana decyzji polegająca na przyznaniu uprawnień do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego o innej klasie dokładności niż określona w decyzji nadającej upoważnienie stanowiłaby rozszerzenie przedmiotowe decyzji administracyjnej nadając stronie nowe uprawnienia, których dotychczas nie posiadała, tak więc będzie dotyczyć innego stanu faktycznego niż objęty ostateczną decyzją. Jak już wyżej zostało wskazane w trybie art. 155 K.p.a. nie jest dopuszczalne rozpoznanie nowej sprawy administracyjnej, opartej na innym stanie faktycznym.
Nie jest trafny argument strony, iż zmianie ulegnie jedynie zakres otrzymanego w wyniku tej decyzji uprawnienia poprzez rozszerzenie klas dokładności. Strona nie otrzymała bowiem uprawnienia do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 0,5 i 1. Wprawdzie przedmiotem postępowania w trybie art. 155 K.p.a., zgodnie z orzecznictwem, jest co do zasady nowa sprawa administracyjna, która może doprowadzić do zmiany ukształtowanych już praw i obowiązków, jednakże zmiana w tym trybie może dotyczyć tylko praw lub obowiązków wynikających z decyzji lub jej zakresu (wyrok WSA z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 693/08). Z treści bowiem tego przepisu wynika, że decyzja wydana na jego podstawie może dotyczyć wyłącznie zagadnień rozstrzygniętych poprzedzającą ją decyzją ostateczną, a nie zagadnień nowych (wyrok WSA z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 654/07; podobnie wyrok WSA z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1980/07).
Wbrew twierdzeniom strony nie można uznać, iż rozszerzenie uprawnień na klasy dokładności 0,5 i 1 stanowi element doprecyzowujący decyzję. Należy zwrócić bowiem uwagę na przepisy prawa materialnego, a mianowicie przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 29 marca 2005 r. w sprawie upoważnień do legalizacji pierwotnej lub legalizacji ponownej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 69, poz. 615), wydanego na stawie art. 16b tej ustawy. W § 11 wspomnianego rozporządzenia wskazano, iż zakres podstawowego wyposażenia technicznego, stosownego do wykonywania legalizacji został określony w załączniku nr 2. W przedmiotowym załączniku zostały określone również wymagania jakie musi spełniać to wyposażenie w zależności właśnie od klas dokładności (pkt 5 Załącznika nr 2). W związku z tym organ w celu wydania decyzji dotyczącej klas dokładności 0,5 i 1 będzie musiał przeprowadzić całe postępowanie sprawdzające oraz ocenić złożoną przez stronę dokumentację, by sprawdzić czy wymogi określone w rozporządzeniu są spełnione.
Organ nie zgodził się również z argumentem strony, że możliwość zmiany, o jaką wnosi strona, została dopuszczona wprost w § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309 z późn. zm.). Faktem jest, iż powołany przepis rozporządzenia dopuszcza możliwość zmiany upoważnienia, ale nie można go interpretować w ten sposób, że dopuszcza on zmianę upoważnienia w zakresie wnioskowanym przez stronę. Organ nie kwestionuje dopuszczalności dokonywania zmian upoważnień do legalizacji, jednakże zmiany te muszą być dokonywane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zdaniem organu administracyjnego, tryb przewidziany w art. 155 K.p.a. nie może być zastosowany do wniosku strony. W istocie bowiem żądanie strony nie zmierza do zmiany praw nabytych na podstawie decyzji ostatecznej, lecz do uzyskania nowych uprawnień (do legalizacji liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego innych klas dokładności niż objęte pierwotnym upoważnieniem). Zmiana decyzji zgodnie z wnioskiem Strony stanowiłaby zatem naruszenie przez organ art. 155 K.p.a.
Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedsiębiorca: P. S.A., [...], zarzucając jej
1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
a) art. 7 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przy wydaniu zaskarżonej decyzji, jak również przy wydaniu decyzji od której o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosił skarżący,
b) art. 155 K.p.a. poprzez niesłuszne przyjęcie braku możliwości zmiany decyzji administracyjnej nr [...] wydanej w dniu [...] kwietnia 2010 r. w sytuacji spełnienia przez wnioskodawcę wszystkich przesłanek wymaganych tym przepisem do zmiany decyzji administracyjnej,
2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to § 7 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy poprzez odmowę zmiany decyzji administracyjnej nr [...] wydanej w dniu [...] kwietnia 2010 r. w sytuacji gdy przepis ten dopuszcza możliwość zmiany upoważnienia do legalizacji.
Podnosząc powyższe zarzuty, w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesiono o :
1. uchylenie w całości decyzji Prezesa GUM z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą zmiany upoważnienia do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 2 nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz uchylenie w całości decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. odmawiającej upoważnienia do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 2, a także o nakazanie Prezesowi GUM wydania decyzji administracyjnej zmieniającej decyzję upoważniającą wnioskodawcę do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 2 nr [...] wydaną w dniu [...] kwietnia 2010 r. poprzez rozszerzenie udzielonego upoważnienia także na klasy dokładności 1 i 0,5; a ponadto przyznanie skarżącej spółce należnych kosztów postępowania.
Skarżący spełnił wszystkie trzy przesłanki z art. 155 K.p.a., na podstawie którego dochodzi zmiany decyzji wydanej wobec jej poprzednika prawnego L. sp. z o.o. w [...]. Przesłanki te to: zgoda strony, brak wyraźnego wyłączenia przez przepisy szczególne zmiany decyzji oraz istnienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony. We wniosku o zmianę decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. skarżąca wykazała spełnienie wszystkich trzech przesłanek wymaganych do zmiany decyzji w trybie art. 155 K.p.a. Pomimo, że nie zakwestionowano spełniania przez skarżącą tych wymogów, odmówiono jej zmiany decyzji. Jako przyczynę odmowy wskazane zostało nieistnienie w przedmiotowym przypadku tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym, a także okoliczność, że zmiana decyzji w oparciu o art. 155 K.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych decyzją ostateczną organu, to jest decyzją, której dotyczy postępowanie o zmianę, a nie kwestii nowych. Skarżąca nie zgadza się z takim zapatrywaniem i podnosi, że zmiana, o którą na podstawie art. 155 K.p.a. wnosi, nie porusza kwestii nowych i odrębnych od pierwotnego rozstrzygnięcia, a jedynie ma na celu modyfikację poprzez rozszerzenie przedmiotu rozstrzygnięcia zawartego w decyzji nr [...] wydanej w dniu [...] kwietnia 2010 r.
W decyzji odmawiającej zmiany upoważnienia do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 2 wskazano na konieczność tożsamości elementów podmiotowych i przedmiotowych. W ocenie skarżącej, warunek tożsamości elementów podmiotowych jest w przedmiotowej sprawie spełniony, ponieważ adresat praw i obowiązków jest identyczny jak w decyzji nr [...], wydanej w dniu [...] kwietnia 2010 r. Spełniony jest również warunek tożsamości przedmiotowej, ponieważ przedmiot sprawy, której dotyczy zmiana decyzji nie zmienił się, jak również nie zmienił się stan prawny w sprawie. Wszystkie konieczne wymogi dla możliwości zmiany decyzji zostały więc spełnione.
Różnica w stosunku do stanowiska zaprezentowanego Prezesa GUM sprowadza się do uznania, że skarżąca wnosząc o zmianę decyzji chce uregulowania materii nowej, dotyczącej innych jej praw i obowiązków z uwagi na brak tożsamości praw i obowiązków uregulowanych decyzją pierwotną. Wskazania w tym miejscu wymaga, że skarżąca nabyła już w wyniku decyzji [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. określone prawa, zaś we wniosku z 21 kwietnia 2011 r. nie występuje o nadanie nowych praw, tylko o rozszerzenie dotychczasowych poprzez upoważnienie do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 2 także na klasę dokładności 1 i 0,5.
W związku w powyższym nie powinny być brane pod uwagę inne przesłanki niż te wymienione w art. 155 K.p.a. Potwierdza to orzecznictwo sądów administracyjnych: m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1301/09, w którego tezie sad ten stwierdza, że "Przedmiotem postępowania w trybie art. 155 KPA jest jedynie ustalenie przesłanek do zmiany lub uchylenia decyzji dotychczasowej: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W przypadku gdy organ administracji publicznej ustali istnienie tych przesłanek wówczas może uchylić lub zmienić dotychczasową decyzję ostateczną.", wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 742/08, w którego tezie sąd ten stwierdził, że "Wykładnia gramatyczna przepisu art. 155 KPA prowadzi do wniosku, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Uwzględniając regułę interpretacyjną zawartą w przepisie art. 16 § 1 zd. 2 KPA należy przyjąć, że przedmiotem postępowania określonego w art. 155 KPA jest stwierdzenie istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie.". Podobnie wypowiedział się WSA w Krakowie w wyroku z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 425/07, w którego tezie stwierdził, że " Uwzględnienie wykładni gramatycznej art. 155 kodeksu postępowania administracyjnego oraz reguły interpretacyjnej zawartej w art. 16 § 1 postępowania administracyjnego zdanie drugie, nakazuje uznać, że przedmiotem postępowania określonego w art. 155 kodeksu postępowania administracyjnego jest stwierdzenie istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, co stanowi nową, odrębną sprawę administracyjną ".
Stosownie więc do przywołanego orzecznictwa przy rozpoznaniu wniosku na podstawie art. 155 K.p.a. pod uwagę winno być brane tylko spełnienie przesłanek z tego przepisu, nie zaś innych okoliczności. Wobec zaś stwierdzenia przez organ tych warunków przez skarżącą może być wydana decyzja zmieniająca. Podkreślenia wymaga, że przywołane orzecznictwo wskazuje, że przedmiotem postępowania prowadzonego w wyniku złożenia wniosku w oparciu o art. 155 K.p.a. jest nowa, odrębna sprawa administracyjna. Okoliczność ta nie powinna stać na przeszkodzie wydaniu decyzji zmieniającej.
Odnosząc się zaś do przywołanego w decyzji odmownej nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. orzeczenia NSA z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 2/09, podnieść należy, że nie powinno ono mieć zastosowania do przedmiotowej sytuacji. Zapatrywanie to wynika z okoliczności, że żądanie zmiany poprzez rozszerzenie udzielonego upoważnienia na liczniki klasy dokładności 1 i 0,5 nie powoduje zmiany tożsamości sprawy, nadal chodzi bowiem o upoważnienie do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej, zmieniają się tylko klasy dokładności. Różnica ta nie niweczy jednak tożsamości sprawy. Organ miał możliwość wydania decyzji zmieniającej i mógł rozszerzyć udzielone upoważnienie na liczniki klasy dokładności 1 i 0,5. Stronami są bowiem same podmioty, których dotyczą te same rodzajowo prawa i obowiązki (upoważnienie do legalizacji liczników energii elektrycznej), ukształtowane tą samą decyzją administracyjną. Również stan prawny nie uległ zmianie. Nie można więc w przedmiotowej sprawie uznać braku tożsamości przedmiotowej w przypadku rozszerzenia uprawnień legalizacyjnych. Podobnie skarżąca nie nabędzie nowych praw i obowiązków, niezwiązanych przedmiotowo z otrzymanymi na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., a zmianie ulegnie jedynie zakres otrzymanego w wyniku tej decyzji uprawnienia poprzez rozszerzenie klas dokładności. Okoliczność zaś, że rozszerzenie takie następuje w wyniku postępowania zmieniającego, będącego nową sprawą administracyjną nie oznacza braku tożsamości przedmiotowej w stosunku do sprawy poprzedniej. Przytoczone przez skarżącą spółkę orzecznictwo potwierdza, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia przesłanek z art. 155 K.p.a. stanowi w istocie nowa odrębna sprawę administracyjną, co nie wyłącza tożsamości przedmiotowej pomiędzy decyzją pierwotną a decyzją zmieniającą.
Nie można zgodzić się z poglądem, że modyfikacja decyzji ostatecznej poprzez jej rozszerzenie dotyczy nowego, innego przedmiotu sprawy, ponieważ przedmiotem zarówno decyzji [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., jak i decyzji zmieniającej, o której wydanie wnosiła skarżąca spółka, byłoby upoważnienie od legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnego prądu przemiennego. Różnica sprowadza się jedynie do klasy dokładności. Zdaniem skarżącej, jest to różnica która nie powinna stanowić o postrzeganiu innego przedmiotu sprawy oraz innych jej praw i obowiązków, ponieważ istota decyzji pierwotnej, jak i decyzji zmieniającej, jest ta sama - jest nią upoważnienie do legalizacji ponownej powierzone innemu niż urząd podmiotowi. Klasa dokładności stanowi zaś element doprecyzowujący decyzje i powinna istnieć możliwość zmiany tego elementu w ramach modyfikacji tej samej decyzji. Stanowisko przeciwne wydaje się sprzeczne z ekonomiką postępowania, ponieważ wymagałoby przeprowadzenia całego odrębnego postępowania administracyjnego w celu wydania nowej decyzji o takiej samej treści jak decyzja upoważniająca z [...] kwietnia 2010 r., wydana w stosunku do wnioskodawcy, z tą tylko różnica, że decyzja ta dotyczyłaby klasy dokładności 1 i 0,5.
Żądanie skarżącej spółki nie jest sprzeczne z przytoczonym przez organ orzecznictwem na k. 2 uzasadnienia zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. Zmiana, o którą wnosi skarżąca, dotyczy kwestii rozstrzygniętych decyzją ostateczną, nie dotyczy kwestii nowych i mieści się w granicach stanu faktycznego sprawy pierwotnej (upoważnienie do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej). Również przytoczona przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji teza wyroku WSA dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 693/08, nie stoi na przeszkodzie żądaniu skarżącej. Żądanie skarżącej dotyczy bowiem, wbrew stanowisku organu, tylko zakresu udzielonego upoważnienia, a więc dochodzona zmiana będzie dotyczyć praw i obowiązków wynikających z decyzji lub jej zakresu, o których mowa w przytoczonym wyroku. Nie są to jednak nowe uprawnienia, tylko modyfikacja wcześniej otrzymanych.
Wskazania również wymaga, że możliwość zmiany, o jaką wnosi skarżąca, wprost dopuszcza § 7 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do wniosku, że przywołane rozporządzenie przewiduje opłatę za czynność, która nie może być dokonana. Organ administracyjny w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nie kwestionuje dopuszczalności dokonywania zmian upoważnień do legalizacji, jednakże stoi na stanowisku, że nie można interpretować jej w ten sposób, że dopuszcza on zmianę upoważnienia w zakresie wnioskowanym przez stronę. Stanowisko to, zdaniem skarżącej, jest niesłuszne. Organ administracyjny z jednej strony uznaje dopuszczalność zmiany decyzji wynikającą w przepisów K.p.a., jak i wspomnianego rozporządzenia Ministra Finansów z 14 października 2004 r., z drugiej zaś odmawia dokonania takiej czynności wobec skarżącej bezpodstawnie uznając, że żądanie skarżącej zmierza do nabycia nowych praw, a nie zmiany dotychczasowych. Takie stanowisko zaprezentowane przez Prezesa GUM nie jest również w żaden sposób uzasadnione, ponieważ organ ten nie precyzuje na czym owa dopuszczalna zmiana mogłaby polegać. Idąc tym tokiem rozumowania każde żądanie zmiany decyzji można uznać za nie podlegające pod § 7 ust. 3 pkt 2 przytoczonego rozporządzenia, tylko jako nową sprawę administracyjną zmierzającą do nabycia nowych uprawnień przez stronę. Stanowisko takie jest błędne, umożliwia bowiem organowi omijanie procedury zmiany decyzji, o której mowa w w/w przepisie rozporządzenia, celem spowodowania wystąpienia przez zainteresowany podmiot o wydanie nowej decyzji. Działanie takie, korzystne dla organu administracyjnego pod względem finansowym, narusza interes społeczny i słuszny interes obywateli o których mowa w art. 7 K.p.a.
Skarżąca spółka nie kwestionuje ewentualnej konieczności przeprowadzenia czynności sprawdzających w zakresie spełnienia warunków do wydania upoważnienia, o których mowa w tym przepisie. Czynności te miałyby obejmować sprawdzenie zakresu podstawowego wyposażenia technicznego, stosowanego do wykonywania legalizacji, o którym mowa w załączniku 2 wskazanym w § 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 29 marca 2005 r. w sprawie upoważnień do legalizacji pierwotnej lub legalizacji ponownej przyrządów pomiarowych. Okoliczność, że przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (k. 3) załącznik do rozporządzenia wymaga innego wyposażenia technicznego i określa inne wymagania jakie musi spełniać to wyposażenie w zależności od klas dokładności nie oznacza, że skarżąca spółka takim wyposażeniem nie dysponuje. Skarżąca spełnia bowiem wymagania techniczne dla rozszerzenia klas dokładności, co może być potwierdzone w postępowaniu zmieniającym decyzję pierwotną. Okoliczność ta nie powinna jednak przemawiać za wszczynaniem odrębnego postępowania administracyjnego, którego znaczna część będzie powtórzona w stosunku do postępowania które zakończyło się wydaniem decyzji nr [...] wydanej z [...] kwietnia 2010 r. Okoliczność, że przepisy wspomnianego rozporządzenia określają inne wymagania co do wyposażenia technicznego w zależności od klasy dokładności nie powinna uzasadniać stanowiska organu administracyjnego o niedopuszczalności zmiany decyzji której domaga się skarżąca.
Skarżący podniósł również, że § 12 ust. 2 w/w rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy stanowi, że zmiana miejsca wykonywania legalizacji wymaga uzyskania nowego upoważnienia. Rozporządzenie to wskazuje zatem na konieczność uzyskania nowego upoważnienia przy zmianie miejsca wykonywania legalizacji. Żaden z przepisów powyższego rozporządzenia nie stanowi jednak o konieczności uzyskania nowego upoważnienia w przypadku wniosku o rozszerzenie na inne klasy dokładności, wskazując na taki obowiązek tylko w przypadku zmiany miejsca wykonywania legalizacji.
Konkludując należy uznać, że jeżeli wolą ustawodawcy byłoby aby zainteresowany rozszerzeniem upoważnienia na inne klasy dokładności podmiot był obowiązany wystąpić o nadanie nowego upoważnienia dałby temu wyraz w przedmiotowym rozporządzeniu, tak jak to uczynił w § 12 ust. 2 w stosunku do zmiany miejsca wykonywania legalizacji.
Podsumowując należy również dodać, że organ wydający decyzję, której zmiany domaga się wnioskodawca nie jest związany jej podstawą i może ją zmienić w oparciu o przepis art. 16 pkt. 9 w zw. z art. 16a ustawy Prawo o miarach. Przepis ten, przy spełnieniu wymagań z art. 155 K.p.a., nie wyłącza bowiem możliwości zmiany decyzji, która została w oparciu o niego wydana.
W odpowiedzi na skargę Prezes GUM wniósł o oddalenie skargi, która nie zasługuje na uwzględnienie.
Analizując uzasadnienie zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego można przyjąć, że zmierzają one do wykazania, iż organ nie uwzględnił faktu zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 7 i art. 155 K.p.a., przemawiających za zmianą decyzji, przez co naruszył te przepisy.
Wskazane przez stronę zarzuty nie są zasadne. Przesłanki do zmiany decyzji, o których mowa w art. 155 K.p.a., mogą być bowiem badanie jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny sprawy pozwala na dokonanie zmiany decyzji w sposób żądany przez stronę. Zdaniem organu administracyjnego, zmiana decyzji w oparciu o art. 155 K.p.a. jest natomiast w niniejszej sprawie niedopuszczalna. Z istoty zmiany decyzji wynika, że nie może ona wykraczać poza granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją będącą przedmiotem zmiany. Inaczej mielibyśmy bowiem do czynienia z nową decyzją administracyjną, wydaną w nowej sprawie. Granice dopuszczalnej zmiany są określone w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Decyzja wydana na podstawie art. 155 K.p.a. może zatem dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych decyzją ostateczną, a nie kwestii nowych. W trybie art. 155 K.p.a. nie można rozszerzyć zakresu sprawy administracyjnej. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej" w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory (tak NSA w tezie wyroku z dnia 25.11.2010 r., sygn. akt II OSKI810/09; podobnie WSA w Warszawie w wyroku z dnia 21.09.2010 r., sygn. akt II SA/Po 230/10).
Organ podkreślił, że postępowanie administracyjne zakończone udzieleniem upoważnienia do legalizacji ponownej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., którego zmiany strona się domaga, obejmowało wyłącznie liczniki energii elektrycznej prądu przemiennego klasy dokładności 2. Strona natomiast żąda zmiany udzielonego upoważnienia poprzez jego rozszerzenie na prawo do legalizacji ponownej nowych przyrządów pomiarowych, tj. liczników energii elektrycznej prądu i przemiennego klasy dokładności 1 i 0,5, a więc wydania nowego rozstrzygnięcia na podstawie nowego stanu faktycznego, który nie był objęty granicami sprawy administracyjnej. Rozszerzenie posiadanego przez stronę upoważnienia nie może być zatem dokonane w trybie art. 155 K.p.a.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, tj. § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, poprzez odmowę zmiany decyzji administracyjnej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Przepis ten jest jedynie przepisem wykonawczym, określającym wysokość opłaty za zmianę upoważnienia do legalizacji ponownej i nie ma znaczenia prawnego dla kwestii dopuszczalności zmiany decyzji administracyjnej w zakresie merytorycznym. Wywiedzenie z brzmienia wspomnianego przepisu uprawnienia do zmiany decyzji w sposób żądany przez stronę jest nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar (GUM) z dnia [...] sierpnia 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] czerwca 2011 r., którą odmówiono stronie – P. S.A., z/s w [...], zmiany upoważnienia do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 2 nr [...] - poprzez rozszerzenie udzielonych upoważnień także na liczniki klasy dokładności 1 i 0,5.
Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji przede wszystkim naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności ar. 7 oraz art. 155 K.p.a. – poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu strony przy wydaniu zaskarżonej decyzji, a także stwierdzenie braku możliwości zmiany decyzji administracyjnej z dnia [...] kwietnia 2010 r., mimo spełnienia przez wnioskodawcę wszystkich przesłanek wymaganych tym przepisem .
Nadto skarżący zarzucił skarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to § 7 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (poprzez odmowę zmiany przedmiotowej decyzji administracyjnej).
Podstawowy procesowy zarzut skarżącego dotyczy odmowy dokonania przez Prezesa GUM zmiany – w trybie art. 155 K.p.a. – wydanego przez ten organ upoważnienia (decyzji administracyjnej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r.) do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 2. Zdaniem strony, wnosząc o zmianę upoważnienia (w/w decyzji) nie występuje ona o nadanie nowych praw, tylko o rozszerzenie dotychczasowych poprzez upoważnienie do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego także klasy dokładności 1 i 0,5; w istocie żądana przez stronę zmiana ma na celu modyfikację - poprzez rozszerzenie przedmiotu - rozstrzygnięcia zawartego w powołanej decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r.
W ocenie strony, zmiana, o którą wnosi, dotyczy kwestii rozstrzygniętych decyzją ostateczną, nie dotyczy kwestii nowych i mieści się w granicach stanu faktycznego sprawy pierwotnej (upoważnienie do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej). Żądanie zmiany poprzez rozszerzenie udzielonego upoważnienia na liczniki klasy dokładności 1 i 0,5 nie powoduje zmiany tożsamości sprawy, nadal chodzi bowiem o upoważnienie do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej, zmieniają się tylko klasy dokładności. Różnica ta nie niweczy jednak tożsamości sprawy.
Argumentacja strony skarżącej jest właściwie ukierunkowana. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nie ulega bowiem wątpliwości, że zmianie w trybie art. 155 K.p.a. mogą podlegać decyzje wydane na zasadach swobodnego uznania, w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron, przy spełnieniu wszystkich przesłanek przewidzianych w tym przepisie. Potwierdzają to zresztą w znacznym stopniu orzeczenia sądów administracyjnych powołane przez strony kontrolowanego postępowania. (Nadto por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 339/10.LEX nr 745219).
W rozpatrywanej sprawie uznaniowy charakter decyzji nie ulega wątpliwości (art. 16a. ust. 1 ustawy Prawo o miarach: "Prezes może udzielić zainteresowanemu podmiotowi upoważnienia do wykonywania legalizacji pierwotnej lub legalizacji ponownej określonych rodzajów przyrządów pomiarowych.").
Strona skarżąca deklaruje również spełnieniu wszystkich przesłanek przewidzianych w art. 155 K.p.a.
Nie jest również kwestionowana tożsamość podmiotowa w sprawie. P. S.A., z/s w [...], jest bowiem następcą prawnym firmy L. sp. z o.o. w [...].
Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest natomiast jej tożsamość przedmiotowa. Dlatego też skarżący stwierdza, że przedmiotem postępowania jest upoważnienie do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej, niezależnie od klasy ich dokładności, a żądanie zmiany poprzez rozszerzenie udzielonego upoważnienia na liczniki klasy dokładności 1 i 0,5 nie powoduje zmiany tożsamości sprawy, gdyż nadal chodzi o upoważnienie do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej, zmieniają się tylko klasy dokładności.
Inaczej mówiąc, w ocenie skarżącego zasadnicze znaczenie w sprawie ma określony rodzaj urządzeń pomiarowych, takich jak np. tachografy czy liczniki energii elektrycznej, o których m.in. mowa w art. 16 pkt 9 i 16a ust. 1 Prawa o miarach. Jak Sąd zrozumiał, w ocenie skarżącego tego właśnie rodzaju urządzenia stanowią przedmiot upoważnień do legalizacji udzielanych przez Prezesa GUM innym organom, na podstawie powołanych wyżej przepisów Prawa o miarach. One też stanowią zasadniczy przedmiot decyzji udzielających tych upoważnień. W tym ujęciu klasa dokładności określonych urządzeń nie stanowi ich istotnej cechy wyróżniającej. Dlatego też w rozpatrywanej sprawie żądanie zmiany poprzez rozszerzenie udzielonego upoważnienia na liczniki klasy dokładności 1 i 0,5 nie powoduje, w ocenie skarżącego, zmiany tożsamości sprawy, nadal chodzi bowiem o upoważnienie do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej, zmieniają się tylko klasy dokładności.
Według Sądu, przedstawiona wyżej ocena strony skarżącej wymaga skonfrontowania z przepisami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie.
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów postępowania (art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a.) w związku z art. 16a ust. 1 ustawy Prawo o miarach.
Zgodnie z przywołanym przepisem prawa materialnego, "Prezes może udzielić zainteresowanemu podmiotowi upoważnienia do wykonywania legalizacji pierwotnej lub legalizacji ponownej określonych rodzajów przyrządów pomiarowych. Do wniosku o udzielenie upoważnienia należy dołączyć dokumenty potwierdzające spełnianie warunków do wydania upoważnienia." Przepis ten wyraźnie nawiązuje do poprzedzającego go przepisu kompetencyjnego, tj. art. 16 pkt 9 powołanej ustawy, w myśl którego do zakresu działania Prezesa w sprawach miar należy: "9) udzielanie i cofanie, w drodze decyzji, upoważnień do legalizacji pierwotnej lub legalizacji ponownej określonych rodzajów przyrządów pomiarowych;" – w rozpatrywanej sprawie dotyczy to upoważnienia do legalizacji pierwotnej i upoważnienia do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego.
Nadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwołał się do treści § 11 (i powołanego tam załącznika) rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 29 marca 2005 r. w sprawie upoważnień do legalizacji pierwotnej lub legalizacji ponownej przyrządów pomiarowych, wydanego na podstawie art. 16b tej ustawy. W przedmiotowym załączniku, określającym zakres podstawowego wyposażenia technicznego, stosownego do wykonywania legalizacji, zostały również ustalone wymagania jakie musi spełniać to wyposażenie w zależności właśnie od klas dokładności (pkt 5 załącznika nr 2). W związku z tym organ w celu wydania decyzji dotyczącej klas dokładności 0,5 i 1 będzie musiał przeprowadzić całe postępowanie sprawdzające oraz ocenić złożoną przez stronę dokumentację, by sprawdzić czy wymogi określone w rozporządzeniu są spełnione.
Polemizując ze stanowiskiem organu strona skarżąca powołała się na § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, w którym wprost przewidziano wysokość opłaty za zmianę upoważnienia do legalizacji, wywodząc stąd możliwość zmiany upoważnienia o jaką wnosi strona. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że powołany przepis ma – po pierwsze – charakter wykonawczy (rozporządzenie), po drugie – dotyczy materii nim objętej, a więc opłat za czynności wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, nie zaś kwestii dopuszczalności zmiany decyzji administracyjnej w zakresie upoważnień do legalizacji.
Reasumując, przepisy ustawy Prawo o miarach, w tym również przywołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 16a ust. 1 ustawy, nie dają wystarczająco precyzyjnych podstaw do ustalenia zakresu, w jakim Prezes może udzielić zainteresowanemu podmiotowi upoważnienia do wykonywania legalizacji pierwotnej lub legalizacji ponownej określonych rodzajów przyrządów pomiarowych, a także – co do charakteru przyznawanych przez Prezesa GUM upoważnień. Inaczej mówiąc, powołane przepisy nie określają wprost czy są to upoważnienia o charakterze niejako generalnym, dotyczące – jak w rozpatrywanej sprawie - upoważnienia do legalizacji pierwotnej i upoważnienia do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego, niezależnie od klasy ich dokładności, przy czym zmiana tej klasy stanowi jedynie doprecyzowanie decyzji, jej zmianę nie wymagającą ponownego przeprowadzenia postępowania, czy też upoważnienie jest ściśle związane (w rozpatrywanej sprawie - upoważnienia do legalizacji pierwotnej i upoważnienia do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego) nie tylko z określonym rodzajem urządzeń, lecz również – jak w rozpatrywanej sprawie – z określoną klasą dokładności tych urządzeń, czyli - upoważnienia do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 2.
W ocenie strony, istota decyzji pierwotnej, jak i decyzji zmieniającej, jest ta sama - jest nią upoważnienie do legalizacji ponownej powierzone innemu niż Główny Urząd Miar podmiotowi. Klasa dokładności stanowi zaś element doprecyzowujący decyzje i powinna istnieć możliwość zmiany tego elementu w ramach modyfikacji tej samej decyzji. Inaczej mówiąc, przedmiotem zarówno decyzji pierwotnej, jak i decyzji zmieniającej, o której wydanie wnosiła skarżąca spółka, jest przede wszystkim upoważnienie od legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnego prądu przemiennego. Różnica sprowadza się jedynie do klasy dokładności. Zdaniem skarżącej, jest to różnica która nie powinna stanowić o postrzeganiu innego przedmiotu sprawy oraz innych jej praw i obowiązków.
Inne stanowisko zajmuje w tej kwestii Prezes GUM, wedle którego strona wprost przyznała, że decyzja zmieniająca dotyczyłaby liczników o innej klasie dokładności, aniżeli decyzja pierwotna. W ocenie organu, postępowanie administracyjne zakończone udzieleniem upoważnienia do legalizacji ponownej z dnia [...] kwietnia 2010 r. (decyzja pierwotna), którego zmiany strona się domaga (decyzja zmieniająca), obejmowało wyłącznie liczniki energii elektrycznej prądu przemiennego klasy dokładności 2. Strona natomiast żąda zmiany udzielonego upoważnienia poprzez jego rozszerzenie na prawo do legalizacji ponownej nowych przyrządów pomiarowych, tj. liczników energii elektrycznej prądu i przemiennego klasy dokładności 1 i 0,5, a więc wydania nowego rozstrzygnięcia na podstawie nowego stanu faktycznego, który nie był objęty granicami sprawy administracyjnej. Tymczasem postępowanie nadzwyczajne prowadzone w trybie art. 155 K.p.a. może dotyczyć tylko kwestii związanych z upoważnieniem do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 2. Zmiana decyzji polegająca na przyznaniu uprawnień do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego o innej klasie dokładności niż określona w decyzji nadającej upoważnienie stanowiłaby rozszerzenie przedmiotowe decyzji administracyjnej nadając stronie nowe uprawnienia, których dotychczas nie posiadała, tak więc będzie dotyczyć innego stanu faktycznego niż objęty ostateczną decyzją.
W związku z powyższym organ uważa za nietrafny argument strony, iż zmianie ulegnie jedynie zakres otrzymanego w wyniku tej decyzji uprawnienia poprzez rozszerzenie klas dokładności. Strona nie otrzymała bowiem uprawnienia do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 0,5 i 1.
Pewne wskazówki pozwalające na rozstrzygnięcie przedstawionej różnicy stanowisk strony i organu w rozpatrywanej kwestii daje zdanie drugie przytoczonego przepisu art. 16a ust. 1 Prawa o miarach. Wymaga się w nim, by do wniosku o udzielenie upoważnienia, kierowanego do Prezesa Urzędu, który rozstrzyga w tej sprawie w drodze decyzji, dołączyć dokumenty potwierdzające spełnianie warunków do wydania upoważnienia. W związku z tym za trafne należy uznać odwołanie się organu (w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) do treści załącznika nr 2 do § 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 29 marca 2005 r. w sprawie upoważnień do legalizacji pierwotnej lub legalizacji ponownej przyrządów pomiarowych. Jak stwierdził organ, w przedmiotowym załączniku, określającym zakres podstawowego wyposażenia technicznego, stosownego do wykonywania legalizacji, zostały również ustalone wymagania jakie musi spełniać to wyposażenie w zależności właśnie od klas dokładności (pkt 5 Załącznika nr 2). W związku z tym organ w celu wydania decyzji dotyczącej klas dokładności 0,5 i 1 będzie musiał przeprowadzić całe postępowanie sprawdzające oraz ocenić złożoną przez stronę dokumentację, by sprawdzić czy wymogi określone w rozporządzeniu są spełnione.
Sąd podziela przedstawione wyżej stanowisko, które potwierdza również treść wydanego przez Prezesa GUM upoważnienia (decyzji pierwotnej), jak i treść wniosku o zmianę tego upoważnienia do legalizacji, czyli wydanie decyzji zmieniającej.
Podsumowując, w rozpatrywanej sprawie Sąd podziela stanowisko organu miar, że upoważnienia do legalizacji pierwotnej i legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego jest ściśle związane zarówno z tym określonym rodzajem urządzeń (tzn. licznikami energii elektrycznej), jak również – jak w rozpatrywanej sprawie – z określoną klasą dokładności tych urządzeń, czyli - upoważnienia do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 2.
Jak wynika z art. 16 pkt 9 i 16a ust. 1 Prawa o miarach, samo upoważnienie, o którym wyżej mowa, jest udzielane w drodze decyzji Prezesa GUM; nie ulega też wątpliwości (i - jak wskazuje na to wniosek strony skarżącej – nie ma ich również skarżący), że także zmiana upoważnienia, w tym również zmiana dotycząca klasy dokładności urządzeń, dla których zostało udzielone upoważnienie, i które w tym upoważnieniu zostały określone, wymaga odrębnej decyzji Prezesa GUM.
Reasumując należy uznać, że wniosek skarżącego o dokonanie zmiany dotychczasowego upoważnienia do legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej czynnej prądu przemiennego klasy dokładności 2 poprzez rozszerzenie tegoż upoważnienia na liczniki klasy o dokładności 1 i 0,5 jest wnioskiem o udzielenie nowych praw, powodującym zmianę tożsamości sprawy. W tej sytuacji idzie o wydanie nowego rozstrzygnięcia na podstawie nowego stanu faktycznego, który nie był objęty granicami sprawy administracyjnej. Rozszerzenie posiadanego przez stronę upoważnienia nie może być zatem dokonane w trybie art. 155 K.p.a.
Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.